Novels by ผ้ายับที่พับไว้

“โอ๊ย!!!” ทีปกรร้องลั่น เมื่อรัญระวีย์ออกแรงผลักเขาจนล้มหัวฟาดขอบโต๊ะ เลือดสีแดงไหลอาบศีรษะของเขา“มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย!!!” ทีปกรพุ่งเข้าหารัญระวีย์ทันที เมื่อเขาตั้งหลักได้ เลือดที่ไหลออกมากระตุ้นความบ้าคลั่งในตัวของเขาให้ทวีมากขึ้นเป็นเท่าตัว“ก็เข้ามาสิ คราวนี้ฉันก็ไม่ยอมแล้วเหมือนกัน” หญิงสาวหันไปคว้ามีดปอกผลไม้ขึ้นมาขู่ เธอไม่มีเวลามากพอจะมายืนต่อสู้กับเขาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้“มึงไม่กล้าหรอก”“มึงก็เข้ามาสิ จะได้รู้ว่ากูกล้าหรือเปล่า” สายตาของรัญระวีย์ในตอนนี้ ดุดันและหนักแน่นจนทีปกรเริ่มกลัว เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ตลอดเวลาที่คบกันมา 8 ปีที่ผ่านมา เขาค่อยๆ ถอยตัวออกไป รัญระวีย์เองก็เช่นกัน เธอถอยออกจากห้องครัว แล้วรีบวิ่งหลบออกมาจากบ้าน เพื่อเดินทางไปที่สถานีตำรวจ เธอคิดได้แล้วว่าควรจะแจ้งความไปเสีย ดูจากสภาพของสามีแล้วถามไปก็ไม่มีทางได้คำตอบอะไรและเสียเวลาเปล่าที่สถานีตำรวจ“ฉันไปเฝ้าญาติที่โรงพยาบาลมา 2 วันแล้วค่ะ แต่เมื่อคืนนี้ก็ยังวิดีโอคอลคุยกับลูกอยู่ ยังนัดกันว่าเช้านี้จะมารอรับฉันที่หน้าบ้าน แต่พอมาถึงฉันก็ไม่เจอลูกอยู่ที่บ้าน”“แล้

กว่า 1 สัปดาห์ที่รัญระวีย์ต้องใช้ชีวิตเป็นคนใหม่ เธอเริ่มจะปรับตัวเป็นลักษณ์นาราได้บ้างแล้ว แต่ก็เป็นลักษณ์นาราคนใหม่ด้วยเช่นกัน วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะได้เริ่มทำงานบ้านเองทั้งหมด ตามที่คุยกับสามีเอาไว้ เขาค่อนข้างกังวลกลัวว่าเธอจะทำไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากขัดความตั้งใจ อีกอย่างตอนนี้เอก็ยังจำอะไรไม่ได้ คงเบื่อที่ต้องอยู่บ้านเฉยๆ“คุณแม่ไม่กลัวมือไม่สวยเหรอคะ” หนูขวัญเดินเข้ามาถามแม่ของตัวเอง หลังจากช่วยแม่เก็บจานอาหารเช้าเสร็จแล้ว“มือที่สวยที่สุด ก็คือมือที่ใช้ทำงานได้นี่แหละค่ะ วันนี้หนูขวัญเก่งมากเลยค่ะ ที่ช่วยคุณแม่ทำงานบ้าน” เธอเอ่ยปากชมลูกสาว ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มกว้าง เจตนิพัทธ์แบบได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าภรรยาของตัวเอง เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนจริงๆ ถึงจะเปลี่ยนไปในทางที่ดี แต่เขาก็กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอเกิดจำทุกอย่างได้ขึ้นมา แบ้วทุกอย่างมันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า“เดี๋ยวผมพาลูกไปส่งโรงเรียนก่อนนะ แล้วตอนบ่ายจะมารับ” หญิงสาวทำหน้างุนงง เธอจำไม่ได้ว่าเขาจะรับเธอไปไหน“คะ?”“ก็ที่เราคุยกันไว้ ว่าจะพาคุณไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ แล้วก็เสื้อผ้าใหม่ไง ลืมไปแล้วเหรอ” ชายหนุ่มทวน

