Share

ตอนที่3 อันจือเซี่ย

last update Petsa ng paglalathala: 2026-04-04 09:35:12

            “แท่งหยก?”

            อันจือเซี่ยทำตาปริบๆ พลันนึกได้ว่า  ตอนที่เล่นเกมอยู่นั้นทุ่มเงินซื้อไอเท็มเป็นอุปกรณ์เซ็กส์ทอยสมัยโบราณไว้อย่างเยอะ!  ตำหนักองค์หญิงจือเซี่ยที่ควรหรูหราตามฐานะองค์หญิงนั้นกลับดูแร้นแค้นทรุดโทรมเพราะนางทุมเงินไปสร้างห้องลับสำหรับบำเรอตนเองโดยเฉพาะ  ก็...ก็มันเป็นแค่เกมนี่น่า! สร้างในสิ่งที่โลกจริงให้ไม่ได้ก็ไม่แปลกเสียหน่อย  แล้วตอนที่ซื้อไอเทมพ่อบ้านแล้วเลือก ‘เฟิงเซียว’ จากตลาดค้าทาสก็เพราะแววตาแข็งกร้าว  ในแคว้นเทียนหลิวนั้น สตรีเป็นใหญ่มีอำนาจมากกว่าบุรุษต่างจากแคว้นอื่น บุรุษผู้อื่นต่างวิ่งเข้าหาสตรีสูงศักดิ์ยอมเป็นชายบำเรอหรือเบี้ยล่างด้วยความเต็มใจ ขอให้ได้ติดตามผู้มีอำนาจวาสนา  แต่เฟิงเซียวแตกต่างจากผู้อื่น แม้เขาเคารพและทำตามกฎเกณฑ์ แต่แฝงความดื้อรันที่ทำให้อยากเอาชนะ

            วันนี้องค์หญิงทำให้เขาประหลาดใจหลายครั้ง ทว่าใบหน้าของเฟิงเซียวก็ยังเรียบนิ่งไร้อารมณ์ราวกับเทพเซียนผู้หลุดพ้นจากเคราะห์กรรมทางโลก แท้จริงยังติดอยู่ในโลกนี้ที่ไม่อาจหลุดพ้น เขาเพียงหวังว่าจะมีความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นเหมือนที่เขาเคยยื่นฎีกาไปในคราวนั้น

            เฟิงเซียวมองฝ่ามือของตนที่อยู่บนเนินเนื้อและมือที่กุมมือเล็กที่ทาบกดลงที่มือเขานั้น  ชายหนุ่มพลันเข้าใจในทันที จึงออกแรงบีบเคล้นด้วยความเคยชินตามหน้าที่ เขาไม่ได้เป็นแค่พ่อบ้านแต่อีกสถานะคือชายบำเรอขององค์หญิงจือเซี่ยที่ผู้คนหมางเมิน

            น้ำหนักมือที่นวดคลึงทรวงอกทำให้อันจือเซี่ยได้สติ ดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนกจ้องเขม็งไปยังชายที่ใบหน้าไร้อารมณ์ตรงหน้าก่อนก้มมองการเคลื่อนไหวของนิ้วมือบนทรวงอกอวบอิ่ม ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยถูกสัมผัส  ในเกมมันคือเรื่องของจินตนาการ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ให้ความรู้สึกและชักนำอารมณ์ให้เคลิบเคลิ้มจนร่างกายอ่อนระทวย  อันจือเซี่ยในวัยยี่สิยสี่ปีและยังเป็นสาวโสดครองพรหมจรรย์มาตลอดอายุขัย เพิ่งรู้ถึงซึ้งถึงการถูกสัมผัสเช่นนี้เป็นครั้งแรก

            เสียงคราวหวิวแผ่วเบาหลุดจากริมฝีปากที่เผยอขึ้นอย่างไม่รู้ตัว  อันจือเซี่ยพลันได้สติรีบใช้สองมือปิดปากตนหยุดเสียงร้องที่น่าอาย  แต่เฟิงเซียวกลับเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงงุนงง เขาก็ทำเช่นปกติแต่เหตุใดองค์หญิงมีท่าทีแปลกๆ

