Short
หลังถูกคนรักขายไปหอคณิกา ครอบครัวก็คิดจะให้ข้าปลิดชีพตาย

หลังถูกคนรักขายไปหอคณิกา ครอบครัวก็คิดจะให้ข้าปลิดชีพตาย

By:  ดุจไหมOngoing
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
9Chapters
4.7Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

คนที่ชอบนัดข้าออกไปดูงิ้ว แต่กลับวางยาในน้ำชาจนข้าหมดสติไป ตอนที่ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง อาภรณ์บนร่างข้าก็ถูกถอดจนเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ภาพเบื้องหน้ามืดสนิท แล้วยังมีมือหยาบกร้านของใครบางคนกำลังลูบคลำเพื่อตรวจวัดขนาดด้วย ข้าตั้งสติได้จึงส่งเสียงกรีดร้อง ทว่าปากกับถูกม้วนผ้าสกปรกอุดไว้ จึงส่งเสียงออกไปไม่ได้เลย สตรีที่อยู่ตรงหน้าคล้ายจำรำคาญจึงตบหน้าข้าสองครั้ง ความปวดแสบปวดร้อนแผ่ไปทั่วแก้มสองข้างทันใด สักพักหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็จากไป ข้าได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังมาจากห้องข้างๆ “ตรวจสอบแล้ว เป็นหญิงพรหมจรรย์จริงๆ รูปโฉมและเรือนกายก็ยอดเยี่ยมอย่างมาก สามร้อยตำลึงขาดตัว!” “ตกลง!”

View More

Chapter 1

บทที่ 1

蛇口の水は、まだ出しっぱなしだった。

つま先立ちでレバーに手を伸ばすと、袖口がカウンターに触れ、冷たい水が手首を伝って袖の中へ入り込んできた。胸に残っていた最後の期待まで、洗い流すように。

航平は入り口に立ち、苛立った声を出した。

「たかが数センチ違うだけで、そんな顔することないだろ」

「15センチよ」

水を止めてかかとを下ろす。ふくらはぎは、だるさで震えていた。

「図面では洗面台は80センチだった。今は95センチ。クローゼットも吊り戸棚も、玄関のフックも、全部高くなってる」

航平が顔を上げた。

「そこまで測ったの?」

「私が住む家だから」

最初のプランは、十数晩も夜更かしして、少しずつ練り直したものだった。80センチにしたくてショールームを7か所も回り、タイルも間接照明も収納も、表にして1つずつ確かめた。

工事の終盤だけは、費用を捻出しようと残業続きになり、現場の確認を航平に任せていた。工事のグループチャットには一部分の写真しか送られてこない。赤ペンで丸をつけた寸法がすべて変えられていたと、今日初めて知った。

