ตอนที่ 7

หลิวเมิ่งหรันคิดเอาไว้ว่า วันนี้จะออกไปพบท่านผู้เฒ่าหรือท่านผู้นำผู้บ้านตระกูลหยางเสียหน่อย นางยังมีหลายเรื่องที่ต้องหวังพึ่งพาอีกฝ่ายไม่น้อย ในขณะที่หญิงสาวแต่งกายอยู่นั้น  หลันมามาก็เดินเข้ามาแจ้งว่ามีคนมาขอพบนาง

"ฮูหยิน มีคนมาขอพบท่านเจ้าค่ะ"

"ผู้ใดหรือ" หญิงสาวเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย อยู่ที่นี่นางไม่ค่อยรู้จักผู้ใด แล้วใครกันที่มาหานาง

"เอ่อ... เป็นคนของท่านเสนาบดีเจ้าคะ"

"คนของหยางลู่ชิงเช่นนั้นหรือ พวกเขามาทำไมกัน"

"บ่าวก็ไม่ทราบเจ้าค่ะ เพียงแต่มีข้าวของหลายอย่างมาด้วยเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็ออกไปดูกันเถิด"

ร่างระหงของหลิวเมิ่งหรันเดินออกไปหน้าเรือน ก่อนจะพบกับองครักษ์จำนวนสามคน ทั้งสามมองมาที่หลิวเมิ่งหรันด้วยสายตาแปลกใจอยู่ไม่น้อย เขาพอทราบดีว่าฮูหยินน้อยนั้นเป็นสตรีที่งดงามมากเพียงใด แต่อีกฝ่ายมักจะแต่งหน้าหนาจนแทบจะมองไม่เห็นใบหน้าจริง ๆของนาง แต่ในตอนนี้กลับเห็นเพียงใบหน้าที่ปราศจากแป้งสีขาวหนาเตอะหรือชาดสีแดงเหล่านั้น ทำให้เผยให้เห็นผิวที่แท้จริง ๆที่ขาวเนียนราวกับหิมะ ทำเอาองครักษ์ทั้งสามรู้สึกตกตะลึงอยู่ไม่น้อย ก่อนจะค้อมตัวทำความเคารพหญิงสาวอย่างนอบน้อม

"ผู้น้อยคารวะฮูหยินน้อยขอรับ"

"พวกท่านตามสบายเถิด ไม่ทราบว่ามาถึงที่นี่มีธุระอันใดหรือ"

"เอ่อ... ผู้น้อยได้รับคำสั่งจากนายท่านให้นำข้าวของเหล่านี้มาให้ฮูหยินน้อยขอรับ" หลิวเมิ่งหรันได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะมองไปยังหีบไม้ราวสิบหีบที่วางเรียงรายกันอยู่ที่หน้าเรือนด้วยสายตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ถึงความรู้สึกของหญิงสาว 

"..." องครักษ์ทั้งสามที่เห็นสีหน้าเรียบเฉยของฮูหยินน้อยก็อดสะท้านในใจไม่ได้เลย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่มแฝงไปด้วยความเห็นใจอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

"เรียนฮูหยินน้อย ทั้งหมดเป็นตำลึงทองจำนวนเจ็ดหีบและเครื่องประดับอีกสามหีบขอรับ รายละเอียดมีแจ้งไว้ในสมุดเล่มนี้ขอรับ เชิญฮูหยินตรวจสอบได้เลยขอรับ" 

หลิวเมิ่งหรันรู้สึกว่าเรื่องนี้ย่อมไม่ใช่ธรรมดา เหตุใดชายหนุ่มจึงได้สั่งให้คนของเขานำเงินทองมาให้นางตั้งมากมายถึงเพียงนี้ คงมิใช่ว่าเกิดเป็นห่วงนางขึ้นมาหรอกกระมัง หรือเขาจะส่งมารับขวัญบุตรชายของเขากัน นางยังไม่กล้าคิดที่จะเข้าข้างตนเองก่อนจะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง

"เหตุใดท่านพี่จึงสั่งให้พวกท่านนำข้าวของมากมายถึงเพียงนี้มาให้ข้าเล่า เขาสั่งความสิ่งใดมากับพวกท่านหรือไม่"

"เอ่อคือ..." เห็นท่าทีอึกอักของอีกฝ่ายก็ทำให้หญิงสาวเข้าใจได้ในทันที ก่อนจะเอ่ยต่อ

"จดหมายที่ข้าส่งไปที่จวน ไม่ทราบว่าท่านพี่ได้รับมันบ้างหรือไม่"

"เอ่อ... เรียนฮูหยินน้อย นายท่านได้รับขอรับ"

"เป็นเช่นนี้เองสินะ!" หลิวเมิ่งหรันรู้สึกปวดหนึบที่หัวใจเหมือนกับคนที่ใจสลาย นั่นคงเป็นเพราะความรู้สึกเดิมของร่างเดิมที่ยังคงมีความรู้สึกรักสามีอยู่เต็มหัวใจ ความรู้สึกเฝ้ารอให้คนผู้หนึ่งหันมาสนใจและรักเรา มันเจ็บปวดมากนัก

หลิวเมิ่งหรันรับรู้ความรู้สึกนั้นของร่างเดิมได้ดี เพราะในที่ ๆนางจากมา นางก็เคยรู้สึกเช่นนั้นกับคนๆหนึ่งเช่นกัน บุรุษที่ไม่เคยหันมามองนางเลยแม้แต่ครั้งเดียว บุรุษที่ไม่เคยมีนางอยู่ในสายตา แม้จะเป็นสามีของนางแต่ความรู้สึกไม่ต่างจากคนแปลกหน้าเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวยืดตัวขึ้นก่อนจะมองกลับไปที่องครักษ์ด้วยสายตาที่เด็ดเดี่ยว แล้วตอบพวกเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งใบหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย

"เช่นนั้น พวกท่านได้โปรดขอสักครู่เถิด!" เมื่อกล่าวจบหญิงสาวก็เดินเข้าไปในเรือน ผ่านไปราวสองเค่อ นางก็กลับออกมา พร้อมกับกระดาษหนึ่งแผ่นที่ถูกพับจนเรียบร้อยแล้วหลังจากหมึกแห้ง ก่อนจะส่งให้กับองครักษ์ผู้หนึ่งแล้วกล่าวต่อ

"นี่เป็นสิ่งที่ท่านเสนาบดีต้องการ รบกวนพวกท่านส่งให้ถึงมือของเขาด้วย ฝากขอบคุณเขาอีกครั้งสำหรับเงินทองเหล่านี้และข้าจะขอรับมันไว้ทั้งหมด และจะใช้มันอย่างดี"

"ขอรับฮูหยินน้อย"

"ต่อไปมิต้องเรียกข้าว่าฮูหยินแล้ว เพราะข้ามิได้เป็นฮูหยินน้อยของตระกูลหยางอีกต่อไป" องครักษ์ทั้งสามคนทำสีหน้างุนงง ก่อนจะหันหน้ามองกันไปมาแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยสิ่งใดออกมา จนกระทั่งได้ยินเสียงเด็กร้องไห้โยเย แล้วมีสาวใช้ผู้หนึ่งอุ้มเด็กน้อยตัวกลมขาวอวบออกมา ก่อนจะเดินเข้ามาหาหลิวเมิ่งหรัน และเมื่อได้ยินฮูหยินน้อยเอ่ยเรียกเด็กน้อยขาวอวบผู้นั้น สิ่งที่ได้ยินก็ทำให้องครักษ์ทั้งสามถึงกับตกตะลึงอ้าปากค้าง

"ฮูหยินน้อยเจ้าคะ คุณชายน้อยร้องไห้ไม่หยุดเลยเจ้าค่ะ บ่าวพยายามปลอบแล้วแต่ก็ไม่หยุดจึงได้อุ้มคุณชายออกมาหาท่านเจ้าค่ะ"

"เช่นนั้นก็ส่งเป่าหนิงมาให้ข้า"

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวจูส่งคุณชายน้อยให้กับฮูหยินด้วยความเบามือ เด็กน้อยเมื่อสัมผัสได้กับกลิ่นหอมของมารดาก็เงียบเสียงลงในทันที เหตุการณ์เช่นนี้ทำให้หลันมามาอดที่จะเอ่ยด้วยความเอ็นดูไม่ได้ โดยที่ไม่ลืมที่จะเอ่ยวาจากระทบกระทั่งคนของนายท่าน ที่ส่งข้าวของเหล่านี้มาเพื่อหย่าขาดกับคุณหนูของนาง

"โธ่ คุณชายน้อยของบ่าว ช่างรู้ความยิ่งนัก" หลิวเมิ่งหรันคิดว่าต่อจากนี้นางคงต้องมีอะไรทำอีกมาก เมื่อเห็นว่าคนทั้งสามเหมือนจะไม่มีธุระอันใดอีกจึงได้เอ่ยขอตัวทันที

"หากว่าพวกท่านไม่มีสิ่งใดแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน" 

"ขอรับ" ทั้งสามค้อมตัวทำความเคารพหญิงสาวตรงหน้า ก่อนหนึ่งในองครักษ์จะรู้สึกเหงื่อซึมที่ขมับและเย็นวาบที่สันหลังอย่างที่ไม่สามารถเอ่ยได้ เขาเองมิรู้ว่านายท่านทราบหรือไม่ว่าฮูหยินน้อยได้ให้กำเนิดคุณชายน้อยเสียแล้ว ทั้งยังมีใบหน้าที่น่ารักน่าชังอวบขาวปานนั้น เพราะเขาเองก็พอรู้ว่าชายหนุ่มมิเคยได้เปิดอ่านจดหมายเหล่านั้นเลยแม้แต่ฉบับเดียว แต่ก็มิกล้าเอ่ยกับหญิงสาวเพราะเกรงว่านางจะเสียใจ 

ในวันนี้ที่เขามาที่นี่ก็เพราะฮูหยินผู้เฒ่าไหว้วานให้เขามาส่งเงินทองเหล่านี้ให้กับฮูหยินน้อย ในนามของนายท่านเพียงเพราะความหวังดี ฮูหยินผู้เฒ่ากลัวว่าผู้เป็นสะใภ้จะลำบากอยู่ที่นี่จึงได้ทำเช่นนี้ ทั้งยังต้องการให้คนทั้งคู่คืนดีกัน แต่เหตุใดเรื่องราวจึงได้กลับตาลปัตรเช่นนี้เล่า ของเหล่านี้กลับทำให้ฮูหยินน้อยคิดว่านายท่านต้องการหย่าขาดจากนางจึงได้ฝากจดหมายหย่าฉบับนี้ส่งไปให้นายท่าน 

ทั้งยัง ทั้งยังมีเรื่องคุณชายน้อยอีก แล้วเช่นนี้เขาจะกลับไปตอบคำถามนายท่านและฮูหยินผู้เฒ่าอย่างไรกัน โอ้ย!!! ข้ารู้สึกหัวจะปวดยิ่งนัก