            “กระหม่อมทำไม่ถูกใจหรือพ่ะย่ะค่ะ  องค์หญิงต้องการสิ่งใด แรงกว่านี้หรือไม่”  พูดแล้วก็ออกแรงบีบเคล้นหนักมือขึ้นอีกนิด ผิวของนางขาวมากออกแรงเพียงเล็กน้อยก็กลายเป็นรอยแดงเรื่อ

            “อ๊า...พอ พอก่อน หยุดมือก่อน”  อันจือเซี่ยรวบรวมเรี่ยวแรงแล้วผลักมือเขาออกไปพ้นร่าง กระถดตัวถอยหนีจนแผ่นหลังชิดหัวเตียง

            “เจ้า...เจ้า เอ่อ อย่าเข้าใจผิด”  หญิงสาวพูดเสียงสั่น “วัน...วันนี้ไม่ต้องทำเรื่องนั้น!”

            “เรื่องนั้น?”  เฟิงเซียวขมวดคิ้วแล้วก้มมือฝ่ามือที่ว่างเปล่า  ความเป็นอยู่ของเขานับว่าไม่เลวนักอาจเพราะทั้งตำหนักมีเขาเพียงผู้เดียว ก็เพราะองค์หญิงอัตคัดเงินทอง ทางวังหลวงส่งเบี้ยประจำเดือนมาให้นั้น เป็นเขาที่จัดสรรค่าใช้จ่ายต่างๆ ต้องใช้อย่างประหยัดจึงพออยู่รอดได้  นางจึงไม่ได้มีเงินเหลือมากพอไปซื้อชายบำเรอมาไว้ปรนเปรอเช่นสตรีบ้านอื่นทำกัน  เรื่องดีคือเขาไม่จำเป็นต้องแก่งแย่งเพื่อเป็นที่โปรดปราน แต่เรื่องแย่ก็คือเขาต้องปรนนิบัติรองรับอารมณ์แต่เพียงผู้เดียว

            “ใช่ๆ เรื่องนั้น วันนี้ไม่ต้องทำ”   อันจือเซี่ยยืนยัน ในเกมอาจเป็นสตรีที่เชี่ยวชาญและช่ำช่องเรื่องบนเตียง แต่ชีวิตจริงอ่อนด้อยประสบการณ์ และยังไม่ได้เตรียมตัวมาอีก! แต่ตกมาในเกมก็แทบอยากร้องกรี๊ดๆ ออกมาอยู่แล้ว

            แต่ดูเหมือนว่า...ถ้าไม่เรียกใช้อะไรสักอย่าง คนผู้นี้คงไม่ออกไปจากห้องเป็นแน่

            “ช่วยข้าแต่งกายก่อน”

            “พ่ะย่ะค่ะ”   เฟิงเซียวรับคำสั่งแล้วหยิบเสื้อผ้าของนางออกมา 

อันจือเซี่ยยื่นเท้าเปลือยเปล่าลงจากเตียงและฝืนทำหน้านิ่งให้พ่อบ้านหนุ่มช่วยสวมอาภรณ์สีแดงสด  สีแดงเป็นสีที่โปรดปรานแต่ในชีวิตจริงของอันจือเซี่ยแทบไม่ได้ใส่สีแดงเลย เพราะคิดเสมอว่าไม่เหมาะกับตน  อันจือเซี่ยเป็นลูกคนกลางของครอบครัว มีพี่ชายอันจือเหยียนเก่งทั้งการเรียนและกีฬา ได้ทุนเรียนต่อปริญญาโทและมีหน้าที่การงานมั่นคง  ขณะที่น้องสาวอันจือหลิน โดดเด่นจนกลายเป็นเน็ตไอดอล แต่อันจือเซี่ยกลับใช้ชีวิตแสนธรรมดา  เรียนจบวิทยาลัยชุมชนและเช่าห้องอยู่ด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาพ่อแม่ หลายวันก่อนหน้านี้แม่ยังโทรศัพท์มาตามให้เธอกลับไปดูตัว

