ตอนที่ 8

“คำว่าแฟน เมื่อเป็นแล้วก็ต้องดูแล เทคแคร์ ต้องมานั่งคอยห่วง คอยใส่ใจอีกคนและพี่ไม่อยากทำแบบนั้น พี่ยังรักชีวิตอิสระแบบนี้อยู่”

ใช่ และตอนนี้เขาก็ยังยืนยันคำเดิม ถึงแม้ว่าการใช้ชีวิตปัจจุบันของเขาจะเปลี่ยนแปลงไปบ้างก็ตาม ปากที่บอกไม่ชอบคอยห่วงใยใครหรือสนใจความรู้สึกของใคร ทุกวันนี้เขาคิดถึงแต่แมวน้อยแทบจะตลอดเวลา แต่มันก็คงเป็นแค่การคิดถึงในแบบคู่นอนเท่านั้น มันไม่ใช่ความรักแบบคนรัก...

“นอนนิ่ง ๆ ไปเลยค่ะแมวน้อย เดี๋ยวพี่จัดการเอง”

“พรีมทำเองดีกว่าค่ะ”

“ก็พี่อยากทำให้ พี่รู้ว่าต้องทำแบบไหนก็แค่ต้มน้ำแล้วเทใส่กระเป๋าน้ำร้อน”

“แต่ อื้อ!” จุ๊บ โดนคนเอาแต่ใจจุ๊บปิดปากไปหนึ่งที

“พี่ขอทำให้นะคะ พรีมปวดท้องอยู่ก็ไปนอนบนเตียงให้สบาย ส่วนอันนี้ขอพี่จัดการให้เอง”

กิตตินันท์ยังคงไม่ยอมให้พรประวีย์แย่งกระเป๋าน้ำร้อนออกจากมือของเขาได้ และเขาจะไม่ยอมให้เธอได้ทำด้วยเพราะเห็นเธอโอดครวญตั้งแต่อาบน้ำเสร็จว่าปวดท้อง เขาก็อยากให้เธออยู่เฉย ๆ มากกว่า อะไรที่ช่วยเหลือแมวน้อยได้เขาก็อยากทำ

“ก็ได้ค่ะ งั้นพรีมรบกวนพี่กิตด้วยนะคะ”

ยอมแพ้ให้กับคนที่ชอบเอาแต่ใจตัวเองแต่เอาใจเธอเก่งกว่า พรประวีย์เดินกลับเข้าไปที่ห้องนอนพร้อมมุมปากที่ฉีกยิ้มกว้างขึ้นมาทันทีที่หันหลังให้เขา

‘ดูแลพรีมดี จนพรีมเคยตัวมากไปแล้วรู้ไหมคะพี่กิต’

เขาดันเข้ามาสร้างมาตรฐานสามีในอนาคตของเธอซะสูงเชียวแล้วแบบนี้เธอจะเปิดใจให้คนอื่นได้ง่าย ๆ ไหมนะ เพราะทุกวันนี้ผู้ชายคนเดียวที่เธออนุญาตให้เข้าใกล้ก็มีเพียงแค่เขา มีเขาอยู่ด้วยเกือบทุกวันจนสายตาของพรประวีย์แทบจะไม่สนใจมองผู้ชายคนไหนเลย แล้วแบบนี้ก็ไม่เป็นผลดีกับตัวเองเลยแม้แต่น้อยเพราะความสัมพันธ์แบบคู่นอนมันไม่ยืนยาว ไม่มีคำว่าตลอดไป

“ร้อนไปไหมคะ ถ้าร้อนไปเดี๋ยวพี่ไปเติมน้ำเย็นเพิ่มให้”

กิตตินันท์ถามอย่างใส่ใจ ก่อนที่เขาจะเอากระเป๋าน้ำร้อนมาให้พรประวีย์ เขามั่นใจว่าเขาเช็กอุณหภูมิเป็นอย่างดีแล้วว่ามันไม่ร้อนเกินไป ทั้งเอานาบท้องตัวเอง เอานาบที่หน้าของตัวเองด้วยแต่ก็ยังแอบกลัวว่ามันจะร้อนเกินไปสำหรับแมวน้อยของเขาหรือเปล่า

