Novels by ผ้ายับที่พับไว้

มูก้าเดินตามหญิงชราออกไปถึงหน้าบ้าน ก่อนจะย้อนกลับเข้ามาด้วยสีหน้าที่ยังเต็มไปด้วยความสงสัย เขามองนาลินซึ่งนั่งอยู่บนเตียง แล้วหันไปมองพี่ชายทั้งสามทีละคน“หากนางตั้งครรภ์มาระยะหนึ่งแล้ว เด็กจะเป็นลูกของผู้ใด”ภายในห้องซึ่งเพิ่งสงบลงเงียบลงอีกครั้งปาโก้หันไปมองมูก้าทันที“จะรู้ได้อย่างไร”“ก็ลองนับวันดูสิ”“เจ้าจำได้หรือว่าใครอยู่กับพี่นาลินคืนไหน”มูก้าอ้าปากเตรียมตอบ แต่เมื่อนึกดูแล้วกลับพูดไม่ออก หลังจาซูกลับเข้ามานอนในห้อง ทุกคนนอนด้วยกันแทบทุกคืน ต่อให้จำได้ว่าผู้ใดอยู่ใกล้นาลินที่สุด ก็ไม่ได้หมายความว่าจะรู้ว่าเด็กเป็นลูกของใคร“ก่อนหน้านั้นเล่า” มูก้ายังไม่ยอมเลิก “ช่วงที่พี่ใหญ่ถูกไล่ออกไปนอนด้านนอก ข้ากับเจ้าอยู่กับนางบ่อยที่สุด”“ยังมีพี่รองด้วย” ปาโก้เตือนเลอต้าซึ่งกำลังจัดห่อสมุนไพรที่หญิงชราทิ้งไว้ให้เงยหน้าขึ้น“ไม่ต้องนับข้ารวมในการเถียงของพวกเจ้า”“เหตุใดจะไม่นับ ท่านก็เป็นผัวพี่นาลินเหมือนกัน”“ข้าไม่ได้บอกว่าไม่เกี่ยว แต่ต่อให้พวกเจ้าจำทุกคืนได้ก็ไม่มีทางรู้แน่ชัดอยู่ดี”ปาโก้ขยับเข้ามานั่งตรงปลายเตียง ก่อนมองหน้าท้องของนาลินซึ่งยังไม่เห็นความเปลี่ยนแปลง“ช่วงนั้นพ

เช้าวันถัดมา เลอต้าพาหญิงชราประจำเผ่าเข้ามาในบ้านตั้งแต่พระอาทิตย์เพิ่งพ้นยอดไม้ นาลินซึ่งยังรู้สึกคลื่นไส้จากเมื่อคืนถูกสั่งให้นั่งอยู่บนเตียง โดยมีผัวทั้งสี่คนยืนล้อมอยู่ไม่ห่าง“พวกเจ้าจะยืนเบียดกันทำไม” หญิงชราหันไปถาม “ข้าจะตรวจเมียของพวกเจ้า ไม่ได้จะจับนางกิน”มูก้าถอยออกไปเพียงครึ่งก้าว ส่วนจาซูกับปาโก้ยังยืนอยู่ที่เดิม เลอต้าเป็นคนเดียวที่ยอมขยับไปยืนปลายเตียง แต่สายตายังคงมองนาลินอยู่ตลอด“เมื่อคืนเจ้ากินอะไรเข้าไปบ้าง” หญิงชราถาม“กินไปไม่กี่คำ กลิ่นเนื้อย่างทำให้ข้าอยากอ้วก”“ก่อนหน้านี้เคยเป็นหรือไม่”“ไม่เคย”“ระดูล่าสุดมาเมื่อใด”นาลินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกช่วงเวลาคร่าวๆ หญิงชราพยักหน้าแล้วขอจับข้อมือ จากนั้นจึงถามเรื่องอาการเหนื่อยง่าย การนอนและอาหารที่นางกินได้ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาผัวทั้งสี่คนยืนฟังอย่างตั้งใจจนคนถูกตรวจเริ่มรำคาญ“ข้าแค่เหม็นเนื้อ พวกท่านไม่ต้องทำหน้าเหมือนข้ากำลังจะตาย”“อย่าพูดเรื่องตาย” จาซูตอบทันที“ข้าพูดเปรียบเทียบ”“ก็ห้ามพูด”นาลินมองเขาด้วยสายตาดุ จาซูจึงยอมหุบปาก แต่ยังไม่ยอมละสายตาไปจากนางหญิงชราจับข้อมือนาลินอยู่อีกพักใหญ่ ก่อนเลื

