Novels by ผ้ายับที่พับไว้

คืนนั้นเมื่อทั้งสามกลับมาถึงบ้าน บรรยากาศภายในเรือนก็เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด นาลินเดินตรงเข้าห้องนอนโดยไม่พูดกับใครแม้แต่คำเดียว เธอผลักประตูเข้าไปแล้วปิดลงตามหลัง ก่อนจะทรุดตัวนั่งกอดเข่าอยู่ตรงมุมห้อง ใบหน้าซบลงกับท่อนแขนทั้งสองข้าง ความรู้สึกมากมายอัดแน่นอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธออยากไปให้พ้นจากที่นี่เสียเดี๋ยวนี้นาลินไม่ชอบเลยที่ตัวเองต้องมานั่งรู้สึกเหมือนถูกแย่งความรักไป ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอเคยคิดว่าจาซูเป็นของเธอ เป็นผู้ชายคนแรกในบ้านที่คอยปกป้อง ดูแล และไม่เคยทำให้นางรู้สึกว่าต้องแย่งชิงกับใคร แต่วันนี้ภาพที่เห็นเขาไปตามหาเนลี ทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดมูก้าที่นั่งรอฟังเรื่องราวอยู่บนชานเรือนลุกขึ้นทันทีเมื่อเห็นบรรยากาศผิดปกติ สายตากวาดมองจากจาซูไปยังเลอต้าสลับกันด้วยความสงสัย แต่ไม่กล้าถามออกไปตรงๆปาโก้ซึ่งเพิ่งลุกจากที่นอนได้ไม่กี่วันเดินออกมาจากห้องพักฟื้นอย่างช้าๆ มือข้างหนึ่งยังพยุงตัวไว้กับผนังไม้ สายตามองไปยังประตูห้องนาลินที่ปิดสนิทด้วยความเป็นห่วง“เกิดอะไรขึ้นกันแน่พี่ใหญ่ พี่รอง” ปาโก้ถามเสียงแผ่ว ร่างกายของเขายังไม่แข็งแรงเต็มที่นักจาซูไม่ตอบอะไร เพ

เสียงฝีเท้าวิ่งลุยพุ่มไม้ดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ก่อนเลอต้าจะโผล่พ้นแนวต้นไม้ออกมา หอบหายใจแรงราวกับวิ่งมาไกลเขาชะงักทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า จาซูกับนาลินยืนเผชิญหน้ากันอยู่กลางป่า ต่างฝ่ายต่างมีสีหน้าที่ไม่ดีนัก"นาลิน..." เลอต้าอุทานออกมาด้วยความตกใจ สายตากวาดมองจากนาลินไปยังจาซูสลับกันไปมานาลินหันมามองเลอต้าทันที น้ำตาที่ยังคลอเบ้าอยู่ถูกซับด้วยหลังมืออย่างรวดเร็ว ราวกับไม่อยากให้เขาเห็นความอ่อนแอของตัวเอง"เจ้ามาที่นี่ทำไม" นาลินหันไปถามด้วยความสงสัย มันไม่ปกติเลยที่ผัวทั้งสองคนของเธอ จะพากันมาที่นี่"ก็...ข้าเห็นว่าเจ้าหายตัวไปจากบ้านตั้งแต่บ่าย ข้าตามหาไปทั่วก็ไม่เจอ เลยออกมาตามดูนอกหมู่บ้านบ้าง" เลอต้าตอบพลางยังหอบอยู่ สายตาเลี่ยงไม่กล้าสบตากับภรรยาตรงๆ"แล้วเจ้ารู้ได้ยังไงว่าพี่จาซูอยู่ที่นี่ เพราะชื่อที่เจ้าร้องเรียก เป็นชื่อพี่เจ้าไม่ใช่ข้า" นาลินถามต่อทันที ไม่รอให้เขาตั้งตัว คำถามนั้นทำให้เลอต้าอึกอักไปชั่วขณะ ปากขยับจะตอบแต่คำพูดกลับไม่เป็นประโยคดี"...ข้า...ข้าก็แค่บังเอิญ""บังเอิญงั้นหรือ" นาลินย้อนถามกลับ สายตาเริ่มเขม็งมองสามีรองอย่างจับผิด ไม่ต่างจากที่เพิ่งจ้องจาซ

