กรงสวาทรักมาเฟีย (โรมินิก X พริมพริตา) มี E-BOOK

กรงสวาทรักมาเฟีย (โรมินิก X พริมพริตา) มี E-BOOK

last updateHuling Na-update : 2025-06-08
By:  รินทรายOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
18Mga Kabanata
815views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

“คุณปล่อยฉันไปเถอะ…ฉันจะหาเงินมาใช้หนี้ก้อนนั้นให้เอง" “ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้นอีก” นัยน์ตาหวานวูบไหวระริก ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ “มันเอาน้องฉันจนท้อง ฉันก็เอาน้องมันคืนบ้าง เธอว่าเป็นไง”

view more

Kabanata 1

อารัมภบท

Evie's pov

The bed was wet beneath me, soaked by the juices that flowed from between my thighs. A grunt, one so husky brushed against my ear as he moved in and out of me.

"Don't tell Kimberly," Alpha Ryan groaned as he pushes his cock deeper until the tip brushed a tender spot. I shudder beneath him. Kimberly was his future Luna. She was also my sister.

I looked up at him beneath my lashes. "Don't tell my sister you slipped inside the wrong one?"

____

* hours prior *

"Everything must be perfect for my darling Kimberly," mom sighed as she pushes a white daisy flower into the glass flower vase.

Her crystal green eyes lift to catch me staring and her lips curl back into a sneer. I rip my gaze away quickly, my heart pounding as I continue to peel the potatoes.

"You better not embarrass us tonight Evie," she sneers under her breath. "You're already so useless, I don't want you tainting Kimberly's day."

I lowered my head in shame, tears stinging my eyes as my throat burned. "I won't mom."

"Don't call me that!" She snaps. "Call me beta Margaret! Don't call me mom! I refuse to be called such by the shame of the pack."

Lucy, an old maid here, who was also helping me peel the potatoes for Kim's big day, reaches over and lightly squeezes my hand.

It wasn't the first time mom was so harsh with me but her words always pierce me deeply and painfully.

Tonight would be Kim's birthday, her eighteenth to be exact. It so happens that it would also be my birthday. Just that no one cared about it being my birthday too.

I was used to it. Used to being the one who was the shame of the family. The one who never got her wolf. The one no one cares about. I was used to it.

"I wonder if Alpha Ryan will claim her tonight," one of the helpers who was in the kitchen preparing food for Kim's birthday party tonight exclaimed with a sigh of awe.

I lift my gaze to catch sight of mom's gleaming eyes when she replied in a sweet chirpy tone. "I bet he would! It's already written in stone that they'd be mated. He has to mate with the strongest female in the pack which happens to be Kimberly."

Some of the helpers voiced out their agreements while some like me....stayed silent.

Mom was right, it was already written in stone that Kim would be Alpha Ryan's mate. She was the strongest female in the pack and according to our leaders, alpha Ryan must mate with the strongest female in our pack. It wouldn't matter if she was truly his destined mate or not. He had to mate the strongest and that he was fixed to do.

"My sweet Kimberly," she clapped her hands in happiness. "Makes us so proud every single day....." her eyes caught mine once more and her face morphed back into the sneer she had reserved for me. "Unlike wolfless Evie over here."

I flinched, my head lowering until my sandy brown hair cloaks around my face as if protecting me from my mother's gaze.

"Anyway, I'm going to bring these pretty flowers for Kimberly. After you're done here Evie, Kimberly's room needs to be cleaned," her tone was dry, lacking any emotion before she leaves with the pretty flowers.

As her presence disappears from my own, I could finally let out a sigh and breathe.

Tonight at midnight would also be my birthday but here I was preparing the food with the others for my twin sister's party tonight.

"Are you okay deary?" Lucy's grey eyes scanned my face as the lines around her eyes wrinkle when she frowns.

I nod, swallowing hard. "I've been told worse," I murmur softly. "It's not like I shouldn't be used to it by now."

Lucy's frown deepens and she gives me a sympathetic pat on my shoulder. I hated those pity looks.

