กรงสวาทรักมาเฟีย (โรมินิก X พริมพริตา) มี E-BOOK

กรงสวาทรักมาเฟีย (โรมินิก X พริมพริตา) มี E-BOOK

last updateLast Updated : 2025-06-08
By:  รินทรายOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
18Chapters
747views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“คุณปล่อยฉันไปเถอะ…ฉันจะหาเงินมาใช้หนี้ก้อนนั้นให้เอง" “ฉันมีวิธีที่ดีกว่านั้นอีก” นัยน์ตาหวานวูบไหวระริก ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาต้องการจะสื่อ “มันเอาน้องฉันจนท้อง ฉันก็เอาน้องมันคืนบ้าง เธอว่าเป็นไง”

View More

Chapter 1

อารัมภบท

«تفضلي، هذا شيك مقابل هذه الليلة.

تجهزي وسنمر عليكِ في الواحدة ليلاً..

ولا تنسي أن تستحمي جيداً».

وقعت الكلمات على مسامع شهد كالصاعقة،

نظرت إلى الورقة القابعة بين أصابعها،

إلى الشيك الممهور برقم خيالي لم تره عيناها من قبل،

رقم كفيل بأن يقلب حياتها وحياة أسرتها رأساً على عقب،

وينشلها من قاع الفقر الذي طالما كتم على أنفاسها.

لم تنتظر دقيقة واحدة؛ أخذت الشيك وانطلقت تجري في شوارع الحي

الضيقة، يكاد الفرح يطير بها قبل قدميها.

دخلت منزلها البسيط، أغلقت الباب خلفها والأنفاس تتلاحق في صدرها.

وقفت أمام المرآة القديمة المتشققة،

تتأمل ملامح وجهها وجسدها.

تملكها تردد طفيف، لكنها سرعان ما طردته وهي تخاطب انعكاسها

بنبرة حاسمة: «لا بأس.. إنها مجرد ليلة واحدة، ليلة واحدة

ولن أكررها مرة أخرى أبداً، لكنها الليلة التي ستنقلني

من هذا الفقر والشقاء إلى الأبد».

مضت الساعات ثقيلة كأنها دهور،

حتى اقتربت الساعة من الواحدة بعد منتصف الليل.

وقفت شهد في المكان المتفق عليه، في زاوية معتمة بعيدة عن الأنظار.

كان الليل ساكناً إلا من صوت دقات قلبها

التي كانت تقرع في صدرها بعنف،

يكاد يقفز من شدة الحماس والفضول.

كانت تتساءل في رعب وشغف: مَن هذا الرجل؟

مَن هذا الملياردير الذي يملك القدرة على دفع هذا المبلغ الفلكي

لمجرد أن ينام مع امرأة ليلة واحدة؟

قطع حبل أفكارها هدوء الشارع الذي اخترقته سيارة سوداء ضخمة،

معتمة بالكامل وليس عليها نمر.

توقفت السيارة بنعومة مرعبة،

وفُتح الباب الخلفي. لم تجد رجلاً في انتظارها

، بل وجدة سيدة حادة الملامح، صارمة النظرات

، تجلس بكبرياء وجفاء. وقبل أن تنطق شهد بكلمة،

مدت السيدة يدها وأعطتها غطاءً أسود سميكاً.

«ضعي هذا على رأسكِ»، قالت السيدة بنبرة خالية من أي مشاعر.

توترت شهد، وانقبضت أساريرها وهي تسأل بنبرة مرتجفة:

«لماذا؟»

أجابتها السيدة باقتضاب برود: «دواعي أمنية».

وضعت شهد الغطاء، وحُجبت الرؤية عنها تماماً.

تحركت السيارة في صمت، ولم تكن شهد تدري إلى أين تمضي بها

الأقدار. بعد رحلة بدت طويلة،

توقفت السيارة، وقادتها السيدة من يدها بخطوات ثابتة

حتى نزعت الغطاء عن وجهها لتجد نفسها داخل مكتب فاخر

ذي إضاءة خافتة. وضعت السيدة أمامها ورقة وقالت بلهجة آمرة:

«امضي هنا».

