บทที่ 4

นางยังไม่ทันตั้งตัว เซี่ยอวิ๋นกุยก็พุ่งพรวดเข้ามาว่องไวปานลูกธนูหลุดจากแล่ง ทะยานลงไปในทะเลสาบแล้วช่วยกู้ว่านเซิงขึ้นมา!

“ว่านเซิง! เกิดอะไรขึ้น?” เซี่ยอวิ๋นกุยโอบกอดกู้ว่านเซิงที่ตัวสั่นเทาและไอไม่หยุด พลางเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

กู้ว่านเซิงซบอิงแอบอยู่ในอ้อมอกเขา น้ำตาคลอเบ้า ชี้มือไปทางซูหวู่พร้อมกับเอ่ยเสียงแผ่ว “อวิ๋นกุย อย่าไปโทษน้องซูเลย… นางอาจจะแค่มองข้าขัดหูขัดตาชั่ววูบ… ก็เลยผลักข้า…”

เซี่ยอวิ๋นกุยบันดาลโทสะขึ้นมาในพริบตา สายตาคมกริบดุจคมดาบตวัดมองไปที่ซูหวู่ “ซูหวู่! ว่านเซิงหวังดีช่วยแก้ต่างให้เจ้า พาเจ้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทายา แต่เจ้ากลับเนรคุณ ผลักนางตกน้ำ! จิตใจของเจ้ากลายเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่!”

ซูหวู่ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ร่างกายแข็งทื่ออยู่กับที่

นางมองท่าทางเสแสร้งอ่อนแอของกู้ว่านเซิง แล้วมองสบตาเซี่ยอวิ๋นกุยที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้ใจและรังเกียจเดียดฉันท์ หัวใจราวกับถูกฉีกทึ้งออกเป็นชิ้นๆ

“ข้าไม่ได้ทำ!” นางรีบเอ่ยแก้ต่าง เสียงแหลมปรี๊ดขึ้นด้วยความตกใจและน้อยเนื้อต่ำใจ “นางตกลงไปเองต่างหาก…”

“หุบปาก!” เซี่ยอวิ๋นกุยตวาดลั่นแทรกขึ้นมา แววตาเย็นชาเสียดกระดูก “คนเห็นกันตั้งมากมาย เจ้ายังคิดจะแก้ตัวน้ำขุ่นๆ อีกรึ!”

“เมื่อก่อนข้าคิดว่าเจ้าแค่เป็นพวกหน้าไม่อาย ทำตัวเหลวแหลก แต่ตอนนี้ดูท่า เจ้าจะมีจิตใจที่โหดเหี้ยมอำมหิตนัก! ต่อหน้าผู้คนมากมาย เจ้ายากล้าลงมืออำมหิตกับว่านเซิงถึงเพียงนี้ หากวันหน้านางแต่งเข้ามาในจวน จะยังมีวันสงบสุขอีกหรือ! วันนี้หากไม่ลงโทษให้หลาบจำ จะดับความโกรธเคืองของผู้คน และจะชดเชยความน้อยเนื้อต่ำใจของว่านเซิงได้อย่างไร!”

เขาตวาดเรียกคนรับใช้ น้ำเสียงเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ “พาญาติผู้น้องกลับไปจวนกั๋วกง ขังไว้ในศาลบรรพชน ให้คุกเข่าสำนึกผิดหนึ่งวันหนึ่งคืน ห้ามส่งข้าวส่งน้ำ! หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามใครปล่อยตัวนางออกมาเด็ดขาด!”

พูดจบ เขาก็ช้อนตัวอุ้มกู้ว่านเซิงขึ้น แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ซูหวู่คุกเข่าอยู่ในศาลบรรพชนตลอดทั้งคืน

ความหนาวเหน็บราวกับเข็มเล่มเล็กๆ แทรกซึมจากรอยแยกของแผ่นหินทะลุเข้าสู่หัวเข่า ทิ่มแทงลึกถึงกระดูก

บาดแผลที่หางคิ้วตกสะเก็ดแล้ว แต่กลับถูกเลือดที่ซึมออกมาใหม่ทำให้เปียกชื้น เหนียวเหนอะหนะติดกับเส้นผมที่หลุดลุ่ย

นางทั้งหนาวทั้งหิว อาการวิงเวียนโจมตีเป็นระลอก ทว่าข้างหูกลับมีเสียงเย็นชาของเซี่ยอวิ๋นกุยดังก้องซ้ำไปซ้ำมา

“จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต… ต้องลงโทษให้หลาบจำ…”

