Masuk“อ่า...เข้าใจ” คราวนี้อันจือเซี่ยยอมรับแล้วจริงๆ “ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะ คราวหน้าฉัน เอ๊ย! ข้าจะระวังให้มากกว่านี้”
‘ขอโทษ’ เฟิงเซียวประหลาดใจที่ได้ยินคำนี้จากปากขององค์หญิงจือเซี่ย แต่กระนั้นเขาก็ไม่คิดซักถามอันใด การที่นาง ‘แปลกประหลาด’ นั้นถือเป็นความปกติอย่างหนึ่ง เขามองนางที่ยังนั่งเหม่อลอยอยู่จึงถอยออกมาโดยไม่ส่งเสียงรบกวน เขาก็เป็นแค่บัณฑิตตกอับ ถูกขายเป็นทาส เหตุเกิดเมื่อสามปีก่อนเขาได้เขียนฎีการ้องเรียนเจ้าเมืองแทนชาวบ้าน แต่กลายเป็นเขาถูกกลั่นแกล้งจนอยู่ในสภาพอเนจอนาถถูกส่งไปที่ตลาดค้าทาส ขณะที่นั่งปลงกับโชคชะตาและอาการบาดเจ็บของตนอยู่นั้น สตรีผู้สวมอาภรณ์สีแดงสดใสผู้นั้นก็ยกมือขึ้นใช้นิ้วเรียวงามชี้มาทางเขา
‘ข้าต้องการคนผู้นั้น’
‘ทาสผู้นั้นอ่านออกเขียนได้ ราคาห้าสิบตำลึง’
‘ห้าสิบตำลึงเงิน?’
‘คุณหนูล้อเล่นแล้ว ทาสที่อ่านออกเขียนได้จะราคาถูกเช่นนั้นได้อย่างไร’
เขายังจำได้ดี ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงเพราะถูกวางยาทำให้ทำได้เพียงแค่เอนกายพิงด้านหนึ่งของกรงขัง สภาพตอนนี้ไม่ต่างจากหมูที่รอถูกเชือดด้วยซ้ำ ยิ่งได้ยินการต่อรองราคาแล้วก็อยากจะหัวเราะเย้ยเยอะโชคชะตา ค่าตัวบัณฑิตผู้หนึ่งถูกกว่าม้าหนึ่งตัวเสียอีก
‘ห้าสิบตำลึงทอง! นี่มันปล้นกันชัดๆ ใครๆ ก็รู้ ทาสที่รู้หนังสือแสดงว่าเป็นพวกต้องโทษคดีทางการเมืองแน่นอน เจ้าคิดว่าเอาคนเช่นนี้เข้าไปอยู่ในบ้านจะไม่สร้างความเดือดร้อนรึ’
‘เจ้า!’ พ่อค้าทาสถึงกับเก็บโทสะไม่อยู่ ผู้คนที่มารอซื้อทาสได้ยินหญิงสาวพูดเช่นนั้นก็คล้อยตาม พ่อค้าทาสยิ่งโมโหหนักขึ้น แต่ถ้าจะรอให้ได้ราคาที่ต้องการก็เกรงว่าจะเป็นเรื่องยากเสียแล้ว
‘ก็ได้ เห็นแก่หน้าคุณหนู ข้าจะขายทาสผู้นั้นในราคาห้าสิบตำลึงเงิน!’
