บทที่ 3

วันงานเลี้ยงชมดอกเหมย ภายในรถม้าแม้จะกว้างขวาง ทว่ากลับชวนให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

เซี่ยอวิ๋นกุยคอยดูแลเอาใจใส่กู้ว่านเซิงอย่างทะนุถนอมตลอดทาง ทั้งช่วยกระชับเสื้อคลุมให้ ยื่นเตาผิงพกพาให้ ราวกับว่าซูหวู่เป็นเพียงธาตุอากาศที่ไร้ตัวตน

เมื่อมาถึงจวนองค์หญิง เขายิ่งพาตัวกู้ว่านเซิงกลืนหายเข้าไปในฝูงชน แล้วทิ้งซูหวู่ไว้ตามลำพังตรงมุมหนึ่งอย่างไม่ไยดี

ซูหวู่เดินไปหามุมที่ลับตาคนที่สุดแล้วนั่งลงอย่างเงียบๆ เหม่อมองคู่กิ่งทองใบหยกอยู่ไกลๆ รู้สึกเพียงว่าความครึกครื้นรอบกายช่างห่างไกลจากตัวนางเหลือเกิน

นางนั่งอยู่ครู่หนึ่ง อาการปวดหนึบที่หน้าอกก็ยิ่งชัดเจนขึ้น จึงคิดจะลุกไปเดินเล่นสูดอากาศแถวส่วนลึกของป่าดอกเหมยสักหน่อย

เพิ่งจะเดินมาถึงระเบียงทางเดินอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง กลุ่มคุณหนูสวมเสื้อผ้าหรูหราก็พากันกรูกรูเข้ามาขวางทางนางเอาไว้

ซูหวู่จำสตรีที่เป็นหัวโจกได้ นางคือบุตรสาวของรองเจ้ากรมลี่ช่าง ในงานเลี้ยงวันก่อนๆ คู่หมั้นของนางมักจะแอบลอบมองซูหวู่อยู่บ่อยครั้ง

“แหม ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงของเรานี่เอง” หญิงคนนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางกวาดสายตามองซูหวู่ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ไหงมาแอบอยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ ไม่ไปยั่วยวนญาติผู้พี่ของเจ้าแล้วหรือไง?”

อีกคนรีบผสมโรงทันที “มีหน้าตาสวยหยาดเยิ้มแบบยัยจิ้งจอกจอมยั่วเสียเปล่า แต่กลับไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเอง กล้าดีฝันใฝ่ถึงซื่อจื่อเชียวเหรอ?”

“นั่นสิ! ตอนนี้ซื่อจื่อเขามีคนในใจแล้ว คุณหนูกู้ทั้งเพียบพร้อมและสง่างามขนาดนั้น ถึงจะเหมาะสมกันราวกิ่งทองใบหยก! ส่วนเจ้าน่ะ หัดเจียมกะลาหัวซะบ้าง อย่าเสนอหน้าออกมาทำเรื่องงามหน้าอีกเลย!”

คำด่าทอหยาบคายสาดซัดเข้าใส่หน้า ซูหวู่หน้าซีดเผือด นางพยายามจะเดินเบี่ยงหนี แต่กลับถูกคุณหนูรองเจ้ากรมจงใจยื่นเท้ามาขัดขา

เดิมทีนางก็ร่างกายอ่อนแออยู่แล้ว เมื่อถูกขัดขากะทันหันจึงล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างแรง

ยังไม่ทันที่นางจะหยัดกายลุกขึ้น กลุ่มสตรีพวกนั้นก็รุมล้อมเข้ามา แล้วผลัดกันเตะเข้าที่ตัวนางคนละหนุบคนละหนับ แม้จะไม่ถึงตาย แต่มันคือการหยามเกียรติกันถึงขีดสุด

“นี่สำหรับความร่านไปยั่วผู้ชาย! นังหน้าไม่อาย!”

“คิดว่ามีหน้าตาสวยหน่อยแล้วจะทำตัวกร่างยังไงก็ได้งั้นสิ!”

……

ซูหวู่นอนขดตัวงอ ยกแขนขึ้นปกป้องศีรษะ กัดฟันแน่นไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา

นางรู้ดีว่า ความมุ่งร้ายเหล่านี้ไม่ได้มาจากเรื่องของเซี่ยอวิ๋นกุยเพียงอย่างเดียว แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะสายตาของบุรุษข้างกายพวกนางที่เคยจับจ้องมาที่นางต่างหาก

แต่นี่มันเป็นความผิดของนางงั้นหรือ?

พวกนางไม่ยอมไปคุมผู้ชายของตัวเอง แต่กลับมาสาดอารมณ์โกรธแค้นใส่ผู้หญิงอีกคน นี่มันเหตุผลบ้าบออะไรกัน!

