Masukหลังจากที่รบกวนติงฉีเล่อมาทั้งวัน หลิวเมิ่งหรันก็รู้สึกเกรงใจชายหนุ่มยิ่งนัก ก่อนจะสั่งให้เสี่ยวจูนำถุงเงินเล็ก ๆ น้อย ๆส่งให้แก่เขา แต่ต่อมาเขาก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจยิ่งนักเมื่อชายหนุ่มตอบปฏิเสธไม่รับสินน้ำใจนี้ ก่อนจะกล่าวด้วยวาจานิ่มนวล
"ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ข้าน้อยเต็มใจช่วยเหลือท่าน"
"เช่นนั้นให้ข้าได้ตอบแทนท่านด้วยการเลี้ยงอาหารสักมื้อเถิดเจ้าค่ะ"
"เช่นนั้น ข้าน้อยคงมิอาจปฏิเสธได้แล้ว"
"ขอบคุณเจ้าค่ะ"
ในระหว่างที่เดินทางไปยังโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในหยางโจว ติงฉีเล่อก็ได้กล่าวแนะนำสิ่งนั้นสิ่งนี้ให้นางได้ฟังตลอดเส้นทาง ทุกสิ่งที่เขากล่าวมาล้วนเป็นสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่ง
ก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนตัวมาจอดเทียบยังโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดของหยางโจว โดยมีชื่อว่า ติงโหรว หลิวเมิ่งหรันเงยหน้าขึ้นอ่านชื่อโรงเตี๊ยมก่อนจะทำสีหน้าฉงนสงสัยแล้วค่อยหันหน้าไปมองติงฉีเล่อแล้วยกยิ้ม บุรุษผู้นี้มิใช่ว่าเขากำลังพานางมาอุดหนุนกิจการของตนเองหรอกหรือ ช่างร้ายกาจยิ่งนัก
หลิวเมิ่งหรันสอบถามหรงจู๊ก่อนจะขอจองห้องอาการแบบพิเศษและจองห้องพักจำนวนสองห้องเพื่อพักค้างคืนในคืนนี้
อาหารถูกยกมาจนเต็มโต๊ะ ซึ่งล้วนแต่เป็นอาหารขึ้นชื่อของหยางโจวทั้งนั้น แต่เดิมหลิวเมิ่งหรันนั้นนิยมชมชอบอาหารรสจัดอยู่แล้ว และเมื่อได้ลิ้มชิมรสอาหารที่ถูกยกมาวางเรียงรายบนโต๊ะแต่ละอย่างล้วนถูกปากนางทั้งสิ้น ทั้งคู่ทานอาหารร่วมกันเงียบๆ จนกระทั่งแล้วเสร็จ หญิงสาวจึงได้เอ่ยขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้ง
"ขอบคุณท่านติงมากเจ้าค่ะ สำหรับวันนี้"
"มิได้ๆ หากฮูหยินมีเรื่องเดือดร้อนหรือต้องการความช่วยเหลือก็สามารถไปพบข้าน้อยที่จวนผู้ว่าได้ตลอดเวลา"
"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"
"เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวลา"
หลังจากที่ชายหนุ่มจากไปแล้ว เสี่ยวจูก็เดินเข้ามากระซิบเบาๆกับหญิงสาว
"ฮูหยินคนผู้นี้มิธรรมดาเลยนะเจ้าคะ"
"เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น"
"ก็เขาไม่รับสินน้ำใจของท่าน แต่หากพาท่านมาอุดหนุนที่โรงเตี๊ยมของเขา ทั้งอาหารราคาแพงเต็มโต๊ะนั่นอีก" หลิวเมิ่งหรันหัวเราะออกมาเบาๆ เสี่ยวจูของนางฉลาดไม่เบาเลยทีเดียว