I let out a breath and continued to peel the potatoes when I heard heels clicking closer. I had no wolf like the rest of them but I didn't need the enhanced senses to know that it was my sister coming over.

So I was not surprised when I see bright red heels with a beautiful blonde wearing them. She had blue eyes like dad while I had green like mom's. She was also taller than me and her face was sharper unlike me who had chubby cheeks. We were not identical twins.

"Evie," she plaster on a fake smile as she swipes her blonde hair behind her shoulder.

I raised an eyebrow. "Kim?"

"I need you to go get something at Hannah's for me. I need it before noon," her lips plastered on a smile but I saw right through her. "I forgot the necklace Alpha Ryan gave me last year for my birthday in her room."

She walks into the room more, her presence intimidating. "So I need you to go fetch like the good dog you are," she snorted and my heart clenched painfully.

I nod. "Will do."

Lucy gently pries the potato and the peeler away from my hands. "I'll do it, don't worry," with a gentle smile Lucy continues to peel the potatoes while I wash my hands.

"I'll ask dad if I can borrow the car to go. It's too much of a long walk and-

I started but Kimberly cut me off with a sneer. "You stink Evie, dad won't let your sweat go on his seats. You better walk."

I turn to look at her, my nails biting into my flesh as my tongue burned to say the words I really wanted to say to her. A smirk painted on her face.

Hannah's house is like an hour walk from here. I wasn't like them who could shift into a wolf and get there in minutes.

"But-

"I need the necklace before noon," she spat, her eyes narrowing. "You better hurry up before I tell dad and mom that you're upsetting me. Don't want them knowing you're making me sad, right?"

I bit my tongue and with a shaky sigh, I nod. "Fine."

"Try to not be slow," with those final words she's gone.

Lucy gives me a look that is a mix of pity and rage. I forced a smile. "I'll be fine," I said and grabbed a bottle of water from the fridge. I'll need it if I have to walk all the way to Hannah's.

It's not like anyone would offer me a ride.

I slipped out of the house and breathed in the cool air. The chatter and clinking in the kitchen fading behind me as I start to walk away from the house. However, it is replaced by the sound of distant laughter as the pack members set up for Kim's party tonight.

As I walk , a sudden sound of tires screeching fills the air. I stopped and watch in awe as a red Lamborghini pulls up the driveway.

I know who that expensive shiny red car belongs to.

The door to the Lamborghini opens smoothly and he steps out. Tall, about six feet three, black shaggy hair, dark mysterious eyes and red lips that were made for kissing. He was easily the most handsome guy I have ever seen.

Alpha Ryan.

For the first time today a real smile graces on my lips when our eyes clash.

He tilted his head, a teasing smirk curling up his lip as he said huskily. "Hey munchkin,"