รัญระวีย์พยายามปรับตัวในร่างของลักษณ์นารา เธอยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนัก แต่ก็เชื่อว่าต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง ที่ทำให้เอได้โอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ครอบครัวของลักษณ์นาราถือว่าไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะไปทางดีมากเสียด้วยซ้ำ เจตนิพัทธ์ดูแลเอาใจใส่ภรรยาเป็นอย่างดี หนูขวัญตัวน้อยก็เอาใจแม่ทุกอย่าง“คุณปู่คุณย่าสวัสดีค่ะ” เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อย ทำให้ทั้งเจตนิพัทธ์และลักษณ์นาราต่างก็หันมองไปที่ผู้มาเยือนเป็นตาเดียว หญิงสาวพอจะมองออก ว่าสายตาของพ่อแม่สามีของตัวเองนั้น ดูจะไม่ชอบเธอเอาเสียเลย“เห็นว่าฟื้นแล้ว ก็เลยมาดูให้เห็นกับตาสักหน่อย ฟื้นจริงหรือเปล่า” จารุณีเอ่ยขึ้น ลักษณ์นาราพยายามฝืนยิ้มและยกมือขึ้นไหว้ทักทายผู้ใหญ่ที่มาเยี่ยมตน แต่คนทั้งสองกลับไม่มีใครยกมือรับไหว้เธอเลย ทำให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยหน้าเสีย“หมอบอกว่าถ้าเช้านี้ตรวจแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ บ่ายก็กลับบ้านได้แล้วครับ” เจตนิพัทธ์เห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี จึงได้พูดขึ้นพร้อมกับจับมือภรรยาเพื่อปลอบโยนเธอ“พ่อแม่รู้หรือยัง ออกจากบ่อนมาดูลูกสาวกันบ้างหรือเปล่า”“พ่อ...” เจตนิพัทธ์เอ่ยขึ้น พร้อมกับส่งสายตาขอร้อง ให

1 วันก่อนเกิดเหตุภายในบ้านหลังใหญ่ทุกอย่างดูรกไปหมด ข้าวของวางไม่เป็นที่เป็นทาง ภายในบ้านก็เงียบราวกับไม่มีคนอยู่ ร่างบางมองไปรอบๆ เธอรู้สึกว่าแค่เธอไม่อยู่เพียงสองวัน บ้านก็รกได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ รัญระวีย์ หญิงสาววัย 30 ปี เธอเป็นแม่บ้านเต็มตัวตั้งแต่แต่งงานกับสามีเมื่อ 8 ปีก่อนจากเคยเป็นพนักงานออฟฟิศก็ต้องผันตัวมาดูแลบ้านและดูแลลูก รอกินเงินเดือนจากสามีอย่างเดียว แต่สองวันก่อนหน้านี้ เธอมีเหตุจำเป็นต้องไปนอนเฝ้าน้าสาว ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอ และจำเป็นต้องทิ้งลูกชายวัย 7 ขวบไว้กับสามีเพียงลำพัง“ที!!!โชแปง!!! ไปไหนกันหมด” เธอร้องถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปในบ้าน และพยายามเดินหาว่าในบ้านมีคนอยู่หรือไม่ แต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่ามี เพราะตอนที่เข้ามาทั้งประตูรั้ว และประตูบ้านไม่ได้ล็อกเลยสักบาน“ที…” หญิงสาวเอ่ยเรียก เมื่อเห็นว่าสามีของตัวเอง นอนอยู่บนพื้นในห้องครัว กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาแรงมาก และจากเศษจากขวดไวน์ ขวดเหล้า ที่กระจัดกระจายเต็มทุกพื้นที่ ก็พอจะเดาได้อยู่ว่าทำไมเขาถึงมานอนอยู่ตรงนี้“เสียงดังอะไรวะ!!! คนจะนอน รำคาญ!!!” เขาตะคอกเสียงดังใส่ เธ

