ตอนที่ 3

“ก็ไม่ใช่แค่เรื่องหื่น ๆ แต่พี่คิดถึงพรีมด้วยต่างหาก” จุมพิตลงบนกลีบปากสีชมพูระเรื่อไปหนึ่งทีก่อนจะพูดต่อว่า

“นอนเตียงเดียวกับพรีมมันทำให้พี่หลับสบายดีค่ะ”

“พี่กิตก็ไปหาซื้อเตียงแบบพรีมไว้ที่คอนโคของตัวเองสิคะ จะได้นอนหลับสบาย และพรีมจะได้ไม่ต้องมีคนตัวใหญ่มานอนเบียดด้วย”

เขาน่ะตัวใหญ่กว่าเธอมาก นอนก็กินที่แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ชอบนอนกอดแล้วเอาแก้มไปซบกับแผ่นหลังกว้างของเขามันอบอุ่นดี และก็ชอบมากกว่าตอนที่เขานอนกอดเธอแต่จะไม่บอกให้กิตตินันท์รู้หรอกนะ ว่าเธอชอบให้เขานอนกอดเพราะเดี๋ยวจะได้ใจหาเรื่องมานอนกับเธอทุกวี่วันทั้งที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน

เราเป็นแค่คู่นอนก็ไม่ต้องนอนด้วยกันทุกวันก็ได้มั้ง เรื่องวันคี่วันคู่ ตอนนี้เขาก็ทำมึนไม่สนใจมีแต่จะหาเรื่องมานอนกับเธอไม่ก็ให้เธอไปค้างกับเขา พี่กิตมึนมากค่ะ...

‘ก็แค่คนสองคนที่เป็นเพื่อนกันแล้วเกิดอยากจะขยับฐานะขึ้นมาเป็นคู่นอนก็เท่านั้น’

“ลุกไปได้แล้วค่ะ พรีมจะต้องไปอาบน้ำแต่งตัวแล้ว เดี๋ยวไปทำงานสาย”

ใช้สองมือดันแผ่นอกแกร่งให้ลุกขึ้น และเขาก็ยอมลุกขึ้นแต่โดยดีเพราะเห็นว่า ถ้ายังกักตัวเธอไว้แบบนี้เขาได้โดนเธอโกรธแน่เพราะเขาจะเป็นต้นเหตุทำให้แมวน้อยไปทำงานสาย

“มีนัดคุยงานกับลูกค้าที่ไหนเหรอ”

ถามไปด้วยก็หยิบแคปซูลกาแฟรสชาติที่พรประวีย์ชอบใส่ในเครื่องชงกาแฟ ระหว่างรอก็จัดการติดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เรียบร้อยเพราะมัวแต่ห่วงจะเตรียมกาแฟให้หญิงสาว ทำให้กิตตินันท์รีบอาบน้ำแล้วแต่งตัวแบบลวก ๆ ออกมาทำกาแฟรอแมวน้อยของเขาในขณะที่พรประวีย์กำลังแต่งหน้าอยู่

“ที่บ้านของลูกค้าค่ะ”

บ้านเหรอ? ทำไมต้องให้เธอไปคุยที่บ้านด้วยวะ

“แล้ว ลูกค้าผู้หญิงเหรอ สวยปะ”

เป็นคำถามที่เลี่ยงจะถามออกไปตรง ๆ ว่าเป็นลูกค้าผู้ชายหรือเปล่า เพราะไม่อยากทำให้เธอมองว่าเขาก้าวก่าย

“เสียใจด้วยนะคะ พอดีเป็นลูกค้าผู้ชายค่ะพรีมคงตอบไม่ได้ว่าสวยหรือไม่สวย แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นถามว่าลูกค้าหล่อไหมอันนี้พรีมตอบได้ค่ะ”

“จะมีใครหล่อเท่าพี่” ขอบอกเลยว่า ถ้าเขาไม่มั่นหน้ามั่นโหนกไม่กล้าพูดแบบนี้หรอกครับ “แล้วหล่อไหมล่ะ ลูกค้าน่ะ”

“หล่อค่ะ หล่อมาก แถมยังโสดด้วยนะคะ”

หล่อด้วย โสดด้วย เหอะ!

