Compartir

บทที่ 5

Autor: เหอเย่
ซูหวู่หลุบตาลง น้ำเสียงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ “หมอหลวงให้ข้ายกยาเข้ามาส่ง”

นางวางถ้วยยาลงบนโต๊ะตัวเล็กข้างเตียงอย่างแผ่วเบา แล้วหันหลังเตรียมจะเดินจากไป

ทว่า หางตาของนางกลับเหลือบไปเห็นเซี่ยอวิ๋นกุยที่บาดเจ็บสาหัสจนท่อนแขนสั่นเทา ถึงขั้นไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกถ้วยยาขึ้นมาได้

เขาขมวดคิ้วแน่น หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดซึมตามไรผม เห็นได้ชัดว่ากำลังอดทนต่อความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

ซูหวู่ชะงักฝีเท้า

แม้หัวใจจะแหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว แต่สุดท้ายนางก็ไม่อาจทำใจจืดใจดำมองข้ามไปได้ลงคอ

นางสูดลมหายใจเข้าลึก หมุนตัวเดินกลับมา ยกถ้วยยาขึ้น ใช้ช้อนตักยา แล้วยื่นไปจ่อที่ริมฝีปากซีดเซียวของเขาอย่างระมัดระวัง

ทว่าตัวนางเองก็เพิ่งจะฟื้นไข้มาหมาดๆ มือไม้จึงอ่อนแรงไร้กำลัง ตอนที่ป้อนยาข้อมือเกิดสั่นขึ้นมา น้ำยาสีน้ำตาลเข้มกว่าครึ่งค่อนถ้วยจึงหกเลอะเทอะ เปรอะเปื้อนเสื้อตัวในสีขาวสะอาดของเซี่ยอวิ๋นกุย

เซี่ยอวิ๋นกุยเป็นคนรักความสะอาดเข้าขั้นรุนแรง เขาจึงยิ่งขมวดคิ้วมุ่นกว่าเดิม แววตาฉายแววไม่พอใจพาดผ่านวูบหนึ่งทันที

ซูหวู่ตกใจวาบ รีบวางถ้วยยาลงแล้วล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาหมายจะช่วยเช็ดให้เขา “ขออภัย ข้า…”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ประตูห้องก็ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังปัง!

กู้ว่านเซิงร้องไห้โฮพุ่งพรวดเข้ามา “อวิ๋นกุย! ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ข้าได้ยินมาว่าท่านบาดเจ็บหนักมาก…”

แต่ภาพที่นางเห็นเต็มสองตา กลับเป็นภาพซูหวู่กำลังโน้มตัวเข้าใกล้เซี่ยอวิ๋นกุย ซ้ำมือก็ดูเหมือนจะกำลังวางแหมะอยู่บนสาบเสื้อตรงหน้าอกของเขาพอดิบพอดี!

เสียงร้องไห้ของกู้ว่านเซิงหยุดชะงักไปดื้อๆ ก่อนจะระเบิดความน้อยเนื้อต่ำใจและเสียใจที่รุนแรงกว่าเดิมออกมา “ข้า… ข้ามาขัดจังหวะพวกท่านสินะ! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!”

พูดจบ นางก็หันหลังเตรียมจะวิ่งหนีไป

“ว่านเซิง!” เซี่ยอวิ๋นกุยใจหายวาบ แทบจะทำไปตามสัญชาตญาณ เขาสะบัดแขนผลักซูหวู่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมออกไปอย่างแรง!

ซูหวู่ไม่ทันระวังตัว เมื่อโดนเขาผลักเช่นนี้ ร่างก็เซถลาหงายหลัง เอวด้านหลังกระแทกเข้ากับมุมโต๊ะอันเย็นเฉียบอย่างจัง ก่อนที่ทั้งร่างจะล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น หางคิ้วไม่รู้ว่าไปกระแทกโดนอะไรเข้า ความเจ็บปวดแหลมปรี๊ดแล่นปลาบเข้ามาทันที พร้อมกับของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลซึมลงมาในชั่วพริบตา

นางเจ็บจนหน้ามืดตาลาย พยายามฝืนตัวจะลุกขึ้น แต่กลับเห็นเซี่ยอวิ๋นกุยกำลังฝืนสังขารพยายามจะลงจากเตียงเพื่อตามกู้ว่านเซิงไป บนใบหน้าของเขามีแต่ความร้อนรนในแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน!