‘ดี อย่าลืมยาถอนพิษให้ข้าด้วยล่ะ’
‘คุณหนู ท่านพูดอะไรออกมา ทาสของข้าไม่ได้ถูกพิษอันใดเสียหน่อย’
‘ถ้าไม่ถูกพิษดวงตาของเขาจะกลายเป็นสีแดงเช่นนั้นหรือ เขาเป็นคนปกติธรรมดาหรือว่าเป็นสัตว์อสูรจำแลงร่างเล่า’
โทสะทำให้ใบหน้าของพ่อค้าทาสแดงก่ำ เมื่อถูกเปิดโปงถึงขั้นนี้แล้วเขาจำต้องหยิบขวดยาออกมา หญิงสาวยื่นมือหมายจะรับขวดยาแต่อีกฝ่ายชักมือกลับ
‘เงินเล่า’
‘คนกับยาและหนังสือสัญญาทาสเล่า’
เฟิงเซียวได้แต่ยิ้มอย่างขมขื่น ไม่คิดว่าตนเองจะต้องตกต่ำถึงเพียงนี้ แม้ในแคว้นเทียนหลิวสตรีมีอำนาจในการปกครอง แตกต่างจากแคว้นอื่นที่สตรีอยู่ใต้อาณัติของบุรุษ แต่สตรีที่แคว้นเทียนหลิวสามารถทำทุกอย่างได้เช่นบุรุษผู้หนึ่ง รวมทั้งแต่งงานมีสามีหลายคนหรือรับอนุชาย นี่เขาคงไม่ถูกซื้อไปเป็นนายบำเรอหรอกนะ
หลังจากหญิงสาวในชุดแดงจ่ายเงินและได้สัญญาทาสมาแล้ว นางก็เดินตรงมาทางเขาแล้วค่อยๆ นั่งลงเบื้องหน้า ยามนั้นดวงตาของเขาบาดเจ็บจึงเห็นใบหน้านางไม่ชัดนักแต่ก็รู้ว่านางเป็นหญิงงามผู้หนึ่ง มือเรียวเล็กเปิดขวดยาแล้วบีบคางให้เขาอ้าปากก่อนกรอกยารสขมลงคอ ความร้อนขุมหนึ่งแผดเผาในช่องท้องจนเขาอยากกระอักโลหิตออกมา ทว่านางกลับกดฝ่ามือที่กลางอกส่งปราณบริสุทธิ์ปรับการไหลเวียนของโลหิตในกาย จากนั้นนางจึงยกมือออกและปล่อยให้เขากระอักโลหิตสีดำออกมา
‘ปราณของข้าระดับไม่สูงนักจึงขับพิษให้เจ้าโดยตรงไม่ได้ต้องอาศัยยาถอนพิษเข้าช่วย’ นางพูดตามตรง แล้วยิ้มให้เขา ‘ข้าขาดแคลนคนใช้งาน เจ้าก็ฝืนใจมาอยู่กับข้าหน่อยเถิด’
‘แม่นางซื้อข้าแล้ว ข้าจะมีสิทธิ์เลือกสิ่งใดได้อีก’
‘นั้นสินะ’ เสียงหัวเราะหวานใสดังขึ้น ‘เอาเถิด แต่อย่างไรข้าก็อยากให้เจ้ามาด้วยความเต็มใจ’
‘ใครจะเต็มใจเป็นทาส’
เขาพูดไปตามใจคิดแต่หญิงสาวไม่โกรธและยังคงยิ้มโง่งม นางลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือมาตรงหน้าหมายจะให้เขาจับเพื่อยันตัวเองขึ้น แม้เป็นทาสแต่ก็ยังเหลือศักดิ์ศรีอยู่ เขาไม่ได้ดูแคลนที่นางเป็นหญิงเพียงแต่รังเกียจที่ตนเองต้องมาอยู่ในสถานะเช่นนี้
นั้นคือเหตุการณ์ในวันแรกที่เขาได้พบกับผู้เป็นนาย ใครจะรู้ว่าสตรีที่ดูทึมทื่อกลับเป็นองค์หญิงจือเซี่ยที่ไร้น้ำยาและไร้อำนาจ ตำหนักองค์หญิงก็เก่าและทรุดโทรม หลังคารั้วในบางแห่ง ทั้งตำหนักมีบ่าวชรารับใช้งานทั่วไปแค่ห้าคนเท่านั้น
‘บ่าวชราราคาถูก ข้าไม่มีเงินมากนักจึงได้มาแค่นี้ ข้ายกตำแหน่งพ่อบ้านให้เจ้า เจ้าสามารถจัดการเรื่องต่างๆ และเรียกใช้งานพวกเขาได้เต็มที่’
บิดาเถอะ! ใครจะไปใช้คนแก่อายุสี่สิบห้าสิบปีทำงานกันเล่า
