ช่วยคนผิด

ร่างสูงของใครบางคนทรุดกายลงเบื้องหน้าหวังซูเหยา อาภรณ์สีดำเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดไหลนอง ซูเหยาถลาเข้าจับชีพจร วางฟืนในมือลงข้างลำตัวทั้งลากทั้งดึงร่างใหญ่ให้ไปที่ร่มไม้ เสียงฝีเท้าม้าควบวิ่งวนวุ่นวายไปหมด

“ค้นให้ทั่ว”เสียงคำรามจากร่างใหญ่ของบางคนตะโกนก้อง ทหารหายนายต่างแยกย้ายกันค้นหาซูเหยาลากร่างสูงเข้าไปหลบในร่มไม้ยกศีรษะให้นอนหนุนตัก รอจนกระทั่งหทารเสื้อเกราะพวกนั้นกลับไป จึงเดินออกไปตัดไม้มาทำแพไม้เพื่อจะลาก คนเจ็บ เพราะร่างเล็กของซุเหยาคงไม่อาจแบกเขาขึ้นบ่าได้ ลากร่างใหญ่อย่างทุลักทุเล ไปยังแม่น้ำกว้างใหญ่ ดึงอาภรณ์บริเวณ ไหล่หนาทั้งสองข้างให้ขึ้นไปบนเรือหยิบฟื้นวางในลำเรือก่อนจะใช้ไม้ค้ำถ่อดันเรือด้วยความชำนาญกลับไปยังเรือนแพกลางน้ำ

ร่างสูงนอนเหยียดยาวซูเหยาพิศมองบหน้าหล่อเหลา คนผู้นี้เป็นใครกันเหตุใด ทหารต้องตามล่าเขาด้วย ใบหน้าหล่อกระสับกระส่ายไปมาด้วยพิษบาดแผล ซูเหยาเร่งมือให้ถึงเรือนแพโดยเร็ว

“ท่านแม่”หวังเจี้ยนหยา โผล่หน้าออกมาจากเรือนแพกลางน้ำ ชะโงกมองเมื่อเห็นว่าซูเหยานำคนผู้หนึ่งมาด้วยในสภาพไร้สติก็รีบรุดไปช่วยดึงเรือมาผูกไว้กับเรือนแพ

“คนผู้นี้เป็นใครกัน”ซูเหยาส่ายหน้าไปมา สองคนแม่ลูกช่วยกันลากซีซวนขึ้นไปบนเรือนแพ เจี้ยนยาตรวจจับชีพจร

“ทำความสะอาดบาดแผลก่อนข้าจะไปบดยาสมานแผล”

“ท่านแม่ข้า”

“จะเขินอายไปไยเขามิได้มีสติเสียหน่อยเร่งช่วยเขาจึงดี โอกาสรอดชีวิตมีน้อยขืนเจ้ายังชักช้า”ซูเหยาเอื้อมมือถอดอาภรณ์ออกช้าๆ เนื้อหนังมังสาที่ยังอุ่นๆ กับเนื้อแม่นที่อกผายเต้มไปด้วยมัดกล้ามไม่เคยแตะตัวบุรุษมาก่อนจสาวสั่นไหว หน้าแดงด้วยความเขินอาย เจี้ยนหยา นำยาที่บดละเอียดโปะลงไปที่บาดแผล จากคมกระบี่ที่อกข้างซ้ายเฉียดหัวใจไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

“ไม่โดนจุดสำคัญ เจ้าพบเขาที่ไหน”

วังหลวง

“ทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี”ร่างสูง สง่าทว่าใบหน้าเต็มไปด้วยความยโสของซีซาน ที่ก่อนหน้านั้นรั้งตำแหน่งซินอ๋องนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยท่าทีองอาจ

องครักษ์ข้างกายกระซิบข้างหูเบาๆ

“บัดซบ ส่งคนค้นหาให้ทั่ว แม้พบแต่เพียงซากศพก็ต้องนำกลับมาให้ข้าดู”องครักษ์ข้างกายประสานมือจากไป ซีซาน กำหมัดแน่น

“จะรอดไปได้กี่นำกัน ช่างอึดเสียจริงทั้งต้องคมกระบี่ทั้งตกหน้าผาสูงยังจะรอดได้อีกหรือหากเป็นเช่นนั้นข้าคงต้องฆ่าเจ้าเองกับมือ ซีซวน”