「これからは僕が取ってあげればいいだろ?」

あまりにも当たり前のように言うので、ふと3年前のことが浮かんだ。

当時住んでいた古いアパートも、カウンターが高すぎた。航平は工具を借り、一晩かけてキッチン収納の棚板を全部低くし、机の脚まで短く切ってくれた。

いつか2人の家ができたら、何もかも私に合わせる。背伸びして我慢させるようなことは、絶対にしない。そう言っていた。

なのに今、手を洗うにも服を掛けるにも踏み台を運ばなければならない家を、私に差し出している。そのうえで、ときどきは手伝ってあげると言う。

「航平、自分の家で物を取るたびに、人に頼むような暮らしは嫌なの」

「踏み台をいくつか作るだけだよ。そんなにお金もかからないだろ」

答えになっていなかった。

窓の外はもう日が落ちたのに、リビングのセンサーライトはつかない。私は部屋の中央へ進み、スマートスピーカーに話しかけた。

「リビングの照明をつけて」

「認識できませんでした。もう一度お話しください」

無機質な電子音が、暗闇に冷たく響く。

もう一度言っても、結果は同じだった。

玲奈が軽く咳払いをした。

「リビングの照明をつけて」

家中の間接照明が順にともり、カーテンまで左右にすっと開いた。夕暮れの光が差し込み、照明の真下に立つ玲奈は、この家の主として迎え入れられていた。

「玲奈、おかえりなさい」

機械の女性音声が流れた瞬間、部屋が静まり返った。航平を見ると、目をそらされた。

玲奈は潤んだ目をぱちぱちさせ、何も悪いことなどしていないという顔で私を見た。

「沙穂(さほ)、変に考えないでね。一昨日、航平に頼まれてシステムの調整を手伝ったの。登録を消し忘れただけだから……

航平、私の登録、早く消して。沙穂がまた不機嫌になっちゃう」

航平が私の手を取ろうとした。

「せっかくみんなが集まるんだし、こんなことで雰囲気を悪くしないで。沙穂の声紋は今夜登録するから」

私はその手を避けた。

「家具は作り直して。彼女の登録を消してから、私の声を登録して」

途端に、航平の眉間にしわが寄った。

「もういい加減にしてくれないか?オーダー家具は全部取り付け済みなんだ。撤去して作り直したら、少なくとも200万円以上かかる!」

「でも、最初に払った工事代の大半は私のお金よ」

「お金を出したのは沙穂でも、僕と玲奈は時間を使った。少し不便だからって、家中全部やり直すわけにはいかないだろ」

目の前にいる人が急に知らない人に見えた。真夏なのに、体の芯が冷えていく。

玄関の外で足音がして、新居を見に来た友人たちがお祝いのお酒を提げて入ってきた。

「広々としてて、いいデザインだね。玲奈が載せてた写真、すごく高級感があった」

「この高い吊り戸棚なんて、背の高い人によく似合うよね」

私の胸元がびしょ濡れなのに気づき、誰かが鼻で笑った。

「奥さん、蛇口に届かないなら無理しなくていいのに。明日、子ども用の踏み台を贈ってあげるよ!」

航平は私を脇へ引き寄せ、声を落とした。

「悪気はないんだよ。玲奈の顔をつぶさないで。何度も足を運んでくれたんだから」

気にかけるのは、いつも仲のいい女友達のことばかり。私のことは、何ひとつ考えてくれない。

「航平、この電動カーテン、どうやって開けるの?教えて!」

「今行く!」

航平は背を向け、そのまま行ってしまった。

玄関の棚に置いてあった鍵を手に取り、ためらっていたとき、あの声がまた流れた。

「玲奈、おかえりなさい」

私はドアを開け、別の誰かのために作られた家を後にした。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
9 Chapters
บทที่ 1
ข้าได้ยินชัดเจน นั่นเป็นเสียงต่อรองราคาของคนสองคนคนหนึ่งคือซ่งซู คนรักของข้า อีกคนคือแม่เล้าจากหอคณิกาที่อยู่ห่างจากบ้านข้าสองถนน!ร่างกายเริ่มหนาวสั่น ข้าตระหนักได้ว่าตัวเองถูกซ่งซูขายเข้าหอคณิกาเสียแล้วไม่นาน พวกเขาก็ตกลงราคากันเสร็จผ้าดำที่ปิดตาถูกดึงออก ข้าเผชิญหน้ากับสายตาที่ทั้งน่าขยะแขยงและโลภมากของแม่เล้าร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความกลัวแม่เล้าพินิจดูข้าด้วยความพอใจ "ไม่เลว ขอแค่เจ้าว่าง่าย ด้วยคุณสมบัติของเจ้า ต้องเป็นดาวเด่นของหอชุนหยวนได้แน่"ข้าส่งเสียงครางในลำคอด้วยความวิตกกังวลแม่เล้าพูดเสียงเย็นชา "อย่าคิดจะเล่นลูกไม้กับข้าเชียว เข้ามาในหอชุนหยวนแล้ว อย่าคิดว่าจะกลับออกไปได้!"ข้ารู้ว่านางจำข้าไม่ได้ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้ายังอยู่ในวัยซุกซน ข้าเคยแต่งตัวเป็นบุรุษมาเที่ยวหอชุนหยวนสองสามครั้งตอนนั้นแม่เล้าเดาได้ว่าข้าเป็นใคร จึงต้อนรับข้าอย่างดีแต่ข้าไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งข้าจะตกอยู่ในเงื้อมมือของนางข้ากล้ำกลืนความอับอายไว้ คลานไปคว้าเสื้อผ้าราคาแพงที่อยู่บนพื้น ส่งเสียงครางอู้อี้ชุดนี้ตัดจากผ้าแพรพระราชทาน บนนั้นยังมีลายปักที่มีเฉพาะในจวนราชเลขาธิการ แค่ให้แม่
