ตอนที่ 5 2/2

หลิวเมิ่งหรันตัดสินใจให้หานเข่อบังคับรถม้าไปยังจวนผู้ว่า ก่อนจะขอพบผู้ว่าการหยางโจวเป็นการส่วนตัว แต่เพราะเขาไม่อยู่จึงได้พบเพียงผู้ช่วยของเขา ติงฉีเล่อ ปีนี้อายุยี่สิบสาม ใบหน้าหล่อเหลาท่าทางราวกับบัณฑิตของเขาทำให้เขาได้รับความไว้วางใจเมื่อปีก่อนชายหนุ่มสอบได้ในตำแหน่งจี่เหริน หากแต่การสอบจอหงวนในครั้งต่อไปจะมีอีกในสองปีข้างหน้า ผู้ว่าการหยางโจวเห็นท่าทางฉลาดเฉลียวของเขาจึงได้เอ่ยทาบทามให้เขาเข้ามาทำงานกับตน เพื่อรอสอบจอหงวนในอีกสองปีข้างหน้า

ชายหนุ่มเดินออกเข้ามาในห้องรับรองก่อนจะพบกับสตรีผู้หนึ่ง ใบหน้าที่งดงามล่มเมืองและท่าทางที่ดูอ่อนโยนและสูงศักดิ์ทำให้เขามิอาจมองข้ามนางได้เลย

"ไม่ทราบว่าแม่นางต้องการพบใต้เท้าซ่ง มีธุระอันใดหรือ" หลิวเมิ่งหรันลุกขึ้นก่อนจะกล่าวด้วยเสียงอันไพเราะทำให้ชายหนุ่มถึงกับเคลิ้ม

"ท่านผู้นี้คือ..."

"ข้าน้อยติงฉีเล่อ เป็นผู้ช่วยใต้เท้าซ่งขอรับ"

"อ๋อ ที่แท้ก็ท่านติง ข้าหลิวเมิ่งหรันเป็นฮูหยินของท่านเสนาบดีกลาโหม หยางลู่ชิง" ติงฉีเล่อได้ยินที่หญิงสาวแนะนำตัวก็เกิดแปลกใจ เหตุใดสตรีสูงศักดิ์เช่นนี้จึงได้มาอยู่ในที่แห่งนี้ได้

"คารวะหยางฮูหยิน"

"ท่านติงอย่าได้มากพิธี"

"เชิญหยางฮูหยินนั่งก่อนเถิด"

"ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ"

"หยางฮูหยินมีเรื่องใดให้ข้ารับใช้โปรดกล่าวมาเถิดอย่าได้เกรงใจ"

"เช่นนั้น ข้าคงต้องขอรับกวนท่านติงเสียแล้ว พอดีว่าข้าสนใจอยากจะซื้อตึกที่อยู่ติดกับท่าเรือด้านฝั่งทิศตะวันออกโน้น แต่ว่าข้าเป็นเพียงสตรีผู้หนึ่งทั้งยังมิรู้ว่า คนที่นี่เป็นอย่างไร เกรงว่าจะถูกเอาเปรียบจึงได้มาขอความช่วยเหลือจากท่าน หวังว่าท่านติงจะเมตตาข้าสักนิด"

ติงฉีเล่อเคยได้ยินข่าวเมื่อราวปีก่อนว่าหมู่บ้านตระกูลหยางนั้น มีหยางฮูหยินที่ร่างกายไม่แข็งแรงมาอาศัยอยู่ในหมู่บ้าน แต่มิคิดว่าจะใช่สตรีผู้นี้หรือไม่ แต่ดูๆไปแล้วนางก็มิได้ดูขี้โรคอย่างที่เล่าลือ แต่ใครจะรู้เล่าว่าเรื่องราวเรือนหลังของตระกูลใหญ่นั้นมักซับซ้อนเสมอ ชายหนุ่มได้ฟังเช่นนั้นก็เกิดความเห็นใจ นางเป็นสตรีตัวคนเดียว ย่อมต้องถูกรังแกเป็นแน่ แต่หากนางนั้นเลือกจะใช้ประโยชน์จากอิทธิพลของสามีได้นั่น ย่อมเป็นสตรีที่ไม่ธรรมดา

"ฮูหยินโปรดวางใจ ที่ตรงนั้นปิดกิจการมานานแล้ว เพราะมีข่าวลือที่ไม่ดีนัก"

"เรื่องผีนะหรือ"

"เป็นเช่นนั้น"

"ท่านติงโปรดวางใจ พอดีว่าข้ามิกลัวผี"

"หากฮูหยินกล่าวเช่นนั้น ข้าน้อยจะลองเรียกนายหน้าเพื่อพาท่านไปดูที่นั่นดีหรือไม่"