“ว่านเซิง! มันไม่ได้เป็นอย่างที่เจ้าคิดนะ!” น้ำเสียงของเขาแหบพร่า แฝงความลุกลี้ลุกลนอย่างเห็นได้ชัด

ซูหวู่กุมบาดแผลที่หางคิ้วซึ่งมีเลือดไหลซึมออกมา ได้แต่นั่งเบิกตากว้างมองเซี่ยอวิ๋นกุยวิ่งตามออกไปถึงในลานเรือน แล้วคว้าตัวกู้ว่านเซิงที่กำลังร้องไห้สะอึกสะอื้นเตรียมจะจากไปเอาไว้

กู้ว่านเซิงดิ้นรนขัดขืนไม่ยอมฟังคำอธิบาย

ในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานนั้น เซี่ยอวิ๋นกุยถึงกับไปแย่งกระบี่จากองครักษ์ข้างกายมาถือไว้ แล้วจ่อปลายกระบี่ชี้ตรงเข้าที่หน้าอกของตัวเอง!

“ว่านเซิง! หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าก็จะควักหัวใจดวงนี้ออกมาให้เจ้าดู! จะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยว่าข้างในนี้มันมีใครอยู่กันแน่!” แววตาของเขาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ ไม่มีวี่แววของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

กู้ว่านเซิงตกใจจนหน้าซีดเผือด กรีดร้องลั่นพร้อมกับโผเข้าไปห้าม “อย่านะ อวิ๋นกุย ข้าเชื่อท่านแล้ว ข้าเชื่อท่านแล้ว!”

เซี่ยอวิ๋นกุยถึงได้ยอมทิ้งกระบี่ลงพื้น คว้ามือนางมากุมไว้แน่น น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าหลังผ่านพ้นวิกฤตและความรักอันลึกซึ้ง “ในที่สุดเจ้าก็ยอมฟังข้าอธิบายแล้วใช่หรือไม่? เมื่อครู่ซูหวู่เพียงแค่ทำตามคำสั่งหมอหลวงยกยามาให้ ข้าไม่มีแรงประคองตัว นางป้อนยาแล้วบังเอิญทำหก ก็เลยกำลังจะเช็ดให้ข้าก็เท่านั้นเอง”

กู้ว่านเซิงโผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนแทบขาดใจ “ขอโทษด้วย อวิ๋นกุย เป็นข้าเองที่วู่วามเกินไป… ท่านก็เหมือนกัน ทำไมถึงต้องทำร้ายตัวเองแบบนี้ด้วย…”

เซี่ยอวิ๋นกุยก้มหน้าลง ใช้ท่อนแขนข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บโอบกอดนางไว้อย่างแผ่วเบา น้ำเสียงอ่อนโยนละมุนละไมในแบบที่ซูหวู่ไม่เคยได้ยินมาก่อน “หากไม่ได้รับความไว้วางใจจากเจ้า ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไรกัน?”

กู้ว่านเซิงยิ้มทั้งน้ำตา ซบอิงแอบอยู่บนอกเขาอย่างระมัดระวัง แล้วจู่ๆ ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบถามด้วยความร้อนใจ “ข้าไปโดนแผลท่านหรือเปล่า เจ็บไหม ข้าไม่กอดท่านแล้วดีกว่า…”

เซี่ยอวิ๋นกุยกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ แฝงความตามใจอย่างถึงที่สุด “ไม่ เอาสิ กอดไว้เถอะ อ้อมกอดของเจ้า สรรพคุณดีกว่ายาวิเศษแขนงไหนเสียอีก”

ซูหวู่เกาะขอบประตู พยุงตัวให้ลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ฟังคำรักหวานซึ้งที่ลอยมาจากในลานเรือน รู้สึกเพียงว่าหัวใจถูกบิดคว้านราวกับมีมีดมากรีดเฉือน เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก

น้ำเสียงที่ยอมลดตัวลงไปเอาอกเอาใจขนาดนั้น ถ้อยคำบอกรักที่ตรงไปตรงมาและร้อนแรงขนาดนั้น กลับหลุดออกมาจากปากของเซี่ยอวิ๋นกุยผู้เย็นชาประดุจเทพเซียนอย่างนั้นหรือ?