"ย่อมเป็นเช่นนั้น ช่างเป็นบุรุษที่น่าสนใจยิ่ง"
"มิได้น่ะเจ้าคะ ต่อให้มีบุรุษใดน่าสนใจมากเพียงใด แต่ท่านมีนายท่านแล้ว"
"เสี่ยวจู แต่เขามิได้รักข้า ทั้งยังมิเคยไยดีข้า มิใช่ว่าเขาต้องการสื่อที่จะหย่าขาดกับข้าหรอกหรือ แต่ข้ามิยอมหย่ากับเขาเป็นแน่ อย่างไรเบื้องหลังของข้าเป็นสามีที่ดีพร้อมเช่นนี้ ผู้คนย่อมเกรงใจอยู่ถึงแปดส่วน หากเขามิสนใจข้าเช่นนี้ไปตลอดก็แล้วไปเถิด อย่างไรข้าก็มิได้เดือดร้อนอยู่แล้ว"
"ฮูหยินคิดเช่นนี้ย่อมดีแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเองก็จะอยู่กับท่านเจ้าค่ะ"
"ขอบใจเจ้ามากนะเสี่ยวจู"
"เจ้าค่ะฮูหยิน"
"พรุ่งนี้เช้า ก่อนกลับข้าจะแวะซื้อของไปฝากเป่าหนิงเสียหน่อย"
"คุณชายน้อยจะต้องดีใจมากแน่ๆเจ้าค่ะ"
เมื่อหญิงสาวกล่าวถึงบุตรชาย หลิวเมิ่งหรันก็อดคิดถึงเด็กน้อยมิได้ แม้ว่านางจะมิใช่มารดาของเขาแต่ความรู้สึกผูกพันที่ได้เลี้ยงดูเด็กน้อยมานั้นคือเรื่องจริง ความรักและความห่วงใยและแผนการในอนาคตในนั้นมีเพียงแต่เพื่อบุตรชายของนางทั้งสิ้น
วันต่อมา
หลิวเมิ่งหรันแวะซื้อผ้าต่วนสีเรียบเนื้อดีหลายพับ ทั้งยังอุปกรณ์เย็บปักทักหลาย ผ้าไหมเนื้อดีสีกลีบบัวถูกเลือกซื้อมาด้วยกัน ก่อนจะมองไปเห็นผ้าสีน้ำเงินเข้มผืนหนึ่งพานให้นึกถึงคนผู้หนึ่งในความทรงจำ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ทุกความทรงจำเดิมของหญิงสาวนั้นล้วนชัดเจน มีเพียงบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนางเท่านั้น ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไหร่ภาพใบหน้าของชายหนุ่มก็มิเคยชัดเจนเลยสักครา
ข้าวของทุกอย่างถูกขนขึ้นไปไว้บนรถม้า ก่อนนางและสาวใช้จะเดินเลี้ยงออกไปที่ร้านขายอาหารแห้ง หญิงสาวเลือกซื้ออาหารแห้งหลายอย่างพร้อมกับเครื่องปรุงต่าง ๆเท่าที่ในร้านจะมี เมื่อจ่ายเงินเสร็จจึงได้เดินไปขึ้นรถม้าเพื่อกลับหมู่บ้านตระกูลหยางของนาง
ใช้เวลาเดินทางราวสามชั่วยาม ก็กลับมาถึงจวน ข้าวของทุกอย่างถูกขนย้ายลงมาจนครบ จากนั้นหลิวเมิ่งหรันจึงได้ขอตัวเข้าไปหาบุตรชายที่นอนอยู่ในเปล เด็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงมารดาก็ร้องอ้อแอ้อ้อแอ้ ราวกับต้องการจะทักทาย ทำให้หลิวเมิ่งหรันรู้สึกเอ็นดูยิ่งนัก ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอกแล้วจุมพิตที่แก้มแดงเปล่งปลั่งทั้งสองข้าง
"เจ้าก้อนแป้งน้อยคิดถึงแม่หรือไม่"
"แอ๊!"