نظرت شهد إلى الورقة وسألت بفضول وتوجس: «ما هذا؟»

نظرت إليها السيدة بنظرات حادة كالشفرة وقالت:

«إنه عقد.. إذا رفعتِ القناع، أو حاولتِ معرفة هوية الشخص،

أو تكلمتِ معه كلمة واحدة.. لن تعودي إلى منزلكِ مرة أخرى».

استغربت شهد من كل هذه الشروط الصارمة والتهديد المبطن

، وشعرت بقشعريرة تسري في جسدها،

لكن نظرة واحدة إلى الشيك جعلتها تبتلع خوفها.

قالت لنفسها مطمئنة:

«لا يهم أن أعرفه، بل هذا أفضل لي ولسمعتي»

. وأمسكت بالقلم ومضت على العقد دون تراجع.

التفتت السيدة وجلبت قطعة قماش ناعمة،

وألقتها فوق المكتب: «ارتدي هذا»

كان قميص نوم جريء من الستان،

يكشف أكثر مما يستر. نظرت شهد حولها بارتباك،

والتفتت إلى السيدة قائلة باحتشام فطري:

«ألا توجد غرفة أبدل فيها ملابسي؟»

ردت السيدة بجفاء وهي تنظر إلى ساعتها:

«لا.. أمامكِ خمس دقائق فقط، استعدي».

على استحياء شديد، بدأت شهد في خلع ملابسها

، بينما كانت السيدة تقف كالصنم،

لا تهتم بخجلها ولا ترف لها جفن،

تراقبها بنظرات تفحص باردة حتى انتهت.

تقدمت السيدة ووضعت القناع الأسود على وجهها بعناية،

ثم قادتها بهدوء وأدخلتها إلى غرفة واسعة،

تفوح منها رائحة عطر رجالي غامض وقوي،

واجلستها على سرير وثير وضخم.

«انتظري هنا»، همست السيدة قبل أن يغلق الباب

ويسود الصمت التام.

انفردت شهد بنفسها في تلك العتمة المصطنعة خلف القناع،

وكان قلبها ينبض بمزيج حارق من الخوف والفضول.

طال الانتظار حتى تناهى إلى مسامعها صوت خطوات حازمة، قوية،

تقترب من الغرفة. انفتح الباب ودخل الشخص المجهول.

كادت غريزتها تدفعها لتقول «مرحباً» لتبدد هذا التوتر،

لكن صورة العقد والتهديد لاحت في عقلها،

فالتزمت الصمت المطبق.

تسارعت دقات قلبها بشكل جنوني حين شعرت بيديه القويتين

تمتدان نحوها. أحاطت ذراعاه بجسدها ورفعها على السرير بكل سهولة؛

أحست بضخامته وقوته، وباروز العضلات الصلبة عند كتفه وصدره.