หลังสิ้นฤดูเก็บเกี่ยว คนในหมู่บ้านช่วยกันนำอาหารและเครื่องดื่มไปจัดไว้ที่ลานกลางเผ่าตั้งแต่เช้า ส่วนบ้านของนาลินกลับวุ่นวายเพราะผัวทั้งสี่คนยังตกลงกันไม่ได้ว่านางควรใส่เครื่องประดับชิ้นใดไปร่วมงาน“ข้าว่าเส้นนี้สวยกว่า”มูก้ายกสร้อยลูกปัดสีแดงขึ้นเทียบกับลำคอของนาลิน แต่ปาโก้กลับส่ายหน้าแล้วหยิบสร้อยเปลือกหอยสีอ่อนออกมา“ชุดของพี่นาลินมีลายมากแล้ว หากใส่สีแดงอีกจะดูเยอะเกินไป”“งานฉลองทั้งที จะให้แต่งตัวจืดชืดได้อย่างไร”“สีอ่อนไม่ได้แปลว่าจืด”“พอเลยทั้งคู่ ข้ายืนให้เลือกจนเมื่อยแล้ว”นาลินนั่งลงหน้าแผ่นโลหะขัดเงาซึ่งใช้แทนกระจก วันนี้นางสวมเสื้อผ้าชุดใหม่ที่จาซูนำกลับมาจากตลาด ผ้าสีเข้มขับผิวจนดูขาวขึ้น บริเวณเอวมีสายคาดซึ่งเลอต้าเป็นคนเลือกให้จาซูยืนมองสร้อยทั้งสองเส้น ก่อนหยิบสร้อยลูกปัดสีแดงจากมือมูก้า“ใส่เส้นนี้เถอะ เข้ากับต่างหู”มูก้ายิ้มทันที “เห็นหรือไม่ พี่ใหญ่ยังเลือกเหมือนข้า”“พี่ใหญ่เลือกเพราะเจ้าเอาไปยื่นตรงหน้า”ปาโก้ยังไม่ยอมแพ้ เขานำสร้อยเปลือกหอยมาวางทาบตรงข้อมือนาลินแทน“หากไม่ใส่ที่คอ ก็นำเส้นนี้พันเป็นกำไลได้”“เช่นนั้นก็ใส่ทั้งสองชิ้น” นาลินตัดสินใจ “จะได้เลิ

หลายวันต่อมา จาซูยกจอบขึ้นพาดบ่าแล้วพาน้องชายทั้งสามออกไปที่ไร่ตั้งแต่เช้า หลังข้อเท้าของนาลินหายดีจนเดินได้ตามปกติ ชีวิตภายในบ้านก็กลับมาเหมือนก่อนที่เนลีจะเข้ามาสร้างปัญหาบ้านหลังข้างไร่ถูกเปลี่ยนเป็นที่เก็บสมุนไพรเรียบร้อยแล้ว ในแต่ละวันมีเพียงหญิงชรากับคนที่มารับยารักษาโรคเดินเข้าออก ไม่มีผู้ใดมายืนเรียกจาซู หรือส่งเด็กมาตามเขากลางดึกอีกนาลินจึงไม่ต้องคอยมองไปทางบ้านหลังนั้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงคนช่วงสาย จาซูกับเลอต้าช่วยกันซ่อมคันดินซึ่งถูกน้ำเซาะ ปาโก้กำลังถอนวัชพืช ส่วนมูก้าขนไม้ที่ตัดไว้ไปกองตรงริมไร่ ทุกคนทำงานของตนโดยไม่มีผู้ใดเดินกลับมารบกวนนาลินจนแดดเริ่มแรง นางจึงถือผ้าสะอาดออกไปนั่งรออยู่ใต้ร่มไม้ใกล้แปลงปลูกปาโก้เห็นก่อนจึงรีบลุกขึ้นเดินมาหา“พี่นาลินออกมาทำไม แดดร้อน”“ข้าไม่ได้มายืนตากแดดเสียหน่อย”“ข้อเท้ายังเจ็บหรือไม่”“หายแล้ว หากยังถามทุกวัน ข้าจะลองเตะเจ้าให้ดู”ปาโก้ยิ้มแล้วกลับไปถอนหญ้าต่อ นาลินมองผัวทั้งสี่ทำงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรินน้ำจากกระบอกใส่ถ้วย“พักก่อนเถอะ”มูก้าวางไม้ในมือลงเป็นคนแรก แล้วรีบเดินมานั่งข้างนาง“ข้ากำลังกระหายพอดี”“ผู้ใดบอกว่าจะใ