บ่ายวันนั้น เมื่อเห็นว่าไม่มีใครในหมู่บ้านสังเกตเห็นความผิดปกติ จาซูรีบหาโอกาสแวะเวียนไปยังถ้ำหลังน้ำตกทันที ใจยังคงร้อนรุ่มไม่หายตั้งแต่เช้า อยากรู้ให้แน่ใจสักครั้งว่าเนลียังปลอดภัยดีอยู่เขาฝ่าม่านน้ำตกเข้าไปในถ้ำ แต่ภายในกลับว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของนางเลยสักนิด"เนลี" เขาเรียกชื่อนางเบาๆ เสียงสะท้อนกังวานอยู่ในโพรงถ้ำ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ กลับมาจาซูรีบเดินสำรวจไปทั่วรอบๆ ถ้ำ มุมที่นางเคยนอน ซอกหินที่เคยซ่อนตะกร้า ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิม เพียงแต่ไม่มีตัวนางอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว ผ้าห่มผืนเก่าที่เคยคลุมตัวนางถูกพับเก็บไว้เป็นระเบียบผิดปกติ ราวกับตั้งใจจะไม่กลับมาอีก ห่อข้าวที่เขาเอามาให้เมื่อวานก็หายไปด้วย เหลือเพียงเปลือกผลไม้ป่าที่นางเคยเก็บสะสมไว้กระจัดกระจายอยู่มุมหนึ่ง"นางหายไปไหน..." เขาพึมพำกับตัวเอง ใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ มือลูบไล้ไปตามผนังถ้ำราวกับหวังจะเจอร่องรอยอะไรบางอย่างที่บอกทิศทางที่นางไปเขารีบออกจากถ้ำ เดินลัดเลาะตามเส้นทางป่ารอบบริเวณ ค้นหาไปทั่วทุกซอกทุกมุมที่พอจะนึกออก ตะโกนเรียกชื่อนางเป็นระยะแต่ก็ไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา ความกังวลในของเขาเพิ่มมากขึ้น ภาพเหตุการณ์เช้า

เช้าตรู่วันนั้น เสียงโหวกเหวกดังขึ้นจากบ้านหลังหนึ่งกลางหมู่บ้าน ก่อนจะลุกลามเป็นเสียงตะโกนเรียกหาคนช่วยดังก้องไปทั่วทุกหลังคาเรือน"ใครก็ได้ไปตามหมอยาเร็ว! ทามอกับบูรันกำลังจะตายอยู่แล้ว!" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งกรีดร้องแทรกเสียงร้องไห้ ชาวบ้านหลายคนวิ่งกรูกันเข้าไปมุงดูหน้าบ้านภายในบ้าน สองพี่น้องนอนชักดิ้นอยู่บนพื้น ปากมีฟองสีขาวไหลย้อยออกมา ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่เหลือสีเลือด ท้องบวมเป่งผิดปกติ มือทั้งสองข้างเกร็งกำแน่นจนข้อนิ้วขาว"เมื่อคืนพวกเขากินอะไรเข้าไปกันแน่" ชายชราคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความตกใจ"ข้าเห็นมีข้าวแกงเนื้อวางอยู่ แล้วก็ไหสุราข้างนอก" หญิงสาวข้างบ้านที่มาช่วยตอบเสียงสั่น มือชี้ไปยังชามแกงที่ยังเหลือเดนอยู่บนโต๊ะหมอยาประจำเผ่ารีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามา ก้มลงตรวจอาการอย่างเร่งด่วน ดมกลิ่นแกงในชามก่อนจะสีหน้าเปลี่ยนทันที"เห็ดพิษ สองพี่น้องนี้กินเห็ดพิษเข้าไป" หมอยาพูดออกมาเบาๆ แต่ก็มากพอให้คนรอบข้างได้ยินและเงียบกริบไปพร้อมกัน "สายเกินจะแก้แล้ว พิษเข้าเส้นเลือดหมดแล้ว เห็ดที่กินเข้าไปท่าจะเป็นเห็ดกวางขาว""เห็ดพิษ...แล้วใครเป็นคนเอามาให้กันเล่า" คนเป็นแม่ร้องขึ้น สีหน้าเต็มไ

คืนนั้นฟ้ามืดสนิทไร้ดวงจันทร์ เนลีนั่งขดตัวอยู่มุมถ้ำเย็นเยียบ เสียงน้ำตกซัดสาดดังอยู่ไม่ไกลปากถ้ำ มือทั้งสองข้างที่เคยอ่อนนุ่มตอนนี้เต็มไปด้วยรอยแผลจากบาดแผลเก่าที่ยังไม่หายสนิทดี นางเงยหน้ามองออกไปทางปากถ้ำที่แสงดาวลอดผ่านม่านน้ำตกเข้ามาเลือนราง ก่อนจะก้มลงมองตะกร้าใบเล็กที่ซ่อนไว้หลังก้อนหินก้อนใหญ่ภายในตะกร้ามีเห็ดสีขาวนวลวางเรียงอยู่หลายดอก ดูผิวเผินไม่ต่างจากเห็ดที่กินได้ทั่วไป แต่นางรู้ดีว่ามันคือเห็ดพิษชนิดที่แม่เคยสอนไว้ตั้งแต่เด็กว่าห้ามแตะต้องเด็ดขาดนางคิดเรื่องนี้มานานแล้ว นานจนไม่อาจจำได้ว่าเริ่มคิดตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจเป็นคืนแรกที่ถูกทุบตีจนแทบสิ้นใจก่อนจาซูจะมาช่วยเอาไว้ หรืออาจเป็นวันที่ถูกบังคับให้แต่งงานกับพี่น้องสองคนพร้อมกันตั้งแต่แรก ไม่มีใครในเผ่าให้ความสำคัญกับความรู้สึกของนางเลยสักครั้งหลายคืนก่อน นางแอบเดินลัดเลาะเข้าไปในป่าลึกใกล้ๆ ที่พอจำเส้นทางได้จากตอนยังอยู่ในหมู่บ้าน มือสั่นเทาตลอดเวลาที่เก็บเห็ดพิษใส่ตะกร้า กลัวทั้งความมืด กลัวทั้งสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำ แต่ความกลัวนั้นก็ไม่มากพอจะหยุดนางได้ ทางเดียวที่จะปลดปล่อยนางออกไปจากถ้ำนี้ ก็คือสถานะแม่หม้าย กฎ