"ต้องรบกวนท่านติงแล้ว"

"มิได้ๆ ท่านเป็นเพียงสตรี เรื่องเช่นนี้ให้ข้าน้อยช่วยเหลือย่อมเป็นเรื่องที่เหมาะสม"

ติงฉีเล่อส่งทหารยามออกไปตามตัวนายหน้ามาที่จวนผู้ว่า ชายชราเห็นว่าตนถูกตามตัวก็ตกใจไม่น้อย แต่เมื่อมาถึงก็พบกับสตรีโฉมสะคราญผู้หนึ่ง ท่านติงฉีเล่ายังแนะนำว่านางคือ หยางฮูหยิน ฮูหยินของท่านเสนาบดีกลาโหม หญิงสาวต้องการซื้อตึกและจวนแต่เพราะไม่ค่อยคุ้นเคยจึงได้ให้ คนของจวนผู้ว่าช่วยเป็นธุระให้ เช่นนี้ เถียนห่าวผู้เป็นนายหน้าจึงปฏิบัติต่อหญิงสาวค่อนข้างดี ทั้งยังให้ราคาที่ดีต่อใจหลิวเมิ่งหรันยิ่งนัก

ชายชราพานางไปดูตึกแห่งนั้นที่ถูกปิดมานาน เพราะข่าวลือที่ไม่ค่อยดี แต่หญิงสาวสังเกตดูทำเลแล้วและมั่นใจว่าที่นี่เหมาะสม หรืออาจเรียกได้ว่าทำเลทองก็ว่าได้ โดยตึกไม้สามชั้นแห่งนี้ว่างอยู่เป็นจำนวนห้าห้อง แต่ละห้องก็มีความกว้างราวสิบห้าจั้ง(1จั้งเท่ากับ 2.5 เมตร) ก่อนจะตัดสินใจซื้อที่นี่ ชายชราเห็นว่าตนขายที่ตรงนี้ได้ก็ดีใจยิ่งนัก เพราะตั้งแต่มีข่าวลือไม่ดีก็ไม่มีผู้ใดกล้าซื้อมันเลยทำให้เขาจมทุนอยู่นาน เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่มากความทั้งยังซื้อง่ายจึงได้ลดราคาให้พิเศษเพียงแค่ห้าพันตำลึงทองเท่านั้น ซึ่งเป็นราคาที่ถูกแสนถูกราวกับได้เปล่า หลิวเมิ่งหรันลอบยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะให้สาวใช้จ่ายเงินออกไปโดยที่ใบหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย ก่อนจะเดินทางต่อเพื่อไปดูจวนสักหลังหนึ่งเอาไว้ในยามฉุกเฉินจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปกลับ

และพบว่ามีจวนหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากจวนผู้ว่า เป็นจวนของเศรษฐีผู้หนึ่งที่ต้องการจะย้ายเรือนไปอยู่กับบุตรชายในเมืองหลวง สองสามีภรรยาจึงได้บอกขายจวนของตนเอง พื้นที่จวนขนาดกว่าห้าสิบหมู่ ไม่เล็กไม่ใหญ่ มีเรือนยิบย่อยด้านใน ถึงเจ็ดเรือนเพียงเท่านี้ก็ทำให้หลิวเมิ่งหรันรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก ก่อนจะตกลงซื้อในทันที

การตัดสินใจซื้ออย่างง่ายดายของหญิงสาวทำให้ติงฉีเล่อรู้สึกแปลกใจไม่น้อย นางเพียงมองผ่านและคิดคำนวณในใจเพียงเท่านั้น ก่อนจะตกลงใจซื้อมันด้วยราคาที่ไม่ได้แพงอย่างที่คิดเพราะว่านางให้เถียนห่าวที่เป็นนายหน้าพาเข้าไปหาสองสามีภรรยา ก่อนจะออกมาด้วยสีหน้าระรื่น พร้อมกับแจ้งว่าตกลงซื้อทันที

สำหรับราคานั้นสองสามีภรรยาลดให้นางเหลือเพียงสองหมื่นตำลึงทองเท่านั้น ซึ่งโดยปกติแล้วจวนหลังใหญ่เพียงนี้จะต้องราคาไม่ต่ำกว่าสี่ถึงห้าหมื่นตำลึงทองเป็นอย่างต่ำ แต่หลิวเมิ่งหรันที่เข้าไปพบคนทั้งสองเพียงไม่นานก่อนจะกลับออกมา แล้วชายชราผู้เป็นเจ้าของเรือนกับภรรยาก็ตัดสินใจขายจวนให้นางให้ราคาที่น่าตกใจยิ่งนัก

ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ นางช่างเป็นสตรีที่ไม่ธรรมเสียจริง