สิบปีแล้ว

วันแห่งฤดูใบไม้ผลิเมื่อสิบปีก่อน นางสวมชุดสีพื้นมาร่วมงานเลี้ยงที่จวนกั๋วกง เด็กๆ จากสายรองในจวนรังแกนาง แย่งปิ่นหยกเพียงชิ้นเดียวที่ท่านย่าทิ้งไว้ให้ไป

เป็นเซี่ยอวิ๋นกุยที่เข้าไปขวางเด็กพวกนั้น ทวงปิ่นหยกคืนมา แล้ววางกลับคืนใส่มือนางอย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องกลัว” ตอนนั้นเขาบอกเอาไว้ แม้น้ำเสียงจะราบเรียบ แต่มันกลับทำให้นางสามารถไขว่คว้าความอบอุ่นสายหนึ่งไว้ได้ท่ามกลางความอ้างว้างอันไร้ขอบเขต

เพียงเพราะความอบอุ่นสายนั้น นางจึงเฝ้าแอบมองเขาด้วยความเทิดทูนมาตลอดสิบปี

ดังนั้นตอนที่ท่านป้าเสนอข้อเรียกร้องอันน่าอดสูนั้น ภายในใจของนางนอกจากความอับอายแล้ว กลับยังมีความหวังลมๆ แล้งๆ ราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

บางที หากได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทุกเช้าค่ำ เขาอาจจะมองเห็นนางบ้างกระมัง?

หนึ่งปีมานี้ นางยอมทิ้งความรักนวลสงวนตัวจนหมดสิ้น งัดเอาทุกวิธีที่คิดออกประเคนเข้าไป แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงสายตาที่เย็นชาขึ้นเรื่อยๆ กับคำวิจารณ์ว่า “ไร้ค่า” เท่านั้น

จนกระทั่งกู้ว่านเซิงปรากฏตัวขึ้น

นางถึงเพิ่งจะรู้ความจริงว่า ที่แท้เขาไม่ได้เป็นคนเย็นชามาตั้งแต่เกิด เพียงแต่ความอ่อนโยนเปี่ยมรักของเขานั้น ไม่เคยนึกอยากจะเจียดมาเผื่อแผ่ให้นางเลยต่างหาก

ตอนที่ถูกปล่อยตัวออกมา นางก็มีไข้ขึ้นสูง ตัวร้อนจี๋ไปหมดแล้ว

นางพยายามแข็งใจบอกให้สาวใช้ไปตามหมอ แต่สาวใช้กลับถ่มน้ำลายใส่ “ถุย! หมอทุกคนถูกซื่อจื่อตามไปตรวจดูอาการคุณหนูกู้หมดแล้ว! ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน คุณหนูกู้จะตกน้ำได้ยังไง ถ้าทนไหวก็ถือว่าดวงแข็ง ถ้าทนไม่ไหวก็ตายๆ ไปซะ จะได้จบเรื่อง!”

นางหลับตาลง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันอันแสนขื่นขม

นั่นสิ ชะตาชีวิตของนาง ไม่เคยมีค่าอะไรอยู่แล้ว

นางฝืนสังขารลุกขึ้น คุ้ยหากากยาที่เหลือจากตอนที่บาดเจ็บครั้งก่อน

เตาไฟเย็นเฉียบ นางลากสังขารอันป่วยไข้ ก่อไฟด้วยตัวเอง ต้มน้ำยาอันขมปร่าที่เหลือเพียงน้อยนิดนั้นออกมา แล้วค่อยๆ กลืนลงคอไปทีละอึก

ลำคอราวกับถูกกระดาษทรายถู ทุกครั้งที่กลืนล้วนเจือไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่นางรู้ดีว่า นางจะตายไม่ได้ น้องสาวยังรอนางอยู่

ทนทรมานอยู่หลายวัน ในที่สุดไข้ก็ลดลง แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนแอ แต่ก็พอจะลงจากเตียงมาเดินเหินได้แล้ว

สิ่งแรกที่นางทำคือการไปเยี่ยมน้องสาว

น้องสาวถูกจัดให้อยู่ในมุมที่ห่างไกลที่สุดของจวน ในกระท่อมหลังเล็กที่แทบจะไม่เห็นแสงตะวันตลอดทั้งปี

ท่านป้ากลัวว่าไอโรคของน้องสาวจะไปติดคนอื่น จึงแทบไม่อนุญาตให้ใครไปเยี่ยมเลย

เมื่อผลักประตูไม้ที่ดังเอี๊ยดอ๊าดบานนั้นเข้าไป กลิ่นยาฉุนกึกผสมกับกลิ่นอับชื้นก็ลอยมากระทบจมูกทันที