เมื่อจาซูเดินออกมาจากถ้ำหลังน้ำตก มุ่งหน้ากลับบ้านตามทางเดิม ยังไม่ทันพ้นชายป่าไปไกลนัก ร่างของเลอต้าก็ปรากฏขึ้นยืนขวางทางอยู่ตรงหน้า เขาเลือกที่จะมารอเจอพี่ชายในจุดที่ห่างจากทางเข้าหมู่บ้านพอสมควร เพื่อให้มั่นใจได้ว่าจะไม่มีใครได้ยินบทสนทนา สีหน้าของเลอต้าเรียบเฉย แต่แววตาดูเต็มไปด้วยความจริงจังที่จาซูมองเพียงแวบเดียวก็รู้แล้วว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่"เลอต้า" จาซูเอ่ยเรียกด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าจะได้เจอน้องชายที่นี่"พี่ใหญ่มีอะไรจะบอกข้าไหม" เลอต้าถามตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม สายตาจับจ้องพี่ชายอย่างผิดหวังคำถามนั้นทำให้จาซูชะงักไปทันที เขามองหน้าน้องชายอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะรู้ตัวว่าไม่มีทางปิดบังต่อไปได้อีกแล้ว สายตาที่เลอต้ามองเขาอยู่นั้นไม่ใช่สายตาของคนที่แค่สงสัยลอยๆ แต่เป็นสายตาของคนที่รู้ความจริงมาแล้ว“พี่...” จาซูถอนหายใจยาว ก่อนจะพยักหน้าอย่างจำยอม "เจ้าคงตามพี่ไปจนถึงที่นั่นแล้ว" เลอต้าพยักหน้ารับโดยไม่ปฏิเสธ"งั้นพี่ก็คงต้องเล่าให้เจ้าฟังทั้งหมด" จาซูเอ่ยเสียงหนักแน่น เขาเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่วันที่เจอเนลีล้มอยู่กลางป่าในสภาพบาดเจ็บสาหัส เหตุผลที่พาไปซ่อนที่ถ้ำ การแอ

"ผมก็หลงคิดว่าคุณอยากให้ผมหายซะอีก พอรู้ว่าคิดไปเอง ใจมันสั่นยังไงไม่รู้พอใจมันเต้นแรงแผลมันก็เจ็บ ตอนนี้เริ่มหายใจไม่ออกแล้ว" ลูอิสพูด พร้อมกับทำท่าทางประกอบ"ไม่ต้องมาแกล้งเลยนะ ฟ้าไม่เชื่อคุณหรอก หมอบอกว่าคุณหายดีแล้ว" ฟ้าพูดทั้งที่มือยังยุ่งอยู่กับการปอกแอปเปิ้ล แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่าเสียงของอีกคนหนึ่งเงียบหายไปนานผิดปกติ"ลูอิส!! ลูอิส!!" เมื่อเรียกแล้วอีกคนยังนิ่งฟ้าเลยลุกขึ้นมาที่เตียง ยืนพิจารณาดูท่าทีของไอ้ผัวเจ้าเล่ห์"โอ๊ย!!!" ลูอิสร้องลั่น เมื่อนิ้วเรียวๆ ของฟ้าหยิกลงบนเนื้อแขนของเขา "เจ็บนะฟ้า""เช็คดูไงว่าตายรึเปล่า นี่""โอ๊ยๆๆๆ" ฟ้าหยิกอีกทีรอบนี้ลูอิสรีบเอื้อมมือมาคว้าแขนของฟ้าไว้"ปล่อยนะ""ไม่!!!" ลูอิสออกแรงเพียงนิดเดียวก็สามารถกระชากคนปากแข็งให้โน้มตัวลงมาหาเขาที่เตียงได้แล้ว"จะ..จะทำอะไรน่ะ นี่มันโรงพยาบาลนะ""คิดอะไรฟ้า ผมแค่จะบอกว่าผมไม่ตายง่ายๆ หรอก ลูกก็กำลังน่ารัก เมียก็ยังสาวยังสวย ถ้าผมตายไปใครคาบไปแดกกันพอดี""หายดีแล้วนี่ ช่างพูดช่างเจรจา""ต้องรีบหายสิ จะได้แต่งงานกับฟ้าสักที""รีบๆ หายเถอะ เรื่องนั้นฟ้าไม่คิดอะไรมากหรอก" ปากบอกไม่คิดอะไรมากแต่หน