Read more
บทที่ 2
แส้ฟาดลงบนร่างไม่หยุด ทั่วทั้งตัวแสบร้อนราวถูกของมีคมกรีดแทงข้าขยับตัวเพียงนิดเดียว ก็ถูกตบจนล้มลงกับพื้นแม่เล้ามองข้าด้วยสายตาเย็นชา "ถ้าเจ้ายังไม่ยอมเชื่อฟังอีก จะไม่ใช่แค่เจ็บตัวธรรมดาแบบนี้หรอกนะ!"ข้าไม่ยอมแพ้ จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนอย่างร้อนรน"สองเดือนก่อน มีหญิงสองคนแต่งกายเป็นชายมาที่หอชุนหยวน ตอนนั้นท่านเป็นคนต้อนรับเองนะ หนึ่งในนั้นก็คือข้านี่แหละ! ท่านดูให้ดีๆ สิ!""คนที่ขายข้ามาที่นี่ ต้องปิดบังความจริงกับท่านแน่ๆ! เชื่อข้าเถอะ!"แม่เล้ากวาดตามองข้าขึ้นลงอยู่สองสามครา แล้วเยาะเย้ยว่า "เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือ? ข้าไปสืบข่าวที่จวนราชเลขาธิการแล้ว ช่วงนี้คุณหนูจวนราชเลขาธิการเป็นไข้หวัดนอนป่วยอยู่บนเตียง จะหายตัวไปได้อย่างไร?"ข้ารู้สึกหน้ามืดตามัว กระวนกระวายจนเลือดลมพลุ่งพล่าน กระอักเลือดออกมาคำโตนั่นเป็นข้ออ้างที่ข้าแต่งขึ้นมาเองเพื่อออกไปพบซ่งซู แต่ไม่คิดว่าจะกลายเป็นดาบที่ย้อนกลับมาแทงตัวข้าเสียเองในที่สุดข้าก็สิ้นหวัง น้ำตาไหลรินอย่างห้ามไม่อยู่แต่แม่เล้าชินชากับภาพแบบนี้ จึงไม่มีความสงสารแม้แต่น้อยนางเรียกแม่นมรูปร่างอ้วนท้วมเข้ามาสองคน สั่งเสียงเ
Read more
บทที่ 3
แม่เล้าดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง รีบพยักหน้าแล้วรับเอาทองคำไปอย่างรวดเร็วในใจข้าทั้งเศร้าและโกรธเคือง จ้องมองหลานจื่อพลางขยับริมฝีปากถาม "ทำไมกัน?"หลานจื่อชะงักเล็กน้อย เดินมาจับคางข้าเชิดขึ้น หลังจากพิจารณาใบหน้าช้ำบวมที่ไม่เหลือเค้าความงามเหมือนเดิม นางก็กระซิบข้างหูข้าว่า "เพราะเจ้ามันโง่เหมือนควาย สมควรแล้วที่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้!"ความชื้นแผ่ซ่านบนใบหน้า เป็นน้ำตาที่ผสมกับเลือดรินไหลลงมาหลานจื่อลุกขึ้นอย่างถึงพอใจ ยื่นเท้ามาเหยียบมือข้าและบดขยี้อย่างแรงความเจ็บปวดแล่นเข้าสู่หัวใจ ข้าดิ้นรนอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับสุนัขจรจัดที่ไร้ญาติขาดที่พึ่งในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงวุ่นวายดังมาจากห้องโถงด้านหน้าเสียงฝีเท้าที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีแผ่กระจายไปทั่ว ไม่นานนัก ทั้งหอคณิกาก็เงียบเสียงลงเสียงเย็นชาดังขึ้น "กรมอาญามาตรวจสอบคดี ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องรีบออกไปเสีย"แม่เล้าและหลานจื่อที่กำลังจะเดินจากไปต่างสีหน้าเปลี่ยนไปแต่ดวงตาข้ากลับสว่างวาบพี่ชาย!เขาต้องพบว่าข้าหายตัวไปและมาตามหาข้าแน่!ข้าตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พยายามคลานไปที่ห้องโถงด้านหน้าซึ่งอยู่ห่างเพียงกำแพงกั้น