"ในยามที่ฮูหยินไม่อยู่ คุณชายน้อยไม่ดื้อไม่ซนเลยเจ้าค่ะ" หลันมามาเอ่ยเล่าเรื่องราวของเป่าหนิงให้ผู้เป็นมารดาเช่นนางได้ฟัง ก่อนจะมองไปที่เด็กน้อยด้วยแววตารักและเอ็นดู
"เจ้าก้อนแป้งน้อย ช่างรู้ความนัก" เอ่ยจบหลิวเมิ่งหรันก็อดที่จะฟัดแก้มยุ้ยๆของเจ้าตัวน้อยอีกครั้งมิได้
"ฮูหยินท่านไปผลัดชุดใหม่ก่อนเถิด วันนี้หานซัวลงมือทำครัวเองอาหารน่าทานยิ่งนักเจ้าค่ะ"
"เช่นนั้นหรือ ประเดี๋ยวข้าก็อาบน้ำก่อนก็แล้วกัน เดินทางมาไกลเหนียวตัวยิ่งนัก"
หลิวเมิ่งหรันรับสำรับเสร็จก็ให้บุตรชายดื่มดมก่อนที่จะกล่อมเจ้าก้อนแป้งให้หลับเวลาก็ล่วงเลยไปกว่าปลายยามโหย่ว (5โมงเย็นถึง1ทุ่ม) ก่อนที่นางจะแยกตัวออกไปที่ห้องตำรา หญิงสาวลงมือเขียนแผนการที่นางต้องการจะทำอย่างตั้งใจ ในขั้นแรกคงต้องหาช่างฝีมือในการเข้าไปต่อเติมซ่อมแซมตึกที่นางพึ่งซื้อมาเสียก่อน และหญิงสาวต้องการจะสร้างเรือนเพิ่ม เพื่อทำเป็นโรงงานขนาดเล็ก พร้อมกับรับสมัครช่างฝีมือทั้งบุรุษและสตรี เช่นนี้ก็เป็นการสร้างรายได้ให้คนในหมู่บ้านตระกูลหยางได้เป็นอย่างดี ก่อนอื่นพรุ่งนี้นางคงต้องเข้าไปที่เรือนของท่านผู้นำหมู่บ้านเสียก่อน หากเป็นคนผู้นั้นช่วยเหลือนางคงสามารถหาช่างฝีมือดี ๆได้หลายคน
หลังจากที่วางแผนงานในขั้นแรกเสร็จแล้ว นางจึงเก็บข้าวของบนโต๊ะก่อนเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องนอนที่มีบุตรชายหลับอยู่ในเตียงขนาดเล็กที่ทำที่กั้นขึ้นคล้ายคอก เด็กน้อยหลับใหลอยู่บนเตียงอย่างไร้เดียงสา ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ก่อนจะปีนขึ้นเตียงขึ้นนอนแล้วหลับไป
หนิงอันเดินเข้ามาในห้องก่อนจะค่อยๆทรุดตัวลงนั่งกับโซฟากลางห้อง ดวงตาของเธอยังคงเหม่อลอยสับสน ไม่รู้ว่าที่แท้แล้วสำหรับเขาเธอเป็นแค่ของเล่นคั่นเวลาสนุกๆชิ้นหนึ่งเพียงเท่านั้นใช่มั้ย? ยิ่งได้มากยากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องลงทุนสูงมากเท่านั้นหลังจากวันนั้นชายหนุ่มก็หายหน้าไป หนิงอันพยายามคิดว่าตัวเองจะยังพอมีความหวังบ้าง ทุกครั้งที่เปิดประตูออกมาก็พบเพียงแต่ความว่างเปล่าเธอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วชายหนุ่มคิดอย่างไรกันแน่ หรือว่าเธอผิดพลาดที่ตรงไหน หรืออาจจะเป็นวันนั้นที่อยู่ ๆเธอก็ออกมาจากห้องโดยที่ไม่บอกเขาเพราะเธอไม่เคยมีแฟน ไม่เคยมีคนรัก ไม่เคยมีครอบครัว