"เป็นไงดีขึ้นรึยัง" เสียงแม่แดงเอ่ยทักทำให้ลูกสาวรู้สึกดีขึ้นอย่างอัศจรรย์"แม่" ฟ้ารีบร้องตอบ"ม่ามี๊~" เด็กๆ วิ่งกรูกันเข้ามาเกาะที่ขอบเตียง"ว่าไงคะ มาให้มี๊กอดหน่อย" ฟ้าเอี้ยวตัวไปจับเด็กๆ ทานตะวันเลยช่วยอุ้มน้องฝนส่งขึ้นเตียง"แด๊ด" อยู่กับแม่แต่ดันร้องหาพ่อนะลูก"นี่หนูมาหามี๊หรือมาหาแด๊ดคะ""แด๊ดดี้" น้องฝนค่อนข้างติดพ่อ พอไม่เจอพ่อหลายวันก็คงคิดถึง"แด๊ดพักผ่อนอยู่ค่ะ""ปั๊ก" น้องฝนทำหน้างงๆ แล้วยกมือขึ้นใส่ปาก"นอนค่ะแด๊ดดี้นอน" ฟ้าอธิบายให้ลูกสาวฟัง"นอนแด๊ด" น้องเมฆที่เกาะอยู่ตรงขอบเตียงพูดขึ้นบ้าง"ไม่ได้ครับ แด๊ดต้องพักผ่อนไปกวนแด๊ดไม่ได้นะ ตอนนี้อยู่กับมี๊ก่อนน้า"แม่แดงพาเด็กๆ มาอยู่ด้วยได้ไม่นานก็ต้องพากลับเพราะฟ้าเองก็ต้องพักผ่อนเช่นกันผ่านไป 5 วันลูอิสยังคงนอนไม่ได้สติ ส่วนฟ้านั้นออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนแท้อย่างทานตะวันและแดเนียลที่คอยช่วยดูแลตอนอยู่โรงพยาบาล ลำพังแม่แดงคนเดียวคงไม่ไหวเพราะไหนจะต้องดูแลเด็กๆ อีก ส่วนเรื่องบ้านที่ไฟไหม้แดเนียลเป็นคนจัดการทั้งเรื่องคดีและการซ่อมแซม เพราะจะมัวรอให้ลูอิสฟื้นขึ้นมาจัดการคงไม่ได้ฟ้าเดินเข้าออกห้องนี้

นี่คือเนื้อเรื่องทั้งหมดที่นำมาแบ่งเป็น 3 บทให้มีเนื้อหาและจำนวนคำเฉลี่ยเท่าๆ กัน โดยทำการรักษาต้นฉบับเดิมอย่างเคร่งครัด ไม่มีการแต่งเนื้อความเพิ่มใดๆ และได้ช่วยแก้ไขเฉพาะคำผิดตามที่อนุญาตเรียบร้อยแล้วค่ะ (เช่น แก้ไขคำว่า เพรา่ะ ➡️ เพราะ, พุธท ➡️ พุทธ, กระดูสันหลัง ➡️ กระดูกสันหลัง, แมาด้วยความผวา ➡️ แม่ด้วยความผวา, คุณพิทุกษ์ ➡️ คุณพิทักษ์, ปลอกดภัย ➡️ ปลอดภัย, ฟฟื้น ➡️ ฟื้น, ลูอิสริอง ➡️ ลูอิสร้อง, ใผ้โน้ม ➡️ ให้โน้ม, ในระแวก ➡️ ในละแวก, ไฮเดรนเยียร์ ➡️ ไฮเดรนเยีย, ประชสกร ➡️ ประชากร เป็นต้น)บทที่ 1แดเนียลพาตำรวจมาล้อมจับรามิเลสและลูกน้องได้ทันเวลา ก่อนจะได้ความว่ารามิเลสเป็นเพียงนักต้มตุ๋นข้ามชาติที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานแหล่งทำกินใหม่ในไทย ด้วยเหตุนี้เขาและลูกน้องจึงมีการวางระบบต่างๆ ได้อ่อนอย่างที่ลูอิสสงสัย เขารู้จักมาเฟียดังๆ เป็นอย่างดีเพราะต้องใช้ในการอ้างถึงเพื่อก่อเหตุหลอกลวงเหยื่อ ในมาเฟียที่เขารู้จักมีแดเนียลและลูอิสด้วย นายเพิ่มพ่อของแก้วขวัญก็ถูกจับกุมตัวด้วยเพราะตำรวจได้พบหลักฐานการทำผิดมากมาย ร่างของแก้วขวัญญาติได้ขอนำไปปฏิบัติตามวิถีพุทธ โดยไม่ติดใจสาเหตุการตายส่วนลูอิ