‘พ่อกับแม่เลือกผู้ชายดีๆ ไว้ให้แกแล้ว กลับมาแต่งงานดีกว่าอยู่ตัวคนเดียวแบบนั้น แกก็อายุไม่น้อยแล้ว ยังจะใช้ชีวิตเหลวไหลแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่’

อันจือเซี่ยไม่ได้โต้เถียงแต่ก็ไม่ได้ยอมรับเพียงแค่รับคำส่งๆไป  แต่งงานเหรอ? ไม่ใช่ว่าไม่อยากแต่งงาน แต่อยากแต่งกับคนที่เคารพในตัวเธอเช่นกัน  ที่ผ่านมาเธอก็พยายามอย่างหนัก หวังพิสูจน์ตัวเองให้พ่อกับแม่ยอมรับ แต่สิ่งที่เธอฝันมันช่างห่างไกลนัก และเพราะไล่ตามความฝัน  เธอจึงย้ายมาเช่าห้องเล็กๆ อยู่ตามลำพัง กลางวันทำงานเป็นพนักงานที่ร้านสะดวกซื้อ ส่วนกลางคืนนั้น เธอเรียกตัวเองว่า ‘นักเขียนนิยายออนไลน์’   เธอทำเรื่องพวกนี้ที่บ้านไม่ได้เพราะพ่อกับแม่ไม่ยอมรับ สำหรับพวกท่านแล้วนิยายรักคือความไร้สาระ  จะเรียกตัวเองเป็นนักเขียนได้นั้น ต้องผลิตชิ้นงานวรรณกรรมสูงส่ง พ่อกับแม่อับอายเกินกว่าจะบอกใครต่อใครว่า ‘ลูกสาวเขียนนิยายรัก’

เฟิงเซียวแปรงผมและรวบผมปักปิ่นหยก ขณะที่กำลังเลือกว่าจะใช้ชิ้นใดอยู่นั้น หญิงสาวก็ชี้นิ้วไปที่ปิ่นเรียบง่ายชิ้นหนึ่ง

“ชิ้นนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม”  หญิงสาวพยักหน้ารับแล้วมองตนเองในกระจกเงา ตอนนี้เธอคือองค์หญิงจือเซี่ยที่ชะตาชีวิตไม่ได้ต่างจากตัวตนจริงของตัวเองนัก

“เหลือเวลาอีกกี่วันที่จะมีสิทธิ์เข้ารับคัดเลือกเป็นจักรพรรดินี”

“หา”

“หาอะไร”  หญิงสาวหันมามองหน้าพ่อบ้าน แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา คนผู้นี้ปกติใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ แต่ตอนนี้ตกใจสุดขีดจนเก็บอาการไม่อยู่

“องค์หญิงหมายถึง...การเข้ารับการคัดเลือกเป็นจักรพรรดินีแห่งแคว้นเทียนหลิวหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ก็ใช่นะสิ”

นี่คือเป้าหมายของ ‘เกมสยบสัตว์อสูร’เลยนะ

“แต่จะเข้าไปรับการคัดเลือกได้นั้น จะต้องสยบสัตว์อสูรสี่ตน และเหลือเวลาแค่สามเดือน องค์หญิงจะเตรียมตัวทันได้อย่างไร”

ไหนๆ ก็เป็นขี้แพ้มาทั้งชีวิต จะแพ้อีกสักครั้งจะเป็นอะไรไป แต่ก่อนยอมรับความพ่ายแพ้นั้น ขอสู้สุดแรงใจสักครั้ง ให้รู้สึกแพ้อย่างสมศักดิ์ศรี อย่างน้อยก็สมฉายา ‘นักล้มเหลวมืออาชีพ’ !