สองวันต่อมา คนกลุ่มหนึ่งเดินมาหยุดอยู่หน้าบ้านของนาลินตั้งแต่ช่วงสาย ในมือของแต่ละคนมีทั้งผลไม้ เนื้อแห้งและสมุนไพร คนที่เคยพูดเรื่องเนลีเสียงดังที่สุดกลับยืนหลบอยู่ด้านหลัง ไม่กล้าเดินเข้ามาก่อนมูก้าซึ่งกำลังเหลาปลายหอกอยู่หน้าบ้านเงยหน้าขึ้น“มาหาผู้ใด”หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งก้าวออกมาจากกลุ่ม“พวกเรามาหานาลิน”“มีเรื่องอะไร”“พวกเราอยากขอโทษนาง”มูก้ามองคนทั้งหมดทีละคน เขาจำได้ว่าในช่วงที่เนลีเพิ่งกลับมา คนกลุ่มนี้เคยพูดว่านาลินใจแคบ รังแกน้องสาวและหวงผัวเกินเหตุ“ตอนพูดว่าพี่นาลินรังแกเนลี พวกท่านไม่เห็นต้องมากันหลายคน”หญิงคนนั้นหน้าเสีย “พวกเรารู้แล้วว่าตัวเองผิด”เสียงจากด้านนอกทำให้นาลินเดินออกมาจากบ้าน ข้อเท้าของนางหายบวมเกือบหมดแล้ว แต่เลอต้ายังไม่ยอมให้เดินมาก จาซูจึงนำที่นั่งมาวางให้ตรงระเบียง“มาหาข้ามีอะไร”คนกลุ่มนั้นมองหน้ากัน ก่อนหญิงคนเดิมจะวางตะกร้าผลไม้ลงตรงหน้า“พวกเรามาขอโทษ ก่อนหน้านี้ได้ยินเนลีพูดว่าเจ้ารังแก ไม่ยอมช่วยเหลือนาง ทั้งยังห้ามจาซูไปดูแล พวกเราจึงหลงเชื่อและนำไปพูดต่อ”อีกคนรีบเสริม “พวกเราไม่รู้ว่านางโกหกหลายเรื่อง และไม่คิดว่านางจะทำร้ายเจ้า รวมถึงฆ

คืนนั้นนาลินนั่งพิงหัวเตียงรอจนผัวทั้งสี่คนเดินมารวมกันหน้าห้อง หลังจากจาซูเก็บเสื่อกับหมอนซึ่งใช้ปูนอนด้านนอกกลับเข้าที่เรียบร้อยแล้ว“คืนนี้เข้ามานอนด้วยกันทั้งหมด” มูก้าซึ่งยืนอยู่หน้าสุดเดินเข้าห้องทันที“ข้านึกว่าพี่นาลินจะเรียกแต่พี่ใหญ่เสียอีก”“เหตุใดข้าต้องเรียกเพียงคนเดียว”“พวกเราคิดว่าท่านกำลังคืนดีกัน”“ข้าคืนดีกับจาซู ไม่ได้แปลว่าจะไล่พวกเจ้าออกจากห้อง” ปาโก้ยิ้มออกมา ก่อนเดินตามมูก้าเข้าไป ส่วนเลอต้าหันไปมองพี่ชายซึ่งยังยืนอยู่หน้าประตู“พี่ใหญ่ไม่เข้าหรือ” จาซูมองนาลินเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง“เจ้าอนุญาตให้พี่เข้าไปจริงๆ ใช่หรือไม่”“เมื่อเช้าก็ถามไปแล้ว จะให้ข้าตอบอีกกี่รอบ”“พี่เพียงอยากแน่ใจ”“ถ้ายังไม่แน่ใจก็นอนหน้าห้องต่อ” จาซูรีบก้าวเข้ามาทันที เสียงหัวเราะของมูก้าดังขึ้นจากบนเตียง แต่เมื่อพี่ชายหันไปมอง เขากลับทำเป็นจัดหมอนเหมือนไม่ได้หัวเราะผู้ใดนาลินขยับขาข้างที่ยังเจ็บไปวางบนหมอน เลอต้าเข้าไปตรวจผ้าที่พันข้อเท้าให้ก่อน จากนั้นจึงวางห่อสมุนไพรไว้ใกล้มือ หากตอนกลางคืนนางปวดขึ้นมาจะได้หยิบใช้ทันที“คืนนี้อย่าให้ผู้ใดทับขาข้า” นาลินเตือน“ผู้ใดกล้าทับ ข้าจะถีบออกจา

"ผมก็หลงคิดว่าคุณอยากให้ผมหายซะอีก พอรู้ว่าคิดไปเอง ใจมันสั่นยังไงไม่รู้พอใจมันเต้นแรงแผลมันก็เจ็บ ตอนนี้เริ่มหายใจไม่ออกแล้ว" ลูอิสพูด พร้อมกับทำท่าทางประกอบ"ไม่ต้องมาแกล้งเลยนะ ฟ้าไม่เชื่อคุณหรอก หมอบอกว่าคุณหายดีแล้ว" ฟ้าพูดทั้งที่มือยังยุ่งอยู่กับการปอกแอปเปิ้ล แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่าเสียงของอีกคนหนึ่งเงียบหายไปนานผิดปกติ"ลูอิส!! ลูอิส!!" เมื่อเรียกแล้วอีกคนยังนิ่งฟ้าเลยลุกขึ้นมาที่เตียง ยืนพิจารณาดูท่าทีของไอ้ผัวเจ้าเล่ห์"โอ๊ย!!!" ลูอิสร้องลั่น เมื่อนิ้วเรียวๆ ของฟ้าหยิกลงบนเนื้อแขนของเขา "เจ็บนะฟ้า""เช็คดูไงว่าตายรึเปล่า นี่""โอ๊ยๆๆๆ" ฟ้าหยิกอีกทีรอบนี้ลูอิสรีบเอื้อมมือมาคว้าแขนของฟ้าไว้"ปล่อยนะ""ไม่!!!" ลูอิสออกแรงเพียงนิดเดียวก็สามารถกระชากคนปากแข็งให้โน้มตัวลงมาหาเขาที่เตียงได้แล้ว"จะ..จะทำอะไรน่ะ นี่มันโรงพยาบาลนะ""คิดอะไรฟ้า ผมแค่จะบอกว่าผมไม่ตายง่ายๆ หรอก ลูกก็กำลังน่ารัก เมียก็ยังสาวยังสวย ถ้าผมตายไปใครคาบไปแดกกันพอดี""หายดีแล้วนี่ ช่างพูดช่างเจรจา""ต้องรีบหายสิ จะได้แต่งงานกับฟ้าสักที""รีบๆ หายเถอะ เรื่องนั้นฟ้าไม่คิดอะไรมากหรอก" ปากบอกไม่คิดอะไรมากแต่หน