นางพยายามฝืนสังขาร ก้าวเท้าเดินผ่านพวกเขาสองคนไปทีละก้าว เพียงแค่อยากจะหนีไปให้พ้นจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

กู้ว่านเซิงตาไวเหลือบไปเห็นนางเข้า จู่ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยกับเซี่ยอวิ๋นกุยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “อวิ๋นกุย ทว่า… ข้าก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่นิดหน่อย ในเมื่อน้องซูหวังดีป้อนยาให้ท่าน แล้วทำไมถึงทำหกเลอะเทอะเต็มตัวท่านไปหมดเลยล่ะ ถ้วยยานี่… ประคองให้มั่นหน่อยก็ไม่น่าจะยากไม่ใช่หรือ?”

เซี่ยอวิ๋นกุยได้ยินดังนั้น สายตาก็พลันเย็นเยียบลงทันที รีบเรียกซูหวู่ที่กำลังจะเดินพ้นประตูเรือนออกไปเอาไว้ “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!”

แผ่นหลังของซูหวู่แข็งทื่อ

“เมื่อครู่นี้ เจ้าจงใจทำใช่หรือไม่?” น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นกุยเย็นเยียบเสียดกระดูก แฝงความเคลือบแคลงสงสัยไว้อย่างไม่ปิดบัง

ซูหวู่เจ็บปวดใจจนเกินจะทนรับไหว เพิ่งจะหันกลับไปเตรียมอธิบายว่าตัวเองเพิ่งฟื้นไข้จึงไม่มีแรง…

แต่เซี่ยอวิ๋นกุยกลับชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยาม “ซูหวู่ ข้าเคยบอกเจ้าไปอย่างชัดเจนตั้งนานแล้ว ว่าในใจข้ามีเพียงว่านเซิงคนเดียวเท่านั้น! การที่เจ้าทุ่มเทวางแผนสารพัด ถึงขนาดยอมใช้ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากข้า มันมีแต่จะทำให้ข้ายิ่งรังเกียจเจ้ามากขึ้นไปอีก! คนอย่างเซี่ยอวิ๋นกุย ไม่มีวันไปตกหลุมรักสตรีที่ไร้ยางอายอย่างเจ้าเด็ดขาด!”

คำพูดของเขาเปรียบเสมือนแส้ที่คมกริบที่สุด หวดฟาดลงบนหัวใจของซูหวู่ที่บอบช้ำจนเต็มไปด้วยบาดแผลอยู่แล้ว

สายตาของบ่าวรับใช้ทุกคนในเรือนต่างทิ่มแทงลงบนตัวนางราวกับเข็มแหลมคม

ความอับอายและความน้อยเนื้อต่ำใจแทบจะกลืนกินนางไปทั้งร่าง นางกัดริมฝีปากล่างไว้แน่นจนเลือดซิบ ถึงได้กลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมาได้

นางรู้ดีว่า ไม่ว่าคำอธิบายใดๆ เมื่อไปเข้าหูเขาแล้ว มันก็เป็นได้แค่คำแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ทั้งนั้น

ท้ายที่สุด นางจึงทำเพียงแค่หันหลังให้เขา แล้วใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี บังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ “ข้า… เข้าใจแล้ว”

จากนั้น นางก็ยืดแผ่นหลังขึ้นตรง ก้าวเดินออกไปทีละก้าวอย่างยากลำบาก จากสถานที่ที่ทำให้ศักดิ์ศรีของนางถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้แห่งนี้