           

             

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่ 171 จบ

    "พี่จือเซี่ย!"หญิงสาวผวาลืมตาตื่น แสงสีขาวในหัองรบกวนสายตาจนต้องหลับตาลงอีกครั้ง"พี่จือเซี่ย!"เสียงคุ้นหูทำให้อันจือเซี่ยลืมตาอีกครั้ง และพบใบหน้าของอันจือหลินอยู่ใกล้ๆ"เจ้า...""เจ้า?" อันจือหลินสีหน้าขาวซีดไปทันที "สมองกระทบกระเทือนเหรอ? พี่จือเหยียนเข้ามาเร็วๆ พี่จือเซี่ยฟื้นแล้ว!"ชายหนุ่มหน้าตาแตกตื่นวิ่งเข้ามาดู อันจือเซี่ยมองอย่างงุนงง แต่เมื่อเห็นคนข้างหลังก็ตกใจอย่างมาก"ผู้บัญชาการจาง!""หา!" อันจือหลินอ้าปากค้าง "แย่แล้ว สมองพี่จือเซี่ยมีปัญหาแน่ๆ เห็นคู่หมั้นพี่ใหญ่แล้วเรียกผู้บัญชาการ""จือหลิน ไปตามหมอเร็ว""ตามหมอๆ" จือหลินนึกขึ้นได้รีบวิ่งออกไปทันที"ที่นี่...""โรงพยาบาล จือเซี่ยประสบอุบัติหมดสติไปสิบสี่วัน""อุบัติเหตุ...."อ่า....จำได้แล้ว ออกไปส่งของให้ลูกค้าแล้วประสบอุบัติเหตุนี่น่าหมดสติไปสิบสี่วันเลยเหรอ?ถ้าอย่างนั้น....ทุกอย่างคงแค่...ฝัน...ฝันไปสินะ"หายดีเมื่อไหร่กลับไปอยู่บ้านนะ""คะ?""พี่เข้าใจว่าเราอยากเป็นนักเขียน และแม่เราก็กดดันมาก แต่จือเซี่ออยู่คนเดียวแล้วเป็นแบบนี้ ทุกคนในบ้านไม่สบายใจเลย""ทุกคนในบ้าน?"เธอเคยมีตัวตนในสายตาพ่อกับแม่ด้วยเ

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่ 170 จักรพรรดินีองค์ใหม่

    "พระมารดา! ท่านจะตัดสินแค่นี้ไม่ได้นะเพคะ!"องค์หญิงจือหลินรีบคว้าแขนพระมารดาไว้ และใช้สายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอ้อนวอนเช่นทุกครั้ง และนางมักได้สิ่งที่ต้องการมาเสมอ"เจ้าก็ยอมรับเงื่อนไขไม่ใช่รึ" จักรพรรดินีซูเจินเอ่ยขึ้น แววตาเคยอ่อนโยนและใส่ใจนั้นแปรเปลี่ยน "เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำวันนี้จะทำให้ทุกคนเคารพเจ้ารึ"องค์จือหลินชะงักไปทันที"พระมารดา! นั้นราชันสัตว์อสูร ลูกคือว่าที่องค์จักรพรรดินีองค์ต่อไป ลูกต้องรู้จักรักษาชีวิตตนเองเผื่อแผ่นดินแคว้นเทียนหลิว!""เจ้ากับจือเซี่ยคือว่าที่จักรพรรดินีทั้งคู่ จนเมื่อจือเซี่ยกับสัตว์อสูรทั้งสี่ของนางร่วมมือกันทำภารกิจได้ลุล่วง เจ้าที่มักคิดว่ามีบิดาหนุนหลังยังคิดว่าตนเองคู่ควรนั่งบัลลังก์ปกครองแคว้นเทียนหลิวอีกเรอะ!""พระมารดา!""หากข้ายังหลับหูหลับตาช่วยเจ้าอีก คนทั่วแคว้นจะยอมรับในตัวเจ้ารึ!""ลูก...""เจ้าและสกุลจางมีอำนาจมากเกินไปแล้ว นับจากนี้ไปประจำอยู่ชายแดนตะวันตก! ไม่มีคำสั่งของจักรพรรดินี ห้ามกลับเมืองหลวง!""พระมารดา! ทำกับลูกเช่นนี้ไม่ได้""ซูเจิน เจ้าจะเหิมเกริมไปแล้ว" มหาเสนาบดีและผู้เป็นบิดาขององค์หญิงจือหลินตะโกนลั่น "เจ้า