I beamed as I ran over to him. Alpha Ryan was not only going to be my sister's mate, but he had also been my best friend for years.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
18 Kabanata
อารัมภบท
ร่างสูงกำยำด้วยมัดกล้ามในชุดสูทสีดำสนิทเข้ารูปตัดกับไทด์สีเทาลายทางตามแบบฉบับของผู้ดีอังกฤษย่างกรายเข้ามายังห้องทำงานหรูชั้นระฟ้าของผู้เป็นเจ้านายตนเอง ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโรงแรมคาสิโนสูงเสียดฟ้ากลางกรุงในประเทศอิตาลีแห่งนี้ และยังเป็นเจ้าของธุรกิจสีเทาอีกมากมายนับไม่ถ้วน วิลล์ มือขวาคนสนิทดึงซองเอกสารสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุเอกสารลับพร้อมรูปถ่ายหลายสิบใบออกมาจากกระเป๋าชั้นในสูทเพื่อส่งมอบให้กับบุรุษผู้มีใบหน้าสลักเสลาคมเข้มรับกับนัยน์ตาสีครามน้ำทะเลอันทรงพลังเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่กำลังนั่งจับจ้องหน้าจอไอแพดในมือด้วยท่าทางเคร่งขรึมอยู่เป็นนิจ ไม่ได้มีท่าทียี่หระหรือสนใจคนที่เพิ่งผ่านบานประตูเข้ามาในห้องมากนัก “เรียบร้อยแล้วครับนาย” วิลล์กล่าวพร้อมกับยื่นซองเอกสารที่เตรียมมาให้กับคนเป็นนาย ได้ยินมือขวาคนสนิทเอ่ยอย่างนั้นแล้วคนเป็นนายจึงวางมือลงจากข่าวธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังเป็นที่สนใจจากนักธุรกิจหลายกลุ่มบนหน้าจอไอแพด พร้อมกับวางแก้วกาแฟดำที่พร่องลงไปกว่าครึ่งแก้วแล้วลงในจานรองแก้วด้านขวามือที่ประจำของตัวเองโดยไม่ได้ชำเลืองตามองเลยสักนิดด้
Magbasa pa
บทที่ 2 ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก
เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่พริมพริตาไม่มีแม้แต่ข้าวสักเม็ดหรือน้ำสักหยดตกลงถึงกระเพาะของตัวเอง หญิงสาวนอนซมคุดคู้อยู่ริมผนังห้องที่ฉาบไปด้วยปูนทั้งสี่ด้านเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสด้วยอาการหนาวสั่น มีเพียงแสงและอากาศเพียงเล็กน้อยที่ลอดเข้ามาจากทางช่องใต้ประตูและช่องลมขนาดเล็กเพียงคืบพอให้ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอยู่บ้าง ใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม หางตาเฉี่ยวแต่กลมโตเหมือนลูกแมวตัวน้อย จมูกที่เรียวยาวรับกับใบหน้ารูปไข่ และพวงแก้มใสที่เคยเป็นสีชมพูระเรื่อ แต่ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยฝุ่นผง เศษดิน เศษหินตามพื้นปูนเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งตัวและใบหน้า ริมฝีปากบางซีดเผือดแตกแห้งกร้านจากการที่ร่างกายขาดน้ำอย่างหนัก ร่างกายของเธอในตอนนี้มันหิวกระหายน้ำจนร่างกายแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะลุกขึ้นยืนได้ด้วยซ้ำ เธอไม่รู้เลยว่าคนที่จับตัวเธอมากักขังไว้แบบนี้เขาเป็นใครและเขาต้องการอะไรกันแน่ เธอรู้เพียงแต่ว่าเขาถามถึงแต่พี่พีท พี่ชายคนเดียวของเธอ พี่พีทไม่ได้ติดต่อกับเธอมาเป็นอาทิตย์แล้ว เธอเองก็ไม่รู้จริงๆว่าเขาหายไปไหน แต่โดยปกติแล้วเขาจะไม่หายไ
Magbasa pa
