บทที่ 4 เล่นน้ำตก

         ตู้ม! 

         ร่างหนาใหญ่กระทบแผ่นน้ำเสียงดังก้องหน้าผาเล็กๆ แห่งนั้น  น้ำตกท้ายไร่ไหลมาจากปลายเทือกเขา พักน้ำด้านบนก่อนที่จะตกลงมาเป็นแอ่งเล็กๆ ต่ำลงมามีลักษณะคล้ายหน้าผาสูงเท่าหลังคาบ้านชั้นเดียว

         ตัวแอ่งด้านล่างมีขนาดเท่าสระว่ายน้ำขนาดกลาง มุมแอ่งด้านหนึ่งมีร่องน้ำขนาดไม่เกินสองเมตรเป็นทางไหลของน้ำต่อไป ต้นไม้นานาพรรณเขียวขจีขึ้นอยู่รายรอบ แต่ก็ไม่รกครึ้มจนน่ากลัว เพราะแสงแดดสาดสอดเล็ดลอดยอดไม้ไปทั่วอาณาบริเวณ

         “ไอ้ฟ้า แน่จริงเอ็งกระโดดตามมาเลย” 

         “ได้เล้ย! งั้นเองคอยดูข้าบ้างก็แล้วกัน” สายฟ้ากางแขนกางขากระโดดตามลงมาอย่างไม่ยอมแพ้

         “เอาเล้ย...ใครแพ้เลี้ยงข้าวสามวันนะโว้ย!”

       เสียงคนตะโกนโหวกเหวกจากแถวน้ำตก ทำให้พันดาวต้องกระตุกบังเหียนสองสามครั้ง เธอค่อยเลียบม้าไปใกล้ๆ ในไร่สุดเขตฟ้าพื้นที่แถวนี้เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะมาเที่ยวเล่นกับธาราตั้งแต่ยังเรียนมัธยมต้น ครอบครัวของธาราดูแลกิจการไร่ที่มีอาณาเขตกว้างใหญ่จรดตีนเขาฟากโน้นมาเนิ่นนาน ทีแรกคุณแม่ของเธอซึ่งรู้จักกับคุณแม่ของธาราได้ฝากฝังให้เธอหัดเรียนขี่ม้าที่นี่ ต่อมาจึงกลายเป็นสถานที่สุดโปรดอีกแห่งหนึ่ง

         ‘เด็กที่ไหนกันนะ จะมาเล่นที่น้ำตกซ่อนผ้า ช่วงนี้ยังไม่ปิดเทอมนี่นา’ ตามปกติแล้ว ไร่สุดเขตฟ้ามักจะอ้าแขนรับญาติๆ และมิตรสหายอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งในช่วงปิดเทอมจะมีเด็กๆ เข้ามาเล่นที่น้ำตกแห่งนี้อยู่ไม่น้อย

         เธอผูกม้าไว้ต้นไม้ริมทางเล็กๆ ถัดจากม้าสีน้ำตาลเข้มสองตัวของผู้มาก่อนหลายเมตร ก่อนลัดเลาะเขาไปในบริเวณน้ำตก

         ‘น่าจะไม่ใช่เด็กซะแล้ว’

         ร่างเธอโดนพุ่มไม้ข้างหน้าบังไว้ แต่กลับมองเห็นชายหนุ่มในกางเกงว่ายน้ำตัวสั้นสีดำที่ยืนอยู่บนโขดหินชั้นสูงขึ้นไปของน้ำตกได้อย่างชัดเจน                  

         ‘นั่นเขา! ใช่แน่ๆ’ พันดาวรำพึง

         “ข้านำไป หนึ่งต่อศูนย์หึๆ ยังเหลืออีกสี่ครั้งนะโว้ย! รีบแก้ตัว”

         พฤกษ์อยู่ในแอ่งน้ำแล้ว โบกมือท้าทายคนชั้นบนอยู่ไหวๆ คนข้างบนรีบกระโจนลงมาอย่างรวดเร็ว

         ตู้ม! แรงกระจายของน้ำรุนแรงยิ่งกว่าที่พฤกษ์ทำ เมื่อโผขึ้นมาบนผิวน้ำ สายฟ้าก็หัวเราะร่า

         “เป็นไง  ข้าชนะแล้วล่ะ รอบแรก”

         “เออ  เอ็งเก่ง แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวข้าแก้ตัวใหม่”

         รอบที่สอง พฤกษ์กระโดดลงมา ทำให้ผืนน้ำแตกกระจายอย่างน่าตื่นใจ แต่เพื่อนรักของเขาก็ไม่มีท่าทีหวั่นเกรง ยังคงยิ้มพรายในหน้า เขากระโดดตามมา และยังคงนำหน้าไปเป็นสองต่อศูนย์

         พฤกษ์รีบขึ้นจากแอ่งน้ำ แล้วปีนขึ้นไปชั้นบนน้ำตกอีกครั้ง ส่วนสายฟ้ายังคงโผไปมาอย่างสบายใจ

         “เอ็งจะรีบไปไหน ”

         “ไม่ได้ๆ ข้าต้องรีบชนะ นี่เจ้าถิ่นนะโว้ย!”

         ท่าทีพฤกษ์ชะงักไปเล็กน้อย

         “เดี๋ยวขอไปยิงกระต่ายแป๊บนึง”

         “เออ รีบๆ เข้าล่ะ”

         พันดาวแอบมองการแข่งขันอยู่สักระยะ เหลือบไปโขดหินใกล้ๆ มือ เห็นกองเสื้อผ้าสองชุด ใจก็นึกถึงความแค้นทั้งสองครั้งที่มีกับ ‘เขา’ ครั้งแรกเธอก็เสียจูบอย่างไม่ตั้งใจ ครั้งที่สองก็ยังโผไปทับเขาในท่าโถมเข้ากอดทั้งตัว จนหน้าอกเบียดกับแผ่นหลังจนเธอรู้สึกได้

         ‘ชิ!’ แม้จะไม่ได้ตั้งใจ แต่ เธอเคืองยิ่งนัก แค้นนี้ต้องได้ระบายออกไปบ้างสิน่า!