แผนกฉุกเฉินชุลมุนวุ่นวายไปด้วยผู้คนและเสียงไซเรน ประตูอัตโนมัติเปิดออกขณะที่เจ้าหน้าที่พยาบาลเข็นรถเข็นซึ่งลำเลียงร่างของหญิงสาวที่นอนหมดสติส่งเข้าไปยังแผนกฉุกเฉิน หญิงสาวสวมเสื้อผ้าเปียกโชก ผิวของเธอขาวซีดอย่างน่าสยดสยอง ผมของเธอพันกันเป็นก้อนเพราะเปียกน้ำ ร่างของเธอถูกกู้ขึ้นมาจากซากรถที่ประสบอุบัติเหตุชนราวสะพาน ก่อนจะตกลงสู่แม่น้ำพยาบาลและแพทย์มาตรวจดูอาการและดำเนินการรักษาเธออย่างรวดเร็ว ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ประสานกันด้วยความเร่งด่วน เจ้าหน้าที่กู้ภัยสรุปเหตุการณ์อย่างรวดเร็วว่า“ผู้หญิง อายุ 30 ต้นๆ ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ รถชนราวสะพาน ก่อนจะตกลงแม่น้ำ ก่อนจะกู้ร่างขึ้นมาได้ เธอจมอยู่ใต้น้ำประมาณ 5 นาที” ตอนที่กู้ภัยนำร่างของเธอออกมาจากซากรถ ลักษณ์นารา หยุดหายใจไปชั่วขณะ แต่กู้ภัยได้ทำการกู้ชีพของเธอ หัวใจกลับมาเต้นได้อีกครั้ง จึงได้รีบนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยเร่งด่วนที่สุด“ญาติของคนเจ็บมาถึงหรือยังครับ”“ผมเป็นสามีของเธอครับ” เจตนิพัทธ์รีบวิ่งไปแสดงตัว หลังจากที่เขาได้รับการติดต่อจากทางกู้ภัย ก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที ก่อนหน้าที่ลักษณ์นาราภรรยาของเขาจะประสบอุบัติเหตุ เธอเพิ่งจะ

" ข้อตกลงอะไร"จูเลียหันหน้าหนีทำเป็นจำไม่ได้ ฝั่งแดเนียลทั้งเดือดทั้งปะทุ เขาล่ะเกลียดผู้หญิงแบบนี้ที่สุด"ก่อนที่เราจะแต่งงานกันเราตกลงอะไรกันไว้ล่ะ""ฉันลืมไปหมดแล้ว""อย่ามาทำแบบนี้ผมไม่ชอบ คำพูดต้องเป็นคำพูดสิ"แดเนียลกระชากไหล่บางจนหน้าหันมาหาเขา"ปล่อยนะแดเนียล ฉันเจ็บ"จูเลียพยายามสะบัดตัวเองออกจากมือหนาของแดเนียล"ผมไม่ชอบทำร้ายผู้หญิงอยู่แล้ว ถ้าผู้หญิงไม่มายั่วให้ผมต้องทำ"แดเนียลกัดฟันแน่นแล้วเปล่งเสียงลอดผ่านฟังออกมา เขาชักจะทนไม่ไหวกับจูเลียแล้ว ถ้าไม่ติดที่ผลประโยชน์ทางธุรกิจคงโยนออกไปจากชีวิตแล้ว แปลกเหมือนกันที่จูเลียจัดว่าอยู่นอกสเปคนอกสายตาเขาไกลจนมองไม่เห็น ทั้งที่หน้าตาจูเลียก็จัดอยู่ในเกณฑ์สวย แดเนียลปล่อยมือจากจูเลียผิวขาวเนียนแดงเป็นรอบนิ้วมือจนดูรู้เลยว่าแดเนียลออกแรงไปแค่ไหน"ถ้าจำไม่ได้ก็จำไว้เลยว่าที่ผมแต่งงานกับคุณเพราะธุรกิจของพ่อเรา เพราะผมเบื่อที่พ่อพยายามหาคู่ให้ผม ส่วนคุณ เคยบอกผมว่าแต่งเพราะไม่อยากให้ที่บ้านรู้ว่าคุณเบียน (เป็นเลสเบียน) "ที่แดเนียลพูดมาทั้งหมดคือเรื่องจริงที่ทั้งคู่เคยคุยกันก่อนแต่งงานแล้ว"แล้วคุณมาทำให้ฉันคิดทำไม!!! "จูเลียตะโกนใ