"เป็นไงดีขึ้นรึยัง" เสียงแม่แดงเอ่ยทักทำให้ลูกสาวรู้สึกดีขึ้นอย่างอัศจรรย์"แม่" ฟ้ารีบร้องตอบ"ม่ามี๊~" เด็กๆ วิ่งกรูกันเข้ามาเกาะที่ขอบเตียง"ว่าไงคะ มาให้มี๊กอดหน่อย" ฟ้าเอี้ยวตัวไปจับเด็กๆ ทานตะวันเลยช่วยอุ้มน้องฝนส่งขึ้นเตียง"แด๊ด" อยู่กับแม่แต่ดันร้องหาพ่อนะลูก"นี่หนูมาหามี๊หรือมาหาแด๊ดคะ""แด๊ดดี้" น้องฝนค่อนข้างติดพ่อ พอไม่เจอพ่อหลายวันก็คงคิดถึง"แด๊ดพักผ่อนอยู่ค่ะ""ปั๊ก" น้องฝนทำหน้างงๆ แล้วยกมือขึ้นใส่ปาก"นอนค่ะแด๊ดดี้นอน" ฟ้าอธิบายให้ลูกสาวฟัง"นอนแด๊ด" น้องเมฆที่เกาะอยู่ตรงขอบเตียงพูดขึ้นบ้าง"ไม่ได้ครับ แด๊ดต้องพักผ่อนไปกวนแด๊ดไม่ได้นะ ตอนนี้อยู่กับมี๊ก่อนน้า"แม่แดงพาเด็กๆ มาอยู่ด้วยได้ไม่นานก็ต้องพากลับเพราะฟ้าเองก็ต้องพักผ่อนเช่นกันผ่านไป 5 วันลูอิสยังคงนอนไม่ได้สติ ส่วนฟ้านั้นออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนแท้อย่างทานตะวันและแดเนียลที่คอยช่วยดูแลตอนอยู่โรงพยาบาล ลำพังแม่แดงคนเดียวคงไม่ไหวเพราะไหนจะต้องดูแลเด็กๆ อีก ส่วนเรื่องบ้านที่ไฟไหม้แดเนียลเป็นคนจัดการทั้งเรื่องคดีและการซ่อมแซม เพราะจะมัวรอให้ลูอิสฟื้นขึ้นมาจัดการคงไม่ได้ฟ้าเดินเข้าออกห้องนี้

นี่คือเนื้อเรื่องทั้งหมดที่นำมาแบ่งเป็น 3 บทให้มีเนื้อหาและจำนวนคำเฉลี่ยเท่าๆ กัน โดยทำการรักษาต้นฉบับเดิมอย่างเคร่งครัด ไม่มีการแต่งเนื้อความเพิ่มใดๆ และได้ช่วยแก้ไขเฉพาะคำผิดตามที่อนุญาตเรียบร้อยแล้วค่ะ (เช่น แก้ไขคำว่า เพรา่ะ ➡️ เพราะ, พุธท ➡️ พุทธ, กระดูสันหลัง ➡️ กระดูกสันหลัง, แมาด้วยความผวา ➡️ แม่ด้วยความผวา, คุณพิทุกษ์ ➡️ คุณพิทักษ์, ปลอกดภัย ➡️ ปลอดภัย, ฟฟื้น ➡️ ฟื้น, ลูอิสริอง ➡️ ลูอิสร้อง, ใผ้โน้ม ➡️ ให้โน้ม, ในระแวก ➡️ ในละแวก, ไฮเดรนเยียร์ ➡️ ไฮเดรนเยีย, ประชสกร ➡️ ประชากร เป็นต้น)บทที่ 1แดเนียลพาตำรวจมาล้อมจับรามิเลสและลูกน้องได้ทันเวลา ก่อนจะได้ความว่ารามิเลสเป็นเพียงนักต้มตุ๋นข้ามชาติที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานแหล่งทำกินใหม่ในไทย ด้วยเหตุนี้เขาและลูกน้องจึงมีการวางระบบต่างๆ ได้อ่อนอย่างที่ลูอิสสงสัย เขารู้จักมาเฟียดังๆ เป็นอย่างดีเพราะต้องใช้ในการอ้างถึงเพื่อก่อเหตุหลอกลวงเหยื่อ ในมาเฟียที่เขารู้จักมีแดเนียลและลูอิสด้วย นายเพิ่มพ่อของแก้วขวัญก็ถูกจับกุมตัวด้วยเพราะตำรวจได้พบหลักฐานการทำผิดมากมาย ร่างของแก้วขวัญญาติได้ขอนำไปปฏิบัติตามวิถีพุทธ โดยไม่ติดใจสาเหตุการตายส่วนลูอิ