لوهلة، وفي خضم ذلك الرعب، تملكها وهم أنثوي،

واعتقدت أنها ستمضي أجمل وأرقى ليلة في حياتها مع هذا الرجل

الذي يبدو كالملوك.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
18 Chapters
อารัมภบท
ร่างสูงกำยำด้วยมัดกล้ามในชุดสูทสีดำสนิทเข้ารูปตัดกับไทด์สีเทาลายทางตามแบบฉบับของผู้ดีอังกฤษย่างกรายเข้ามายังห้องทำงานหรูชั้นระฟ้าของผู้เป็นเจ้านายตนเอง ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของโรงแรมคาสิโนสูงเสียดฟ้ากลางกรุงในประเทศอิตาลีแห่งนี้ และยังเป็นเจ้าของธุรกิจสีเทาอีกมากมายนับไม่ถ้วน วิลล์ มือขวาคนสนิทดึงซองเอกสารสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุเอกสารลับพร้อมรูปถ่ายหลายสิบใบออกมาจากกระเป๋าชั้นในสูทเพื่อส่งมอบให้กับบุรุษผู้มีใบหน้าสลักเสลาคมเข้มรับกับนัยน์ตาสีครามน้ำทะเลอันทรงพลังเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่กำลังนั่งจับจ้องหน้าจอไอแพดในมือด้วยท่าทางเคร่งขรึมอยู่เป็นนิจ ไม่ได้มีท่าทียี่หระหรือสนใจคนที่เพิ่งผ่านบานประตูเข้ามาในห้องมากนัก “เรียบร้อยแล้วครับนาย” วิลล์กล่าวพร้อมกับยื่นซองเอกสารที่เตรียมมาให้กับคนเป็นนาย ได้ยินมือขวาคนสนิทเอ่ยอย่างนั้นแล้วคนเป็นนายจึงวางมือลงจากข่าวธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังเป็นที่สนใจจากนักธุรกิจหลายกลุ่มบนหน้าจอไอแพด พร้อมกับวางแก้วกาแฟดำที่พร่องลงไปกว่าครึ่งแก้วแล้วลงในจานรองแก้วด้านขวามือที่ประจำของตัวเองโดยไม่ได้ชำเลืองตามองเลยสักนิดด้
Read more
บทที่ 2 ยินดีต้อนรับสู่ขุมนรก
เป็นเวลากว่าสามวันแล้วที่พริมพริตาไม่มีแม้แต่ข้าวสักเม็ดหรือน้ำสักหยดตกลงถึงกระเพาะของตัวเอง หญิงสาวนอนซมคุดคู้อยู่ริมผนังห้องที่ฉาบไปด้วยปูนทั้งสี่ด้านเป็นรูปทรงสี่เหลี่ยมจตุรัสด้วยอาการหนาวสั่น มีเพียงแสงและอากาศเพียงเล็กน้อยที่ลอดเข้ามาจากทางช่องใต้ประตูและช่องลมขนาดเล็กเพียงคืบพอให้ได้เห็นเดือนเห็นตะวันอยู่บ้าง ใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม หางตาเฉี่ยวแต่กลมโตเหมือนลูกแมวตัวน้อย จมูกที่เรียวยาวรับกับใบหน้ารูปไข่ และพวงแก้มใสที่เคยเป็นสีชมพูระเรื่อ แต่ในตอนนี้กลับเต็มไปด้วยฝุ่นผง เศษดิน เศษหินตามพื้นปูนเปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งตัวและใบหน้า ริมฝีปากบางซีดเผือดแตกแห้งกร้านจากการที่ร่างกายขาดน้ำอย่างหนัก ร่างกายของเธอในตอนนี้มันหิวกระหายน้ำจนร่างกายแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะลุกขึ้นยืนได้ด้วยซ้ำ เธอไม่รู้เลยว่าคนที่จับตัวเธอมากักขังไว้แบบนี้เขาเป็นใครและเขาต้องการอะไรกันแน่ เธอรู้เพียงแต่ว่าเขาถามถึงแต่พี่พีท พี่ชายคนเดียวของเธอ พี่พีทไม่ได้ติดต่อกับเธอมาเป็นอาทิตย์แล้ว เธอเองก็ไม่รู้จริงๆว่าเขาหายไปไหน แต่โดยปกติแล้วเขาจะไม่หายไ
Read more
บทที่ 3 สิบล้าน
