ผ้ายับที่พับไว้의 작품

มูก้ายังคงนั่งอยู่ข้างกายนาลิน ใบหน้าหล่อเหลาที่มักนิ่งเฉยอยู่เสมอ ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มบางๆ อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนนาลินยกมือขึ้นลูบศีรษะของเขาเบาๆ “ทำไมยิ้มแบบนั้นล่ะ” มูก้าก้มหน้าลงเล็กน้อย“ข้าดีใจ”“ดีใจเรื่องอะไร”“ดีใจที่พี่ไม่รังเกียจข้า” คำตอบนั้นทำให้นาลินชะงักไปครู่หนึ่งที่ผ่านมาเธอมัวแต่คิดว่ามูก้าเป็นเด็กซื่อ เป็นคนหัวอ่อน และขี้อาย แต่ดูเหมือนว่าในใจของเด็กหนุ่มคนนี้จะคิดมากกว่าที่เธอคาดเอาไว้“ทำไมข้าต้องรังเกียจเจ้าด้วย”“ข้าเป็นน้องเล็ก”“แล้วไง”“ข้าสู้พี่ๆ ไม่ได้” นาลินหัวเราะออกมา“ใครบอก”“ทุกคนก็พูดแบบนั้น” มูก้าตอบตามตรง ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเป็นน้องคนสุดท้องของบ้านเสมอ จาซูเป็นผู้นำ เลอต้าเป็นคนเก่ง ใครๆ ก็มองว่ารองจากจาซูคือเลอต้า ไม่ใช่แค่อายุของเขา แต่คือความสามารถของเขาด้วย ปาโก้ก็เป็นพรานที่แข็งแรงส่วนเขา...เป็นแค่น้องเล็กที่คอยเดินตามพี่ชาย และเพราะที่เขาเป็นน้องเล็กนี่เอง ทำให้เขาไม่เคยได้ทำอะไรแบบที่พี่ๆ ทำ รวมทั้งเข้าหอกับนาลินด้วย“ข้าว่าเจ้านี่แปลกคน” นาลินเอ่ยขึ้น“แปลกยังไง”“เจ้าคิดว่าข้าจะเลือกคนจากอะไร” มูก้านิ่งไป“ความเก่ง?”“ข้าจะ

จาซู เลอต้า และปาโก้ออกเดินทางเข้าป่าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เหลือเพียงมูก้าคนเดียวที่อยู่บ้าน นาลินนั่งมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่กำลังผ่าฟืนอยู่หน้ากระท่อมด้วยสายตาครุ่นคิดงแต่เธอฟื้นขึ้นมาในร่างนี้ ผู้ชายสามคนแรกต่างตกเป็นเหยื่อเสน่ห์ของเธอไปหมดแล้ว เหลือเพียงคนเดียว มูก้า น้องชายคนเล็กของบ้านคนที่เงียบที่สุด ซื่อที่สุด และหลบหน้าเธอมากที่สุด ทุกครั้งที่เธอเข้าใกล้ เขาจะรีบหันหน้าหนี ทุกครั้งที่เธอแตะตัว เขาจะตัวแข็งเหมือนกวางน้อย จนบางครั้งนาลินยังอดสงสัยไม่ได้ว่า มูก้ากลัวเธอ หรือกำลังพยายามอดกลั้นอะไรบางอย่างอยู่กันแน่"เจ้าจะผ่าฟืนทั้งวันเลยหรือ" มูก้าชะงัก ก่อนหันมาตอบ"ใช่ พี่ใหญ่สั่งไว้""แต่วันนี้พี่ใหญ่ไม่อยู่""แต่ข้าต้องทำตามคำสั่งของพี่ใหญ่" นาลินแอบหัวเราะในความซื่อของหนุ่มน้อย ยิ่งเห็นท่าทางซื่อๆ แบบนี้ เธอก็ยิ่งนึกสนุกหลังจากนั้นทั้งวัน นาลินพยายามหาเรื่องชวนคุย ชวนทำงานด้วย ชวนไปตักน้ำ ชวนเข้าครัว แต่มูก้าก็ยังคงรักษาระยะห่างอยู่เสมอ “ข้าหิวแล้ว เจ้าหาอะไรให้ข้ากินหน่อยสิมูก้า” หญิงสาวเดินเข้าไปออดอ้อน มูก้าหน้าแดงด้วยความเขินอาย แต่ก็ยอมเดินเข้าครัวไปตามคำขอขอ