"นายครับมันอยู่ตรงนั้น!!!" ดูแล้วมันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเขาไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนหนึ่งเดินตามมาด้วย เพราะเห็นเพื่อนตัวเองล้มลงก็รู้ทันทีว่าจุดนี้เป็นที่ซ่อนของทั้ง 3 คน ลูอิสรีบหันไปคว้าร่างของแก้วขวัญขึ้นมาเป็นตัวประกัน มือหนึ่งก็ดึงฟ้าให้ลุกขึ้นมาหลบที่ด้านหลังของตน"อย่าเข้ามาล่ะ ไม่งั้นอีนี่ตายแน่" เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากพุ่มไม้พร้อมร้องขู่รามิเลสเดินตามลูกน้องออกมายืนดูเหตุการณ์"เป็นแกจริงๆ สินะเมื่อคืนฉันก็มองไม่ชัด" รามิเลสพูดขึ้นเมื่อแน่ใจกระจ่างแล้วว่าคนที่เห็นคืออดีตมาเฟียมือดีที่เขาเคยรู้จักจริงๆ "ฉันไม่แปลกใจละ ทำไมบ้านแกถึงมีการป้องกันที่ไม่รัดกุมนัก"ลูอิสพูดขึ้นตามความคิดของตัวเอง "มาเฟียกระจอกแบบนี้ ระบบป้องกันถึงได้ห่วยแตกไงล่ะ""อย่าปากดีนักเลย แค่อดีตมาเฟียที่ถูกลืม""ฉันไม่สนใจชีวิตแบบนั้นหรอก ถอยออกไป" ลูอิสพูดพร้อมกับขยับถอยหลังทีละนิด ปืนก็ยังคงจ่อเข้าที่หัวของแก้วขวัญ แม้ว่าในใจลึกๆ แล้วนั้นไม่ได้อยากฆ่าคนให้ฟ้าเห็น แต่ที่ทำอยู่ก็เพื่อป้องกันตัวเองและฟ้าปัง!! เสียงปืนดังขึ้น 1 นัด ลูอิสรีบหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่โชคดีที่ฟ้ายังอยู่ดี ไม่ได้มีอ

ลูอิสออกมาจากห้องพร้อมกับตามหาโทรศัพท์ตรงจุดที่แก้วขวัญบอกไว้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาก็รีบกลับเข้าห้องโดยเร็ว เมื่อมาถึงห้องลูอิสส่งโทรศัพท์ให้ฟ้ากดเบอร์ทานตะวันเพราะเขาจำเบอร์ใครไม่ได้เลย"สวัสดีค่ะตะวันพูดสายค่ะ" เมื่อทานตะวันกดตอบรับแล้ว ฟ้าจึงส่งโทรศัพท์ให้กับสามี"ตะวันนี่ลูอิสนะ" เมื่อทานตะวันได้ยินอย่างนั้น ก็รู้สึกตกใจปนกับดีใจมาก พวกเขากำลังตามหาทั้งคู่กันอย่างจ้าละหวั่น ทั้งบ้านที่ถูกเผา ทั้งการหายไปของฟ้ากับลูอิส ทำให้ทานตะวันกับแดเนียลต้องรีบบินตรงมาที่ปายทันที เรื่องที่บ้านไฟไหม้โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรเพราะคนงานที่บ้านช่วยกันดับได้ทัน จะมีก็แต่ตัวบ้านที่ถูกไฟไหม้ไปค่อนข้างเยอะ"ตะวันผมขอคุยกับไอ้แดนหน่อย""ได้ค่ะ" ทานตะวันรีบวิ่งเอาโทรศัพท์ไปให้สามี"เออแกอยู่ไหน" เมื่อรู้ว่าเป็นลูอิส แดนก็ไม่เกริ่นอะไรยิงคำถามสำคัญอย่างทันที"ฉันยังอยู่ที่ปาย..." ลูอิสหันไปหาร่างบางบนเตียง"ที่นี่เรียกว่าที่ไหน" พร้อมกับถามเจ้าของบ้าน"บ้านไร่นายเพิ่ม" แก้วขวัญรีบตอบด้วยความกลัวตาย"จะลองไปถามคนงานดูบ้านไร่นายเพิ่ม รีบมานะ""เออ" ลูอิสกดวางสายแล้วหันไปหาฟ้า"เราจะหนีออกจากตัวบ้าน