Read more
บทที่ 4
ดาบเล่มหนึ่งพุ่งแหวกผ่านอากาศเข้ามา ปักลงตรงหน้าแม่เล้าอย่างรุนแรงแม่เล้าตกใจร้องกรี๊ด มือที่กำลังจะเปิดผ้าคลุมหน้าของข้าหยุดชะงักพี่ชายบุกเข้ามาพร้อมคนจำนวนมาก สายตาคมกริบมองมาที่ข้าบนเวที ก่อนจะก้าวเดินตรงมาแม่เล้ายังพยายามขัดขวาง "นายท่าน หากท่านสนใจคุณหนูผินผิน ก็เข้าร่วมการประมูลกับขุนนางและแขกคนอื่นๆ ได้ อย่าใช้กำลังเลยนะเจ้าคะ!"พี่ชายมองนางด้วยความเย็นชา ตบนางจนกระเด็นออกไปคนอื่นๆ ในที่นั้นไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พากันขว้างปาข้าวของขึ้นมาบนเวที"ทำอะไรของเขา? ใครกล้ามาก่อเรื่องที่นี่?""ชู่! ดูเหมือนจะเป็นคนจากกรมอาญา คงมาสืบคดี""คนกรมอาญาแล้วยังไง? ข้ามาหาความสำราญ เขาจะจับข้าด้วยข้อหาอะไรกัน?"...เมื่อเห็นว่ามีเสียงบ่นด้วยความไม่พอใจจากด้านล่างเวทีเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พี่ชายกลับย่อตัวลงตรงหน้าข้าอย่างมั่นคง คอยป้องกันสิ่งสกปรกที่ถูกขว้างปาขึ้นมา"ซีเยว่ เป็นเจ้าใช่ไหม?"ในขณะนั้น ข้าแทบจะร้องไห้ออกมาข้าพยักหน้าไม่หยุด พูดด้วยเสียงสะอื้น "พี่ชาย ใช่เจ้าค่ะ เป็นข้าเอง"ดวงตาของพี่ชายฉายแววโกรธเกรี้ยว โอบข้าเข้าสู่อ้อมกอดและจะพาข้าออกไปแต่แม่เล้าไม่ยอม
Read more
บทที่ 5
พี่ชายมีสีหน้าเศร้าโศก แต่ก็ยังพยายามปลอบใจข้า "ไม่เป็นไรแล้ว โชคดีที่ซีเยว่รู้จักใช้คำว่า 'ผินผิน' มาทำให้พี่รู้สึกสะกิดใจ พี่จึงช่วยเจ้าได้ทันเวลา""ซีเยว่ฉลาดจริงๆ พี่ภูมิใจในตัวเจ้านะ"ตอนที่แม่เล้าจะตั้งชื่อดอกไม้เป็นฉายาแทนตัวให้ข้า ข้าบอกกับนางว่าจะขอตั้งเองแม้ทุกคนจะรู้ว่าบุตรสาวท่านราชเลขาธิการมีนามว่าหลี่ซีเยว่ แต่ชื่อเล่น 'ผินผิน' นั้นมีเพียงคนในครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุดเท่านั้นที่รู้โชคดีที่แม่เล้าไม่ได้คิดอะไรมาก จึงยอมให้ข้าตั้งชื่อเองและโชคดีที่พี่ชายช่างสังเกต จึงรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับชื่อนี้แต่ข้าก็ยังร้องไห้ไม่หยุด อยากจะระบายความทุกข์และความกลัวที่ได้รับในช่วงหลายวันนี้ออกมาให้หมดเมื่อข้าร้องไห้จนพอใจแล้ว พี่ชายจึงถามข้า "เจ้าวางใจได้ พี่จะแก้แค้นให้เจ้าแน่นอน บอกพี่มาสิว่าใครเป็นคนขายเจ้าให้หอคณิกา?"ข้ากัดฟันด้วยความแค้น พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ซ่งซูกับหลานจื่อ พวกเขาสองคนร่วมมือกันทำร้ายข้า!"ตอนที่เห็นหลานจื่อนั่งอยู่กับซ่งซูในหอคณิกา ข้าก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดาด้วยฐานะของซ่งซู เขาไม่มีทางรู้จักข้าได้เลยแต่ในความจริง กลับกลายเป็นว่าเขามัก