เช้าวันต่อมา หมู่บ้านคึกคักเป็นพิเศษเพราะเป็นวันแต่งงานของอาจู เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันกับจาซู ส่วนจาซูและเลอต้านั้น พวกเขากลับมาจากการดื่มเหล้าตั้งแต่เมื่อคืนด้วยสภาพเมาพอสมควร ทำให้ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่นาลินหายไปกับปาโก้แต่ถึงจะเมาหนักแค่ไหน เขาก็ต้องรีบตื่นขึ้นมาแต่งตัวเพื่อพาเมียรักของบ้านออกไปร่วมงานเฉลิมฉลองตามคำเชิญชวนแจมในร่างของนาลินยืนส่องกระจกเงาบานเก่าในห้อง พลางจัดแจงเครื่องแต่งกายของตัวเองอย่างพิถีพิถัน เดิมทีนาลินคนเก่าแม้จะเป็นคนสวยล่มเมืองอยู่แล้ว แต่กลับไม่ชอบแต่งเนื้อแต่งตัว ปล่อยให้ตัวเองดูจืดชืดไปวันๆ แต่สำหรับแจมผู้เป็นตัวแม่และสาวเทสดีจากอีกโลก มีหรือที่เธอจะยอมปล่อยให้ตัวเองโทรมถึงแม้เสื้อผ้าในตู้จะมีเพียงชุดผ้าฝ้ายสีเข้มทรงโบราณของคนในชนเผ่า แต่เธอก็เลือกหยิบชิ้นที่ขับผิวให้ขาวผุดผ่องออกมาสวมใส่ นาลินนำผ้ามาพันรัดเรือนร่างเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งให้บั้นท้ายงอนงามและสะโพกผายเด่นชัด เสื้อตัวสั้นเผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและเอวคอดกิ่ว ทรวงอกอวบอัดขนาดใหญ่ดันรัดจนเห็นร่องอกลึกเย้ายวนตา เครื่องประดับลูกปัดหินและเงินถูกนำมาเลือกแมตช์เข้าชุดกันอย่างลงตัว ใบหน้าหวานถ

หลังจากเสร็จบทรักร้อนแรงที่ลำธาร ปาโก้ก็พานาลินเดินกลับมาที่กระท่อมด้วยท่าทางเชื่องซึมเหมือนลูกแมว มือหนาหยาบกร้านยังคงคอยประคองเอวบางของเธอไว้ไม่ห่าง แววตาของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบเต็มไปด้วยความหลงใหลในตัวเมียรุ่นพี่อย่างปิดไม่มิดเมื่อมาถึงบ้าน นาลินกวาดสายตามองไปรอบๆ ก็พบว่าบ้านหลังย่อมที่เป็นรังรักของเธอกับสามีทั้งสี่คนยังเงียบอยู่ น่าจะไม่มีใครอยู่เลยสักคน จาซูพี่ใหญ่คงยังไม่กลับมาจากบ้านอาจูที่ไปช่วยล้มหมู “เลอต้ากับมูก้าไปกับพี่จาซูด้วยเหรอ” เธอหันไปถามปาโก้ เขาพยักหน้ารับ“แปลว่าจริงๆ แล้วเจ้าก็ต้องไปด้วยงั้นสิ?”“ก็...”“เอาเถอะๆ เอาไว้ถ้าพี่จาซูกลับมาแล้ว ข้าจะช่วยพูดกับเขาให้ ว่าข้าขอให้เจ้าพาไปเก็บผลไม้กับผักป่าพวกนี้”“พี่ซูจะรู้เรื่องที่เรา....”“ไปเอากันในป่าน่ะเหรอ” ปาโก้ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย แต่หญิงสาวกลับยิ้มกริ่มอย่างพอใจ“ไม่รู้หรอกน่า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นซะก็สิ้นเรื่อง อย่าระแวง อย่าร้อนตัว” นาลินเดินนำเข้าไปในบ้าน กวาดสายตาสอดส่องดูให้แน่ใจอีกครั้งว่าไม่มีใครอยู่จริงๆก่อนที่เธอจะหันกลับมามองปาโก้ ที่กำลังยืนหน้าแดงลนลานทำตัวไม่ถูก แจมในร่างใหม่ที่รักสนุกเป็นทุ

ความเสียวซ่านแล่นพล่านจนปาโก้หายใจติดขัด ลิ้นหนาละเลงเลียความฉ่ำหวานของเนื้อสาวอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกขึ้นมา นาลินจิกนิ้วลงบนกลุ่มผมของเด็กหนุ่มพลางแอ่นสะโพกรับสัมผัสร้อนแรงอย่างถึงใจ เสียงครางกระเส่าของเธอเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ยิ่งกระตุ้นให้เด็กหนุ่มอยากจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว“อ๊า...ปาโก้ ซี้ด...ตรงนั้นแหละจ่ะ”ปาโก้เงยหน้าขึ้นมา นัยน์ตาของเขาเยิ้มฉ่ำและแดงก่ำด้วยแรงตัณหา ลมหายใจหอบกระชั้นชิดจนอกแกร่งขยับขึ้นลง นาลินไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เธอประคองร่างของเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้นยืน ก่อนที่เธอจะขยับตัวนอนหงายราบลงบนโขดหินก้อนใหญ่ อ้าขาเรียวขานวลรับความต้องการอย่างเปิดเผย“พี่นาลิน...ข้า...ข้าทนไม่ไหวแล้ว” ปาโก้พูดเสียงพร่า แววตาเต็มไปด้วยความหิวกระหาย“ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิจ๊ะ เข้ามาเลย...ผัวตัวน้อยของข้า” นาลินส่งสายตาฉ่ำปรือยั่วยวนชวนฝันเด็กหนุ่มสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาจับแก่นกายที่พองขยายใหญ่โตเต็มที่จ่อเข้าที่ใจกลางความเป็นสาวของเธอ “อูยยย....” สัมผัสแรกที่หัวเห็ดอุ่นร้อนแตะต้องความฉ่ำเยิ้มทำให้ปาโก้สะดุ้งครางออกมาด้วยความเสียวหนึบตรงท้องน้อย เขาค่อยๆ กดกระแทกคว