สุดท้ายแล้วเมื่อไม่มีคนให้ใช้งาน เขาก็ต้องใช้บ่าวแก่ๆ เหล่านั้นจริงๆ นานวันเข้าก็คุ้นชิน คนเหล่านี้ก็ไม่ได้แย่อันใดนัก
เฟิงเซียวเดินกลับเข้ามาอีกครั้งพร้อมเสื้อผ้าชุดใหม่สำหรับผลัดเปลี่ยน เขาขมวดคิ้วทันทีที่เห็นองค์หญิงจือเซี่ยยังนั่งอยู่บนเตียง สีหน้านางยังเหม่อลอย อาจเพราะแช่น้ำสมุนไพรบ้าบอนั้นนานเกินไปจึงยังไม่ได้สติดีนัก เขาวางเสื้อผ้าชุดใหม่บนเตียงจากนั้นก็ยื่นมือไปคอยๆ ดึงผ้าห่มนั้นออก หญิงสาวจึงได้สติเงยหน้าขึ้นมองเขา
“คุณ เอ่อ เจ้าจะทำสิ่งใด”
“ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้องค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”
ใบหน้าของเขาราบเรียบไร้อารมณ์ แต่นิ้วมือนั้นเลื่อนเสื้อคลุมออกจากร่าง แต่หญิงสาวกดมือของเขาไว้ ร่างงดงามแข็งทื่อขึ้นมาทันทีแม้เฟิงเซียวประหลาดใจ เขาสบตากับดวงตากลมวาวที่จ้องมองเขาอย่างค้นหาบางสิ่ง เขาสูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยถามออกไปตามหน้าที่
“องค์หญิงต้องการให้ข้าปรนนิบัติหรือไม่”
“ปรนนิบัติอะไร?”
“ใช้ปาก ใช้ลิ้น หรือใช้นิ้วมือ อ่อ แท่งหยกที่องค์หญิงสั่งทำมาส่งแล้ว จะให้ข้านำมาให้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
"พี่จือเซี่ย!"หญิงสาวผวาลืมตาตื่น แสงสีขาวในหัองรบกวนสายตาจนต้องหลับตาลงอีกครั้ง"พี่จือเซี่ย!"เสียงคุ้นหูทำให้อันจือเซี่ยลืมตาอีกครั้ง และพบใบหน้าของอันจือหลินอยู่ใกล้ๆ"เจ้า...""เจ้า?" อันจือหลินสีหน้าขาวซีดไปทันที "สมองกระทบกระเทือนเหรอ? พี่จือเหยียนเข้ามาเร็วๆ พี่จือเซี่ยฟื้นแล้ว!"ชายหนุ่มหน้าตาแตกตื่นวิ่งเข้ามาดู อันจือเซี่ยมองอย่างงุนงง แต่เมื่อเห็นคนข้างหลังก็ตกใจอย่างมาก"ผู้บัญชาการจาง!""หา!" อันจือหลินอ้าปากค้าง "แย่แล้ว สมองพี่จือเซี่ยมีปัญหาแน่ๆ เห็นคู่หมั้นพี่ใหญ่แล้วเรียกผู้บัญชาการ""จือหลิน ไปตามหมอเร็ว""ตามหมอๆ" จือหลินนึกขึ้นได้รีบวิ่งออกไปทันที"ที่นี่...""โรงพยาบาล จือเซี่ยประสบอุบัติหมดสติไปสิบสี่วัน""อุบัติเหตุ...."อ่า....จำได้แล้ว ออกไปส่งของให้ลูกค้าแล้วประสบอุบัติเหตุนี่น่าหมดสติไปสิบสี่วันเลยเหรอ?ถ้าอย่างนั้น....ทุกอย่างคงแค่...ฝัน...ฝันไปสินะ"หายดีเมื่อไหร่กลับไปอยู่บ้านนะ""คะ?""พี่เข้าใจว่าเราอยากเป็นนักเขียน และแม่เราก็กดดันมาก แต่จือเซี่ออยู่คนเดียวแล้วเป็นแบบนี้ ทุกคนในบ้านไม่สบายใจเลย""ทุกคนในบ้าน?"เธอเคยมีตัวตนในสายตาพ่อกับแม่ด้วยเ