Read more
บทที่ 6
ข้าโกรธจนตัวสั่น "วันนั้นข้าไปตามนัดของเจ้า แต่ระหว่างทางเจ้าวางยาทำให้ข้าสลบแล้วขายข้าไปที่หอคณิกา เจ้ายังจะกล้าปฏิเสธอีกหรือ!"ซ่งเหวินหดตัวเข้าหากันด้วยความกลัว แต่ก็ยังปากแข็งบอกว่า "คุณหนูหลี่ช่างไม่รู้จักอาย สตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือน กลับพูดเรื่องการนัดพบบุรุษได้โดยไม่อายปากเลย!""แต่เรื่องที่คุณหนูหลี่ถูกขายไปหอคณิกานั้น ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองหลวงก็รู้กันหมดแล้ว ชื่อเสียงของคุณหนูหลี่พังพินาศแล้ว คงไม่สนใจเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอก"เมื่อได้ยินคำพูดนี้ สีหน้าของพี่ชายก็เขียวคล้ำ ใบหน้าของพ่อและแม่ก็บึ้งตึงอย่างมากซ่งเหวินยังคงพูดอย่างไม่รู้จักอาย "แม้ว่าซีเยว่จะเคยอยู่ในหอคณิกา แต่ก่อนหน้านี้เราก็รักใคร่กัน ข้าจะยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบแต่งนางเข้าบ้านก็ได้"เขาพูดด้วยท่าทางโอหังราวกับอยู่เหนือกว่า มองมาที่ข้าด้วยความรักลึกซึ้ง "ซีเยว่ ข้าชอบเจ้าจริงๆ ข้าไม่สนใจหรอกว่าชื่อเสียงของเจ้าจะเสียหายขนาดไหน เจ้าแต่งงานกับข้าเถอะนะ!"ข้ารู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง อยากจะฆ่าเขาให้ตายเสียตรงนี้พี่ชายถึงกับชักดาบออกมาจ่อที่ลำคอเขาซ่งเหวินตกใจจนฉี่ราด แต่ยังคงตะโกนว่า "พวกเจ้าคิดให้ดีๆ สิ! ใ
Read more
บทที่ 7
พี่ชายได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด ทั้งตีทั้งเตะหลานจื่อ "แปลว่าวันนั้น ตอนที่เจ้าบอกว่านั่นไม่ใช่ซีเยว่ ก็เป็นการจงใจใช่ไหม?""ซีเยว่นับเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเจ้ามาตลอดหลายปี เจ้าทำแบบนี้กับนางได้อย่างไร?"เขาไม่คาดคิดเลยว่า ทั้งที่มีโอกาสช่วยข้าออกจากหอคณิกาได้ทันทีโดยไม่เสียชื่อเสียง แต่กลับถูกหลานจื่อทำลายจนหมดสิ้นเมื่อเห็นว่าแผนการล้มเหลว หลานจื่อก็ไม่ปิดบังอีกต่อไปนางหัวเราะเสียงคิกคัก ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นมองข้าผ่านเส้นผมที่พันกันยุ่งเหยิง พูดอย่างดุร้าย"เพื่อนงั้นเหรอ? คนโง่อย่างเจ้าจะมาเป็นเพื่อนข้าได้อย่างไร?"ข้าจ้องตานางอย่างสงบ ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อยกับคำพูดนั้นแต่หลานจื่อกลับโกรธที่เห็นความสงบนิ่งของข้า ท่าทางยิ่งคลุ้มคลั่ง "จะบอกว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเจ้าเห็นข้าเป็นเพื่อนจริงๆ หรือ?""เจ้าแค่ต้องการคนประกบ คนติดตามก็เท่านั้น!""ละครเพื่อนรักดุจพี่น้องท้องเดียวกันนี้ ข้าเองก็ไม่ได้อยากแสดงต่อหรอก ในเมื่อเจ้าเป็นลูกสาวแท้ๆ ของท่านราชเลขาธิการ การติดตามเจ้าก็มีประโยชน์มากมาย""แต่ใครใช้ให้องค์ชายรองชอบเจ้าล่ะ? ข้ายอมให้เจ้าได้ทุกอย่าง แต่องค์ชายรองข้ายอมยกให
Read more