ปาโก้พานาลินเดินลัดเลาะไปตามชายป่า เส้นทางนี้เขามักจะไปเก็บผักป่าและผลไม้ป่าอยู่เป็นประจำ“แน่ใจนะว่าพี่ชายเจ้าจะไม่ตามมา” นาลินโกรธจาซูมาก เรื่องที่เขาเข้าข้างเนลี ไม่ใช่เพราะเธอคิดพิสวาสอะไรเขาหรอก แต่เพราะมันทำให้เธอรู้สึกเสียหน้า และเสียอำนาจ“ไม่ตามมาหรอก ท่านพี่ต้องรีบไปช่วยบ้านอาจูล้มหมู ที่ท่านพี่ตามมาเจอท่าน เพราะข้าเป็นคนวิ่งไปบอกเอง ว่าพี่นาลินตีกับเนลี”“แล้วเราจะเดินไปอีกไกลไหม ข้าเริ่มเหนื่อยแล้วนะ” หญิงสาวเริ่มบ่น ถึงเธอจะอยากออกมาเดินยืดเส้นยืดสาย แต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเดินออกมาไกลขนาดนี้“พี่นาลินบอกว่าอยากไปตรงที่ไม่มีคนไม่ใช่หรือ”“ก็ใช่ แต่นี่มันก็ไกลมากแล้วนะ”“อีกไม่ไกลแล้ว ตรงนั้นมีผลไม้ที่พี่จาซูชอบ ถ้าเราเก็บกลับไปด้วย เราจะได้ไม่ถูกตำหนิที่วันนี้ข้าพาพี่เข้าป่ามาตามลำพัง” นาลินกรอกตาอย่างหงุดหงิด แค่เข้าป่ามาสองคนก็ไม่ได้หรือไงไม่นานตามที่ปาโก้ว่า พวกเขาทั้งสองคนก็เดินมาถึงลำธารขนาดกลางที่ทอดผ่านป่าใหญ่ รอบๆ มีต้นไม้ที่มีผลอร่อยเป็นของชอบของจาซูขึ้นกระจายทั่วบริเวณ“พี่นาลินนั่งพักก่อนเถอะ เดี๋ยวข้าไปตักน้ำให้ แล้วข้าจะไปเก็บผลไม้กับผักแถวๆ นี้ก่อน” ปาโก้พูดก่อ

คำถามของเจตนิพัทธ์เหมือนตบหน้าลักษณ์นาราอย่างแรง เธอรู้สึกเหมือนหัวใจถูกฉีกขาด เธอพยายามจะอธิบายว่าเรื่องระหว่างเธอกับทีปกรไม่มีอะไรเกินเลย แต่สายตาของเจตนิพัทธ์กลับเย็นชาและเต็มไปด้วยความรังเกียจ สายตาที่เขามองมาไม่เหมือนกับทุกครั้ง“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะคะ รักแค่...รักแค่มีความจำเป็นต้องไปเจอกับเขา” ลักษณ์นาราพูดออกมาอย่างรวดเร็ว พยายามหาคำที่จะทำให้เขาเข้าใจ“ความจำเป็นอะไรเหรอ? ทำไมต้องเป็นมัน? ทำไมต้องโกหกผมเมื่อเช้าว่าไม่ได้ไปไหน? แล้วทำไมต้องเจอกันที่โรงแรม? ผมดูโง่มากเลยใช่ไหมในสายตาของคุณน่ะ? คุณก็เลยคิดว่าจะโกหกอะไรผมก็ได้อย่างนั้นสิ?” เจตนิพัทธ์โต้กลับด้วยเสียงที่ดังขึ้น การทะเลาะกันระหว่างคนทั้งสอง ดูเหมือนจะเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ และรุนแรงมากกว่าทุกครั้ง“บอกไปคุณก็คงไม่เข้าใจ รักไม่รู้จะอธิบายยังไง” ลักษณ์นาราพูดน้ำตาคลอ เธอรู้ว่าเขาอาจไม่เข้าใจ จะให้เธอบอกอย่างไรหรือ? บอกว่าเธอไม่ใช่ลักษณ์นารา เธอคือวิญญาณของรัญระวีย์ที่มาอาศัยอยู่ในร่างของลักษณ์นารา เจตนิพัทธ์จะเชื่องั้นหรือ? เขาก็จะยิ่งหาว่าเธอแก้ตัวไปกันใหญ่เจตนิพัทธ์หันไปทางอื่น ไม่อยากฟังคำอธิบายใด ๆ อีกแล้ว เขาเจ็บ