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 25

    วันเวลาผันผ่าน ความสงบสุขอบอวลอยู่ทุกค่ำคืนความรู้สึกระหว่างซูหวู่กับเว่ยเจิง หลังจากผ่านพ้นอุปสรรคนานัปการ ก็ยิ่งลึกซึ้งแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นเว่ยเจิงไม่ใช่คนพูดเก่ง ทว่าความรักของเขากลับถ่ายทอดออกมาในทุกรายละเอียดเขาจะจำของโปรดที่นางชอบได้ จะคอยหยิบเสื้อคลุมมาคลุมให้ยามที่นางนั่งอ่านหนังสือดึกดื่น จะตั้งใจรับฟังความคิดเห็นของนางที่มีต่อเรื่องต่างๆ ในจวน และจะปกป้องนางอย่างไม่ปิดบังต่อหน้าผู้คน เขามอบความเคารพ ความไว้วางใจ และความรักอันไม่เคยมีมาก่อนให้กับนาง ภายในจวนแม่ทัพ นางไม่ใช่หญิงสาวผู้อาศัยใต้ชายคาใครอีกต่อไป ไม่ใช่คุณหนูญาติผู้น้องที่ต้องคอยประจบเอาอกเอาใจ แต่เป็นนายหญิงผู้สง่างามและได้รับความเคารพอย่างเต็มภาคภูมิหนึ่งปีต่อมา ซูหวู่ให้กำเนิดบุตรฝาแฝดชายหญิงคู่นึ่งอย่างราบรื่นเด็กชายหน้าตาคล้ายเว่ยเจิงราวกับพิมพ์เดียวกัน ระหว่างคิ้วแฝงความองอาจห้าวหาญ ส่วนเด็กหญิงสืบทอดความงดงามมาจากมารดา ดูน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตาหยกบรรยากาศในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยความครึกครื้นชื่นบาน ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยอุ้มหลานชายหลานสาว ยิ้มจนหุบปากไม่ได้เว่ยเจิงมองดูภรรยาที่แม้จะเหน็ดเหนื่อยแต่เต็มไป

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 24

    พูดจบ ศีรษะของเขาก็เอียงพับลงไป และหมดสติไปอย่างสนิทซูหวู่มองใบหน้าที่ไร้สีเลือดของเขา รับรู้ถึงลมหายใจที่ค่อยๆ อ่อนแรงลง ความรู้สึกภายในใจสับสนปนเปถึงขีดสุดมีความตกใจ มีความหวาดกลัว มีความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่าส่วนใหญ่แล้วกลับเป็นความรู้สึกหนักอึ้ง เป็นภาระที่นางแบกรับเอาไว้ไม่ไหวนางหลับตาลง รีบสะกดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดแล้วดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็วนางออกคำสั่งกับบ่าวรับไพร่ที่กำลังตื่นตกใจ “เร็วเข้า! หามท่านซื่อจื่อขึ้นรถม้า! กลับเข้าเมืองเดี๋ยวนี้! ไปเชิญหมอหลวงที่เก่งที่สุดมา! เร็วเข้า!”น้ำเสียงของนางทั้งมั่นคงและทรงพลัง แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่ยอมให้ผู้ใดปฏิเสธผู้คนราวกับพบหลักยึดเหนี่ยวจิตใจ จึงรีบทำตามคำสั่งนั้นทันทีเมื่อกลับมาถึงในเมือง จวนเจิ้นกั๋วกงก็เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่เมื่อทราบข่าว หมอหลวงวินิจฉัยว่าแผลธนูนั้นลึกมาก อีกทั้งหัวลูกศรยังอาบยาพิษร้ายแรง สถานการณ์จึงวิกฤตถึงขีดสุด เซี่ยอวิ๋นกุยมีไข้สูงไม่ยอมลด มีท่าทีจะเสียชีวิตอยู่หลายครั้งทุกๆ วัน ซูหวู่จะส่งคนคอยสอบถามอาการบาดเจ็บ พร้อมกับจัดส่งสมุนไพรแก้พิษชั้นดีไปให้ แต่ตัวนางเอง...