แสงแดดเช้าส่องผ่านหน้าต่างเรือนแพไอเย็นลอยผ่านเข้าไปนห้อง ซีซวนยกมือขึ้นกอดอกทั้งๆ ที่ยังหลับตา ซูเหยา ละมือจากมือที่กำลังค้นข้าวต้มกลิ่นหอมฉุยดึงผ้าห่มตั้งใจห่มให้ซีซวน ร่างใหญ่ลืมตาตื่นคว้าข้อมือของซูเหยา ให้ล้มลงบนอกกว้าง พลิกร่างเล็กให้ลงไปนอนใต้ร่างเขาใช้ร่างสูงใหญ่ทับไว้ทั้งตัว ด้วยระแวงในตัวของซูเหยา

“เจ้าเป็นใครกัน”ส่งเสียงลอดไรฟัน จ้องมองดวงตางาม ตาไม่กะพริบ

ซูเหยายกมือดันอกกว้าง

“โอ๊ย”พลิกร่างลงบนแท่นนอนไม้ไผ่เงยหน้ามองซูเหยาสายตาดุดัน

“มองข้าแบบนี้ ได้อย่างไรกัน”ซูเหยาย่นจมูกใบหน้าสวย มีแววตาหยิ่งทะนง ซีซวนยกมือกุมบาดแผลที่อกข้างซ้ายด้วยความเจ็บปวด ไม่อาจลุกจากแท่นนอน

“ เจ้าทำร้ายข้า”

“เฮ้อ ..ข้าช่วยท่าน”มองดูรอบๆ ที่นี่มีแต่น้ำกับเรือนแพ คิ้วดกขมวดเข้าหากัน ยกมือขึ้นกุมศีรษะนอนหงายเหยียดยาว

“ปวดปวดเหลือเกิน”ซูเหยาถลาเข้าจับมือของซีซวน เจี้ยนหยาวิ่งเข้ามาในห้อง

ดึงห่อยาก่อนจะยัดยาเม็ดลงในปากของซีซวน

จับชีพจรของซีซวน ก่อนจะดูบาดคลำบาดแผลที่ศีรษะ

“แย่แล้วไม่มีบาดแผล”

ไท่านแม่ท่านหมายความว่าอย่างไร ไปเคี่ยวยานี่ น้ำสามส่วนเคี่ยวให้เหลือเพียงส่วนเดียวข้ากำลังคิดว่า คนผู้นี้มีอาการปวดศีรษะ เพราะมีโลหิตพิษในนั้น”

“เหตุใดถึงมีโลหิตพิษ”

“คงตกจากที่สูงแต่ทว่าไร้บาดแผลโลหิตจึง ไหลอยู่ในศีรษะของเขาทำให้เกิดอาการปวดศีรษะทิ้งไว้นานเข้าอาจถึงตาย ยานี่ช่วยขับโลหิตพิษได้” ซูเหยาคว้าห่อยา วิ่งเข้าไปในครัว

วังหลวง

“หากเจ้าเปลี่ยนใจยอมเป็นของข้าเสีย ข้าย่อมยกย่องเจ้า แต่ตำแหน่งฮองเฮาคงต้องให้กับ เซียงเหนียงเจ้าเป็นสนมเอกหรือว่ากุ้ยเฟยที่ข้าแวะเวียนมาทุกค่ำคืนจะดีไหม ร้องไปก็เท่านั้น ซีซวนหาชีวิตไม่แล้ว บัลลังก์บัดนี้เป็นของข้าเจ้าแม้ไม่ได้เป็นฮองเฮาแต่ก็ได้เคียงข้างข้า” อิงฝานปล่อยหยาดน้ำตาไหลริน

“ข้ายอมตาย หากฝ่าบาท ไม่กลับมาข้าก็พร้อมยอมตาย”

“ยังเรียกเขาว่าฝ่าบาทได้อีกหรือในตอนนี้ข้าคือฮ่องเต้ของที่นี่เขาก็แค่โจรกบฏ ที่หนีตายหรืออาจตายไปแล้วก็ได้ในตอนนี้เพียงแต่ยังไม่มีใครพบศพก็เท่านั้น”

“เขาเป็นฮ่องเต้และยังคงเป็นฮ่องเต้"

“ฮ่องเต้ที่คนล้วนกร่นด่าสาปแช่งให้ตายอย่างนั้นหรือ ราษฎรแซ่ซ้องเมื่อข้า นั่งบัลลังก์”

“กร่นด่าแต่ตำแหน่งฮ่องเต้ก็ได้มาโดยชอบธรรม ท่านกับเขาไม่ต่างกัน เขาแม้จะเลวร้ายเพียงใดก็ไม่เคยฆ่าแกงใครผิดกับท่านที่แย่งชิงฆ่าแกงแม้กระทั่งพี่ชายตัวเอง”

“555ข้าจะแสดงให้เห็นว่า ข้าเป็นฮ่องเต้ที่ดีกว่าเขาเพียงใด”