“ร่างกายอ่อนเพลียจากการขาดน้ำอย่างรุนแรง และมีไข้ต่ำๆด้วยครับ คงจะต้องพักอย่างน้อยสักสองสามวันร่างกายถึงจะดีขึ้นครับ” วิลล์บอกกับคนเป็นนายตามที่ได้รับรายงานจากแพทย์ประจำของโรงแรมที่มาทำการรักษาพริมพริตา ซึ่งขณะนี้กำลังนอนพักฟื้นไม่ได้สติอยู่ในห้องเพนท์เฮาส์ชั้นบนสุดของโรงแรม “ผมให้คนของเราไปเช็คประวัติอีเมลและข้อมูลการใช้โทรศัพท์ทั้งหมดมาแล้ว ไอ้พีทมันไม่ได้ติดต่อมาเป็นอาทิตย์แล้วจริงๆครับ ดูเหมือนเธอเองก็น่าจะไม่รู้ว่าพี่ชายตัวเองหายไปไหนเหมือนกัน” การ์ดหนุ่มว่าพร้อมกับส่งรายงานที่เพิ่งได้รับมาให้กับเจ้านายของตัวเอง มือหนารับเอกสารมาดูอย่างลวกๆ เขาพอจะเดาได้อยู่ก่อนหน้าแล้วว่าคนหัวหมออย่างนั้นคงจะไม่ทิ้งหลักฐานเอาไว้ให้สาวไปถึงตัวได้แน่ เพียงแต่ว่ามันคงยังไม่รู้ว่ามันเล่นอยู่กับใคร “แล้วเรื่องไอ้พีทไปถึงไหนแล้ว” “มันข้ามชายแดนเข้าฝั่งมาเลย์ไปแล้วครับ มันระวังตัวมาก ไม่มีการติดต่อกับใคร บัญชีก็ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย ในกลุ่มแข่งรถใต้ดินที่มันโกงเขาไปทั่วตอนนี้ก็เริ่มมีการตั้งค่าหัวมันกันแล้ว ผมให้คนกระจายกำลังกัน
Read more
บทที่ 4 เอาคืน [NC+]
“...คะ” พริมพริตาถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เงินมากมายขนาดนั้นหาทั้งชีวิตยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าจะได้ถึงครึ่งหรือเปล่า ชีวิตพนักงานออฟฟิศโลจิสติกส์ธรรมดาๆอย่างเธอ จะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากที่ไหนได้ กู้ธนาคารตั้งแต่ล้านแรกอาจจะยังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ แถมไม่ได้ไปทำงานนานเกือบอาทิตย์ขนาดนี้ เธอคงโดนเด้งไปแล้วเรียบร้อย สมัยนี้งานยิ่งหายากๆอยู่ด้วย “ไม่มีปัญญาล่ะสิ” มือหนายกก้านบุหรี่ขึ้นจุดติดไฟสูดเอาควันสีเทาเข้าปากและปลดปล่อยออกมาพร้อมกับลมหายใจหนัก โดยไม่ได้สนใจว่าในห้องจะมีคนนอนป่วยอยู่รวมด้วย “ฉันหาได้ค่ะ…ฉันจะหามาให้ได้ ขอแค่คุณปล่อยฉันไป ฉันสัญญาว่าฉันจะจ่ายเงินคืนให้คุณทุกเดือนจนครบทุกบาททุกสตางค์แน่นอน” หญิงสาวอ้อนวอนมาเฟียหนุ่ม พยายามพูดดีด้วยสุดชีวิต แม้จะไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นมากจากไหนก็เถอะ แต่นั่นกลับทำให้มาเฟียหนุ่มแสยะยิ้มออกมากับความโลกสวยของเจ้าหล่อน โรมินิกโน้มตัวเข้ามาใกล้ร่างเล็กที่อยู่บนเตียงนอน สองนิ้วคีบก้านบุหรี่ไว้ในมือ ลมหายใจเข้าออกของเขามันเต็มไปด้วยกลิ่นบุหรี่อ่อนๆชวนให้ขนล
Read more
บทที่ 5 ไร้ปรานี [NC++]