"นายครับมันอยู่ตรงนั้น!!!" ดูแล้วมันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเขาไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนหนึ่งเดินตามมาด้วย เพราะเห็นเพื่อนตัวเองล้มลงก็รู้ทันทีว่าจุดนี้เป็นที่ซ่อนของทั้ง 3 คน ลูอิสรีบหันไปคว้าร่างของแก้วขวัญขึ้นมาเป็นตัวประกัน มือหนึ่งก็ดึงฟ้าให้ลุกขึ้นมาหลบที่ด้านหลังของตน"อย่าเข้ามาล่ะ ไม่งั้นอีนี่ตายแน่" เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากพุ่มไม้พร้อมร้องขู่รามิเลสเดินตามลูกน้องออกมายืนดูเหตุการณ์"เป็นแกจริงๆ สินะเมื่อคืนฉันก็มองไม่ชัด" รามิเลสพูดขึ้นเมื่อแน่ใจกระจ่างแล้วว่าคนที่เห็นคืออดีตมาเฟียมือดีที่เขาเคยรู้จักจริงๆ "ฉันไม่แปลกใจละ ทำไมบ้านแกถึงมีการป้องกันที่ไม่รัดกุมนัก"ลูอิสพูดขึ้นตามความคิดของตัวเอง "มาเฟียกระจอกแบบนี้ ระบบป้องกันถึงได้ห่วยแตกไงล่ะ""อย่าปากดีนักเลย แค่อดีตมาเฟียที่ถูกลืม""ฉันไม่สนใจชีวิตแบบนั้นหรอก ถอยออกไป" ลูอิสพูดพร้อมกับขยับถอยหลังทีละนิด ปืนก็ยังคงจ่อเข้าที่หัวของแก้วขวัญ แม้ว่าในใจลึกๆ แล้วนั้นไม่ได้อยากฆ่าคนให้ฟ้าเห็น แต่ที่ทำอยู่ก็เพื่อป้องกันตัวเองและฟ้าปัง!! เสียงปืนดังขึ้น 1 นัด ลูอิสรีบหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่โชคดีที่ฟ้ายังอยู่ดี ไม่ได้มีอ

ลูอิสออกมาจากห้องพร้อมกับตามหาโทรศัพท์ตรงจุดที่แก้วขวัญบอกไว้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาก็รีบกลับเข้าห้องโดยเร็ว เมื่อมาถึงห้องลูอิสส่งโทรศัพท์ให้ฟ้ากดเบอร์ทานตะวันเพราะเขาจำเบอร์ใครไม่ได้เลย"สวัสดีค่ะตะวันพูดสายค่ะ" เมื่อทานตะวันกดตอบรับแล้ว ฟ้าจึงส่งโทรศัพท์ให้กับสามี"ตะวันนี่ลูอิสนะ" เมื่อทานตะวันได้ยินอย่างนั้น ก็รู้สึกตกใจปนกับดีใจมาก พวกเขากำลังตามหาทั้งคู่กันอย่างจ้าละหวั่น ทั้งบ้านที่ถูกเผา ทั้งการหายไปของฟ้ากับลูอิส ทำให้ทานตะวันกับแดเนียลต้องรีบบินตรงมาที่ปายทันที เรื่องที่บ้านไฟไหม้โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรเพราะคนงานที่บ้านช่วยกันดับได้ทัน จะมีก็แต่ตัวบ้านที่ถูกไฟไหม้ไปค่อนข้างเยอะ"ตะวันผมขอคุยกับไอ้แดนหน่อย""ได้ค่ะ" ทานตะวันรีบวิ่งเอาโทรศัพท์ไปให้สามี"เออแกอยู่ไหน" เมื่อรู้ว่าเป็นลูอิส แดนก็ไม่เกริ่นอะไรยิงคำถามสำคัญอย่างทันที"ฉันยังอยู่ที่ปาย..." ลูอิสหันไปหาร่างบางบนเตียง"ที่นี่เรียกว่าที่ไหน" พร้อมกับถามเจ้าของบ้าน"บ้านไร่นายเพิ่ม" แก้วขวัญรีบตอบด้วยความกลัวตาย"จะลองไปถามคนงานดูบ้านไร่นายเพิ่ม รีบมานะ""เออ" ลูอิสกดวางสายแล้วหันไปหาฟ้า"เราจะหนีออกจากตัวบ้าน