         ‘หึๆ น้ำตกซ่อนผ้า ก็ต้องมีคนโดนเอาเสื้อผ้าไปซ่อนสิ’   เธออาศัยจังหวะที่เขาหันหลังให้ รีบหอบเอาเสื้อผ้าทั้งหมดไว้ในอก ก่อนย่องถอยหลังไป หันซ้ายหันขวาหาซอกเหมาะๆ ในการซ่อน หลังต้นไม้ใหญ่ด้านข้างมีกอหญ้าสูงเกือบถึงเอว ช่างเหมาะนัก

         พันดาวม้วนเสื้อผ้าสองชุดเข้าด้วยกันแล้วซุกลงหลังต้นไม้ ชายหนุ่มผิวขาวยังคงแหวกว่ายอยู่ในแอ่งน้ำ โดยไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ เธอทั้งจับตามองเขา และค่อยกระเถิบไปด้านข้าง เตรียมจะออกจากบริเวณน้ำตก

         ความรู้สึกยิบๆ ที่แขนซ้ายเริ่มถี่รัว อาการคันค่อยๆ ขยายบริเวณเป็นวงกว้าง เธอจึงเหลือบไปมอง

         “ว้าย!” พันดาวแทบสติแตก เมื่อเห็นหนอนตัวเขื่องสีเขียว ไต่อยู่บนแขน เธอรีบถอยหลังเข้าพุ่มไม้ จึงรีบเด็ดใบไม้ช้อนตัวเจ้าหนอนยักษ์ออกจากแขนให้ไว

         ‘เสียงคนร้อง’ สายฟ้าหันขวับ มองซ้ายมองขวา เขารีบผุดขึ้นจากน้ำ เดินไปตามทิศที่ได้ยิน เขาไต่ตามโขดหินไปตามเสียงนั้น ผ่านบริเวณที่วางเสื้อผ้าไว้

         ‘อ๊ะ! เสื้อผ้าหาย’

         พุ่มไม้ข้างหน้ามีการสั่นไหวอย่างแรง

         ‘จับโจรได้คาหนังคาเขาเลยทีเดียว’ ชายหนุ่มกระหยิ่มยิ้มย่อง เขาคว้าแขนอีกฝ่ายไว้มั่น ก่อนออกแรงดึง

         “ออกมาเดี๋ยวนี้!”

         เพราะแรงกระชากที่มากเกินไป ทำให้ร่างของโจรย่องเบาที่ไม่ระวังตัว เซถลาตามแรงเหวี่ยง

         ตู้ม! เธอหล่นลงไปในแอ่งน้ำเล็กด้านข้าง สายตาเขาเหลือบเห็น ผมยาวระดับไหล่ที่มัดไว้ เขาตกใจที่โจรเป็นผู้หญิง จึงรีบกระโดดตามไปคว้าตัวขึ้น เพราะไม่รู้ว่า น้ำลึกแค่ไหน

         ร่างที่ดันตัวขึ้นมาอีกครั้ง ทะลึ่งพรวดขึ้นกอดคอเขาไว้อย่างคนขวัญเสีย ความนุ่มนิ่มที่อกของเธอที่ปะทะกับความแบนและแข็งของหน้าอกเขา

         เมื่อหยัดกายขึ้นจึงรู้ว่า ระดับน้ำต่ำกว่าอกเขาไปกว่าคืบ “ว้าย!”  เธออุทานพร้อมผลักร่างเขาออก

         แต่ แขนของเขาแข็งแรงนัก โอบกอดเธอไว้แน่น

         “คุณนี่เอง ทำไมน้า  พระเจ้าถึงดลให้เราพบกันบ่อยๆ” เขาสบตาล้อเลียน

         ‘อ้าปากไม่ทันมาสองครั้งแล้ว คราวนี้ต้องเอาคืน’ ชายหนุ่มคำราม

         “คนบ้า คุณมากอดฉันทำไม”

         “ผมว่า คุณต่างหาก ครั้งแรกก็ปล้นจูบ ครั้งที่สองก็โผเข้ากอด ผมยังไม่ได้เรียกร้องค่าเสียหายเลยนะ”

         “อย่าพูด! มันเป็นอุบัติเหตุต่างหาก” 

         เธอรีบพันดาวเถียงเสียงสั่น เธอก้มหน้าต่ำ ไม่กล้าสบสายตากรุ้มกริ่มและบีบคั้นของอีกฝ่าย ได้แต่เหลือบมองหน้าอกกำยำของเขา

         “แต่ผมเสียหายนะ คนเห็นตั้งเยอะตั้งแยะ”  เขาเถียงหน้าตาย

         “ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่นา!”  เธอเงยหน้าอย่างเหลืออด

         “ยังไงก็ตาม คุณต้องรับผิดชอบผม ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยโดนผู้หญิงลวนลามแบบนี้มาก่อน”

         “จะบ้าหรือไง  ผู้ชายที่ไหนมาให้ผู้หญิงรับผิดชอบ”

         เธอตาโตขึ้นอีก ด้วยความตกใจ

         “นี่ครั้งที่สาม ผมช่วยเหลือคุณอีก ต้องยอมเปลืองตัวให้คุณลูบคลำ”

****************