“แล้วทำไมต้องไปที่บ้านลูกค้าด้วย คุยเรื่องงานก็น่าจะหาสถานที่ที่เหมาะสมกว่าที่บ้านนะ”

ที่พูดก็เพราะเป็นหวงเท่านั้นในฐานะ...เพื่อนและคู่นอนไง

“ก็คุณลูกค้าไม่สะดวกออกมาคุยข้างนอกค่ะ พรีมเลยต้องเข้าไปที่บ้านของเขาแทน แน่ะ! พูดแบบนี้หวงพรีมเหรอคะ”

“ใครหวง พี่แค่เป็นห่วงค่ะ ไปอยู่ในบ้านกับผู้ชายสองต่อสองมันจะอันตรายถึงจะเป็นลูกค้าก็เถอะ และพรีมน่ะเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ทั้งสวย ทั้งเก่ง แถมยังโสดอีก พี่ไม่อยากให้ไปเจอคนไม่ดี เชื่อพี่ นัดมาคุยงานข้างนอกดีกว่าเดี๋ยวพี่ไปอยู่ด้วย”

“พรีมก็อยู่กับพี่กิตสองต่อสองนะคะ ยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย” อันที่จริงก็เป็น คือเธอกับเขาต่างเสียตัวให้กันด้วยความเต็มใจไงและมันก็ฟินดี อันนี้นับเป็นข้อดี

“ก็พี่เป็นเพื่อนที่พรีมรู้จักดีอยู่แล้วไง จะเป็นอันตรายได้ยังไงละ”

“จ้า ๆ แล้วที่ชมพรีมว่าทั้งสวย ทั้งเก่ง ชมกันขนาดนี้แต่ทำไมไม่ยอมเป็นแฟนกับพรีมล่ะคะ คุณสมบัติพรีมก็พร้อมนะ พี่กิตไม่สนใจอยากให้พรีมเป็นแฟนบ้างเหรอ”

พรประวีย์ไม่ได้ถามเชิงน้อยใจ เธอถามติดตลกออกไปเสียด้วยซ้ำแต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คำพูดของเธอมีอะไรผิดปกติอย่างนั้นเหรอเขาถึงได้ดึงหน้าเข้มขึ้นมาทันที

“เราคุยเรื่องนี้กันแล้วนะคะพรีม พี่บอกแล้วว่าพี่ไม่อยากมีแฟนและกับพรีม ถ้าไม่มองเรื่องที่เราตกลงเป็นคู่นอนกันพี่ก็มองพรีมเป็นเพื่อนที่พี่รักคนหนึ่ง ไม่สามารถมองเป็นแฟนได้”

พรประวีย์ระบายยิ้มบาง ๆ พร้อมเดินเข้ามายกแก้วกาแฟที่เขาทำไว้รอขึ้นดื่ม ก่อนจะเขย่งปลายเท้าตัวเองแล้วจุมพิตบนริมฝีปากของกิตตินันท์

“รู้แล้วจ้าสุดหล่อ และในเมื่อพี่กิตไม่สามารถให้พรีมเป็นมากกว่าเพื่อนได้ เพราะฉะนั้น พี่กิตจะมาห่วงหรือหวงพรีมกับผู้ชายคนอื่นไม่ได้นะคะ พรีมโตแล้วและเลือกได้ค่ะว่าจะชอบหรือไม่ชอบใคร สถานะคู่นอนของเราพี่กิตก็รู้นี่คะว่ามันจะไม่มีวันเป็นแบบนี้ตลอดไป สักวันความสัมพันธ์แบบนี้จะต้องจบลงเพราะพรีมก็อยากมีคู่ชีวิตที่ดีและอยู่ด้วยกันไปจนแก่ค่ะ”

กฏขั้นพื้นฐานของการเป็นคู่นอนก็คือจะไม่ก้าวก่ายหรือแสดงความเป็นเจ้าของอีกฝ่าย และทั้งเธอกับเขาต่างรู้กฏข้อนี้ดีอยู่แล้ว ในเมื่อเขาสบายใจให้เธอเป็นคู่นอนในตอนที่เราทั้งสองคนยังไม่มีใครซึ่งพรประวีย์เองก็สบายใจเช่นกัน แต่นั้นไม่ได้แปลว่าเธอจะมองผู้ชายคนอื่นไม่ได้ เพราะเธอก็อยากเจอคนที่รักเธอและพร้อมจะสร้างครอบครัวกับเธอด้วยเหมือนกัน

บางทีก็คิดนะ ว่าอยากให้เป็นเขาแต่ก็นั้นแหละ ก็แค่คิดในบางที...

“คืนนี้เจอกันนะคะ พรีมต้องไปทำงานละ” จุ๊บเขาอีกหนึ่งครั้งแล้วเดินไปหยิบกระเป๋าใบโปรดก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้อีกคนยืนหัวใจกระตุกโดยหาสาเหตุให้ตัวเองไม่ได้