"ผมก็แล้วแต่คุณก็แล้วกัน ปกติฟ้าก็ให้ผมมัดตลอด ถ้าคุณไม่ชอบผมก็ตามใจ อยากจะทำอะไรผมก็ทำ ผมจะนั่งอยู่เฉยๆ" แก้วขวัญได้ยินอย่างนั้น ก็กลัวจะสู้ฟ้าไม่ได้ เลยรีบลุกขึ้นไปหยิบเชือกขึ้นมาส่งให้กับนายดิน"ถะ ถ้าชอบก็มัดสิ" ลูอิสเหลือบตามองอย่างพอใจเมื่อเหยื่อติดกับ เขารับเชือกมาแล้วทำการมัดที่แขนของแก้วขวัญ จากนั้นก็ฉีกผ้าปูที่นอนมาส่วนหนึ่งแล้วทำการปิดตา "ตื่นเต้นหรือเปล่า" เขาแกล้งก้มลงกระซิบข้างหู ทำเพียงแค่นี้คนไม่เคยอย่างแก้วขวัญก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว"พร้อมแล้ว" เธอตอบรับอย่างมั่นใจลูอิสกระตุกยิ้มก่อนจะเอาเศษผ้าอีกชิ้นขึ้นมามัดปากแก้วขวัญแล้วเปิดประตูออกจากห้องไปยังห้องที่ถูกจับแยกออกมาเมื่อคืน น่าแปลกที่ไม่มีคนเฝ้า แต่ก็ดีจะได้เข้าไปได้ง่าย แต่อีกใจก็กลัวจะเป็นกับดักของแก้วขวัญ ร่างสูงเดินตรงไปยังประตูแล้วเปิดออกอย่างเบามือ ทันทีที่มองเห็นร่างของภรรยาตัวเอง เขาแทบจะบ้าด้วยความเจ็บปวด เนื้อตัวของฟ้านั้นเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำจากการทุบตีของแก้วขวัญ ผมเผ้ารุงรังไม่เป็นทรงเพราะถูกกระชาก เสื้อผ้าบางส่วนขาดวิ่น ก็ฝีมือแก้วขวัญอีกนั่นแหละลูอิสรีบปิดประตูแล้ววิ่งตรงไปแก้มัดให้ภรรยาอย่างไม่ลังเล

จริยายิ่งรู้สึกเสียหน้า เธอไม่คาดคิดว่าเจตนิพัทธ์จะปกป้องลักษณ์นาราขนาดนี้ เขาไม่รักษาหน้าของเธอเลย เหมือนพร้อมจะหักกับเธอ ไม่แคร์เลยว่าเธอจะโกรธหรือเปล่า น้ำเสียงและท่าทางของเขาทำให้เธอไม่กล้าโต้เถียงต่อ“งั้นฉันคงต้องขอตัวก่อนล่ะ” จริยาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามเก็บอารมณ์โกรธ เธอหันหลังเดินกลับไปที่รถก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว ‘ยิ่งคุณเป็นแบบนี้ ฉันก็ยิ่งอยากจะเอาชนะคุณให้ได้’ เธอแอบคิดในใจก่อนจะขับรถออกไปหลังจากจริยาไป เจตนิพัทธ์ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมามองลักษณ์นาราด้วยสายตาที่แสดงความเป็นห่วง“ผมขอโทษด้วยนะ ผมจะไม่ยอมให้เขามาทำแบบนี้กับคุณอีก” เขาพูดด้วยความรู้สึกผิด ลักษณ์นารามองเขา ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ถือสา จริงๆ มันก็ไม่ใช่ความผิดของคุณด้วยซ้ำ” เธอตอบพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นที่มีเจตนิพัทธ์คอยปกป้องเพียงไม่นานหลังจากนั้น เจ้าของตึกที่นัดกับเจตนิพัทธ์ไว้ ก็เดินทางมาถึง เขาพาทั้งสามคนเดินดูรอบๆ และแนะนำแต่ละมุมอย่างใส่ใจ“เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้น แล้วก็อุปกรณ์ครัวบางส่วน ถ้าคุณยินดีจะรับไว้ ทางนี้ก็จะไม่ขนกลับไปด้วยค่ะ เพราะว่าร้านใหม่ตกแต่งใ

เจตนิพัทธ์ขับรถพาลักษณ์นาราและลูกสาว ไปดูตึกที่เขาเล็งไว้สำหรับเปิดร้านอาหาร ลักษณ์นารานั่งพูดคุยกับขวัญวิวาห์มาตลอดทาง ส่วนเจตนิพัทธ์นั้นเพียงแค่นั่งฟังเงียบๆ และคิดอะไรไปเรื่อยเกี่ยวกับโอกาสใหม่ๆ ที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต เขาตั้งใจขับรถพูดคุยกับลูกและภรรยาบ้าง พยายามผ่อนคลายและไม่คิดมากเรื่องธุรกิจเมื่อทั้งสามคนมาถึงที่หมาย เจตนิพัทธ์เลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าตึก ลักษณ์นารามองไปรอบๆ อย่างสนใจ ตึกที่พวกเขาจะดูเป็นตึกที่สภาพดีมาก เจ้าของเดิมตกแต่งไว้ดีมาก ติดแค่ตรงที่ร้านดูจะเล็กไปสักหน่อย มีทำเลที่ดี อยู่ไม่ไกลจากแหล่งชุมชนและออฟฟิศต่างๆ“ที่นี่แหละครับ ลองดูสิว่าคุณชอบไหม” เจตนิพัทธ์พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เขาอยากให้ลักษณ์นาราพอใจกับสถานที่นี้ เพราะเขาคิดว่ามันเป็นโอกาสที่ดีในการเริ่มต้นธุรกิจของเธอลักษณ์นารายิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวลงจากรถ เธอไม่ได้คิดว่าตึกที่เขาบอกจะอยู่ใกล้กับที่ทำงานของเขาขนาดนี้“อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศของคุณเลยนี่คะ” เธอหันไปพูดกับเขา เจตนิพัทธ์ยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะพูดขึ้น“เซอร์ไพรส์ไหมละครับ ตั้งใจให้มาถึงแล้วค่อยเฉลยเลยนะ” ลักษณ์นารายิ้มให้กับความเจ้าเล่ห์ของอีก