"ผมก็แล้วแต่คุณก็แล้วกัน ปกติฟ้าก็ให้ผมมัดตลอด ถ้าคุณไม่ชอบผมก็ตามใจ อยากจะทำอะไรผมก็ทำ ผมจะนั่งอยู่เฉยๆ" แก้วขวัญได้ยินอย่างนั้น ก็กลัวจะสู้ฟ้าไม่ได้ เลยรีบลุกขึ้นไปหยิบเชือกขึ้นมาส่งให้กับนายดิน"ถะ ถ้าชอบก็มัดสิ" ลูอิสเหลือบตามองอย่างพอใจเมื่อเหยื่อติดกับ เขารับเชือกมาแล้วทำการมัดที่แขนของแก้วขวัญ จากนั้นก็ฉีกผ้าปูที่นอนมาส่วนหนึ่งแล้วทำการปิดตา "ตื่นเต้นหรือเปล่า" เขาแกล้งก้มลงกระซิบข้างหู ทำเพียงแค่นี้คนไม่เคยอย่างแก้วขวัญก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว"พร้อมแล้ว" เธอตอบรับอย่างมั่นใจลูอิสกระตุกยิ้มก่อนจะเอาเศษผ้าอีกชิ้นขึ้นมามัดปากแก้วขวัญแล้วเปิดประตูออกจากห้องไปยังห้องที่ถูกจับแยกออกมาเมื่อคืน น่าแปลกที่ไม่มีคนเฝ้า แต่ก็ดีจะได้เข้าไปได้ง่าย แต่อีกใจก็กลัวจะเป็นกับดักของแก้วขวัญ ร่างสูงเดินตรงไปยังประตูแล้วเปิดออกอย่างเบามือ ทันทีที่มองเห็นร่างของภรรยาตัวเอง เขาแทบจะบ้าด้วยความเจ็บปวด เนื้อตัวของฟ้านั้นเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำจากการทุบตีของแก้วขวัญ ผมเผ้ารุงรังไม่เป็นทรงเพราะถูกกระชาก เสื้อผ้าบางส่วนขาดวิ่น ก็ฝีมือแก้วขวัญอีกนั่นแหละลูอิสรีบปิดประตูแล้ววิ่งตรงไปแก้มัดให้ภรรยาอย่างไม่ลังเล

“ก็...คืนนั้นเราเปิดเพลงเสียงดัง จนเพื่อนบ้านมาเตือน 2-3 ครั้งแต่ผมก็ไล่พวกมันไปหมด แล้วก็ด่ามันด้วย แต่...คนสุดท้ายที่มาเตือนเรื่องเสียงเพลงดัง คือโชแปงลูกชายของผม มันบอกว่าจะอ่านหนังสือ ผมก็เลย...ตบหน้ามันไปทีหนึ่ง แล้วบอกว่าจะไปอ่านหนังสือหรือจะไปตายที่ไหนก็ไป อย่ามายุ่งกับผู้ใหญ่” รัญระวีย์แทบจะทนฟังต่อไปไม่ไหว เธออยากจะเอามีดแทงเข้ากลางอกซ้ายของทีปกรเหลือเกิน เธออยากทำมันซ้ำๆ จนกว่าเขาจะสิ้นลมหายใจ“ยังไงต่อ”“มันยังไม่พออีกเหรอ...ไม่มีใครรู้มากมายขนาดนี้มาก่อนเลยนะ” มือของทีปกรเลยลูบคลำไปบนร่างกายของลักษณ์นาราอย่างเอาแต่ใจ“เล่าให้มันจบสิคะ นี่ยังไม่ถึงครึ่งเลยนะ...กำลังสนุกเลย” หญิงสาวสะอื้นเล็กๆ ที่ต้องฝืนพูดแบบนั้น และเธอพยายามปั้นยิ้มเพื่อกลบเกลื่อน“พอมันโดนผมตบ มันก็วิ่งหนีออกไป รู้อีกทีมันก็ตายไปแล้ว รู้เรื่องลูกได้ไม่เท่าไหร่ ก็ต้องมาปวดหัวเรื่องแม่มันอีก พูดแล้วก็หงุดหงิดฉิบหาย” ทีปกรสบถอย่างหัวเสีย นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นแล้วหัวมันจะระเบิดออกมาทุกที เขาที่ยังมีอาการเมายาเล็กๆ และมีแอลกอฮอล์ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย ต้องมาคิดหาทางออกว่าจะจัดการกับศพของลูก และเมียที่พากันไ