ตั้งแต่เจตนิพัทธ์กลับมาถึงบ้าน ลักษณ์นารารู้สึกถึงความเย็นชาที่เขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ตอนแรกก็เข้าใจว่าเขาคงเหนื่อยจากงาน วันนี้เขากลับมาจนดึก ดึกกว่าปกติไปเป็นชั่วโมง“ดื่มมาเหรอคะ?” ลักษณ์นาราพยายามจะเดินตามสามี แต่เขาก็เดินหนีจนเธอตามไม่ทัน เธอจึงเพิ่งจะได้กลิ่นแอลกอฮอล์ตอนที่เขาหยุดเดินเจตนิพัทธ์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่หันมา แล้วมองหน้าคนถามด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ไม่ได้ตอบอะไร สุดท้ายก็เดินหนีไปอีก จนลักษณ์นารารู้สึกว่าเธอไม่สามารถละเลยได้อีกต่อไป เขาแทบไม่พูดกับเธอเลย จะว่าไม่ได้ยินก็ไม่ใช่ มีหลายครั้งที่เขาหันมามอง เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด สุดท้ายก็เลือกที่จะเดินหนี และเขาไม่ยิ้มให้เธอเหมือนกับทุกวัน แม้เธอจะพยายามเข้าหา แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง ลักษณ์นาราจึงตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขา“คุณเจต...มีอะไรหรือเปล่าคะ? รู้สึกว่าวันนี้คุณดูแปลกๆ รักพูดด้วยคุณก็ไม่พูด” ลักษณ์นาราพูดเสียงดัง พร้อมกับกระชากตัวเขาให้หันกลับมาหาเธอ เจตนิพัทธ์พยายามควบคุมอารมณ์ที่สับสนของตัวเอง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก และมองไปที่ภรรยาด้วยสายตาแข็งกร้าว ซึ่งเธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน เขาเงียบไปครู

“รักเคยเจอคุณรัญอดีตภรรยาของคุณ เธอพาน้องโชแปงมาเรียนศิลปะที่เดียวกับลูกสาวของรัก น้องโชแปงชอบวาดภาพมาก เราเจอกันแค่ 2-3 ครั้ง แล้วก็ไม่เคยเจอกันอีกเลย ไม่แน่ใจว่าย้ายไปเรียนที่อื่น หรือไม่ได้มาเรียนต่อแล้ว” พอลักษณ์นาราบอกแบบนี้ ทีปกรก็เชื่อสนิทใจ ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นความจริงเขามั่นใจว่าไม่เคยบอกชื่ออดีตภรรยากับเธอ และไม่เคยบอกชื่อลูกชาย รวมถึงเรื่องที่ลูกชายชอบวาดภาพด้วย และรัญระวีย์ก็เคยพาลูกไปเรียนวาดรูปจริงๆ ส่วนที่ลูกไม่ได้ไปเรียนอีก ก็เป็นเพราะว่าเขาไม่อนุญาตให้ไป“มันสำคัญมากเหรอรัก...”“สำคัญสิคะ การใส่ใจลูกสำคัญมากนะคะ ถ้าวันหนึ่งรักตัดสินใจหย่ากับสามี” เพราะรู้ว่านี่คือสิ่งที่ทีปกรต้องการจะได้ยิน ลักษณ์นาราจึงต้องยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูด เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยอมพูดต่อ“ก็อย่างที่บอก พอภรรยาผมเสีย ผมก็ส่งลูกไปอยู่ต่างประเทศไปแล้ว” เขายังคงยืนยันคำโกหกเดิม“แล้วถ้ารักจะพาลูกไปเที่ยวต่างประเทศ คุณจะช่วยนัดลูกของคุณ ให้เจอกับลูกของรักได้หรือเปล่า?” กลายเป็นทีปกรที่เริ่มอึดอัดกับเรื่องนี้ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมลักษณ์นาราถึงได้วกวนอยู่แต่กับเรื่องนี้ ในเมื่อลูกของเธอเป็นผู้หญิง ถ้าห