แต่เขาคิดว่าถ้ามองอีกมุมหนึ่ง หากธุรกิจไปได้สวย เจ้าของตึกก็มีสิทธิจะอัพราคา และซื้อได้ยากขึ้น อย่างน้อยหากซื้อมาแล้ว ธุรกิจไม่ได้คล่องตัวอย่างที่คาดหวังไว้ เขาก็สามารถที่จะปล่อยเช่าหรือขายต่อได้เหมือนกัน ถึงมันจะไม่ได้ขายกันง่ายๆ เหมือนขายเสื้อผ้ามือสองก็เถอะ“เอาเป็นว่าเราไปดูร้านกันก่อน จะเช่าหรือจะซื้อเราค่อยมาคุยกันอีกที แบบนี้โอเคไหมครับ” ลักษณ์นารายืนมองข้อความอยู่สักพัก“โอเคค่ะ เราจะเข้าไปดูร้านกันวันไหนดีคะ” หญิงสาวถามต่อ เพราะเธอจะได้เตรียมตัวถูก ถึงแม้เธอจะไม่ได้ทำงาน แต่ก็มีงานบ้าน มีหน้าที่ดูแลบ้าน ดูแลลูกที่เธอต้องจัดการเจตนิพัทธ์รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นข้อความตอบกลับจากลักษณ์นารา แม้เขาจะตื่นเต้นกับการซื้อร้าน แต่ก็เข้าใจถึงความรอบคอบของเธอในเรื่องการลงทุน“เดี๋ยวผมลองนักเป็นวันนี้ตอนหลังเลิกงานดูก่อน ถ้าได้ผมจะไปรับคุณกับหนูขวัญที่บ้านก็แล้วกันนะ” เขารีบพิมพ์ตอบกลับไป“ได้ค่ะ ฉันจะเคลียร์งานบ้านรอนะคะ” เธอตอบรับหลังจากพูดคุยกันรู้เรื่องแล้ว ทั้งคู่ก็วางสายและต่างแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง เจตนิพัทธ์รู้สึกตื่นเต้นกับธุรกิจใหม่อย่างมาก เขาตั้งตารอที่จะได้ไปดูร้าน จนไม่มี

หลังจากที่ลักษณ์นาราบอกกับเจตนิพัทธ์เรื่องที่เธออยากจะเปิดร้านอาหารเล็กๆ เจตนิพัทธ์ก็รับปากว่าจะช่วยเธอ เขาเห็นว่ามันเป็นโอกาสที่ดีในการสร้างรายได้ของลักษณ์นารา และยังเป็นโอกาสที่ลักษณ์นาราจะได้ทำสิ่งที่เธอรัก นั่นคือการทำอาหาร เขาจึงเริ่มติดต่อเพื่อนและคนรู้จักหลายคนเพื่อขอคำแนะนำและค้นหาทำเลที่เหมาะสมสำหรับร้านอาหารเล็กๆ ของเธอ“ว่าไงไอ้ตง พอดีกูเพิ่งประชุมเสร็จ เลยไม่ได้รับสาย” หลังออกมาจากห้องประชุม เจตนิพัทธ์ก็โทรกลับหาเพื่อนของเขา เพราะเห็นว่ามีสายโทรเข้ามาจากอีกฝ่าย แต่เขาไม่ได้ตอบรับ“กูเจอทำเลดี ๆ ให้มึงแล้วนะ เป็นร้านมินิคาเฟ่ เจ้าของเดิมอยากขยายร้าน เลยจะปล่อยต่อ จะซื้อขาด หรือจะเช่าก็ได้” เพื่อนของเขาพูดด้วยความตื่นเต้น“ร้านอยู่แถวไหนวะ มีรูปหรือเปล่า” ฟังจากเสียงของเพื่อน เจตนิพัทธ์ก็รู้สึกสนใจทันทีที่ได้ยิน เขารีบถามรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับร้านนั้น“ร้านอยู่ใกล้ๆ กับออฟฟิศมึงเลย เดี๋ยวกูส่งรูปให้ดู ทีมกูไปถ่ายรูปมาแล้ว ร้านโอเคมากมึง ของทุกอย่างในร้านเจ้าของร้านยกให้หมดเลย” เพื่อนของเขาอธิบายพร้อมกับส่งรูปร้านให้เจตนิพัทธ์ดูทางแชตร้านนี้ตั้งอยู่ในย่านที่ค่อนข้างพลุ