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 23

    ศึกสงครามทางเหนือตึงเครียด ไฟสงครามลุกโชนไปทั่วทุกสารทิศ ภายในจวนแม่ทัพ ชีวิตของซูหวู่ดำเนินไปอย่างสงบสุขและเปี่ยมด้วยความหมายนางจัดการดูแลกิจการงานภายในจวนได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ปฏิบัติหน้าที่แทนเว่ยเจิงในการปรนนิบัติผู้ใหญ่และปลอบขวัญบ่าวไพร่ ยามว่างก็จะไปอยู่เป็นเพื่อนซูหนิงน้องสาวที่อาการดีวันดีคืน หรือไม่ก็ศึกษาตำราแพทย์ หวังว่าจะพอมีประโยชน์ในการช่วยบำรุงรักษาอาการบาดเจ็บเรื้อรังของเว่ยเจิงได้บนใบหน้าของนางเริ่มมีเลือดฝาด ความสงบเยือกเย็นและมั่นคงระหว่างคิ้วขับเน้นให้เธอดูงดงามสะพรั่งในแบบของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหล แตกต่างจากความเยาว์วัยในอดีตอย่างสิ้นเชิงหลังจากที่เซี่ยอวิ๋นกุยผ่านพ้นช่วงเวลาแห่งความสำนึกผิดและการคลุ้มคลั่งอันเจ็บปวดรวดร้าวมาได้ ในที่สุดเขาก็ตกอยู่ในความสิ้นหวังราวน้ำนิ่งสนิทเขาไม่กล้าคาดหวังให้ซูหวู่อภัยให้อีกต่อไป และไม่กล้าแม้แต่จะปรากฏตัวต่อหน้านางอีก เพราะกลัวจะเห็นความเย็นชาอย่างไร้เยื่อใยในแววตานั้น ซึ่งมันบาดลึกยิ่งกว่าความเกลียดชังเสียอีก เขาเปลี่ยนความเจ็บปวดและความสำนึกผิดทั้งหมดให้กลายเป็นความเงียบงันและการปกป้องคุ้มครองใ

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 22

    หลังพักฟื้นร่างกายอยู่ที่เรือนตากอากาศนานนับเดือน ร่างกายของเว่ยเจิงก็ฟื้นตัวไปกว่าครึ่ง แม้จะยังไม่เทียบเท่าช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ที่สุด แต่ก็ไม่มีอาการน่าเป็นห่วงแล้วสถานการณ์ในราชสำนักแปรปรวนดั่งเมฆหมอก จู่ๆ ทางชายแดนเหนือก็ส่งสัญญาณเตือนภัยเร่งด่วน ชนเผ่าเร่ร่อนควบม้าเหล็กบุกรุกรานชายแดน ตีแตกติดต่อกันหลายเมือง สถานการณ์วิกฤตยิ่งนักฮ่องเต้มีรับสั่งเรียกตัวเว่ยเจิงเข้าเฝ้ากลางดึก ท้องพระโรงจินหลวน แม้สีหน้าของเว่ยเจิงจะยังเจือร่องรอยความเจ็บป่วยอยู่บ้าง ทว่าแผ่นหลังกลับตั้งตรง สายตาดุจประกายเพลิงแน่วแน่“ท่านแม่ทัพเว่ย ร่างกายของเจ้า…” ฮ่องเต้ฉายแววกังวลพระทัยเว่ยเจิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง “ฝ่าบาท กระหม่อมหายดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ ปกป้องแผ่นดินบ้านเกิด ถือเป็นหน้าที่ที่กระหม่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้! ขอฝ่าบาททรงโปรดอนุญาตให้กระหม่อมนำทัพออกศึก ขับไล่พวกนอกด่าน ทวงคืนผืนแผ่นดินกลับมาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”ฮ่องเต้ทรงพระสำราญยิ่ง ทรงแต่งตั้งให้เว่ยเจิงเป็นมหาแม่ทัพปราบเหนือ ควบคุมกองกำลังทั้งสาม พร้อมออกเดินทางทันทีในวันนั้นเมื่อข่าวคราวแพร่สะพัดกลับมาถึงจวนแม่ทัพ ภายในจวนต