"พระมารดา! ท่านจะตัดสินแค่นี้ไม่ได้นะเพคะ!"องค์หญิงจือหลินรีบคว้าแขนพระมารดาไว้ และใช้สายตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาอ้อนวอนเช่นทุกครั้ง และนางมักได้สิ่งที่ต้องการมาเสมอ"เจ้าก็ยอมรับเงื่อนไขไม่ใช่รึ" จักรพรรดินีซูเจินเอ่ยขึ้น แววตาเคยอ่อนโยนและใส่ใจนั้นแปรเปลี่ยน "เจ้าคิดว่าสิ่งที่เจ้าทำวันนี้จะทำให้ทุกคนเคารพเจ้ารึ"องค์จือหลินชะงักไปทันที"พระมารดา! นั้นราชันสัตว์อสูร ลูกคือว่าที่องค์จักรพรรดินีองค์ต่อไป ลูกต้องรู้จักรักษาชีวิตตนเองเผื่อแผ่นดินแคว้นเทียนหลิว!""เจ้ากับจือเซี่ยคือว่าที่จักรพรรดินีทั้งคู่ จนเมื่อจือเซี่ยกับสัตว์อสูรทั้งสี่ของนางร่วมมือกันทำภารกิจได้ลุล่วง เจ้าที่มักคิดว่ามีบิดาหนุนหลังยังคิดว่าตนเองคู่ควรนั่งบัลลังก์ปกครองแคว้นเทียนหลิวอีกเรอะ!""พระมารดา!""หากข้ายังหลับหูหลับตาช่วยเจ้าอีก คนทั่วแคว้นจะยอมรับในตัวเจ้ารึ!""ลูก...""เจ้าและสกุลจางมีอำนาจมากเกินไปแล้ว นับจากนี้ไปประจำอยู่ชายแดนตะวันตก! ไม่มีคำสั่งของจักรพรรดินี ห้ามกลับเมืองหลวง!""พระมารดา! ทำกับลูกเช่นนี้ไม่ได้""ซูเจิน เจ้าจะเหิมเกริมไปแล้ว" มหาเสนาบดีและผู้เป็นบิดาขององค์หญิงจือหลินตะโกนลั่น "เจ้า
แม้มีโซ่ล่ามและยังเป็นโซ่ที่ลงอักขระโบราณสะกดพลังปีศาจไว้ แต่กระนั้นมันยังมีพลังพอ แค่สะบัดมืออกไปก็ทำให้ มัวหู่และเฉียนสงถึงกับกระเด็นออกมา หลงเยวี่ยเห็นแล้วกลัวเสียหน้าจึงใช้พลังสั่งกระแสลมให้รองรับร่างทั้งสอง จากนั้นจึงกลายร่างเป็นมังกรฟ้าพุ่งทะยานไป“เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าจะหยุดข้าได้?”แม้ไร้พลังปีศาจและถูกสะบั้นพลังสัตว์อสูร แต่พละกำลังนั้นยังคงอยู่มันหัวเราะในลำคอ นานเหลือเกินที่ไม่ได้ยืดเส้นยืดสายเช่นนี้ มันแค่ตวัดข้อมือใช้โซ่ที่ล่ามตนไว้เป็นอาวุธ มือขวาสะบัดออกไปกนะแทกใส่หลงเยวี่ย ส่วนมือซ้ายนั้นสะบัดโซ่ฟาดลงบนพื้นจนแผ่นหินแตกเป็นชิ้นเล็กๆ สะเก็ดของมันกระเด็นไปไกล องค์หญิงจือหลิน มองอย่างตกตะลึงขยับเท้าหลบไม่ได้ แต่เสวียนหมางสางเท้าเข้ามาขวางอย่างรวดเร็วใช้ร่างเป็นกำแพงปกป้องผู้เป็นนาย"อึก!""เสวียนหมาง!""องค์หญิงปลอดภัยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ""อืม"นางไม่คิดว่าเสวียนหมางจะภักดีถึงเพียงนี้ นางหันไปทางบิดาที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งของเวทีแล้วพยักหน้าส่งสัญญาณหลงยวี่ที่แม้ไม่ถูกกับพี่ชาย แต่ไม่ทนเห็นเขาบาดเจ็บจึงพุ่งตัวไปรับร่างของหลงเยวี่ยก่อนที่จะกระแทกถูกเสาหินขนาดใหญ่หลงยวี่ยกมื