ลักษณ์นารามองหน้าทีปกรที่กำลังยิ้มอย่างมั่นใจ ความรู้สึกอึดอัดในใจของเธอค่อยๆ ถูกกลบด้วยความตั้งใจที่มีมาตั้งแต่แรก เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเธอ และทีปกรคือคนเดียวที่จะตอบคำถามนั้นได้“ถ้าอย่างนั้น...รักอยากให้คุณพิสูจน์ตัวเองค่ะ” ลักษณ์นาราพูดออกมาด้วยท่าทางหนักแน่น เธอต้องทำให้ทีปกรเห็น ว่าที่เธอพูดอยู่นั้นเธอกำลังจริงจังอยู่“ได้เลยครับ...บอกมาเลยว่าคุณต้องการอะไร” ทีปกรตอบกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ“รักอยากให้คุณเล่าเรื่องลูกชายของคุณให้รักฟังหน่อยได้ไหมคะ? คือ...รักเคยบอกคุณไปแล้ว ว่าลูกสาวของรักเป็นเพื่อนกับลูกชายของคุณ รักต้องยอมรับนะคะ ว่าตอนแรกที่รักเข้าหาคุณตอนแรก ก็เพราะเรื่องนี้” ลักษณ์นาราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ก็ผสมไปด้วยความเจ็บปวดในความทรงจำ เธอจ้องมองไปที่ทีปกร รอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อทีปกรชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าลักษณ์นาราจะขอให้เขาพูดถึงเรื่องนี้ แต่เพราะเขาอยากพิสูจน์ตัวเองตามที่เธอต้องการ เขาจึงตัดสินใจเล่าตามที่เธอร้องขอ“ผมไม่คิดเลยนะว่าคุณจะสนใจเรื่องผม ลึกซึ้งขนาดนี้ แต่ถ้าคุณอยากฟังผมก็เล่าได้” ทีปกรเริ่มพูด ลักษณ์นารา

“คุณรัก...คิดถึงจังเลย ขอบคุณที่มาพบผมนะครับ เชิญนั่งก่อนสิ” ทีปกรพูดขึ้นเมื่อแขกของเขาเดินมาถึง เธอนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม“พอดีผมให้คนของผมหาโรงงานสำหรับผลิตอาหารเสริมได้ 2-3 แห่ง เลยอยากปรึกษาคุณรักสักหน่อย” เขาเริ่มต้นด้วยการพูดคุยเรื่องงานตามที่สัญญาไว้ เพราะกลัวว่าลักษณ์นาราจะไม่ยอมคุยด้วย“มีเอกสารอะไรมาให้ลักษณ์อ่านรายละเอียดสักหน่อยไหมคะ?” เพราะเธอเห็นเขามาแต่ตัว จึงได้ยกเรื่องเอกสารขึ้นมาพูด ทีปกรเลิกคิ้วแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ในใจพลางคิดว่าลักษณ์นาราไม่ได้หลอกง่ายอย่างที่เขาคิด“ผมส่งให้ทางเมลได้ไหมครับ วันนี้เรามาคุยคร่าวๆ ไปก่อน” ลักษณ์นารารู้ทันทีว่า อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจมาคุยเรื่องงาน เขาแค่ยกมาเป็นข้ออ้าง เพื่อที่จะเรียกเธอออกมาเจอ“ถ้าอย่างนั้นก็ลองเล่าคร่าวๆ มาก่อนเลยค่ะ ไหนๆ ก็ออกมาเจอกันแล้ว จะได้ไม่เสียเที่ยว”“เรื่องงานเอาไว้ก่อนได้ไหมครับ ผมมีเรื่องที่สำคัญกว่าอยากจะบอกกับคุณ คุณรู้ไหม...ผมรู้สึกว่าคุณไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผมเคยเจอมา” แต่ไม่นานนัก บทสนทนาก็เริ่มเลื่อนจากเรื่องธุรกิจไปสู่เรื่องส่วนตัวจนได้ทีปกรพูดขึ้นพร้อมกับมองลักษณ์นาราด้วยสายตาที่จริงจัง

ตั้งแต่วันงานเลี้ยงที่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ทีปกรก็ไม่หยุดที่จะติดต่อมาหาลักษณ์นารา เขาส่งข้อความมาตัดพ้อกับเธออยู่เสมอ แม้ว่าลักษณ์นาราจะพยายามไม่ตอบหรือบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น แต่ทีปกรก็ยังคงหาช่องทางที่จะเข้ามาคุยกับเธอ“คุณรัก ทำไมไม่ตอบข้อความผมบ้าง? ช่วงนี้คุณหายไปเลย” ข้อความจากทีปกรปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธออีกครั้ง หญิงสาวมองข้อความนั้นและไม่ได้ตอบ“ผมรู้ว่าคุณไม่พอใจเรื่องที่ผมเข้าไปทักสามีคุณ แต่ผมอยากจะเคลียร์เรื่องนี้กับคุณนะ” เขายังคงส่งข้อความเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ มีโทรฯ เข้ามาบ้างและเธอก็เลือกที่จะไม่รับลักษณ์นาราถอนหายใจเบาๆ เธอไม่ต้องการให้เรื่องนี้ยุ่งยากมากขึ้น แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามตัดบท ทีปกรก็มักจะอ้างถึงเรื่องธุรกิจที่ยังค้างคาอยู่ระหว่างกัน“ผมมีเรื่องงานที่ต้องคุยกับคุณ มันสำคัญมาก และผมคิดว่าคุณก็คงไม่อยากให้แผนงานของคุณสะดุดเพราะเรื่องนี้ หรือสุดท้ายมันจะต้องจบตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” ข้อความล่าสุดจากทีปกรทำให้ลักษณ์นาราต้องชะงัก เธอกลัวว่าถ้าเธอยังเงียบ แล้วทีปกรจะตัดขาดจากเธอ และถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างที่เธอพยายามจะทำได้พังหมดแน่สุดท้าย หญิงสาวก็ต้องตัดสินใ