“ช่วยด้วย!” ทั้งที่รู้ดีว่าต่อให้ตะโกนไปก็ไร้ความช่วยเหลือแต่พริมพริตาก็เลือกที่จะขัดขืนมากกว่าสมยอมให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรกับตัวเองก็ได้ตามใจชอบ หญิงสาวใช้จังหวะที่เขาเผลอในขณะที่กำลังสวมเครื่องป้องกันตะโกนร้องขอความช่วยเหลือและผุดลุกขึ้นจากเตียง หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้วิ่งหนีไปไกลก็ถูกวงแขนกำยำคว้ารอบเอวคอดของเจ้าหล่อนไว้แล้วคว้ากลับไปนอนราบลงกับเตียงกว้างเหมือนเดิม ไร้ความปรานีจากมาเฟียหนุ่มอีกต่อไป เขาเหลืออดเกินกว่าจะทนฟังเสียงของเจ้าหล่อนได้อีก ร่างกายใหญ่โน้มตัวลงมาทาบทับร่างอรชร เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามร้อนผ่าวไปทั่วทั้งตัว ฝ่ามือหนาจับปลีขาเรียวงามแยกออกจากกันเผยให้เห็นกลีบดอกไม้สีหวานที่เริ่มเปียกชื้นไปด้วยน้ำเกสรชโลม โรมินิกบดขยี้ริมฝีปากเรียวเล็กจนเลือดไหลซิบคละเคล้าไปกับรสจูบร้อนแรง ลิ้นร้อนตวัดเข้าชิมความหอมหวานทั่วทั้งโพรงปากอย่างช่ำชองในขณะที่คนใต้ร่างแทบขาดอากาศหายใจ เอวสอบขยับเข้ามาบดเบียดกลางกายสาว ความร้อนผ่าวจากร่างกายกำยำแผ่ซ่านไปถึงคนตัวเล็กที่ดีดดิ้นไม่หยุด “อึก…อ๊าา! เจ็บ!” ความคับแน่นที่ไม่เคยได้ล
Read more
บทที่ 6 ทำงานคืนแรก
             พริมพริตามองจ้องเข้าไปในดวงตาดุดันเขม็ง           “ปล่อยฉันไปได้หรือยัง…”           โรมินิกยิ้มเย้ย เขานึกอะไรดีๆที่มันมากกว่าการจับน้องสาวของคนที่กำลังตามล่ามาไว้เป็นตัวประกัน           ในเมื่อเจ้าหล่อนเล่นเป็นงานเสียขนาดนี้แล้วทำไมไม่ให้เธอทำในสิ่งที่เธอถนัดไปเสียเลยล่ะ           “สิบล้าน” โรมินิกว่าและเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอจะต้องทำงานที่นี่ชดใช้หนี้ก้อนนี้ทั้งหมดจนครบทุกบาททุกสตางค์ ส่วนเรื่องบนเตียงเมื่อกี้ฉันก็จะถือว่าค่าตัวเธอเป็นค่าดอกเบี้ยที่จะต้องจ่าย”           ฝ่ามือเรียวเล็กกำเข้าห
Read more
บทที่ 7 CK
               หยาดน้ำตาใสรื้นขึ้นที่ขอบดวงตาอีกครั้งเมื่อผิดหวังในสิ่งที่ตัวเองพยายามจะอ้อนวอนขอร้องให้เขาเห็นใจ พริมพริตาพยายามแข็งขืนไม่ถอยทั้งที่รู้ว่าเริ่มจะอ่อนแรงเพราะสู้แรงผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าไม่ไหว           “กรุณาปล่อยมือโสโครกๆของจากผู้หญิงคนนี้ด้วยครับ”           เสียงนุ่มทุ้มของชายหนุ่มแปลกหน้าคนใหม่ดังขึ้นมาจากด้านหลังของคนที่พยายามจะรุกรานพริมพริตา ชายคนนั้นหันไปมองทางต้นเสียงด้านหลังด้วยท่าทางหัวเสียรำคาญใจ ใครที่มันกล้าขัดใจเขาได้คงจะไม่รู้ว่าเขามีอิทธิพลใหญ่คับคั่งแค่ไหน           “แล้วมึงมาเสือกอะไรด้วยวะ”           “
Read more
บทที่ 8 หัวเสีย
               “ไอ้คาล์กมันกลับไปแล้วครับนาย” วิลล์รายงานกับคนร่างสูงกำยำที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ริมกำแพงฝั่งด้านนอกของส่วนบาร์เครื่องดื่มในโซนวีไอพี           มาเฟียหนุ่มยังคงอยู่ในทุกช่วงสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับพริมพริตา เขาไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำถึงขนาดที่จะปล่อยให้เจ้าหล่อนโดนถึงเนื้อถึงตัวขนาดนั้น ยิ่งเป็นของของเขาแล้ว ไม่ว่าเขาจะใช้ต่อหรือไม่ เขาก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งย่ามวุ่นวายทั้งนั้น           แต่จะให้เขาลงไปช่วยเจ้าหล่อนจากแขกคนอื่นแบบนั้นมันก็ดูจะเป็นการให้ค่าให้ราคากับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวประกันของตัวเองมากเกินไปหน่อย เขาจึงเลือกที่จะเดินหนีไป และให้วิลล์มือขวาคนสนิทของตัวเองเป็นคนไปจัดการเรื่องนี้แทน          &n