เธอไม่รู้ว่าการเริ่มต้นที่จะอยู่กับใครสักคนต้องทำอย่างไร แต่พอเธอพยายามรวบรวมความกล้าที่จะเปิดใจเขากลับหายไปแล้ว เขาเดินหายไปจากชีวิตเธอแล้วหนิงอันรู้ตัวอีกทีตัวเองก็มาโผล่ที่บาร์แห่งหนึ่งซึ่งไม่ไกลจากคอนโดของเธอมากนัก หญิงสาวสั่งค็อกเทลแล้วยกดื่มราวกับน้ำเปล่า แก้วแล้วแก้วเล่า ใบหน้าของหญิงสาวแดงเรื่อ พูดเสียงอ้อแอ้เป็นสัญญาณว่าเริ่มเมามากแล้ว เวลาที่มีเรื่องไม่สบายใจที่นี่ก็เป็นอีกแห่งที่เธอมักจะมานั่งปลดปล่อยความเศร้า แต่พอเริ่มเมามากขึ้นก
"หัวหน้าค่ะ โลกเสมือนจริงจบลงแล้วค่ะ ทั้งคู่น่าจะกลับมาในอีกสิบนาทีค่ะ""ดีมาก นับว่าสมบูรณ์แบบ""แบบนี้ก็แปลว่า โครงการนี้จะถูกอนุมัติใช่มั้ยคะ""ถูกต้อง สักครึ่งชั่วโมงค่อยติดต่อแจ้งข่าวนี้แก่ท่านประธาน""ได้ค่ะหัวหน้า"รายงานผลการทดลองเป็นผลสำเร็จและสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มเดินออกไปหน้าประตูก่อนจะแง้มเพื่อมองดูห้องที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะยกยิ้มอย่างใจเย็นพลางคิดในใจ(เสี่ยวอันเธอหนีฉันไม่พ้นหรอก)เฟยฉีพยายามนำตัวเองให้เข้าไปอยู่ในสายตาของหญิงสาวมาตลอด เด็กสาวที่สวมแว่นตาหนาเตอะคนนั้นคือคนที่ทำให้เขาตกหลุมรักโดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่รู้ตัวว่าเขาเริ่มรู้สึกเช่นนั้นกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้ตัวอีกทีก็มักจะเอาตัวเองเข้าไปใกล้กับหญิงสาวอยู่เสมอ แต่เพราะความหล่อเหลาของเฟยฉีทำให้ทุกคนไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมีความคิดเช่นนั้นกับหญิงสาว ทำให้การที่เขาไปวอแวกับอีกฝ่ายไม่ได้กลายเป็นเป้าสายตามากนัก อาจเพราะหนิงอันเรียนเก่งเขาเองก็เรียนเก่งจึงทำให้ทั้งคู่ค่อยๆสนิทกัน แต่หลังจากที่เรียนจบหญิงสาวก็ไม่เคยติดต่อเขาอีกเลย ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงติดตามข่าวคราวของเธออยู่เงียบๆจนกระทั่งหนิงอันมีผลงานนิย
หนิงอันและเฟยฉีเดินทางกลับจิงโจวในเช้าวันต่อมา เรื่องราวหลังจากนี้ไม่ได้อยู่ในนิยายที่นางเขียนขึ้นหากแต่มันเป็นเรื่องราวต่อจากนั้นที่แม้แต่คนเขียนนิยายเช่นนางก็ไม่สามารถคาดเดาเหตุการณ์ได้ หนิงอันคิดว่าตนเองคงจะต้องใช้ชีวิตต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งหมดอายุขัยเลยหรือไม่จึงจะสามารถกลับไปยังโลกปัจจุบันที่นางจากมาได้คงไม่มีใครสามารถตอบได้รถม้าค่อยเคลื่อนตัวออกจากเมืองหลวงก่อนจะค่อยๆแล่นไปตามเส้นทางมุ่งหน้าสู่งจิงโจวเมืองที่เป็นเอกเทศไม่ขึ้นตรงต่อผู้ใด