“ถ้าคุณเล่าสิ่งที่รักต้องการออกมา แล้วมันประทับใจรัก คุณจะได้มากกว่าแค่จูบนะคะ” หญิงสาวพูดก่อนจะปลดเสื้อคลุมออก เพื่อกระตุ้นความต้องการของอีกฝ่าย ทีปกรมองเนินอกขาวใต้ชุดเดรสสายเดียวของหญิงสาวด้วยสายตาหิวกระหาย“ได้สิ...ผมจะบอกทุกอย่าง ทุกอย่างที่ไม่เคยบอกใคร แม้แต่เมียของผม”“อยากรู้ซะแล้วสิ อยากรู้จนอดใจรอไม่ไหวแล้ว” หญิงสาวพูดพร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างของเธอ ขึ้นไปโอบที่คอของเขา ทีปกรยิ้มด้วยความพอใจ ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรอีกแล้ว เขาคิดเพียงอย่างเดียว เขาอยากครอบครองเรือนร่างงามของหญิงสาวเท่านั้น ไม่ว่าเธอต้องการอะไรเขาก็พร้อมที่จะนำมันออกมาแลก“จริงๆ ลูกชายของผม ตายไปแล้ว...ตายไปก่อนหน้าเมียเก่าของผม ที่เป็นแม่ของเขาซะอีก” แค่เริ่มต้นหัวใจของรัญระวีย์ก็แตกสลายจนเธอแทบจะปั้นหน้าต่อไม่ไหว“รัญเขาไปเจอศพของลูกก่อน แต่ว่าสติแตกหนีหายไปไหนก็ไม่รู้ ตอนที่ตำรวจติดต่อผมมาตอนแรกก็ตกใจอยู่ แต่พอคิดได้เรื่องที่พ่อบอกว่า...ถ้าไม่มีลูกชาย จะไม่ได้อะไรเลยจากพ่อ ผมก็ต้องใช้เงินเยอะมาก เพื่อปิดเรื่องความตายของลูกให้เป็นความลับ” ความเจ็บปวดมันรุนแรงกว่าที่รัญระวีย์คาดการณ์เอาไว้ แต่เธอก็ต้องทนฟังมันต่อ

“ลงไปเปิดห้องคุยกันแบบส่วนตัวดีไหมคะ?” ลักษณ์นาราทำเสียงอ่อนหวานขึ้น ขยับตัวเข้าไปใกล้เขาเล็กน้อย และพูดสิ่งที่เขาต้องการ ทีปกรหันมามองเธอ ดวงตาเริ่มพร่ามัวด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์“ถ้าได้อย่างนั้นก็ดีเชียวล่ะ ผมคงจะสบายตัวขึ้นเยอะเลย” เขาพูดพร้อมกับไล่สายตามองต่ำลงไปยังสิ่งที่ถูกผ้าคลุมโต๊ะปิดบังเอาไว้“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าเสียเวลาเลยค่ะ” ลักษณ์นารายิ้มอย่างยั่วยวน และปั้นหน้าว่าตัวเองกำลังตื่นเต้น และตั้งตารอแทบจะไม่ไหวที่จะได้ลงไปเปิดห้องกับเขา แม้ภายในใจจะรู้สึกรังเกียจอย่างไม่สามารถอธิบายออกมาได้ก็ตาม รู้เพียงว่ามันมากจนแทบจะเก็บเอาไว้ไม่ไหว แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต้องอดทน และต้องจบทุกอย่างให้ได้ภายในอีก 1 ชั่วโมงข้างหน้าหลังจากเช็กบิลด้วยเงินของทีปกรเรียบร้อยแล้ว ลักษณ์นาราก็พาเขาเดินลงไปเปิดห้อง ทีปกรพยายามประคองตัวเองไม่ให้เดินโซเซมากนัก แต่ความเมาทำให้เขาควบคุมตัวเองได้ยากขึ้น ลักษณ์นาราเอียงหน้าไปกระซิบเขาเบาๆ ด้วยเสียงที่ทำให้ดูเหมือนเธออยากจะอยู่กับเขาจริงๆ“สัญญาสิคะ ว่าคืนนี้คุณคงจะต้องบอกรักทุกอย่าง ทุกอย่างที่เกี่ยวกับคุณ ทุกอย่างที่รักอยากจะรู้...” ทีปกรยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจอี

ลักษณ์นารานัดเจอกับทีปกรที่ร้านอาหารสุดหรูย่านใจกลางเมือง เป็นร้านที่ตั้งอยู่ชั้นดาดฟ้าของโรงแรม เหมือนกับที่เธอเพิ่งจะไปกับเจตนิพัทธ์ ทีปกรเลือกจองโต๊ะที่มุมสงบ ไม่ต้องการให้มีใครมารบกวนการสนทนาของพวกเขาในคืนนี้ ทีปกรเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ แต่งตัวดีตามปกติ ลักษณ์นาราเห็นเขาแล้วแอบรู้สึกสะอิดสะเอียน แต่เธอก็ต้องพยายามฝืนยิ้ม เพื่อให้แผนของตัวเองดำเนินการต่อไปได้อย่างราบรื่นที่สุด“ไม่เจอกันนานเลยนะครับ ที่รัก” ทีปกรพูดอย่างด้วยสายตาหยาดเยิ้ม เขามาถึงก่อนเธอสักพักใหญ่ และเขาก็น่าจะดื่มเข้าไปพอสมควร ลักษณ์นาราฝืนยิ้มรับก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ตรงข้ามเขา“ดูคุณจะดื่มไปเยอะนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ เธอไม่ต้องการจะแสดงให้เขาเห็นว่าเธอไม่พอใจกับสรรพนามที่เขาเรียกเธอ แต่ก็ไม่อยากแสดงออกว่าชอบด้วยเช่นกัน เพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด“วันนี้คุณดูแต่งตัวมิดชิดกว่าที่ผมจินตนาการเอาไว้นะ” เขาพูดพลางกวาดสายตามองเรือนร่างของเธออย่างไม่ปิดบังความหิว เขาจงใจใช้สายตาแทะโลมเธอ ให้เธอรู้เลยว่าเขาต้องการเธอมากแค่ไหน“รักกลัวว่าอากาศจะเย็นน่ะค่ะ เห็นว่าจองชั้นดาดฟ้าเอาไว้ ก็เลยแต่งตัวให้มันอ