"นี่คุณ...หลอกฉันให้มาเป็นเมียน้อยคุณนี่""ฟังให้จบก่อนสิ"แดเนียลว่าเสียงเข้ม"ที่บอกว่าแต่งงานแล้ว แค่แต่งงานเฉยๆ ไม่ได้เป็นอะไรกัน"ยิ่งพูดก็ยิ่งงงๆ ความสับสน ข้องใจ แสดงให้เห็นบนใบหน้า ของทานตะวันอย่างชัดเจน"คือผู้หญิงที่ฉันแต่งงานด้วยชื่อจูเลีย เราแต่งงานกันเพราะที่บ้านจับคู่ให้"ใครจะไปเชื่อว่าเสืออย่างเขาจะยอมถูกคลุมถุงชน"ไม่ต้องมองแบบนั้นเลย ที่ฉันยอมแต่งเพราะมันมีอะไรมากกว่านั้น"แดเนียลหยุดเล่าแล้วหันมาจ้องหน้าคนที่กำลังนั่งงงเป็นไก่ตาแตก"ข้อแรก ผลประโยชน์ทางธุรกิจซึ่งถ้าอธิบายไปเธอก็คงไม่เข้าใจ สอง เราทั้งคู่ถูกพ่อแม่พยายามจับคู่ให้จนเบื่อ เลยตกลงกันว่าแต่งก็แต่งแต่เราไม่ได้จดทะเบียนกัน และทำสัญญาระหว่างกันไว้ว่าจะแค่แต่งงานไม่มีอะไรนอกเหนือจากนั้นใครอยากจะใช้ชีวิตยังไงอีกตนไม่มีสิทธิ์ก้าวก่าย"พูดจบเขาก็ถอนหายใจ แต่ดูว่าตอนนี้จูเลียจะละเมิดกฎเสียจนหมด เขาไม่ทันได้คิดว่าการที่ไปแกล้งจีบจูเลียเล่นๆ จะทำให้เลสเบียนเปลี่ยนมามีใจให้ผู้ชายได้ ใช่แล้วล่ะหนึ่งในเหตุผลที่จูเลียยอมแต่งงานกับแดเนียลก็คือ ต้องการปิดบังพ่อแม่เรื่องที่หล่อนเป็นเลสเบียนนี่เอง"มีอะไรหรือเปล่า"เขาดูไม