ในขณะที่มุมหนึ่งบนกำแพงเมือง พบชายหนุ่มที่สวมชุดมังกรที่เหลืองอร่ามกำลังเพ่งมองไปยังรถม้าที่ค่อยๆวิ่งไกลออกไปจนกระทั่งสุดลูกหูลูกตา"ฝ่าบาท จะทรงปล่อยให้นางจากไปเช่นนี้จริงๆหรือพ่ะย่ะค่ะ" กงกงคนสนิทเอ่ยขึ้น แววตาของเขาฉายชัดความห่วงใยในตัวฮ่องเต้พระองค์ใหม่ผู้นี้ไม่น้อย"นางพบคนที่นางรักจริงๆเสียที เช่นนั้นก็หมดหน้าที่ของเราแล้ว""แล้วฝ่าบาทเล่าพ่ะย่ะค่ะ""เรากับนางคงมิได้มีวาสนาต่อกัน เอาละกลับกันเถิด""พ่ะย่ะค่ะ หลายปีต่อมา"อันอัน หยุดเดี๋ยวนี้นะ! แม่บอกให้หยุด เจ้าเอาหมินหมินไปนอนบนเตียงกับเจ้าอีกแล้วใช่หรือไม่ เหตุใดจึงไม่อาบน้ำให้มันก่อน"
หนิงอันลืมตาตื่นขึ้นมา ก่อนจะพยายามมองไปรอบๆก็ต้องแปลกใจที่หญิงสาวยังคงอยู่ในนิยาย ก่อนจะคิดในใจว่าเหตุใดนางจึงยังไม่ตายกันนะ!(นี่ข้ายังไม่ตายหรอกหรือ)"เจ้าฟื้นแล้วหรือ" หนิงอันหันไปตามเสียงก็พบกับสตรีผู้หนึ่งที่กำลังถือถ้วยชาเข้ามา"เอ่อ... ไม่ทราบว่าที่นี่คือที่ใดหรือเจ้าคะ""สำนักจี๋หลินเจ้าค่ะ" หนิงอันมองไปรอบๆนางพยายามมองหาร่างของสามี"สามีของท่านอีกเดี๋ยวก็คงกลับมา ท่านดื่มยาก่อนเถิด""อืม ขอบคุณแม่นาง" หนิงอันรับถ้วยยามาก่อนจะฝืนใจดื่มมันจนหมดแล้วยื่นถ้วยเปล่าส่งคืนไปให้อีกฝ่าย"ข้าหลับไปนานเท่าใดงั้นหรือ""ท่านหลับไปเจ็ดวันแล้ว สามีของท่านเขานั่งเฝ้าท่านที่ข้างเตียงตลอด หากแต่วันนี้มีธุระด่วนจึงได้ฝากให้ข้ามาอยู่เป็นเพื่อนท่านแทน""เช่นนั้นก็ต้องรบกวนแม่นางแล้ว""ท่านอย่าได้เกรงใจเลย ท่านอ๋องมีบุญคุณต่อข้าเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้นับว่าเป็นอันใดได้"เพียงครู่เสียงฝีเท้าของชายหนุ่มก็ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ หนิงอันมองเห็นใบหน้าคุ้นเคยที่ตอนนี้แลดูซูบผอมลงไปมาก ใต้ตาของเขาดำคล้ำราวกับอดหลับอดนอนมาหลายวัน เมื่อเห็นชายหนุ่มที่เป็นเช่นนั้นหัวใจของหนิงอันก็รู้สึกเจ็บปวดยิ่งนักทางด้านเ