“กำลังดีเลยค่ะ ขอบคุณนะคะพี่กิต”

จับกระเป๋าน้ำร้อนวางในตำแหน่งที่ต้องการ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนอนซุกอยู่ในอ้อมกอดของกิตตินันท์ เขาใส่ใจเธอเก่งมาก ๆ ชักเริ่มจะหวงเขาขึ้นมาซะแล้วสิ แต่ก็ทำได้แค่หวงเขาในใจเท่านั้นแหละ เป็นคู่นอนเราจะมาหึงมาหวงอยากเป็นเจ้าของอีกฝ่ายไม่ได้และพรประวีย์เองก็ควบคุมหัวใจของเธอได้เป็นอย่างดีมาโดยตลอดจนกระทั้งพักหลัง ๆ นี้แหละที่หัวใจของเธอเริ่มซน

“นอนกอดพรีมแบบนี้จะทนไหวเหรอคะ”

“ไม่ไหวแล้วพี่จะทำอะไรได้ละคะพรีม” น้ำเสียงปลงมาก น่าสงสารจังอยากเอาก็เอาไม่ได้เพราะเธอมีประจำเดือน ทำได้มากสุดก็นอนกอดและบีบหน้าอกเธอเล่นอย่างสนุกมือแทน

“ช่วงมีประจำเดือนนี่จะเป็นแบบนี้ทุกเดือนเลยหรือเปล่า”

“ยังไงคะ?”

“ก็นมพรีมล้นมือมากกว่าปกติ เนี่ยมือพี่กุมได้ไม่หมด”

ใช้มือกอบกุมก้อนนุ่มนิ้มข้างหนึ่งบีบ ๆ คลำ ๆให้เธอดูว่ามันใหญ่กว่าปกติจริงนะ ทั้งใหญ่ทั้งตึงบีบแล้วโคตรมันส์มือมาก

“ก็เป็นแบบนี้ทุกเดือนนั่นแหละค่ะ ฮอร์โมนผู้หญิงน่ะ”

“อื้อ พี่กิตอย่าบีบแรงสิคะ พรีมเจ็บนะ”

สงสัยเขาจะชอบมากจริง ๆ ขยำหน้าอกของเธอจนเนื้อแทบปริออกตามช่องว่างระหว่างนิ้วมือของเขาแล้ว

“พี่ขอโทษ ปกติพี่ก็บีบแรงประมาณนี้นะไม่เห็นพรีมร้องเจ็บเลยหรือว่าไม่ชอบให้พี่บีบแล้ว” บางครั้งก็บีบแรงมากกว่านี้ด้วยซ้ำ ก็ไม่เห็นร้องเจ็บมีแต่จะร้องครางถูกใจมากกว่า

“งื้อ อย่าทำเสียงน้อยใจแบบนั้นสิคะ ที่พรีมร้องเจ็บเพราะเจ็บจริง ๆ ค่ะ ช่วงเวลาที่มีประจำเดือนหรือก่อนมีหน้าอกจะใหญ่ขึ้นเพราะระดับฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนเพิ่มขึ้นค่ะ นมเลยคัดตึงเต็มมือแบบนี้และเพราะตึงมากเวลาโดนบีบแรง ๆ ก็เลยเจ็บค่ะ”

นี่เธอต้องมานอนอธิบายกลไกของร่างกายช่วงมีวันนั้นของเดือนให้คู่นอนฟังด้วยเหรอเนี่ย แต่จะไม่อธิบายก็ไม่ได้เพราะคนที่นอนกอดเธออยู่ทำหน้างอมาก และเขาไม่เคยได้สัมผัสร่างกายของเธอช่วงที่เป็นประจำเดือน นั่นเลยทำให้กิตตินันท์ไม่เคยรู้ว่าร่างกายของเธอในส่วนที่เขาชอบจับมันใหญ่ขึ้นขนาดไหน