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 21

    ทว่าเรื่องราวยังไม่จบเพียงเท่านี้ เซี่ยอวิ๋นกุยได้นำผลการสืบสวนไปรายงานต่อบิดามารดาและราชสำนักความผิดของกู้ว่านเซิงที่วางแผนใส่ร้ายซูหวู่ผู้เป็นฮูหยินตราตั้ง อีกทั้งยังหลอกลวงเบื้องสูง มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ก่อให้เกิดคลื่นลมลูกใหญ่ซัดกระหน่ำไปทั่วฮ่องเต้กริ้วจัด มีรับสั่งให้ตรวจสอบอย่างเข้มงวดตระกูลกู้จึงพลอยร่างแหไปด้วยและล่มสลายลงอย่างรวดเร็ว กู้ว่านเซิงถูกถอดถอนบรรดาศักดิ์ทั้งหมด ลดขั้นเป็นสามัญชน และถูกตัดสินเนรเทศให้ไปรับโทษไกลถึงพันลี้บุตรสาวอัครเสนาบดีผู้เคยสูงส่งเหนือใคร ในท้ายที่สุดก็ต้องมาล้มป่วยและตายตกอยู่ระหว่างทางเนรเทศอันแสนรันทด จุดจบช่างน่าเวทนายิ่งนักส่วนเซี่ยอวิ๋นกุย ก็กลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง โทษฐานที่มองคนไม่ออก ถือเป็นครั้งแรกที่เขาได้ลิ้มรสชาติของการถูกผู้คนลอบเยาะเย้ยถากถางความจริงกระจ่างแจ้ง สัญญาหมั้นหมายถูกยกเลิก ทว่าเซี่ยอวิ๋นกุยกลับไม่รู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อยตรงกันข้าม เพราะเขาได้ตระหนักถึงความโง่เขลาของตนเองและการสูญเสียซูหวู่ไปอย่างแท้จริง เขาจึงยิ่งจมดิ่งลงสู่ความทุกข์ทรมานและความสิ้นหวังที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิมเขาเอาแต่ยืมสุราดับทุก

  • จันทร์กระจ่างดั่งแก้วผลึก   บทที่ 20

    จนกระทั่งสูญเสียไปอย่างสมบูรณ์ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ความรักอันลึกซึ้งที่เขาเคยโยนทิ้งราวกับรองเท้าขาดๆ ฝังรากลึกลงไปในกระดูกของเขาตั้งนานแล้ว!ทว่าเขา กลับโง่เขลาถึงเพียงนี้!ความสำนึกเสียใจและการตื่นรู้ที่ยิ่งใหญ่ราวกับเปลวเพลิงพิษที่แผดเผาสติสัมปชัญญะของเซี่ยอวิ๋นกุย เขาเริ่มทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในช่วงหนึ่งปีที่ผ่านมาอย่างบ้าคลั่ง โดยเฉพาะเหตุการณ์ต่างๆ ที่ซูหวู่ต้องทนรับความอัปยศ ยิ่งคิด ข้อสงสัยก็ยิ่งมีมากขึ้นเบื้องหลังความอ่อนโยนและดีงามที่ดูเหมือนจะไร้ที่ติของกู้ว่านเซิง คล้ายกับมีร่องรอยของการซ่อนเร้นแผนการและความจงใจอยู่เสมอเขาใช้กองกำลังของจวนเจิ้นกั๋วกง เริ่มสืบสวนกู้ว่านเซิงอย่างลับๆเบาะแสแรกที่พบคือ สาวใช้ที่ชี้หน้าปรักปรำว่าซูหวู่เป็นคนผลักกู้ว่านเซิงตกน้ำในงานเลี้ยงชมดอกเหมย คนของเซี่ยอวิ๋นกุยใช้ความพยายามอย่างหนัก จนกระทั่งไปพบสาวใช้ผู้นี้ที่หลบซ่อนตัวอยู่ในเรือนตากอากาศอันห่างไกล ซึ่งว่ากันว่าได้รับความเมตตาให้ออกจากจวนไปแล้ว แต่กลับเกือบจะถูกฆ่าปิดปากภายใต้การทรมานเพื่อรีดเค้นความจริง สาวใช้ก็สติแตกและยอมรับสารภาพความจริงออกมา“เป็น... เป็นคุณ

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status