จากเบ๊สู่เบ๊บ 3

หญิงสาวก้มลงมองกล่องเค้กในอ้อมแขน สลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดแผนที่นำทางค้างไว้ บ้านของเพื่อนเคออสอยู่ลึกเข้าไปในซอยแถวหลังมหาวิทยาลัย ยิ่งเดินลึกเข้ามา เสียงดนตรีก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

หัวใจของหญิงสาวเต้นรัว ไม่ใช่แค่เพราะความตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้าเจ้าของวันเกิด แต่เป็นเพราะสภาพแวดล้อมรอบตัวที่เธอไม่คุ้นเคย 

ป่านแก้วสูดหายใจเข้าลึก เรียกความมั่นใจที่มักจะหดหายไปทุกทีเวลาต้องเจอคนเยอะๆ มือเรียวขยับแว่นสายตากรอบบางให้เข้าที่ ก่อนจะตัดสินใจก้าวขาเดินเข้าไปในรั้วบ้านสองชั้นหลังใหญ่ที่เปิดประตูทิ้งไว้

ภาพตรงหน้าคือปาร์ตี้วันเกิดของเหล่านักศึกษา กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งปะปนไปกับควันบุหรี่จางๆ ไฟหลากสีหมุนวนสาดส่องไปทั่วบริเวณ ทำให้ป่านแก้วรู้สึกตาพร่า ผู้คนจำนวนมากในชุดเสื้อผ้าแฟชั่นทันสมัยกำลังยืนเบียดเสียด ดื่ม เต้น และหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

การปรากฏตัวของป่านแก้วในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ สวมแว่นตาหนาและไว้ผมม้า ทำให้เธอแปลกตาไปจากคนอื่น

เธอพยายามมองหาเจ้าของวันเกิด พลางสลับกับกดโทรหาเขา แต่ก็ไม่มีใครรับสาย จนในที่สุดเธอก็พบเขา

เคออสนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางงาน ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่ส่งเสียงเชียร์กันอย่างคึกคัก ข้างกายของเขามีผู้หญิงหน้าตาสวยระดับดาวคณะนั่งเบียดกระแซะอยู่ไม่ห่าง 

ใบหน้าหล่อที่มักจะเรียบนิ่งอยู่เสมตอนนี้ดูล่องลอยด้วยฤทธิ์น้ำเมา แก้มสองข้างขึ้นสีแดงระเรื่อ เขากำลังยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มตามแรงยุของเพื่อนๆ โดยไม่ได้หันมามองทางประตูเลยสักนิด

“อ้าวๆ มาแล้วเว้ยพวกมึง! ตัวจริงเสียงจริงว่ะ!”

เสียงของนนท์ดังกดข่มเสียงเพลงขึ้นมาทันทีเมื่อหันไปเห็นป่านแก้วยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ กลุ่มเพื่อนหลายคนหันไปมองหน้ากัน แล้วพากันหัวเราะชอบใจ 

“พี่เคออสคะ...” ป่านแก้วพึมพำเรียกชื่อเขา ความดีใจที่เห็นเขาตอบแชตชวนมางานทำให้เธอรวบรวมความกล้า ขยับสองขาประคองกล่องเค้กที่ตั้งใจอบมาตลอดทั้งคืน เดินตรงเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้มซื่อๆ แต่ในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินเข้าถึงระยะโต๊ะหน้าโซฟา...

ปึ่ก!

ปลายเท้าของใครบางคนยื่นออกมาขัดทางเดินอย่างจงใจ แรงปะทะตรงข้อเท้าทำให้ร่างบางเสียหลักทันที ป่านแก้วไม่ทันได้ตั้งตัว รูปร่างที่เคยชินกับความเชื่องช้าพุ่งถลาไปข้างหน้าอย่างรุนแรง

“กรี๊ด!”

เสียงอุทานด้วยความตกใจดังก้อง มือสองข้างที่เคยประคองกล่องเค้กปล่อยออกตามสัญชาตญาณเพื่อหาที่ยึดเกาะ ร่างของเธอล้มกระแทกพื้นปูนหน้าโต๊ะอย่างแรงจนหัวเข่าและข้อศอกครูดไถล ความเจ็บแลบแปลบวิ่งเข้าสู่โสตประสาท แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายยิ่งกว่า... คือเสียง โผละ! ที่ดังขึ้นข้างๆ หู

กล่องพลาสติกใสฝากระเด็นออก เค้กที่เธอเฝ้าถนอมและตั้งใจทำ หน้าเค้กคว่ำลงกับพื้น สตรอว์เบอร์รี่ลูกโตกระจัดกระจาย ตัวอักษรไอซิ่งสีน้ำเงินเข้มที่เขียนคำว่า ‘Happy Birthday P’Chaos’ พังยับเยินไม่มีชิ้นดี มันเลอะเทอะไปหมด

“ฮ่าๆๆๆๆๆ มึงดูดิ๊! โคตรตลกเลยว่ะ!”

“ยังไม่ทันได้ดื่มสักอึกเลย เมาแล้วเหรอน้อง!”

เสียงหัวเราะเยาะลั่นดังระเบิดขึ้นจากทุกสารทิศพร้อมๆ กับเสียงปรบมือชื่นชอบใจ นนท์และเพื่อนๆ ในกลุ่มไม่ได้มีท่าทีสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย 

พวกเขากลับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้อง สาดแสงแฟลชใส่ร่างของป่านแก้วที่นอนกองอยู่บนพื้น คลิปวิดีโอถูกบันทึกท่ามกลางเสียงล้อเลียนอย่างสนุกสนานของผู้คนรอบข้างที่พากันขยับเข้ามามุงดูราวกับเห็นสิ่งบันเทิง

ป่านแก้วรู้สึกชาไปทั้งหน้า น้ำตาเม็ดโตเอ่อล้นจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน ความอับอายและบาดแผลในใจในวัยเด็กที่เคยโดนล้อโดนแกล้งแล่นริ้วกลับมาโจมตีเธออีกครั้ง ตัวตนของเด็กอ้วนน่าเกลียดกำลังตอกย้ำเธอในนาทีนี้