ตอนที่ 6

หลังจากที่รบกวนติงฉีเล่อมาทั้งวัน หลิวเมิ่งหรันก็รู้สึกเกรงใจชายหนุ่มยิ่งนัก ก่อนจะสั่งให้เสี่ยวจูนำถุงเงินเล็ก ๆ น้อย ๆส่งให้แก่เขา แต่ต่อมาเขาก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจยิ่งนักเมื่อชายหนุ่มตอบปฏิเสธไม่รับสินน้ำใจนี้ ก่อนจะกล่าวด้วยวาจานิ่มนวล

"ฮูหยินอย่าได้เกรงใจ ข้าน้อยเต็มใจช่วยเหลือท่าน"

"เช่นนั้นให้ข้าได้ตอบแทนท่านด้วยการเลี้ยงอาหารสักมื้อเถิดเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้น ข้าน้อยคงมิอาจปฏิเสธได้แล้ว"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

ในระหว่างที่เดินทางไปยังโรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่งในหยางโจว ติงฉีเล่อก็ได้กล่าวแนะนำสิ่งนั้นสิ่งนี้ให้นางได้ฟังตลอดเส้นทาง ทุกสิ่งที่เขากล่าวมาล้วนเป็นสิ่งที่น่าสนใจอย่างยิ่ง

ก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนตัวมาจอดเทียบยังโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดของหยางโจว โดยมีชื่อว่า ติงโหรว หลิวเมิ่งหรันเงยหน้าขึ้นอ่านชื่อโรงเตี๊ยมก่อนจะทำสีหน้าฉงนสงสัยแล้วค่อยหันหน้าไปมองติงฉีเล่อแล้วยกยิ้ม บุรุษผู้นี้มิใช่ว่าเขากำลังพานางมาอุดหนุนกิจการของตนเองหรอกหรือ ช่างร้ายกาจยิ่งนัก

หลิวเมิ่งหรันสอบถามหรงจู๊ก่อนจะขอจองห้องอาการแบบพิเศษและจองห้องพักจำนวนสองห้องเพื่อพักค้างคืนในคืนนี้

อาหารถูกยกมาจนเต็มโต๊ะ ซึ่งล้วนแต่เป็นอาหารขึ้นชื่อของหยางโจวทั้งนั้น แต่เดิมหลิวเมิ่งหรันนั้นนิยมชมชอบอาหารรสจัดอยู่แล้ว และเมื่อได้ลิ้มชิมรสอาหารที่ถูกยกมาวางเรียงรายบนโต๊ะแต่ละอย่างล้วนถูกปากนางทั้งสิ้น ทั้งคู่ทานอาหารร่วมกันเงียบๆ จนกระทั่งแล้วเสร็จ หญิงสาวจึงได้เอ่ยขอบคุณชายหนุ่มอีกครั้ง

"ขอบคุณท่านติงมากเจ้าค่ะ สำหรับวันนี้"

"มิได้ๆ หากฮูหยินมีเรื่องเดือดร้อนหรือต้องการความช่วยเหลือก็สามารถไปพบข้าน้อยที่จวนผู้ว่าได้ตลอดเวลา"

"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวลา"

หลังจากที่ชายหนุ่มจากไปแล้ว เสี่ยวจูก็เดินเข้ามากระซิบเบาๆกับหญิงสาว

"ฮูหยินคนผู้นี้มิธรรมดาเลยนะเจ้าคะ"

"เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น"

"ก็เขาไม่รับสินน้ำใจของท่าน แต่หากพาท่านมาอุดหนุนที่โรงเตี๊ยมของเขา ทั้งอาหารราคาแพงเต็มโต๊ะนั่นอีก" หลิวเมิ่งหรันหัวเราะออกมาเบาๆ เสี่ยวจูของนางฉลาดไม่เบาเลยทีเดียว

"ย่อมเป็นเช่นนั้น ช่างเป็นบุรุษที่น่าสนใจยิ่ง"

"มิได้น่ะเจ้าคะ ต่อให้มีบุรุษใดน่าสนใจมากเพียงใด แต่ท่านมีนายท่านแล้ว"

"เสี่ยวจู แต่เขามิได้รักข้า ทั้งยังมิเคยไยดีข้า มิใช่ว่าเขาต้องการสื่อที่จะหย่าขาดกับข้าหรอกหรือ แต่ข้ามิยอมหย่ากับเขาเป็นแน่ อย่างไรเบื้องหลังของข้าเป็นสามีที่ดีพร้อมเช่นนี้ ผู้คนย่อมเกรงใจอยู่ถึงแปดส่วน หากเขามิสนใจข้าเช่นนี้ไปตลอดก็แล้วไปเถิด อย่างไรข้าก็มิได้เดือดร้อนอยู่แล้ว"

"ฮูหยินคิดเช่นนี้ย่อมดีแล้วเจ้าค่ะ บ่าวเองก็จะอยู่กับท่านเจ้าค่ะ"

"ขอบใจเจ้ามากนะเสี่ยวจู"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

"พรุ่งนี้เช้า ก่อนกลับข้าจะแวะซื้อของไปฝากเป่าหนิงเสียหน่อย"

"คุณชายน้อยจะต้องดีใจมากแน่ๆเจ้าค่ะ"

