ตอนที่ 9

“เป็นอย่างนี้นี่เอง ถึงว่าเมื่อวานพี่ก็รู้สึกว่าใหญ่กว่าปกติแต่ไม่ได้ทักเพราะมัวแต่สนใจให้ของขวัญวันเกิดกับพรีมมากกว่า”

“ชิ๊ ปีหน้าไม่เอาของขวัญแบบนี้แล้วนะคะ คนที่เหนื่อยคือพรีมต่างหาก เป็นเจ้าของวันเกิดแต่ดันต้องมาเหนื่อยขย่มอยู่บนตัวพี่กิต” พูดไปก็หน้าแดงไปด้วย เฮ้อ มีอะไรกับเขามาไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่แล้วแต่ก็ยังเขินอายทุกครั้งที่ต้องพูดหรือนึกถึงกิจกรรมเร่าร้อนบนเตียง

“แล้วฟินไหมล่ะ แต่พี่ฟินนะโคตรชอบเลย”

“ไม่ชอบค่ะ พรีมเหนื่อย”

“โอ๋ ๆ เอางี้เดี๋ยวตอนวันเกิดพี่ ไม่ต้องซื้อของขวัญมาให้พี่นะ พี่จะให้พรีมนอนเฉย ๆ เลย แล้วพี่จะเป็นคนแกะห่อของขวัญที่ชื่อพรีมเอง เอามะ”

เขาเป็นคนแฟร์จะตาย วันเกิดพรประวีย์เขาให้เธอขึ้นทั้งคืน เดี๋ยวพอถึงวันเกิดของเขาบ้าง เขาจะเป็นคนขึ้นเธอทั้งคืนเองจะเอาให้หลับข้ามวันข้ามคืนเลยคอยดู ‘กูหื่นจริงว่ะ’

“ยังอยากให้พรีมเป็นของขวัญอยู่เหรอคะ ไม่เบื่อบ้างหรือไง เรามีอะไรกันแทบจะวันเว้นวันเลยนะคะ”

“หืม เอาอะไรมาเบื่อคะแมวน้อย พี่โคตรติดกลิ่นพรีมเลยคงเบื่ออยาก”

“แล้วพี่ก็มีทุกอย่างที่อยากมีแล้ว ไม่ได้อยากได้ของขวัญอะไรเพิ่ม ขอแค่วันพิเศษมีคนพิเศษสำหรับพี่อยู่ข้าง ๆ กันก็พอ”

สำหรับกิตตินันท์คนที่เกิดมามีทุกอย่างที่อยากมีแล้ว เขาไม่เคยต้องการของขวัญอะไรเพิ่มเลย ขอแค่มีคนที่เข้าใจเขาอยู่กับเขาในวันพิเศษก็พอ

“แต่พรีมเป็นแค่คู่นอน ไม่ใช่คนพิเศษของพี่กิตนะคะ”

เขาไม่ควรลืมจุดสำคัญตรงนี้ คู่นอนก็คือคู่นอนจะเป็นคนพิเศษที่มีผลต่อหัวใจไม่ได้ สำหรับพรประวีย์ก็คือไม่ได้เพราะถ้าพิเศษแปลว่าเราต้องรู้สึกชอบคนนั้นด้วยไม่ใช่แค่นอนด้วยกัน

“สำหรับพรีม คนพิเศษคือคนที่เรารักหรือชอบคนนั้นมากกว่าแค่เพื่อนหรือรู้สึกดีค่ะ” คงต้องอธิบายให้คนที่นอนกอดเธออยู่เข้าใจเพิ่มอีกสักหน่อย บางทีเขาอาจจะมองแค่ว่าอยู่กับเธอแล้วสบายใจ

เซ็กซ์ของเราเข้ากันได้ดีแล้วทำให้คิดไปว่าแค่เท่านี้เธอก็พิเศษสำหรับเขาแล้ว ซึ่งมันไม่ได้ เธออยากเป็นคนพิเศษนะและก็อยากได้รับความรักที่จริงใจด้วย ไม่ใช่พิเศษเพราะเป็นคู่นอนที่วันหนึ่งมันต้องจบลง