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่ 169 ประลอง 2

    แม้มีโซ่ล่ามและยังเป็นโซ่ที่ลงอักขระโบราณสะกดพลังปีศาจไว้ แต่กระนั้นมันยังมีพลังพอ แค่สะบัดมืออกไปก็ทำให้ มัวหู่และเฉียนสงถึงกับกระเด็นออกมา หลงเยวี่ยเห็นแล้วกลัวเสียหน้าจึงใช้พลังสั่งกระแสลมให้รองรับร่างทั้งสอง จากนั้นจึงกลายร่างเป็นมังกรฟ้าพุ่งทะยานไป“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าจะหยุดข้าได้?”แม้ไร้พลังปีศาจและถูกสะบั้นพลังสัตว์อสูร แต่พละกำลังนั้นยังคงอยู่มันหัวเราะในลำคอ นานเหลือเกินที่ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายเช่นนี้ มันแค่ตวัดข้อมือใช้โซ่ที่ล่ามตนไว้เป็นอาวุธ มือขวาสะบัดออกไปกนะแทกใส่หลงเยวี่ย ส่วนมือซ้ายนั้นสะบัดโซ่ฟาดลงบนพื้นจนแผ่นหินแตกเป็นชิ้นเล็กๆ สะเก็ดของมันกระเด็นไปไกล องค์หญิงจือหลิน มองอย่างตกตะลึงขยับเท้าหลบไม่ได้ แต่เสวียนหมางสางเท้าเข้ามาขวางอย่างรวดเร็วใช้ร่างเป็นกำแพงปกป้องผู้เป็นนาย"อึก!""เสวียนหมาง!""องค์หญิงปลอดภัยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""อืม"นางไม่คิดว่าเสวียนหมางจะภักดีถึงเพียงนี้ นางหันไปทางบิดาที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งของเวทีแล้วพยักหน้าส่งสัญญาณหลงยวี่ที่แม้ไม่ถูกกับพี่ชาย แต่ไม่ทนเห็นเขาบาดเจ็บจึงพุ่งตัวไปรับร่างของหลงเยวี่ยก่อนที่จะกระแทกถูกเสาหินขนาดใหญ่หลงยวี่ยกมื

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่168 ประลอง 1

    "นายหญิง!!"สัตว์อสูรทั้งสี่ของอันจือเซี่ยถึงกับร้องขึ้นมาพร้อมกัน หญิงสาวกันมาส่งยิ้มให้"ข้าเชื่อใจพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ?"ต่างฝ่ายต่างนิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยตอบโดยมิได้นัดหมาย"พวกเราเชื่อใจนายหญิง!""ดี""แต่นั้นคือราชันสัตว์อสูร พวกเรา..." เสวียนอู่นั้นรู้ว่าตนยอมสสละชีวิตเพื่อนายหญิงได้ แต่การรับมือราชันสัตว์อสูรนั้นไม่ง่าย"ข้าคิดว่าจือหลินคงต้องใช้พวกเราเป็นกำบัง ให้พวกเราฟาดฟันกับราชันอสูรก่อนโจมตีซ้ำเพื่อเป็นผู้ชนะ""ข้าก็คิดเช่นนั้น" พ่อบ้านเฟิงพูดออกมา"แล้วจะทำอย่างไรเล่า" เฮยหลางเอียงคอไปมา "นั้นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้""ใครจะพูดหรือคิดอย่างไร ข้าไม่สนใจ เรื่องเดียวของข้าคือจัดการหลงเยวี่ย"หลงยวี่ยกมือขึ้นหักข้อนิ้วของตนเล่น สีหน้ามั่นคงแววตาจ้องมองไปยังพี่ชายของตนหลานซีอมยิ้มน้อยๆ "คิดไว้ไม่มีผิด""ราชันสัตว์อสูรถูกขุมขังไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อน ครานั้นอสูรตาเดียวต้องการครองบรรณพิภพ แม่ทัพหลายแคว้นต่างพยายามกำจัดแต่ไม่สำเร็จ จักรพรรดินีแห่งแคว้นเทียนหลิวเป็นสยบอสูรตาเดียวได้สำเร็จ สิ่งนี้เป็นเหตุผลสำคัญที่แคว้นอื่นไม่กล้ารุกรานแคว้นของเรา การที่จักรพรรด