บทที่ 8
พี่ชายไม่พูดอะไรมาก ลากทั้งสองคนลงไปทันที ไม่นานก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังมาจากข้างนอกแม้จะได้แก้แค้นสำเร็จ แต่ในใจข้ากลับไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไรทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในเจ็ดวันนี้ ราวกับความฝันอันยิ่งใหญ่ที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างในชีวิตข้าไปโดยสิ้นเชิงท่านแม่กอดข้าด้วยความเป็นห่วงน้ำตาข้าเริ่มคลอเบ้า บอกตัวเองว่าอย่างน้อยก็ยังมีครอบครัวที่รักและห่วงใยข้าขณะที่ข้ารู้สึกถึงมือที่อบอุ่นของมารดาซึ่งกำลังลูบศีรษะข้าอยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินท่านแม่พูดขึ้นว่า "ซีเยว่ คนพวกนั้นตายไปหมดแล้ว""เจ้าได้แก้แค้นตามที่ต้องการแล้ว หากไม่ฆ่าตัวตายเสียตอนนี้ เจ้าจะยังรอไปถึงเมื่อไหร่ล่ะ?"ข้าละงัก ค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นถามอย่างไม่เข้าใจ “ท่านแม่ ท่านพูดเรื่องอะไรอยู่เจ้าคะ?”สีหน้าของท่านแม่ยังคงอ่อนโยน แขนที่กอดข้าก็ยังอบอุ่นเหมือนเดิม แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับทำให้ข้าหนาวสั่นไปทั้งตัว"ซีเยว่ เจ้าเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว เพื่อชื่อเสียงนับร้อยปีของตระกูลหลี่ เจ้ามีทางเดียวคือต้องฆ่าตัวตาย เจ้าเข้าใจหรือไม่?"ข้าจ้องมองท่านแม่ ค่อยๆ ถอยออกจากอ้อมกอดของท่านท่านแม่ไม่ได้โกรธ เพียงแต่มองข้
Read more
บทที่ 9
ข้าพยายามสุดชีวิตเพื่อหนีออกมาจากสถานที่แห่งนั้น ก็เพียงเพราะอยากพบพวกเขาอีกครั้งเท่านั้นทั้งที่จนป่านนี้แล้วแท้ๆ แต่ข้าก็ยังอดนึกถึงอ้อมกอดอันอบอุ่นของท่านแม่ ฝ่ามืออันกว้างใหญ่ของท่านพ่อ และความรักที่พี่ชายมอบให้ข้าตั้งแต่เด็กไม่ได้ช่างน่าขันเสียจริงข้าเงยหน้าขึ้นอย่างเชื่องช้า จ้องตรงไปที่สามคนตรงหน้า แล้วฉีกยิ้มสดใส "ได้ ข้าจะทำตามที่พวกท่านต้องการ""ข้าจะตาย"พวกเขาพาข้าไปที่ศาลบรรพชนพวกเขาให้เวลาข้าทำใจหนึ่งก้านธูปหลังจากธูปดับ ข้าจะต้องฆ่าตัวตายต่อหน้าป้ายวิญญาณบรรพชนเพื่อรักษาไว้ซึ่งเกียรติของสตรีและชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลป้ายบรรพชนอันเย็นเยียบในความมืด ราวกับดวงตาที่จ้องมองข้าด้วยความโกรธแค้น ชวนให้หวาดกลัวโดยไม่มีเหตุผลข้ามองเปลวเทียนที่สั่นระริกตรงหน้า ภาพใบหน้าโล่งอกของบิดารมารดาและพี่ชาย หลังจากข้ายินยอมจะฆ่าตัวตายผุดขึ้นมาอีกครั้งบางทีพวกเขาอาจไว้ใจข้ามากเกินไป ถึงขนาดไม่ส่งคนมาเฝ้าในศาลบรรพชน ปล่อยให้ข้าอยู่ตัวคนเดียวเมื่อธูปใกล้จะดับมอดลง เงาร่างสามสาบก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู ราวกับวิญญาณร้ายที่หมายเอาชีวิต"ซีเยว่ ต้องการความช่วยเหลือไหมลูก"แม่เร
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status