"นายหญิง!!"สัตว์อสูรทั้งสี่ของอันจือเซี่ยถึงกับร้องขึ้นมาพร้อมกัน หญิงสาวกันมาส่งยิ้มให้"ข้าเชื่อใจพวกเจ้า แล้วพวกเจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ?"ต่างฝ่ายต่างนิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนเอ่ยตอบโดยมิได้นัดหมาย"พวกเราเชื่อใจนายหญิง!""ดี""แต่นั้นคือราชันสัตว์อสูร พวกเรา..." เสวียนอู่นั้นรู้ว่าตนยอมสสละชีวิตเพื่อนายหญิงได้ แต่การรับมือราชันสัตว์อสูรนั้นไม่ง่าย"ข้าคิดว่าจือหลินคงต้องใช้พวกเราเป็นกำบัง ให้พวกเราฟาดฟันกับราชันอสูรก่อนโจมตีซ้ำเพื่อเป็นผู้ชนะ""ข้าก็คิดเช่นนั้น" พ่อบ้านเฟิงพูดออกมา"แล้วจะทำอย่างไรเล่า" เฮยหลางเอียงคอไปมา "นั้นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้""ใครจะพูดหรือคิดอย่างไร ข้าไม่สนใจ เรื่องเดียวของข้าคือจัดการหลงเยวี่ย"หลงยวี่ยกมือขึ้นหักข้อนิ้วของตนเล่น สีหน้ามั่นคงแววตาจ้องมองไปยังพี่ชายของตนหลานซีอมยิ้มน้อยๆ "คิดไว้ไม่มีผิด""ราชันสัตว์อสูรถูกขุมขังไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อน ครานั้นอสูรตาเดียวต้องการครองบรรณพิภพ แม่ทัพหลายแคว้นต่างพยายามกำจัดแต่ไม่สำเร็จ จักรพรรดินีแห่งแคว้นเทียนหลิวเป็นสยบอสูรตาเดียวได้สำเร็จ สิ่งนี้เป็นเหตุผลสำคัญที่แคว้นอื่นไม่กล้ารุกรานแคว้นของเรา การที่จักรพรรด
เวทีประลองเป็นลานวงกลมที่เปิดใช้เฉพาะยามประลองชิงตำแหน่งจักรพรรดินี ดูขรึมขลังให้ความรู้สึกน่าเกรงขาม อัฒจันทร์สำหรับผู้เข้าชมและเป็นพยานในการคัดเลือกครั้งนี้องค์หญิงจือหลินและองค์จือเซี่ยต่างอยู่คนละด้านของสนาม บนอัศจรรย์เต็มไปด้วยผู้คนที่เข้ามาส่งเสียงร้องฝ่ายองค์หญิงจือหลิน ทำให้หญิงงามฉีกยิ้มกว้างแต่กระนั้นยังปรายตามองพี่สาวร่วมมารดาด้วยสายตาหยามเหยียดสำหรับอันจือเซี่ยแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องเกินคาดคิดเบนสักนิด ทว่าการไร้เสียงให้กำลังใจกลับทำให้นางไร้ความกดดัน จือหลินนั้นนอกจากบิดาแล้วยังมีคนสกุลเข้าร่วมชมการประลองครั้งนี้อีกฟากเป็นสายสกุลอวี่ สกุลขององค์ชายจือเหยียนก็เข้าร่วมสังเกตการณ์ รวมถึงหลายสกุลใหญ่ ที่เข้ามาชมเพื่อเตรียมวางแผนการรับมือแน่นอนว่าไม่มีใครคาดหวังว่าจักรพรรดินีองค์ต่อไปคือองค์หญิงจือเซี่ยเฟิงเซียวช่วยถอดเสื้อคลุมให้องค์หญิงจือเซี่ยที่ไร้ความตื่นเต้น ท่าทีสุขุมนี้ทำให้พ่อบ้านหนุ่มเผยรอยยิ้มน้อยๆ"อาเซียวยิ้มอะไรรึ" นางถามแล้วใช้ปลายนิ้วจิ้มมุมปากของพ่อบ้าน"....." อยู่ต่อหน้าผู้อื่นเขาย่อมไม่กล้าทำตัวสนิทสนมกับผู้เป็นนาย แค่เผลอยิ้มเมื่อครู่ก็มากไปแล้ว