บทที่ 3 สิบล้าน
“ร่างกายอ่อนเพลียจากการขาดน้ำอย่างรุนแรง และมีไข้ต่ำๆด้วยครับ คงจะต้องพักอย่างน้อยสักสองสามวันร่างกายถึงจะดีขึ้นครับ” วิลล์บอกกับคนเป็นนายตามที่ได้รับรายงานจากแพทย์ประจำของโรงแรมที่มาทำการรักษาพริมพริตา ซึ่งขณะนี้กำลังนอนพักฟื้นไม่ได้สติอยู่ในห้องเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรม “ผมให้คนของเราไปเช็คประวัติอีเมลและข้อมูลการใช้โทรศัพท์ทั้งหมดมาแล้ว ไอ้พีทมันไม่ได้ติดต่อมาเป็นอาทิตย์แล้วจริงๆครับ ดูเหมือนเธอเองก็น่าจะไม่รู้ว่าพี่ชายตัวเองหายไปไหนเหมือนกัน” การ์ดหนุ่มว่าพร้อมกับส่งรายงานที่เพิ่งได้รับมาให้กับเจ้านายของตัวเอง มือหนารับเอกสารมาดูอย่างลวกๆ เขาพอจะเดาได้อยู่ก่อนหน้าแล้วว่าคนหัวหมออย่างนั้นคงจะไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ให้สาวไปถึงตัวได้แน่ เพียงแต่ว่ามันคงยังไม่รู้ว่ามันเล่นอยู่กับใคร “แล้วเรื่องไอ้พีทไปถึงไหนแล้ว” “มันข้ามชายแดนเข้าฝั่งมาเลย์ไปแล้วครับ มันระวังตัวมาก ไม่มีการติดต่อกับใคร บัญชีก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย ในกลุ่มแข่งรถใต้ดินที่มันโกงเขาไปทั่วตอนนี้ก็เริ่มมีการตั้งค่าหัวมันกันแล้ว ผมให้คนกระจายกำลังกัน
Magbasa pa
บทที่ 4 เอาคืน [NC+]
“...คะ” พริมพริตาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เงินมากมายขนาดนั้นหาทั้งชีวิตยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะได้ถึงครึ่งหรือเปล่า ชีวิตพนักงานออฟฟิศโลจิสติกส์ธรรมดาๆอย่างเธอ จะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหนได้ กู้ธนาคารตั้งแต่ล้านแรกอาจจะยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แถมไม่ได้ไปทำงานนานเกือบอาทิตย์ขนาดนี้ เธอคงโดนเด้งไปแล้วเรียบร้อย สมัยนี้งานยิ่งหายากๆอยู่ด้วย “ไม่มีปัญญาล่ะสิ” มือหนายกก้านบุหรี่ขึ้นจุดติดไฟสูดเอาควันสีเทาเข้าปากและปลดปล่อยออกมาพร้อมกับลมหายใจหนัก โดยไม่ได้สนใจว่าในห้องจะมีคนนอนป่วยอยู่รวมด้วย “ฉันหาได้ค่ะ…ฉันจะหามาให้ได้ ขอแค่คุณปล่อยฉันไป ฉันสัญญาว่าฉันจะจ่ายเงินคืนให้คุณทุกเดือนจนครบทุกบาททุกสตางค์แน่นอน” หญิงสาวอ้อนวอนมาเฟียหนุ่ม พยายามพูดดีด้วยสุดชีวิต แม้จะไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นมากจากไหนก็เถอะ แต่นั่นกลับทำให้มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มออกมากับความโลกสวยของเจ้าหล่อน โรมินิกโน้มตัวเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่อยู่บนเตียงนอน สองนิ้วคีบก้านบุหรี่ไว้ในมือ ลมหายใจเข้าออกของเขามันเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่อ่อนๆชวนให้ขนล
Magbasa pa
บทที่ 5 ไร้ปรานี [NC++]