ซูหนิง ผู้เป็นน้องสาวผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ร่างกายเล็กจ้อยจมลึกเข้าไปในกองผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าซีดเผือดจนแทบจะโปร่งใส เมื่อเห็นซูหวู่เดินเข้ามา นางพยายามจะฝืนยิ้มให้ แต่กลับกระตุ้นให้ออกอาการไออย่างรุนแรง

“พี่หญิง…” ซูหนิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงรวยริน “เป็นความผิดข้าเอง… ที่เป็นตัวถ่วงพี่… ถ้าข้าตายไป… ด้วยรูปร่างหน้าตาของพี่หญิง จะต้องแต่งงานกับสามีที่ดีได้แน่ๆ… พี่ก็จะได้... หลุดพ้นเสียที…”

น้ำตาของซูหวู่ทะลักออกมาในชั่วพริบตา นางรีบก้าวเข้าไปกุมมือน้อยๆ ที่เย็นเฉียบของน้องสาวไว้แน่น “หนิงเอ๋อร์ ห้ามพูดจาเหลวไหลนะ! พี่ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าเป็นอะไรไปเด็ดขาด! พี่มีแค่เจ้าคนเดียวเท่านั้น ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป... พี่ก็คงไม่อยากมีชีวิตอยู่เหมือนกัน”

นางไม่กล้าบอกน้องสาวเรื่องที่นางกำลังจะแต่งงานแก้เคล็ด ได้แต่ฝืนยิ้มปลอบใจ “เจ้าวางใจเถอะ พี่หาวิธีได้แล้ว ต่อไปค่ายาของเจ้าจะไม่ขาดตกบกพร่อง ชีวิตของพวกเรา... จะต้องดีขึ้นแน่ๆ”

เมื่อเดินออกมาจากห้องน้องสาว ซูหวู่รู้สึกเหมือนมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่ในอก ระหว่างที่เดินผ่าน “เรือนกุยอวิ๋น” ซึ่งเป็นที่พักของเซี่ยอวิ๋นกุย นางก็ได้ยินบ่าวรับใช้ชายหลายคนกำลังซุบซิบกันอยู่ที่ระเบียงทางเดิน

“ได้ยินข่าวหรือยัง เพื่อจะช่วยคุณหนูกู้ ซื่อจื่อถึงกับถูกม้าพยศเหยียบจนกระดูกหน้าอกหักเลยนะ! ตอนที่หามกลับมาเลือดท่วมตัวไปหมด ตอนนี้ก็ยังไม่ได้สติเลย!”

“สวรรค์! ซื่อจื่อดีต่อคุณหนูกู้ขนาดนี้… ไม่มีอะไรจะพูดเลยจริงๆ!”

“เอ๊ะ? พวกเจ้าดูนั่นสิ นั่นมันญาติผู้น้องไม่ใช่หรือ แปลกแฮะ เมื่อก่อนซื่อจื่อแค่ไอคอกแคกทีเดียวนางก็ตื่นตูมจะแย่ แต่วันนี้ทำไม…”

“เหอะ คงจะเป็นลูกไม้ใหม่ แสร้งทำเป็นปล่อยเพื่อหวังจับให้อยู่หมัดละมั้ง…”

ซูหวู่ไม่ได้หยุดเดิน ทำราวกับไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

ขณะที่นางกำลังจะเดินอ้อมเรือนกลับไปยังที่พักของตัวเอง กลับถูกหมอหลวงที่กำลังรีบร้อนดึงตัวไว้

หมอหลวงเข้าใจผิดคิดว่านางเป็นสาวใช้ในเรือน จึงยัดถ้วยยาที่เพิ่งต้มเสร็จใหม่ๆ ใส่มือนาง “เร็วเข้า! ยกยานี้เข้าไปให้ซื่อจื่อดื่ม ถ้าเย็นแล้วเดี๋ยวสรรพคุณยาจะลดลง! ข้าต้องรีบไปต้มยาหม้อต่อไปอีก!”

พูดจบ หมอหลวงก็เดินจากไปอย่างรีบร้อน

ซูหวู่มองถ้วยยาอุ่นๆ ในมือ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจยกมันเดินเข้าไปด้านใน

เซี่ยอวิ๋นกุยที่นอนอยู่บนเตียงหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา เขาก็ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความเคยชิน น้ำเสียงแฝงความแหบพร่าและห่างเหิน

“เจ้ามาทำไม?”