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่ 167 สู่ลานประลอง

    เวทีประลองเป็นลานวงกลมที่เปิดใช้เฉพาะยามประลองชิงตำแหน่งจักรพรรดินี ดูขรึมขลังให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม อัฒจันทร์สำหรับผู้เข้าชมและเป็นพยานในการคัดเลือกครั้งนี้องค์หญิงจือหลินและองค์จือเซี่ยต่างอยู่คนละด้านของสนาม บนอัศจรรย์เต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาส่งเสียงร้องฝ่ายองค์หญิงจือหลิน ทำให้หญิงงามฉีกยิ้มกว้างแต่กระนั้นยังปรายตามองพี่สาวร่วมมารดาด้วยสายตาหยามเหยียดสำหรับอันจือเซี่ยแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องเกินคาดคิดเบนสักนิด ทว่าการไร้เสียงให้กำลังใจกลับทำให้นางไร้ความกดดัน จือหลินนั้นนอกจากบิดาแล้วยังมีคนสกุลเข้าร่วมชมการประลองครั้งนี้อีกฟากเป็นสายสกุลอวี่ สกุลขององค์ชายจือเหยียนก็เข้าร่วมสังเกตการณ์ รวมถึงหลายสกุลใหญ่ ที่เข้ามาชมเพื่อเตรียมวางแผนการรับมือแน่นอนว่าไม่มีใครคาดหวังว่าจักรพรรดินีองค์ต่อไปคือองค์หญิงจือเซี่ยเฟิงเซียวช่วยถอดเสื้อคลุมให้องค์หญิงจือเซี่ยที่ไร้ความตื่นเต้น ท่าทีสุขุมนี้ทำให้พ่อบ้านหนุ่มเผยรอยยิ้มน้อยๆ"อาเซียวยิ้มอะไรรึ" นางถามแล้วใช้ปลายนิ้วจิ้มมุมปากของพ่อบ้าน"....." อยู่ต่อหน้าผู้อื่นเขาย่อมไม่กล้าทำตัวสนิทสนมกับผู้เป็นนาย แค่เผลอยิ้มเมื่อครู่ก็มากไปแล้ว