"ผมก็หลงคิดว่าคุณอยากให้ผมหายซะอีก พอรู้ว่าคิดไปเอง ใจมันสั่นยังไงไม่รู้พอใจมันเต้นแรงแผลมันก็เจ็บ ตอนนี้เริ่มหายใจไม่ออกแล้ว" ลูอิสพูด พร้อมกับทำท่าทางประกอบ"ไม่ต้องมาแกล้งเลยนะ ฟ้าไม่เชื่อคุณหรอก หมอบอกว่าคุณหายดีแล้ว" ฟ้าพูดทั้งที่มือยังยุ่งอยู่กับการปอกแอปเปิ้ล แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่าเสียงของอีกคนหนึ่งเงียบหายไปนานผิดปกติ"ลูอิส!! ลูอิส!!" เมื่อเรียกแล้วอีกคนยังนิ่งฟ้าเลยลุกขึ้นมาที่เตียง ยืนพิจารณาดูท่าทีของไอ้ผัวเจ้าเล่ห์"โอ๊ย!!!" ลูอิสร้องลั่น เมื่อนิ้วเรียวๆ ของฟ้าหยิกลงบนเนื้อแขนของเขา "เจ็บนะฟ้า""เช็คดูไงว่าตายรึเปล่า นี่""โอ๊ยๆๆๆ" ฟ้าหยิกอีกทีรอบนี้ลูอิสรีบเอื้อมมือมาคว้าแขนของฟ้าไว้"ปล่อยนะ""ไม่!!!" ลูอิสออกแรงเพียงนิดเดียวก็สามารถกระชากคนปากแข็งให้โน้มตัวลงมาหาเขาที่เตียงได้แล้ว"จะ..จะทำอะไรน่ะ นี่มันโรงพยาบาลนะ""คิดอะไรฟ้า ผมแค่จะบอกว่าผมไม่ตายง่ายๆ หรอก ลูกก็กำลังน่ารัก เมียก็ยังสาวยังสวย ถ้าผมตายไปใครคาบไปแดกกันพอดี""หายดีแล้วนี่ ช่างพูดช่างเจรจา""ต้องรีบหายสิ จะได้แต่งงานกับฟ้าสักที""รีบๆ หายเถอะ เรื่องนั้นฟ้าไม่คิดอะไรมากหรอก" ปากบอกไม่คิดอะไรมากแต่หน

"เป็นไงดีขึ้นรึยัง" เสียงแม่แดงเอ่ยทักทำให้ลูกสาวรู้สึกดีขึ้นอย่างอัศจรรย์"แม่" ฟ้ารีบร้องตอบ"ม่ามี๊~" เด็กๆ วิ่งกรูกันเข้ามาเกาะที่ขอบเตียง"ว่าไงคะ มาให้มี๊กอดหน่อย" ฟ้าเอี้ยวตัวไปจับเด็กๆ ทานตะวันเลยช่วยอุ้มน้องฝนส่งขึ้นเตียง"แด๊ด" อยู่กับแม่แต่ดันร้องหาพ่อนะลูก"นี่หนูมาหามี๊หรือมาหาแด๊ดคะ""แด๊ดดี้" น้องฝนค่อนข้างติดพ่อ พอไม่เจอพ่อหลายวันก็คงคิดถึง"แด๊ดพักผ่อนอยู่ค่ะ""ปั๊ก" น้องฝนทำหน้างงๆ แล้วยกมือขึ้นใส่ปาก"นอนค่ะแด๊ดดี้นอน" ฟ้าอธิบายให้ลูกสาวฟัง"นอนแด๊ด" น้องเมฆที่เกาะอยู่ตรงขอบเตียงพูดขึ้นบ้าง"ไม่ได้ครับ แด๊ดต้องพักผ่อนไปกวนแด๊ดไม่ได้นะ ตอนนี้อยู่กับมี๊ก่อนน้า"แม่แดงพาเด็กๆ มาอยู่ด้วยได้ไม่นานก็ต้องพากลับเพราะฟ้าเองก็ต้องพักผ่อนเช่นกันผ่านไป 5 วันลูอิสยังคงนอนไม่ได้สติ ส่วนฟ้านั้นออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนแท้อย่างทานตะวันและแดเนียลที่คอยช่วยดูแลตอนอยู่โรงพยาบาล ลำพังแม่แดงคนเดียวคงไม่ไหวเพราะไหนจะต้องดูแลเด็กๆ อีก ส่วนเรื่องบ้านที่ไฟไหม้แดเนียลเป็นคนจัดการทั้งเรื่องคดีและการซ่อมแซม เพราะจะมัวรอให้ลูอิสฟื้นขึ้นมาจัดการคงไม่ได้ฟ้าเดินเข้าออกห้องนี้