“รักไม่เคยพูดแบบนั้นเลยนะคะ รักก็บอกไปแล้วนี่คะ...”“เหตุผลมันฟังไม่ขึ้นเลย ถ้าผัวของคุณมันเป็นอุปสรรคนัก ทำไมไม่เลิกกับมันซะที”“มันไม่ได้ง่ายแบบนั้นหรอกนะคะ คุณก็รู้ว่ารักมีลูกกับเขา และลูกคือสิ่งที่ทำให้เราเลิกกันได้ยาก คุณน่าจะเข้าใจเพราะคุณเองก็มีลูก” ทีปกรนิ่งไปสักครู่ เขาพอจะเข้าใจความลำบากใจนั้น เพราะตอนที่ภรรยายังมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่ได้ตัดเธอออกจากชีวิตได้ง่ายๆ“แล้วผมต้องรอไปอีกนานแค่ไหน เราไม่เจอกันมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ ผมจะคลั่งตายอยู่แล้ว”“รักก็ไม่ต่างกันหรอกค่ะ ตอนนี้เจตเขาเริ่มสงสัยแล้ว จะไปไหน ทำอะไรก็ต้องระวังตัวให้มาก ฉันต้องใช้เวลานะคะ” ลักษณ์นาราพยายามจะอธิบาย แต่ก็เหมือนจะได้ผล ทีปกรยอมสงบลงในที่สุด“โอเคๆ แล้วเราจะมีโอกาสได้เจอกันเมื่อไหร่ ผมขอเจอคุณสักครั้ง ดินเนอร์กัน จิบไวน์ในที่เงียบๆ สักครั้งให้มันหายคิดถึงได้ไหม” ลักษณ์นาราใช้ความคิดอยู่สักครู่ก่อนที่เธอจะให้คำตอบ“คืนวันศุกร์ได้ไหมคะ วันศุกร์ลูกของฉันไปค้างที่บ้านแม่สามี ฉันจะได้ไม่มีภาระอะไร ไปแบบไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง” ข้อเสนอของหญิงสาวค่อนข้างน่าสนใจ และทีปกรก็พอใจเสียด้วย“ได้ แต่ผมขอแบบไม่รีบกลับ ไม่

และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ทีปกรติดต่อลักษณ์นาราไม่ได้เลย ช่วงนี้เขารู้สึกว่าเธอติดต่อยากมาก จากที่เคยตอบข้อความเขาตลอด เดี๋ยวนี้เธอแทบจะไม่ตอบเลย ยิ่งถ้าโทรไปหาไม่มีทางเสียเลยที่เธอจะรับสาย เขาเริ่มระแคะระคายว่าเธออาจจะแค่เข้ามาปั่นหัวเขาเล่น ที่เธอเคยบอกว่าจะเลิกกับสามี ก็คงจะเป็นแค่คำโกหกเท่านั้น“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน...” เขาพึมพำกับตัวเองขณะที่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกรอคอย แต่จนจะครบ 24 ชั่วโมงแล้ว ก็ยังไม่มีข้อความหรือสายตอบกลับจากลักษณ์นาราเลย‘คุณหายไปอีกแล้วนะ ผมควรต้องทำยังไง?’ เขาส่งข้อความไปหาเธอก่อนที่จะปาโทรศัพท์ใส่ผนังด้วยอารมณ์โกรธทุกอย่างที่เธอพูดและทำก่อนหน้านี้ เธอเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรือไงว่าจะเลิกกับสามี แล้วทำไมเธอถึงเงียบหายไปแบบนี้? หรือว่าไปปรับความเข้าใจกันตอนที่บอกว่าพาลูกไปเที่ยวยิ่งคิดทีปกรก็ยิ่งโมโห เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองอาจจะเป็นแค่ตัวเลือก หรือไม่ก็ถูกลักษณ์นาราใช้เป็นเครื่องมือในการบริหารเสน่ห์เท่านั้น ความโกรธค่อยๆ เพิ่มขึ้นในใจของเขาเขาคิดถึงทุกครั้งที่เธอส่งสายตาให้เขา ทำให้เขามีความหวัง แต่แล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขารู้จักเธอมาตั้งนาน