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่ 166 เข้าสู่สนาม

    ก่อนเข้าการคัดเลือกนั้น คนที่เข้าชิงตำแหน่งจักรพรรดินีจะมารวมตัวกัน เพื่อลงชื่อและทดสอบเบื้องต้นสตรีที่ไม่มีผู้ใดสนับสนุนสามารถเจ้ารับการคัดเลือกได้เช่นกัน ทว่าส่วนใหญ่นั้นคุณสมบัติไม่ถึงเกณฑ์ที่กำหนด หากมีฝีมือดีก็อาจได้เข้ารับราชการมนตำแหน่งอื่นๆ ที่เหมาะสมกับความสามารถ การคัดเลือกนี้จึงเป็นความหวังของสตรีทั่วแคว้นองค์ชายจือเหยียนผู้รับผิดชอบงานครั้งนี้ ค่อนข้างพึงพอใจที่เห็นสตรีเข้าลงชื่อมาก แม้ว่าพวกนางจะไม่มีสิทธิ์เข้ารับการคัดเลือกก็ตามผู้บัญชาการจางยกมือกอดอก สายตามองหญิงสาวหน่วยก้านดีเพื่อ ดึงเข้าหน่วยของตน เช่นเดียวกับผู้อื่นที่มายืนดูการรับคนเข้าคัดเลือก"มีคนที่ถูกใจผู้บัญชาการจางหรือไม่" องค์ชายจือเหยียนถาม"ก็มีบ้าง" จางซานหลานตอบไปตามที่คิด "ท่านจะใช้เส้นสายโยกย้ายคนให้ข้าหรือ"องค์ชายจือเหยียนหัวเราะในลำคอ แม้เขาชอบนางเพียงใด แต่เรื่องงานนั้นเขาซื่อสัตย์เสมอ"ข้า..." องค์ชายจือเหยียนอ้ำอึ้งขึ้นมา ผู้บัญชาการจางเลิกคิ้วเล็กนัอยและรอฟังถ้อยคำจากเขา"ข้า...เอ่อ...เสร็จสิ้นงานนี้แล้ว...ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับเจ้า"จางซานหลานชี้หน้าตัว "ปรึกษาข้า? ข้ามีความสามารถเป็

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่ 10 อีกา (1)

    “นายหญิง” “หา เอ่อ อะไรเหรอ” อันจือเซี่ยกระพริบตาปริบๆ สีหน้าของเฟิงเซียวยังคงสงบนิ่งแต่แววตามีความห่วงใย นี่...แสดงว่านางทำให้เขารู้สึกพิเศษได้แล้วกระมัง ที่จริง อันจือเซี่ยไม่ใช่นักเล่นเกมแต่เพราะครั้งหนึ่งค่ายเกมยักษ์ใหญ่เคยประกาศรับนิยายไปพัฒนา

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่9 จำได้แล้ว

    เฟิงเซียวแวะสั่งข้าวสารอาหารแห้งให้นำไปส่งที่ตำหนักขององค์หญิง อันจือเซี่ยมองดูเขาทำงานอย่างเป็นระเบียบราวกับหัวสมองของเขาเป็นเครื่องคำนวณเพราะสามารถคิดราคาและต่อรองได้อย่างรวดเร็ว จนเมื่อเขาเดินออกมาจากร้าน นางก็ตบมือให้เขาทันที “พ่อบ้านเฟิงยอดเยี่ยมจริงๆ” เขาเองก็ไม่คุ้นกั

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่8 ช่างเถอะ

    จดหมายขอบคุณ? ท่านได้รับของขวัญมาเป็นสิบปีแต่ไม่เคยตอบกลับสักครั้ง หากเขาเป็นบิดาคงยิ่งกว่าน้อยใจ แต่คิดได้ตอนนี้ก็ยังไม่ช้าเกินไป “เฟิงเซียว ข้าไม่รู้ว่าที่ตำหนักขาดสิ่งใดบ้าง เงินก้อนนี้เจ้านำไปบริหารจัดการได้เลยนะ” นางเอ่ยน้ำเสียงจริงจังแล้วหยิบไข่มุกเหลือบสีม่วงขึ้นมา

  • จักรพรรดินี สัตว์อสูรทั้งสี่ยอมสยบแทบเท้าท่านแล้ว   ตอนที่1 สู่ห้วงดำมืดอนธการ 

    แสงสว่างวาบปะทะสายตาจนต้องยกมือขึ้นป้องแสงนั้นไว้ เป็นจังหวะเดียวกับที่รู้สึกเหมือนร่างถูกกระแทกอย่างแรงจนลอยขึ้นที่สูงก่อนจะร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงของโลก ทว่าฉันกลับรู้สึกเหมือนวูบตกจากที่สูงลงสู่ห้วงดำมืดอนธการ เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกร่วงหล่นจากที่สูง ทุกครั้ง

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status