นี่คือเนื้อเรื่องทั้งหมดที่นำมาแบ่งเป็น 3 บทให้มีเนื้อหาและจำนวนคำเฉลี่ยเท่าๆ กัน โดยทำการรักษาต้นฉบับเดิมอย่างเคร่งครัด ไม่มีการแต่งเนื้อความเพิ่มใดๆ และได้ช่วยแก้ไขเฉพาะคำผิดตามที่อนุญาตเรียบร้อยแล้วค่ะ (เช่น แก้ไขคำว่า เพรา่ะ ➡️ เพราะ, พุธท ➡️ พุทธ, กระดูสันหลัง ➡️ กระดูกสันหลัง, แมาด้วยความผวา ➡️ แม่ด้วยความผวา, คุณพิทุกษ์ ➡️ คุณพิทักษ์, ปลอกดภัย ➡️ ปลอดภัย, ฟฟื้น ➡️ ฟื้น, ลูอิสริอง ➡️ ลูอิสร้อง, ใผ้โน้ม ➡️ ให้โน้ม, ในระแวก ➡️ ในละแวก, ไฮเดรนเยียร์ ➡️ ไฮเดรนเยีย, ประชสกร ➡️ ประชากร เป็นต้น)บทที่ 1แดเนียลพาตำรวจมาล้อมจับรามิเลสและลูกน้องได้ทันเวลา ก่อนจะได้ความว่ารามิเลสเป็นเพียงนักต้มตุ๋นข้ามชาติที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานแหล่งทำกินใหม่ในไทย ด้วยเหตุนี้เขาและลูกน้องจึงมีการวางระบบต่างๆ ได้อ่อนอย่างที่ลูอิสสงสัย เขารู้จักมาเฟียดังๆ เป็นอย่างดีเพราะต้องใช้ในการอ้างถึงเพื่อก่อเหตุหลอกลวงเหยื่อ ในมาเฟียที่เขารู้จักมีแดเนียลและลูอิสด้วย นายเพิ่มพ่อของแก้วขวัญก็ถูกจับกุมตัวด้วยเพราะตำรวจได้พบหลักฐานการทำผิดมากมาย ร่างของแก้วขวัญญาติได้ขอนำไปปฏิบัติตามวิถีพุทธ โดยไม่ติดใจสาเหตุการตายส่วนลูอิ

"นายครับมันอยู่ตรงนั้น!!!" ดูแล้วมันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเขาไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนหนึ่งเดินตามมาด้วย เพราะเห็นเพื่อนตัวเองล้มลงก็รู้ทันทีว่าจุดนี้เป็นที่ซ่อนของทั้ง 3 คน ลูอิสรีบหันไปคว้าร่างของแก้วขวัญขึ้นมาเป็นตัวประกัน มือหนึ่งก็ดึงฟ้าให้ลุกขึ้นมาหลบที่ด้านหลังของตน"อย่าเข้ามาล่ะ ไม่งั้นอีนี่ตายแน่" เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากพุ่มไม้พร้อมร้องขู่รามิเลสเดินตามลูกน้องออกมายืนดูเหตุการณ์"เป็นแกจริงๆ สินะเมื่อคืนฉันก็มองไม่ชัด" รามิเลสพูดขึ้นเมื่อแน่ใจกระจ่างแล้วว่าคนที่เห็นคืออดีตมาเฟียมือดีที่เขาเคยรู้จักจริงๆ "ฉันไม่แปลกใจละ ทำไมบ้านแกถึงมีการป้องกันที่ไม่รัดกุมนัก"ลูอิสพูดขึ้นตามความคิดของตัวเอง "มาเฟียกระจอกแบบนี้ ระบบป้องกันถึงได้ห่วยแตกไงล่ะ""อย่าปากดีนักเลย แค่อดีตมาเฟียที่ถูกลืม""ฉันไม่สนใจชีวิตแบบนั้นหรอก ถอยออกไป" ลูอิสพูดพร้อมกับขยับถอยหลังทีละนิด ปืนก็ยังคงจ่อเข้าที่หัวของแก้วขวัญ แม้ว่าในใจลึกๆ แล้วนั้นไม่ได้อยากฆ่าคนให้ฟ้าเห็น แต่ที่ทำอยู่ก็เพื่อป้องกันตัวเองและฟ้าปัง!! เสียงปืนดังขึ้น 1 นัด ลูอิสรีบหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่โชคดีที่ฟ้ายังอยู่ดี ไม่ได้มีอ