หลังจากเสร็จงานศพของยายแล้วแดเนียลก็ส่งคนมารับทานตะวันไปอยู่ที่บ้านริมทะเลกับเขาชั่วคราวก่อน หลังจากเสร็จธุระที่นี่แล้วจะพาไปอยู่ที่อิตาลีด้วยกัน-ที่บ้านฟ้า-"จะไปจริงๆ เหรอตะวัน"ฟ้าจับมือเพื่อนรักแน่น พวกฝรั่งมันไว้ใจได้ที่ไหน ตะวันตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟ้าฟังระหว่างที่รอคนของแดเนียลมารับ"ตะวันไม่มีทางเลือกแล้วฟ้า"จริงๆ ก็เข้าใจนั่นแหละจะบอกว่าคนเราเกิดมาเลือกทางเดินกันได้ทั้งนั้น บางทีกับบางคนมันก็เลือกไม่ได้จริงๆ"แล้วฟ้าล่ะ ฟ้าจะทำอะไรต่องานที่ร้านเจ๊ก็คง..."ก็อย่างที่รู้ เป็นกันขนาดนี้คงไม่กลับไปเหยียบที่นั่นกันอีกแล้ว"ยังไม่รู้เลย อาจจะกู้เงินสักก้อนมาลงทุนขายของ"รถเบนซ์สีบลอนเงินจอดตรงหน้าสองสาว หนุ่มหน้าฝรั่งลงจากรถมาก็รู้ทันทีว่าเป็นคนของเขาแน่ๆ"ของคุณตะวันอยู่ไหนครับ"พอจะลงมาชวนขนของก็ถึงกับต้องมองหาเลยทีเดียว นอกจากรูปของยายกับกระเป๋าเก่าๆ ใบนึงก็ไม่มีอะไรเลย ทุกอย่างอยู่ในบ้านหมดโชคดีที่เอกสารเอาออกมาทำเรื่องแจ้งตายของยาย เอกสารเลยอยู่กับตัว"มีแค่นี้แหละ"ทานตะวันลุกขึ้นหยิบรูปยายมากอดไว้พร้อมกับแบกกระเป๋าเก่าๆ ขึ้นโจเซปมองสภาพของทานตะวันแล้วไม่อยากจะเชื่อเ

"ตะวัน! ตะวัน! "ตะวันยังไม่ทันได้บอก ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมา จากข้างล่าง"ใครมาโวยวายอะไรวะ พระก็กำลังสวดอยู่เนี่ย"เสียงบ่นเสียงหงุดหงิด แม้พระยังคงสวดต่อ แต่เสียงเรียกก็ยังไม่หยุดเช่นกัน ในที่สุด เจ้าของเสียงก็ปรากฏตัวขึ้นบนศาลา"โอ๊ยลุงขาว นึกว่าใคร"ฟ้าหันไปโวย "เบาเบาสีฟ้า พระสวดอยู่เห็นไหม"ทานตะวันหันไปว่า ก่อนจะลุกขึ้นไปหาลุงขาว แดเนี่ยลเอง ก็กำลังสังเกตเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น"บ้านเอ็งอีตะวัน แฮ่กๆ บ้านเอ็งโอ๊ย..."ลุงขาวเล่าไปก็หอบไป ดูท่าทาง คงจะวิ่งมาจากบ้านจริงๆ"บ้านฉันทำไมลุง""บ้านเอ็ง แฮ่กๆ บ้านเอ็งไฟไหม้ ตอนนี้ลุกทั่วหลังแล้วจะไปดูมั้ย"ข่าวที่ได้รู้ ทำให้ สาวน้อยหน้าชา อะไรกัน เรื่องไม่ดีมันจะเกิดติดต่อกันขนาดนี้เลยเหรอ พระก็กำลังสวด บ้านก็ไฟไหม้ จะเอายังไงล่ะทีนี้"ฟ้า ตะวันฝากงานด้วยนะ ตะวันขอกลับไปดูบ้านก่อน"ฟ้าพยักหน้ารับ แต่ใจจริงก็อยากไปด้วยกัน ได้แต่มองตามตะวันไป แดเนียลเห็นแบบนั้นก็ลุกขึ้นเดินตามไปทันทีทันทีที่มาถึงคิดเอาเถอะว่าบ้านหลังเล็กๆ ที่มีส่วนประกอบเป็นป้ายโฆษณาผสมกันอยู่เมื่อติดไฟจะไหม้ไปเร็วขนาดไหน ภาพที่เห็นคือแทบไม่เหลืออะไรเลย"บ้าน"