นางพยายามจะดิ้นรนขัดขืน ทว่าเรี่ยวแรงกลับเหือดหาย ความสิ้นหวังค่อยๆ กลืนกินนางทีละน้อยราวกับน้ำในทะเลสาบอันหนาวเหน็บ

ในวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางสายตาที่พร่ามัว นางเห็นว่าเซี่ยอวิ๋นกุยที่อยู่ไม่ไกลดูเหมือนจะตกใจกับความวุ่นวายทางนี้ เขาขมวดคิ้วแน่น ขยับเท้าเตรียมจะเดินตรงมา

แต่แทบจะในเวลาเดียวกัน กู้ว่านเซิงที่อยู่ข้างกายเขาก็หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย ยื่นมือไปดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ “อวิ๋นกุย ทางนั้นมีแต่พวกผู้หญิง ท่านเข้าไปคงไม่เหมาะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเถอะ”

เซี่ยอวิ๋นกุยชะงักฝีเท้า ปรายตามองกู้ว่านเซิงแวบหนึ่ง แล้วพยักหน้ารับ

กู้ว่านเซิงรีบถกกระโปรงก้าวฉับๆ ตรงมาทันที พร้อมกับขึ้นเสียงห้ามปรามกลุ่มคุณหนูพวกนั้น “พวกพี่สาวทำอะไรกันน่ะ? รีบหยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!”

นางย่อตัวลง ประคองซูหวู่ให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย “น้องซู เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

จากนั้นนางก็หันไปพูดกับกลุ่มสตรีพวกนั้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเด็ดขาด “พวกพี่สาวทำไมต้องทำรุนแรงถึงเพียงนี้ น้องซูก็เป็นแขกที่ได้รับเชิญมาเหมือนกัน ในเมื่อทุกคนล้วนเป็นแขก ก็ขอให้ไว้หน้ากันบ้าง อย่าให้ต้องหมางใจกันเลย”

เมื่อพวกนางเห็นกู้ว่านเซิงออกโรงปกป้อง แถมเซี่ยอวิ๋นกุยยังยืนมองอยู่ไม่ไกล จึงยอมหุบปากอย่างเสียไม่ได้ มีคนหนึ่งบ่นอุบอิบขึ้นมา “คุณหนูกู้นี่ใจดีเกินไปแล้ว กับคนพรรค์นี้ยังจะไปเกรงใจทำไมอีก”

ซูหวู่เจ็บปวดไปทั้งตัว ได้แต่ปล่อยให้กู้ว่านเซิงประคองนางไปยังห้องรับรองอันเงียบสงบ

กู้ว่านเซิงไปรองน้ำอุ่นมาด้วยตัวเอง ช่วยเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าและรอยถลอกตามมือให้อย่างเบามือ ทั้งยังไปหาชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้านมาเปลี่ยนให้นางด้วย

“ขอบคุณคุณหนูกู้”

ซูหวู่เอ่ยขอบคุณเสียงแผ่ว ขณะที่กำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องรับรอง ทว่าด้านหลังกลับมีเสียงของกู้ว่านเซิงดังขึ้น น้ำเสียงยังคงนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงไปด้วยความเย็นเยียบยะเยือก

“น้องซู คำพูดของพวกนางเมื่อครู่นี้ เจ้าคิดเห็นว่าอย่างไร?”

ซูหวู่ใจกระตุกวาบ หันขวับกลับไปมอง

บนใบหน้าของกู้ว่านเซิงประดับด้วยรอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบ ทว่ากลับพ่นคำพูดร้ายกาจออกมาเบาๆ “อันที่จริง ข้าว่าที่พวกนางพูดมาก็มีเหตุผลอยู่นะ ก็ในเมื่อน้องสาวเกิดมามีหน้าตาเช่นนี้ แถมวันๆ ยังเอาแต่คิดหาวิธี... ยั่วยวนญาติผู้พี่ของตัวเอง ถ้าไม่ให้เรียกว่านางจิ้งจอกจอมยั่ว แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ?”

ซูหวู่รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “คุณหนูกู้ ข้ายอมรับว่าเมื่อก่อนข้าเคยมีใจให้ญาติผู้พี่ และเคย… ทำตัวไม่เหมาะสม แต่ในตอนนั้น ญาติผู้พี่ก็ยังไม่ได้ตกลงปลงใจกับสตรีคนใด การที่ข้ามีใจให้เขา แม้จะไม่ถูกธรรมเนียม แต่ก็ไม่ใช่ความผิดร้ายแรงถึงขั้นอภัยให้ไม่ได้ ทว่าตอนนี้ ข้ากับเขาขีดเส้นแบ่งกันชัดเจนแล้ว และยิ่งไม่มีความคิดที่จะเข้าไปสอดแทรกระหว่างท่านกับเขา รบกวนคุณหนูกู้ ระวังคำพูดด้วย!”

นางพูดชัดเจนทุกถ้อยคำ ท่าทีไม่อ่อนน้อมและไม่แข็งกร้าวจนเกินไป แต่ตอกกลับคำกล่าวหาของกู้ว่านเซิงได้อย่างเจ็บแสบ

เห็นได้ชัดว่ากู้ว่านเซิงคาดไม่ถึงว่าซูหวู่จะตอบโต้กลับมาอย่างใจเย็นถึงเพียงนี้ ทำเอานางถึงกับสะอึกจนพูดไม่ออก รอยยิ้มอันสมบูรณ์แบบบนใบหน้าก็แข็งค้างไปถนัดตา

ซูหวู่ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับนางอีก พูดจบก็หันหลังเดินไปผลักประตูห้องออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว

ทว่านางเพิ่งจะก้าวพ้นประตูไปได้ไม่ถึงสิบก้าว ด้านหลังก็มีเสียง "ตู้ม!" ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับมีของหนักตกน้ำ!

นางหันกลับไปมองด้วยความตกตะลึง ก็เห็นเพียงร่างของกู้ว่านเซิงร่วงตกลงไปในทะเลสาบจำลองข้างห้องรับรองเสียแล้ว!