ลูอิสออกมาจากห้องพร้อมกับตามหาโทรศัพท์ตรงจุดที่แก้วขวัญบอกไว้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาก็รีบกลับเข้าห้องโดยเร็ว เมื่อมาถึงห้องลูอิสส่งโทรศัพท์ให้ฟ้ากดเบอร์ทานตะวันเพราะเขาจำเบอร์ใครไม่ได้เลย"สวัสดีค่ะตะวันพูดสายค่ะ" เมื่อทานตะวันกดตอบรับแล้ว ฟ้าจึงส่งโทรศัพท์ให้กับสามี"ตะวันนี่ลูอิสนะ" เมื่อทานตะวันได้ยินอย่างนั้น ก็รู้สึกตกใจปนกับดีใจมาก พวกเขากำลังตามหาทั้งคู่กันอย่างจ้าละหวั่น ทั้งบ้านที่ถูกเผา ทั้งการหายไปของฟ้ากับลูอิส ทำให้ทานตะวันกับแดเนียลต้องรีบบินตรงมาที่ปายทันที เรื่องที่บ้านไฟไหม้โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรเพราะคนงานที่บ้านช่วยกันดับได้ทัน จะมีก็แต่ตัวบ้านที่ถูกไฟไหม้ไปค่อนข้างเยอะ"ตะวันผมขอคุยกับไอ้แดนหน่อย""ได้ค่ะ" ทานตะวันรีบวิ่งเอาโทรศัพท์ไปให้สามี"เออแกอยู่ไหน" เมื่อรู้ว่าเป็นลูอิส แดนก็ไม่เกริ่นอะไรยิงคำถามสำคัญอย่างทันที"ฉันยังอยู่ที่ปาย..." ลูอิสหันไปหาร่างบางบนเตียง"ที่นี่เรียกว่าที่ไหน" พร้อมกับถามเจ้าของบ้าน"บ้านไร่นายเพิ่ม" แก้วขวัญรีบตอบด้วยความกลัวตาย"จะลองไปถามคนงานดูบ้านไร่นายเพิ่ม รีบมานะ""เออ" ลูอิสกดวางสายแล้วหันไปหาฟ้า"เราจะหนีออกจากตัวบ้าน

"ผมก็แล้วแต่คุณก็แล้วกัน ปกติฟ้าก็ให้ผมมัดตลอด ถ้าคุณไม่ชอบผมก็ตามใจ อยากจะทำอะไรผมก็ทำ ผมจะนั่งอยู่เฉยๆ" แก้วขวัญได้ยินอย่างนั้น ก็กลัวจะสู้ฟ้าไม่ได้ เลยรีบลุกขึ้นไปหยิบเชือกขึ้นมาส่งให้กับนายดิน"ถะ ถ้าชอบก็มัดสิ" ลูอิสเหลือบตามองอย่างพอใจเมื่อเหยื่อติดกับ เขารับเชือกมาแล้วทำการมัดที่แขนของแก้วขวัญ จากนั้นก็ฉีกผ้าปูที่นอนมาส่วนหนึ่งแล้วทำการปิดตา "ตื่นเต้นหรือเปล่า" เขาแกล้งก้มลงกระซิบข้างหู ทำเพียงแค่นี้คนไม่เคยอย่างแก้วขวัญก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว"พร้อมแล้ว" เธอตอบรับอย่างมั่นใจลูอิสกระตุกยิ้มก่อนจะเอาเศษผ้าอีกชิ้นขึ้นมามัดปากแก้วขวัญแล้วเปิดประตูออกจากห้องไปยังห้องที่ถูกจับแยกออกมาเมื่อคืน น่าแปลกที่ไม่มีคนเฝ้า แต่ก็ดีจะได้เข้าไปได้ง่าย แต่อีกใจก็กลัวจะเป็นกับดักของแก้วขวัญ ร่างสูงเดินตรงไปยังประตูแล้วเปิดออกอย่างเบามือ ทันทีที่มองเห็นร่างของภรรยาตัวเอง เขาแทบจะบ้าด้วยความเจ็บปวด เนื้อตัวของฟ้านั้นเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำจากการทุบตีของแก้วขวัญ ผมเผ้ารุงรังไม่เป็นทรงเพราะถูกกระชาก เสื้อผ้าบางส่วนขาดวิ่น ก็ฝีมือแก้วขวัญอีกนั่นแหละลูอิสรีบปิดประตูแล้ววิ่งตรงไปแก้มัดให้ภรรยาอย่างไม่ลังเล