“ช่วยด้วย!” ทั้งที่รู้ดีว่าต่อให้ตะโกนไปก็ไร้ความช่วยเหลือแต่พริมพริตาก็เลือกที่จะขัดขืนมากกว่าสมยอมให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรกับตัวเองก็ได้ตามใจชอบ หญิงสาวใช้จังหวะที่เขาเผลอในขณะที่กำลังสวมเครื่องป้องกันตะโกนร้องขอความช่วยเหลือและผุดลุกขึ้นจากเตียง หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้วิ่งหนีไปไกลก็ถูกวงแขนกำยำคว้ารอบเอวคอดของเจ้าหล่อนไว้แล้วคว้ากลับไปนอนราบลงกับเตียงกว้างเหมือนเดิม ไร้ความปรานีจากมาเฟียหนุ่มอีกต่อไป เขาเหลืออดเกินกว่าจะทนฟังเสียงของเจ้าหล่อนได้อีก ร่างกายใหญ่โน้มตัวลงมาทาบทับร่างอรชร เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว ฝ่ามือหนาจับปลีขาเรียวงามแยกออกจากกันเผยให้เห็นกลีบดอกไม้สีหวานที่เริ่มเปียกชื้นไปด้วยน้ำเกสรชโลม โรมินิกบดขยี้ริมฝีปากเรียวเล็กจนเลือดไหลซิบคละเคล้าไปกับรสจูบร้อนแรง ลิ้นร้อนตวัดเข้าชิมความหอมหวานทั่วทั้งโพรงปากอย่างช่ำชองในขณะที่คนใต้ร่างแทบขาดอากาศหายใจ เอวสอบขยับเข้ามาบดเบียดกลางกายสาว ความร้อนผ่าวจากร่างกายกำยำแผ่ซ่านไปถึงคนตัวเล็กที่ดีดดิ้นไม่หยุด “อึก…อ๊าา! เจ็บ!” ความคับแน่นที่ไม่เคยได้ล
Magbasa pa
บทที่ 6 ทำงานคืนแรก
             พริมพริตามองจ้องเข้าไปในดวงตาดุดันเขม็ง           “ปล่อยฉันไปได้หรือยัง…”           โรมินิกยิ้มเย้ย เขานึกอะไรดีๆที่มันมากกว่าการจับน้องสาวของคนที่กำลังตามล่ามาไว้เป็นตัวประกัน           ในเมื่อเจ้าหล่อนเล่นเป็นงานเสียขนาดนี้แล้วทำไมไม่ให้เธอทำในสิ่งที่เธอถนัดไปเสียเลยล่ะ           “สิบล้าน” โรมินิกว่าและเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอจะต้องทำงานที่นี่ชดใช้หนี้ก้อนนี้ทั้งหมดจนครบทุกบาททุกสตางค์ ส่วนเรื่องบนเตียงเมื่อกี้ฉันก็จะถือว่าค่าตัวเธอเป็นค่าดอกเบี้ยที่จะต้องจ่าย”           ฝ่ามือเรียวเล็กกำเข้าห
Magbasa pa
บทที่ 7 CK
               หยาดน้ำตาใสรื้นขึ้นที่ขอบดวงตาอีกครั้งเมื่อผิดหวังในสิ่งที่ตัวเองพยายามจะอ้อนวอนขอร้องให้เขาเห็นใจ พริมพริตาพยายามแข็งขืนไม่ถอยทั้งที่รู้ว่าเริ่มจะอ่อนแรงเพราะสู้แรงผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าไม่ไหว           “กรุณาปล่อยมือโสโครกๆของจากผู้หญิงคนนี้ด้วยครับ”           เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มแปลกหน้าคนใหม่ดังขึ้นมาจากด้านหลังของคนที่พยายามจะรุกรานพริมพริตา ชายคนนั้นหันไปมองทางต้นเสียงด้านหลังด้วยท่าทางหัวเสียรำคาญใจ ใครที่มันกล้าขัดใจเขาได้คงจะไม่รู้ว่าเขามีอิทธิพลใหญ่คับคั่งแค่ไหน           “แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ”           “
Magbasa pa
บทที่ 8 หัวเสีย
               “ไอ้คาล์กมันกลับไปแล้วครับนาย” วิลล์รายงานกับคนร่างสูงกำยำที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ริมกำแพงฝั่งด้านนอกของส่วนบาร์เครื่องดื่มในโซนวีไอพี           มาเฟียหนุ่มยังคงอยู่ในทุกช่วงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับพริมพริตา เขาไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำถึงขนาดที่จะปล่อยให้เจ้าหล่อนโดนถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้น ยิ่งเป็นของของเขาแล้ว ไม่ว่าเขาจะใช้ต่อหรือไม่ เขาก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามวุ่นวายทั้งนั้น           แต่จะให้เขาลงไปช่วยเจ้าหล่อนจากแขกคนอื่นแบบนั้นมันก็ดูจะเป็นการให้ค่าให้ราคากับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวประกันของตัวเองมากเกินไปหน่อย เขาจึงเลือกที่จะเดินหนีไป และให้วิลล์มือขวาคนสนิทของตัวเองเป็นคนไปจัดการเรื่องนี้แทน          &n