Read more
บทที่ 9 ยั่วโมโห
“มากกว่านี้ก็ทำมาแล้วนี่” โรมินิกเหยียดหยัน ปลายจมูกไล้ไปตามสันกรามกรอบใบหน้าหวาน ปกติแล้วเขาไม่ชอบที่จะหิ้วผู้หญิงคนเดิมขึ้นเตียงซ้ำเป็นครั้งที่สองที่สามนัก เพราะไม่อยากจะสานต่อให้มีความผูกพันกันทั้งสิ้น แต่กับร่างบอบบางตรงหน้าเขานี่ ไม่ว่าจะได้ตักตวงไปเท่าไหร่ เขาก็ไม่รู้จักอิ่ม เพียงแค่สูดกลิ่นหอมอ่อนๆบนเนื้อกายสาวเพียงเล็กน้อย เขาก็แทบอยากจะกลืนกินเจ้าหล่อนลงไปทั้งตัว “นี่ออกไปนะ!” เสียงหวานร้องห้าม กลัวว่าเขาจะทำอะไรมากกว่านี้ แม้ว่าร่างสูงกำยำของเขาจะบดบังตัวเธอไว้จากมุมกล้องได้เกือบทั้งหมด แต่ยังไงท่าทางล่อแหลมของเขาก็คงทำให้คนที่ได้พบเห็นมองออกไม่ยากว่าคนทั้งสองคน หนึ่งหนุ่มและหนึ่งสาวในลิฟต์กำลังทำอะไรกันอยู่ ตัวเลขดิจิทัลสีแดงบนหน้าจอบ่งบอกว่าอีกไม่นานก็ใกล้ที่ประตูลิฟต์จะเปิดเพราะถึงที่หมายแล้ว ริมฝีปากหนาละจากเนื้อตัวเนียนนุ่มของหญิงสาวขึ้นมาบดจูบริมฝีปากบางเล็กที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีไวน์แดงเย้ายวนแทน ลิ้นสากร้อนมอบรสจูบที่เต็มไปด้วยรสชาติน้ำอำพันผสมกับบุหรี่จางๆให้กับคนตัวเล็กพร้อมกับกวาดชิมความหวานไปทั่วโพรงป
Read more
บทที่ 10 กลืนลงไป [NC+]
“มานี่!” เมื่อเห็นว่าประตูห้องปิดสนิทแล้วเขาก็หันมากระชากตัวพริมพริตาให้เดินเข้าไปในห้องนอน มือหนาออกแรงกึ่งบีบกึ่งกระชากข้อมือเรียวที่เมื่อครู่กล้าที่จะอาจหาญท้าทายเขาด้วยการไปปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนอื่น โดยไม่ได้สนใจว่าจะเป็นการทำให้อีกฝ่ายโดนเศษขวดแก้วที่แตกกระจัดกระจายอยู่บนพื้นบาดเข้าที่ฝ่าเท้า “ฉันเจ็บ!” พริมพริตาร้องออกมาทั้งน้ำตาที่เริ่มรื้นขึ้นมาอีกรอบ หลังจากที่โดนเหวี่ยงลงไปนอนกับเตียงกว้างในห้องพักของตัวเอง ที่ฝ่าเท้าขวาเริ่มมีเลือดสีแดงไหลออกมาเป็นทางยาวหลังจากที่ไม่ทันได้ระวังจนไปเหยียบเข้ากับเศษขวดแก้วเหล้าที่แตกอยู่บนพื้นในระหว่างที่ถูกฉุดกระชากลากตัวมา หากแต่โรมินิกไม่ได้สนใจเธอมากขนาดนั้น มาเฟียหนุ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าท่อนบนของตัวเองออก ก่อนจะกระโดดขึ้นมาบนฟูกหนาคร่อมร่างของคนตัวเล็กเอาไว้ แล้วฉีกกระชากเสื้อผ้าตัวเล็กจิ๋วออกจากร่างของคนตรงหน้าเช่นกัน พริมพริตาขัดขืนปัดป้องเต็มที่ แต่ก็ไม่อาจที่จะสู้แรงอีกฝ่ายได้ หญิงสาวจึงได้แต่หยิบผ้านวมผืนใหญ่ขึ้นมาบดบังสายตาดุร้ายที่จ้องมองมาราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status