ผ่านไป 1 คืน นับตั้งแต่ตะวันกลับเข้าฝั่ง ทานตะวันตั้งใจว่า จะจัดงานศพให้ยาย 3 คืน คืนนี้ก็เป็นคืนสุดท้ายแล้ว ร่างเล็กยิ่งดูผอม จากการไม่ยอมกินข้าวกินปลา ไม่หลับไม่นอน เอาแต่ร้องไห้ แล้วก็นั่งซึมอยู่ข้างๆ โลงศพ"กินข้าวบ้างเถอะนะตะวัน"ฟ้าถือจานข้าวมาวางข้างๆ เธอเฝ้าดูเพื่อนเป็นแบบนี้มา นานพอสมควรแล้ว ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อ คงจะแย่ " ตะวันไม่หิวอะฟ้า"" ตะวันรักยายหรือเปล่า"ตะวันหันมามองที่ฟ้า แล้วพยักหน้าตอบ"ถ้าตะวันรักยาย ตะวันก็ต้องดูแลตัวเองให้ดี เหมือนตอนที่ยายดูแลตะวัน เพราะถ้าต่อวันทำแบบนี้ไม่กินข้าวไม่นอน ร่างกายก็จะแย่ ยายก็จะไม่สบายใจ วิญญาณของยายก็จะไม่สงบสุข เพราะว่าตะวัน เป็นเหมือนหัวใจของยาย ยายรักตะวันแค่ไหนตะวันก็รู้ ยายไม่เคยปล่อยให้ตัวมันอดอยาก ยายพยายามทำทุกอย่างเพื่อตะวัน ตะวันเข้าใจที่ฟ้าพูดใช่ไหม"ดวงตาใสๆ เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ตะวันโผลเข้ากอดฟ้า หน้าซบลงในอก น้ำตาก็ไหลมาอย่างไม่ขาดสาย คำพูดของฟ้าเรียกสติให้ตะวัน จริงด้วย ตายายรู้ว่าตะวันทรมานตัวเองแบบนี้ ยายคงไม่สบายใจ ฟ้ายกจานข้าวขึ้นมาส่งให้ตะวัน มือเรียวก็รับมาอย่างว่าง่าย เธอค่อยๆ ตักข้าวใส่ปากทีละคำ กินไป ก

"มานี่สิ" เบญจมินทร์ดึงตัวทานตะวันเข้าไปโอบเอว "มานั่งข้างๆ ฉัน รอให้ฉันทำอะไรๆ เสร็จแล้วจะพาไปสวรรค์" ทานตะวันนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ เบญ ความรู้สึกตอนนี้มันอธิบายไม่ถูกเลยมันจุกที่อก มันชาไปทั้งตัว จริงๆ ก็รู้ว่าสถานะเธอกับแดเนียลก็แค่นายจ้างกับผู้หญิงขายบริการอีกอย่างก็เพิ่งเจอกัน นอนกับเค้าแค่คืนเดียว จะมาหวังให้เค้าปกป้องรักษาอะไรล่ะ เราก็เหมือนของเล่นนั่นแหละตะวันเขาเล่นเบื่อแล้วจะแบ่งให้คนอื่นเล่นก็สิทธิของเขานี่ ส่วนเราตอนนี้ทำอะไรก็ได้ขอแค่ได้เงินกลับไปรักษายายก็พออย่างมากที่สุดก็เสียตัวแค่บนเรือนี้ กลับไปก็ไม่ต้องมาทำอะไรแบบนี้อีกแล้ว ทานตะวันบ่นกับตัวเองในใจใบหน้าสวยเคลือบด้วยความโศกเศร้า แววตาที่เคยหวานหยด ตอนนี้ก็มีแต่ความหม่นหมองเศร้าสร้อย "ยิ้มหน่อยสิ ฉันชอบให้ยิ้มมากกว่า" เบญจมินทร์หันมาพูดกับผู้หญิงที่เอาแต่นั่งหน้าหงอยก่อนจะหันไปหอมแก้มนวล ทานตะวันนั่งนิ่งไม่โต้ตอบหรือขัดขืน ท่องบอกตัวเองในใจว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไปเวลาล่วงเลยมาจนค่ำเบญจมินทร์พาทานตะวันไปเดินอวดสำรวจกันจนทั่วเรือ จากนั้นก็พาไปดินเนอร์ให้มีแรงทำอะไรๆต่อในคืนนี้ เสร็จจากอาหารค่ำแล้วเบญปล่อยให้ท