บทที่ 3 ไหว้เจ้า

         ส่วนสองหนุ่มที่ไหว้เจ้าเสร็จแล้ว พฤกษ์ยังทำหน้าที่ดันให้สายฟ้าเดินหน้าไปเข้าแถวเสี่ยงเซียมซี

         “นี่เอ็งเอาจริงน่ะ” สายฟ้าหยั่งเสียง

         “เอาน่า ถือซะว่า มาทำบุญ เสี่ยงขำๆ ไม่ซีเรียสๆ ฮ่าๆ”

         อีกฝ่ายเคาะไหล่ แต่สายตาไม่น่าไว้วางใจ

         “งั้นเอ็งนำหน้า”

         “ย่อมได้”

         พฤกษ์คว้ากระบอกเซียมซี่มั่น คุกเข่าที่เบาะ ก่อนเขย่าอย่างจริงจัง

         “ได้แล้ว”  เขาคว้าติ้วไม้ที่หล่นลง ดูหมายเลขอย่างรวดเร็ว

         “ทีเอ็ง ให้ไวๆ” สายฟ้ารับมาถือไว้ แล้วเขย่าอย่างรวดเร็ว ติ้วไม้อันหนึ่งหล่นลงมา พฤกษ์รีบคว้าขึ้นมาดูหมายเลข

         “ป่ะ! ไปเอาใบเซียมซีกัน”

         คนด้านหลังที่ต่อคิว รุนหลังกันเร่งมาเรื่อยๆ

         “โอ๊ย!”

         สายฟ้าโดนคนต่อคิวด้านหลัง กระแทกจนหน้าคะมำ ร่างที่กระแทกเข้ามาพาดอยู่บนตัวเขาเต็มๆ เขาไม่ได้ร้อง คนที่ชนเขาทั้งร้อง ทั้งทับอยู่บนตัวเขา ชายหนุ่มรูปร่างสูง แขนขาจึงยาว เมื่อล้มลงไปแขนขาของเขาจึงเปะปะไปโดนคนข้าง

         บริเวณที่เขาล้ม กลายเป็นช่องว่างใหญ่ท่ามกลางฝูงชน

         “เอ๊ะ!”

         “อ๊ะ!”

          เสียงคนที่โดนแขนขาของสายฟ้าหลายคน อุทานเบาๆ

         “ขอโทษครับ! ขอโทษครับ!” เขารีบเอ่ยขึ้นแม้จะยังอยู่ในท่าคว่ำร่าง และมีอีกคนทับอยู่ด้านบน  เขาพยายามพยุงตัวลุกขึ้น เพราะร่างที่อยู่ด้านหลงไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นได้เร็วอย่างที่เขาต้องการ

         “คุณๆ ลุกขึ้นก่อน” สายฟ้ายันแขนกับพื้น

         แต่ เอ๊ะ! ทำไมนุ่มๆ หลังของเขาสัมผัสก้อนเนื้อหยุ่นๆ สองก้อนใหญ่ในขณะที่ฝ่ายผู้ทำร้าย ยังคงเงอะงะ ไม่ยอมลงจากด้านบน

         “เดี๋ยวผมช่วย” เขาพลิกตัวกลับมา ทำเอาอีกฝ่ายหงายหลัง

         “โอ๊ย! หลังฉัน”

         หญิงสาวโชคร้ายในคืนนี้ ร้องขึ้นเป็นครั้งที่สอง

         สายฟ้าหันมาเห็นหน้าเธอชัดๆ ถึงกับตกใจ

         “อ้าว! คุณนั่นเอง”

         ‘ซวยจริงๆ’ เธอเอ็ดอึงในใจ เมืองก็กว้างใหญ่ ทำไมต้องเป็นผู้ชายคนนี้ด้วยนะ

         เขารีบดึงมือเธอให้ลุกขึ้น ในขณะที่พฤกษ์เดินลิ่วไปอีกทาง เพราะมุ่งจะเอาใบเสี่ยงเซี่ยมซี โดยไม่สนใจเหตุการณ์เล็กๆ นี้

         “ขอบคุณค่ะ ไม่เป็นไรแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ”  เธอละล่ำละลัก หวังจะผละจากไป

         แต่ สายฟ้ายึดแขนข้างหนึ่งเธอไว้แน่น

         “คุณ ปล่อยได้แล้ว” เสียงเธอสูงขึ้นกว่าประโยคก่อน

         เขาหรี่ตาเล็กน้อย แล้วปล่อยมือ

         พฤกษ์เดินกลับมาพร้อมใบทำนายเซียมซี เห็นแป้งยืนเบียดคนเพื่อจะมองหญิงชายคู่หนึ่งที่ล้มทับกันบนพื้น แต่เพราะคนข้างหน้าที่ยืนขวางอยู่เป็นชายวัยรุ่นผอมสูงถึงสามคน ทำให้แป้งมองไม่เห็น

         “เอ๊ะ! นี่ มาเหมือนกันเหรอ ” เขาเดินแทรกคนมายืนข้างเธอ “หรือว่า จะมาถามเรื่องคู่”