เมื่อหญิงสาวกล่าวถึงบุตรชาย หลิวเมิ่งหรันก็อดคิดถึงเด็กน้อยมิได้ แม้ว่านางจะมิใช่มารดาของเขาแต่ความรู้สึกผูกพันที่ได้เลี้ยงดูเด็กน้อยมานั้นคือเรื่องจริง ความรักและความห่วงใยและแผนการในอนาคตในนั้นมีเพียงแต่เพื่อบุตรชายของนางทั้งสิ้น

วันต่อมา

หลิวเมิ่งหรันแวะซื้อผ้าต่วนสีเรียบเนื้อดีหลายพับ ทั้งยังอุปกรณ์เย็บปักทักหลาย ผ้าไหมเนื้อดีสีกลีบบัวถูกเลือกซื้อมาด้วยกัน ก่อนจะมองไปเห็นผ้าสีน้ำเงินเข้มผืนหนึ่งพานให้นึกถึงคนผู้หนึ่งในความทรงจำ ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้ทุกความทรงจำเดิมของหญิงสาวนั้นล้วนชัดเจน มีเพียงบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของนางเท่านั้น ไม่ว่าจะพยายามนึกเท่าไหร่ภาพใบหน้าของชายหนุ่มก็มิเคยชัดเจนเลยสักครา

ข้าวของทุกอย่างถูกขนขึ้นไปไว้บนรถม้า ก่อนนางและสาวใช้จะเดินเลี้ยงออกไปที่ร้านขายอาหารแห้ง หญิงสาวเลือกซื้ออาหารแห้งหลายอย่างพร้อมกับเครื่องปรุงต่าง ๆเท่าที่ในร้านจะมี เมื่อจ่ายเงินเสร็จจึงได้เดินไปขึ้นรถม้าเพื่อกลับหมู่บ้านตระกูลหยางของนาง

ใช้เวลาเดินทางราวสามชั่วยาม ก็กลับมาถึงจวน ข้าวของทุกอย่างถูกขนย้ายลงมาจนครบ จากนั้นหลิวเมิ่งหรันจึงได้ขอตัวเข้าไปหาบุตรชายที่นอนอยู่ในเปล เด็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงมารดาก็ร้องอ้อแอ้อ้อแอ้ ราวกับต้องการจะทักทาย ทำให้หลิวเมิ่งหรันรู้สึกเอ็นดูยิ่งนัก ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาแนบอกแล้วจุมพิตที่แก้มแดงเปล่งปลั่งทั้งสองข้าง

"เจ้าก้อนแป้งน้อยคิดถึงแม่หรือไม่"

"แอ๊!"

"ในยามที่ฮูหยินไม่อยู่ คุณชายน้อยไม่ดื้อไม่ซนเลยเจ้าค่ะ" หลันมามาเอ่ยเล่าเรื่องราวของเป่าหนิงให้ผู้เป็นมารดาเช่นนางได้ฟัง ก่อนจะมองไปที่เด็กน้อยด้วยแววตารักและเอ็นดู

"เจ้าก้อนแป้งน้อย ช่างรู้ความนัก" เอ่ยจบหลิวเมิ่งหรันก็อดที่จะฟัดแก้มยุ้ยๆของเจ้าตัวน้อยอีกครั้งมิได้

"ฮูหยินท่านไปผลัดชุดใหม่ก่อนเถิด วันนี้หานซัวลงมือทำครัวเองอาหารน่าทานยิ่งนักเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นหรือ ประเดี๋ยวข้าก็อาบน้ำก่อนก็แล้วกัน เดินทางมาไกลเหนียวตัวยิ่งนัก"

หลิวเมิ่งหรันรับสำรับเสร็จก็ให้บุตรชายดื่มดมก่อนที่จะกล่อมเจ้าก้อนแป้งให้หลับเวลาก็ล่วงเลยไปกว่าปลายยามโหย่ว (5โมงเย็นถึง1ทุ่ม) ก่อนที่นางจะแยกตัวออกไปที่ห้องตำรา หญิงสาวลงมือเขียนแผนการที่นางต้องการจะทำอย่างตั้งใจ ในขั้นแรกคงต้องหาช่างฝีมือในการเข้าไปต่อเติมซ่อมแซมตึกที่นางพึ่งซื้อมาเสียก่อน และหญิงสาวต้องการจะสร้างเรือนเพิ่ม เพื่อทำเป็นโรงงานขนาดเล็ก พร้อมกับรับสมัครช่างฝีมือทั้งบุรุษและสตรี เช่นนี้ก็เป็นการสร้างรายได้ให้คนในหมู่บ้านตระกูลหยางได้เป็นอย่างดี  ก่อนอื่นพรุ่งนี้นางคงต้องเข้าไปที่เรือนของท่านผู้นำหมู่บ้านเสียก่อน หากเป็นคนผู้นั้นช่วยเหลือนางคงสามารถหาช่างฝีมือดี ๆได้หลายคน

หลังจากที่วางแผนงานในขั้นแรกเสร็จแล้ว นางจึงเก็บข้าวของบนโต๊ะก่อนเดินออกจากห้องตรงไปยังห้องนอนที่มีบุตรชายหลับอยู่ในเตียงขนาดเล็กที่ทำที่กั้นขึ้นคล้ายคอก เด็กน้อยหลับใหลอยู่บนเตียงอย่างไร้เดียงสา ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก ก่อนจะปีนขึ้นเตียงขึ้นนอนแล้วหลับไป