Magbasa pa
บทที่ 9 ยั่วโมโห
“มากกว่านี้ก็ทำมาแล้วนี่” โรมินิกเหยียดหยัน ปลายจมูกไล้ไปตามสันกรามกรอบใบหน้าหวาน ปกติแล้วเขาไม่ชอบที่จะหิ้วผู้หญิงคนเดิมขึ้นเตียงซ้ำเป็นครั้งที่สองที่สามนัก เพราะไม่อยากจะสานต่อให้มีความผูกพันกันทั้งสิ้น แต่กับร่างบอบบางตรงหน้าเขานี่ ไม่ว่าจะได้ตักตวงไปเท่าไหร่ เขาก็ไม่รู้จักอิ่ม เพียงแค่สูดกลิ่นหอมอ่อนๆบนเนื้อกายสาวเพียงเล็กน้อย เขาก็แทบอยากจะกลืนกินเจ้าหล่อนลงไปทั้งตัว “นี่ออกไปนะ!” เสียงหวานร้องห้าม กลัวว่าเขาจะทำอะไรมากกว่านี้ แม้ว่าร่างสูงกำยำของเขาจะบดบังตัวเธอไว้จากมุมกล้องได้เกือบทั้งหมด แต่ยังไงท่าทางล่อแหลมของเขาก็คงทำให้คนที่ได้พบเห็นมองออกไม่ยากว่าคนทั้งสองคน หนึ่งหนุ่มและหนึ่งสาวในลิฟต์กำลังทำอะไรกันอยู่ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงบนหน้าจอบ่งบอกว่าอีกไม่นานก็ใกล้ที่ประตูลิฟต์จะเปิดเพราะถึงที่หมายแล้ว ริมฝีปากหนาละจากเนื้อตัวเนียนนุ่มของหญิงสาวขึ้นมาบดจูบริมฝีปากบางเล็กที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีไวน์แดงเย้ายวนแทน ลิ้นสากร้อนมอบรสจูบที่เต็มไปด้วยรสชาติน้ำอำพันผสมกับบุหรี่จางๆให้กับคนตัวเล็กพร้อมกับกวาดชิมความหวานไปทั่วโพรงป
Magbasa pa
บทที่ 10 กลืนลงไป [NC+]
“มานี่!” เมื่อเห็นว่าประตูห้องปิดสนิทแล้วเขาก็หันมากระชากตัวพริมพริตาให้เดินเข้าไปในห้องนอน มือหนาออกแรงกึ่งบีบกึ่งกระชากข้อมือเรียวที่เมื่อครู่กล้าที่จะอาจหาญท้าทายเขาด้วยการไปปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนอื่น โดยไม่ได้สนใจว่าจะเป็นการทำให้อีกฝ่ายโดนเศษขวดแก้วที่แตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นบาดเข้าที่ฝ่าเท้า “ฉันเจ็บ!” พริมพริตาร้องออกมาทั้งน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกรอบ หลังจากที่โดนเหวี่ยงลงไปนอนกับเตียงกว้างในห้องพักของตัวเอง ที่ฝ่าเท้าขวาเริ่มมีเลือดสีแดงไหลออกมาเป็นทางยาวหลังจากที่ไม่ทันได้ระวังจนไปเหยียบเข้ากับเศษขวดแก้วเหล้าที่แตกอยู่บนพื้นในระหว่างที่ถูกฉุดกระชากลากตัวมา หากแต่โรมินิกไม่ได้สนใจเธอมากขนาดนั้น มาเฟียหนุ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าท่อนบนของตัวเองออก ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนฟูกหนาคร่อมร่างของคนตัวเล็กเอาไว้ แล้วฉีกกระชากเสื้อผ้าตัวเล็กจิ๋วออกจากร่างของคนตรงหน้าเช่นกัน พริมพริตาขัดขืนปัดป้องเต็มที่ แต่ก็ไม่อาจที่จะสู้แรงอีกฝ่ายได้ หญิงสาวจึงได้แต่หยิบผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นมาบดบังสายตาดุร้ายที่จ้องมองมาราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status