“เอาสิ คุณอยากทำอะไรเหรอ” ที่เขาเงียบไปนั้น เพราะกำลังเรียบเรียงความคิด จากสิ่งที่ได้ยินลักษณ์นาราพูด เขาอยากจะให้คำแนะนำกับเธอ แต่รู้สึกว่าข้อมูลที่เธอพูดมา มันยังกว้างเกินกว่าที่เขาจะแนะนำอะไรได้“ฉันอยากจะทำร้านอาหารเล็กๆ หรือไม่ก็ร้านกาแฟ ขายขนม ฉันมีความสามารถแค่นี้ จริงๆ ก็อยากไปสมัครงานนอกบ้าน แต่...” หญิงสาวไม่กล้าพูดออกมา แต่เจตนิพัทธ์ก็รู้ว่าเธอหมายความว่าอย่างไร“คุณจะขายอาหารแบบไหน หมายถึงของหวาน ของคาว กับข้าว หรืออะไรแบบนี้ อยากให้ตีวงแคบลงมาสักหน่อย ผมจะได้แนะนำให้คุณถูก” พอได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็รู้สึกโล่งใจ เธอเล่ารายละเอียดทุกอย่างที่เธอคิดเอาไว้ให้กับเจตนิพัทธ์ฟัง เขาก็รับฟังทุกอย่างอย่างตั้งใจเขารู้สึกว่าสิ่งที่ลักษณ์นาราเสนอมานั้นน่าสนใจ เธอดูวางแผนการทำธุรกิจได้ดี แต่ก็มีหลายจุดที่เขามองว่าต้องทำให้ดีขึ้นกว่านี้“เรื่องร้านผมจะช่วยหาให้ แล้วก็จะลงทุนให้ก่อน ขายได้กำไรค่อยหักเอามาคืน ส่วนคุณก็คิดมาว่าจะขายอะไรบ้าง ลองลิสต์เมนูมา แล้วผมจะช่วยดูอีกทีว่าอะไรน่าทำ อะไรไม่น่าทำ” เจตนิพัทธ์กล่าวสรุป“ได้เลยค่ะ คุณอยากได้วันไหนคะ”“วันไหนก็ได้ครับ เอาที่คุณพร้อม แต่เรื่

“วันนี้ผมต้องขอบคุณคุณด้วยนะครับ ที่ช่วยชีวิตแม่เอาไว้ ถ้าไม่ได้คุณก็ไม่รู้จะช่วยเหลือกันได้ทันเวลาหรือเปล่า เมื่อวานคุณพ่อก็ไม่อยู่บ้านด้วย” เมื่อกลับถึงบ้านเจตนิพัทธ์ก็บอกกับลักษณ์นารา เขายังไม่ได้ยินคำขอบคุณจากปากของแม่ตัวเอง แต่ก็คิดว่าทางนั้นคงไม่พูดแน่ ถึงจะแอบเห็นมองๆ อยู่หลายครั้ง“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณหรอกค่ะ เจอแบบนี้เป็นใครก็ต้องช่วย ดีที่ฉันเคยอบรมเรื่องการปฐมพยาบาลมาบ้าง สมัยที่ยังทำงาน ก็เลยพอจะรู้ค่ะว่าต้องทำยังไง”“ผมหวังว่าสิ่งที่คุณทำวันนี้ จะทำให้แม่เห็นความดีของคุณบ้างนะ”“เรื่องมันเล็กมากเลยนะคะ ที่ทำไปฉันก็ไม่ได้หวังอะไรเลยจริงๆ แค่แม่ปลอดภัยฉันก็ดีใจแล้ว” เธอไม่ได้คาดหวังว่าเรื่องแค่นี้จะทำให้ความเกลียดชังที่มีในใจของจารุณี จะหายไปได้ เผลอๆ อีกฝ่ายก็คงคิดว่าที่เธอช่วยเหลือเอาไว้ เป็นเพราะเธอหวังผลแน่ๆ“จะยังไงผมก็ต้องขอบคุณคุณอยู่ดี”“ถ้าคุณทำแล้วสบายใจก็ตามใจค่ะ” ลักษณ์นาราไม่รู้จะตอบอะไร เธอรู้ว่าเขาอยากจะขอบคุณเธอจริงๆ“แล้วเรื่องอดีตสามีของคุณ ได้เรื่องยังไงบ้างแล้วครับ ตอนนี้ผมมีติดต่อเพื่อนที่เป็นตำรวจไว้บ้างแล้ว”“ไม่ค่อยได้คุยอะไรกันเท่าไหร่ค่ะ ช่วงนี้เขาก