         แป้งเปรยตาขึ้น ควันธูปบางเบาลอยเข้ามา น้ำตาเธอเริ่มไหล

         “ฉันจะมาเรื่องอะไร ก็เรื่องของฉัน” เธอกัดฟันพูดเบาๆ แค่ให้พฤกษ์ได้ยิน

         “ผมก็มาถามเรื่องคู่เหมือนกัน ดูว่า จะมีคนมาขัดขวางอีกไหม ” เขากระซิบเบาๆ กลับไป

         พันดาวลุกขึ้นได้แล้ว เธอแทรกตัวออกมาดึงมือแป้งรีบร้อนหนี จังหวะชุลมุนที่ผู้คนเริ่มเบียดเข้ามาอีก  พันดาวไม่ได้สังเกตว่าพฤกษ์อยู่ใกล้กับแป้ง รีบพาเพื่อนเผ่นแผล็วไปในหมู่ผู้คน ปล่อยให้สายฟ้าอ้าปากเรียกเก้อเป็นครั้งที่สอง ส่วนพฤกษ์นั้นส่งเพียงสายตามาดมั่น พริบตาก็หันมาชายหนุ่มร่างสูง พร้อมอวดใบทำนายสองใบในมือ

         “ใบของเอ็ง โชคดีนะโว้ย! ดูสิ จะได้ลาภสัตว์สองเท้า ฮ่าๆ ส่วนของข้า ก็โชคดีเหมือนกัน แต่ดูท่าว่า จะได้แก้แค้นศัตรูเก่า”   

       แผ่นดินสีเขียวกว้างใหญ่เหยียดยาวไปจรดแนวเทือกเขาที่ทอดตัวราวกับ งูยักษ์จอมขี้เกียจใต้ม่านหมอกขาวที่ระเรี่ยเกือบถึงเชิงเขา สายฟ้าทอดสายตามองอย่างชื่นมื่น

         บางทีเขาอาจจะต้องจัดระเบียบชีวิตเสียใหม่ การเว้นวรรคเพื่อมาพักผ่อนอย่างแท้จริงในแต่ละปี อาจจะทำให้จิตใจและสมองปลอดโปร่งขึ้น

         “เอ็งอยากเห็นความยิ่งใหญ่ของไร่เราให้เต็มตาไหมล่ะ

         “ข้าไม่คิดเลยว่า ไร่ของพ่อพวกเราจะกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้”  สายฟ้ากวาดตามอง ที่ดินผืนใหญ่  ช่างกว้างกว่าที่เขาจินตนาการไว้ยิ่งนัก

         “ดูสิ แค่บ้านของเอ็ง ข้าก็ไม่คิดว่า ต่างจังหวัดจะมีบ้านแบบนี้อยู่” 

         หนุ่มนักออกแบบมีประกายตาชื่นชมบ้านที่ครอบครัวพฤกษ์สร้างไว้ รวมถึงเรือนนอนหลังเล็กที่อยู่ด้านหลังของเขาด้วย ดูเป็นรีสอร์ทที่มีกลิ่นอายอาคารบ้านเรือนแบบท้องถิ่น    โอ่อ่าน่าอยู่ ไม่ดูไม่แปลกแยกจากสภาพแวดล้อม

         ตัวบ้านสองชั้นสร้างเน้นแนวยาว ล้อมรอบด้วยต้นไม้ใหญ่และสวนสวย ส่วนบ้านพักสำหรับแขกเป็นหลังเล็กๆ อยู่ด้านหลัง เลยแนวสวนไปเล็กน้อย

         ช่วงนี้พ่อกับแม่ของพฤกษ์ไปเที่ยวต่างประเทศ จึงปล่อยให้ทุกหน้าที่ในไร่เป็นของปลัดหนุ่ม

         “เราไปซ่อนผ้ากัน”  พฤกษ์เตรียมรถจิ๊ปไว้ตั้งแต่เช้า วันนี้เขากับสายฟ้าจะไปรำลึกความหลังกันที่น้ำตกด้านหลังไร่ ติดกับภูเขาฟากโน้นสักหน่อย

         “เอาสิ!”

         ไม่ถึงสิบนาทีต่อมาชายหนุ่มทั้งสองก้าวขึ้นไปยืนจังก้าบนโขดหินขนาดใหญ่ถอดเสื้อและกางเกงยีนส์ไว้บนนั้น เหลือเพียงกางเกงว่ายน้ำคนละตัว

         “ไงเพื่อน เอ็งดูข้างล่างสิ”

         สายฟ้าชะโงกหน้าลงไปมองผืนน้ำด้านล่าง แอ่งน้ำสีฟ้าใสจนมองเห็นก้อนหินเบื้องล่าง น่าลงแหวกว่ายยิ่งกว่าสระว่ายน้ำสระใดที่เขาเคยลงเล่น

         “นั่นล่ะ เรามาแข่งกันว่า ใครจะกระโดดลงไปแล้วทำให้น้ำกระจายได้มากกว่ากัน” ปลัดหนุ่มเริ่มรู้สึกคึกคัก

         “เอ็งนี่ ยังอุตริเหมือนเดิม ปกติเขาแข่งกันประเภทให้น้ำกระจายน้อยสุดไม่ใช่เหรอวะ”

         “แต่เราไม่ใช่นักกีฬานี่หว่า ฉะนั้นกติกาต้องเป็นแบบตามใจข้านะโว้ย! ในฐานะที่ข้าเป็นเจ้าถิ่น” พฤกษ์ที่ร่างหนากว่าโวเสียงดังลั่น

         “เริ่มที่ข้าก่อนล่ะกัน ไปละ” พูดจบ เขาก็กระโจนลงสู่แอ่งน้ำเย็นเยียบ

***********