ก่อนเข้าการคัดเลือกนั้น คนที่เข้าชิงตำแหน่งจักรพรรดินีจะมารวมตัวกัน เพื่อลงชื่อและทดสอบเบื้องต้นสตรีที่ไม่มีผู้ใดสนับสนุนสามารถเจ้ารับการคัดเลือกได้เช่นกัน ทว่าส่วนใหญ่นั้นคุณสมบัติไม่ถึงเกณฑ์ที่กำหนด หากมีฝีมือดีก็อาจได้เข้ารับราชการมนตำแหน่งอื่นๆ ที่เหมาะสมกับความสามารถ การคัดเลือกนี้จึงเป็นความหวังของสตรีทั่วแคว้นองค์ชายจือเหยียนผู้รับผิดชอบงานครั้งนี้ ค่อนข้างพึงพอใจที่เห็นสตรีเข้าลงชื่อมาก แม้ว่าพวกนางจะไม่มีสิทธิ์เข้ารับการคัดเลือกก็ตามผู้บัญชาการจางยกมือกอดอก สายตามองหญิงสาวหน่วยก้านดีเพื่อ ดึงเข้าหน่วยของตน เช่นเดียวกับผู้อื่นที่มายืนดูการรับคนเข้าคัดเลือก"มีคนที่ถูกใจผู้บัญชาการจางหรือไม่" องค์ชายจือเหยียนถาม"ก็มีบ้าง" จางซานหลานตอบไปตามที่คิด "ท่านจะใช้เส้นสายโยกย้ายคนให้ข้าหรือ"องค์ชายจือเหยียนหัวเราะในลำคอ แม้เขาชอบนางเพียงใด แต่เรื่องงานนั้นเขาซื่อสัตย์เสมอ"ข้า..." องค์ชายจือเหยียนอ้ำอึ้งขึ้นมา ผู้บัญชาการจางเลิกคิ้วเล็กนัอยและรอฟังถ้อยคำจากเขา"ข้า...เอ่อ...เสร็จสิ้นงานนี้แล้ว...ข้ามีเรื่องจะปรึกษากับเจ้า"จางซานหลานชี้หน้าตัว "ปรึกษาข้า? ข้ามีความสามารถเป็
“นายหญิง” “หา เอ่อ อะไรเหรอ” อันจือเซี่ยกระพริบตาปริบๆ สีหน้าของเฟิงเซียวยังคงสงบนิ่งแต่แววตามีความห่วงใย นี่...แสดงว่านางทำให้เขารู้สึกพิเศษได้แล้วกระมัง ที่จริง อันจือเซี่ยไม่ใช่นักเล่นเกมแต่เพราะครั้งหนึ่งค่ายเกมยักษ์ใหญ่เคยประกาศรับนิยายไปพัฒนา
เฟิงเซียวแวะสั่งข้าวสารอาหารแห้งให้นำไปส่งที่ตำหนักขององค์หญิง อันจือเซี่ยมองดูเขาทำงานอย่างเป็นระเบียบราวกับหัวสมองของเขาเป็นเครื่องคำนวณเพราะสามารถคิดราคาและต่อรองได้อย่างรวดเร็ว จนเมื่อเขาเดินออกมาจากร้าน นางก็ตบมือให้เขาทันที “พ่อบ้านเฟิงยอดเยี่ยมจริงๆ” เขาเองก็ไม่คุ้นกั
จดหมายขอบคุณ? ท่านได้รับของขวัญมาเป็นสิบปีแต่ไม่เคยตอบกลับสักครั้ง หากเขาเป็นบิดาคงยิ่งกว่าน้อยใจ แต่คิดได้ตอนนี้ก็ยังไม่ช้าเกินไป “เฟิงเซียว ข้าไม่รู้ว่าที่ตำหนักขาดสิ่งใดบ้าง เงินก้อนนี้เจ้านำไปบริหารจัดการได้เลยนะ” นางเอ่ยน้ำเสียงจริงจังแล้วหยิบไข่มุกเหลือบสีม่วงขึ้นมา
แสงสว่างวาบปะทะสายตาจนต้องยกมือขึ้นป้องแสงนั้นไว้ เป็นจังหวะเดียวกับที่รู้สึกเหมือนร่างถูกกระแทกอย่างแรงจนลอยขึ้นที่สูงก่อนจะร่วงหล่นตามแรงโน้มถ่วงของโลก ทว่าฉันกลับรู้สึกเหมือนวูบตกจากที่สูงลงสู่ห้วงดำมืดอนธการ เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกร่วงหล่นจากที่สูง ทุกครั้ง