วันต่อมาอยู่ ๆ จื่อเว่ยก็วีแชทมาบอกเธอว่างานเลี้ยงถูกยกเลิกเพราะที่เมืองข้างๆ เกิดเหตุดินถล่ม มีเพื่อนหลายคนประสบภัยทั้งยังมีปัญหาเดินทางมาไม่สะดวกทำให้ต้องยกเลิกไปก่อนทำให้คนเหงาๆ อย่างหนิงอันถึงกับซึมเพราะต้องติดอยู่ที่คอนโดไม่รู้จะออกไปไหนติ๊งต่อง! ติ๊งต่อง!หนิงอันขมวดคิ้วเป็นปมใครกันมาแต่เช้า ก่อนจะเดินไปเปิดประตูแล้วพบว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนบ้านจอมวุ่นวายของเธอเอง“นายมีอะไรงั้นหรือ”“ขอเข้าไปก่อนได้มั้ย ข้างนอกหนาวมากเลย”“ดะ เดี๋ยว” หนิงอันไม่ทันได้เอ่ยปฏิเสธชายหนุ่มก็แทรกตัวเข้ามาในห้องแล้ว ก่อนจะตรงไปที่โซฟาแล้วจับเจ้าโป๊ยก่ายแมวตัวอ้วนสีเทาขึ้นมาทั้งกอดทั้งหอมอย่างมันเขี้ยว“นายมีอะไร”“ฉันมาฟังคำตอบของเธอ”“คำตอบอะไร”“เธอคือเสี่ยวอันคนนั้นใช่มั้ย”“ใช่แล้วยังไง ไม่ใช่แล้วยังไง มันสำคัญกับนายมากหรือไง”“สำคัญมาก” หึ หนิงอันไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรกันแน่ เขาจะคาดคั้นเธอไปเพื่ออะไรกัน“เพราะอะไร นายคิดจะทำอะไรกันแน่!”“ฉันแค่อยากให้เธอรู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่จริง หากเธอจะคิดถึงก็ให้คิดถึงฉันแค่คนเดียวก็พอ”“นี่นาย”ก่อนหน้าที่หนิงอันจะทะลุมิติเข้าไปอยู่ใน
เฟยฉีก้าวเข้ามาภายในห้องเขาถอดรองเท้าออกพร้อมกับสวมรองเท้าแตะที่ใส่เดินในบ้านของแขกแล้วก้าวเข้าไป ร่างสูงสอดส่ายสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง ทั้งห้องถูกตกแต่งเป็นโทนสีขาวทำให้ดูสบายตา ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างถูกจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ โซฟาสีขาวที่มีแมวตัวอ้วนสีเทาและสีส้มนอนหลับอยู่ เขาจึงไม่กล้ารบกวนมันจึงได้ย้ายตัวเองไปนั่งโซฟาอีกตัวหนิงอันยกน้ำชามาให้ชายหนุ่มแทนน้ำเปล่า เพราะจำได้ว่าเขาชอบมากกว่าการดื่มน้ำเปล่าเฟยฉีมองดูน้ำชาอุ่นๆ ในมือของหนิงอันก็ถึงกับยกยิ้มที่มุมปากทันที“ขอบคุณนะ”“อื้ม ดื่มเสร็จแล้วนายก็รีบๆ กลับไปได้แล้ว”“ทำไมต้องไล่ด้วย” เฟยฉียกแขนขึ้นกอดอกก่อนจะทำปากย่นราวกับเด็กน้อยเอาแต่ใจ“ก็ ก็ฉันง่วง อยากจะพักผ่อนแล้วหรือนายคิดจะนอนที่นี่ล่ะ” หนิงอันเอ่ยหาเหตุผลมาแย้งก่อนจะที่พลั้งปากพูดเรื่องไร้สาระออกไป“แล้วได้มั้ยล่ะ”“หึ นายล้อเล่นแล้วนายมีแฟนแล้วก็กลับไปนอนที่ห้องแฟนนายสิ” หนิงอันเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ในเมื่อเขามีแฟนแล้วทำไมถึงต้องมาวอแวกับเธอด้วย หรือคิดจะใช้เธอเป็นคนคั่นเวลากัน หึ ฝันไปเถอะ!“ฉันบอกตอนไหนว่ามีแฟน!”“ก็ ก็นายบอกว่าซื้อของขวัญวันเกิดให้แฟนไม่ใช่หรือ” ห