“พี่ว่า...คนที่น้อยใจตอนนี้คือพรีมนะ ไม่ใช่พี่แล้ว”

“พรีมน้อยใจที่ไหนกัน พรีมแค่พูดเรื่องจริงจังค่ะ พรีมไม่อยากให้พี่กิตสับสนเรื่องสถานะของเรา คู่นอนไม่เท่ากับคนพิเศษนะคะคุณงูใหญ่”

“ย้ำจังเลยนะ” ต้องเป็นเพราะไอ้ฮอร์โมนนั่นแน่!

“ง่วงหรือยังคะแมวน้อย” เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ไม่อยากคุยเรื่องคนพิเศษไม่พิเศษละ ไม่ชอบเวลาที่หัวใจมันหน่วงแปลก ๆ แบบหาสาเหตุไม่เจอ

“ก็เริ่ม ๆ ง่วงแล้วค่ะ”

“พี่ขอจูบหน่อยสิ”

“ต้องขอด้วยเหรอ” ปกติเห็นอยากทำอะไรก็ทำเลย ไม่เห็นจะเคยเอ่ยขอเป็นเชิงขออนุญาตแบบนี้

“ตอบก่อน ให้จูบหรือไม่ให้”

ทำตัวน่าสงสัยมาก พรประวีย์คิ้วขมวดมุ่นด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมตอบออกไปเพราะเธออยากให้เขาจูบหวาน ๆ ก่อนจะนอนเหมือนกัน

“ให้ค่ะ พี่กิตจูบพรีมหน่อยสิคะ”

“ได้เลยค่ะแมวน้อยของพี่” เนี่ยอย่างชอบตอนที่เธอทำหน้าอ้อน โคตรน่ารักเหมือนลูกแมวเลยแล้วจะไม่ให้เขาเรียกเธอว่าแมวน้อยได้ยังไง

“ดะ เดี๋ยวพี่กิต ปากพรีมอยู่ตรงนี้ค่ะไม่ใช่ตรงนั้น”

เขาจูบเธอจริงแต่จูบที่ยอดถันของเธอผ่านเนื้อผ้าชุดนอนซาตินสีชมพูหวานไม่ใช่จูบที่ปาก แล้วดูสิเธอท้วงแทนที่เขาจะหยุดดูด ไม่เลยกิตตินันท์แค่ช้อนสายตาเจ้าเล่ห์ขึ้นมามองเธอและยกมุมปากขึ้นด้วยความชอบใจด้วย

“วันนี้เรามีอะไรกันไม่ได้นะคะ พรีมเป็นเมนส์อยู่”

“พี่รู้ค่ะ” ถกปลายประโปรงชุดนอนของหญิงสาวให้ไปกองรวมกันอยู่เหนือหน้าอกอวบ ก้มลงอ้าปากงับยอดอกสีชมพูสวย ดูดดึงจนจุกแข็งเป็นไตสู้ลิ้น

“อ๊ะ พี่กิต”

มือหนาบีบเคล้นอีกเต้าที่ว่าง บีบแรงสลับเบาตามอารมณ์ความต้องการของตัวเอง ใช้นิ้วสะกิดปลายยอดหยอกเย้าตามใจปรารถนาแต่หารู้ไม่ ว่าเขากำลังสร้างความลำบากให้กับคนใต้ร่างเข้าแล้ว

“แบบนี้เห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะคะ” เขามาสะกิดกันแบบนี้ถึงเธอจะอยู่ในช่วงมีประจำเดือนแต่ก็ใช้ว่าจะเกิดอารมรณ์อยากใคร่ไม่ได้ แล้วมันทรมานมากนะที่อยากได้อยากโดนแต่มันทำไม่ได้ตามใจต้องการ