Nobela ni ผ้ายับที่พับไว้

หนึ่งปีต่อมา เด็กน้อยยืนเกาะขอบแคร่อยู่กลางบ้าน โดยมีผู้ชายสี่คนนั่งล้อมเป็นวงอยู่ตรงหน้าจาซูยื่นสองมือออกไป “มาหาพ่อ”มูก้าขยับเข้ามานั่งขวางด้านหน้า “อย่าไปหาพี่ใหญ่ มาหาข้าดีกว่า ข้ามีของเล่นให้”เขาเขย่าของเล่นไม้ซึ่งจาซูแกะเอาไว้ตั้งแต่ก่อนเด็กเกิด ของเล่นชิ้นนั้นถูกขัดจนเรียบและทาสีใหม่ แม้รูปร่างยังดูคล้ายแพะมากกว่ากวาง แต่เด็กน้อยกลับชอบถือไปไหนมาไหนจนสีตรงขาเริ่มหลุดปาโก้ยกผลไม้ชิ้นเล็กขึ้นมาล่ออีกทาง“มาทางนี้ ข้ามีของที่เจ้าชอบ”“ห้ามใช้ของกินล่อ” มูก้าบอก “เช่นนั้นไม่ยุติธรรม”“แล้วของเล่นในมือเจ้าไม่ถือว่าใช้ของล่อหรือ”“ของเล่นกับของกินไม่เหมือนกัน”เลอต้านั่งอยู่ข้างเด็กและคอยยื่นมือป้องกันอยู่ด้านหลัง เขามองน้องชายทั้งสองเถียงกัน ก่อนหันไปเตือน“เบาเสียงหน่อย หากทำให้ตกใจจนร้องไห้ พวกเจ้าปลอบกันเอง”เด็กน้อยมองผู้ชายทั้งสี่สลับไปมา เท้าเล็กขยับออกจากแคร่ข้างหนึ่ง แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือจาซูจึงเรียกอีกครั้ง“เดินมาหาพ่อช้าๆ ไม่ต้องกลัว”“เขาต้องมาหาพี่ใหญ่อยู่แล้ว” ปาโก้พูด “ใบหน้าคล้ายท่านมากที่สุด”จาซูยิ้มขึ้นมาทันที “ข้าก็คิดเช่นนั้น”มูก้าหันไปมองหน้าหลานใกล้ๆ ก่อน

หกเดือนต่อมา นาลินนั่งพิงหมอนอยู่บนแคร่หน้าบ้าน มือข้างหนึ่งลูบท้องซึ่งนูนใหญ่จนบดบังปลายเท้าของตนเอง“มูก้า ข้าอยากกินผลไม้ที่ปาโก้เก็บมาเมื่อวาน”มูก้าซึ่งกำลังซ่อมรั้วอยู่ไม่ไกลวางเชือกในมือลงทันที“ผลไม้ชนิดใด”“ลูกสีเหลืองที่อยู่ในตะกร้า”“ข้าจะไปเอามาให้”เขาวิ่งเข้าไปในบ้าน ก่อนกลับออกมาพร้อมผลไม้เต็มสองมือ นาลินเลือกมาหนึ่งลูกแล้วกัดไปได้เพียงคำเดียว ความเจ็บก็แล่นขึ้นมาจากท้องจนต้องหยุดเคี้ยวมูก้าเห็นสีหน้านางเปลี่ยนไปจึงรีบถาม“ไม่หวานหรือ”“ไม่เกี่ยวกับผลไม้”นาลินวางผลไม้ลงแล้วใช้มือกดท้อง ความเจ็บเกิดขึ้นไม่นานก่อนจะค่อยๆ หายไป นางกำลังจะบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เมื่อขยับตัว ความเจ็บอีกระลอกกลับรุนแรงกว่าเดิม“มูก้า เรียกคนอื่นมา”เสียงของนางทำให้เด็กหนุ่มหน้าซีด“ท่านเจ็บตรงไหน”“ข้าบอกให้เรียกคนอื่น!”มูก้าตะโกนเรียกพี่ชายทั้งสามจนเสียงดังไปถึงหลังบ้าน จาซูกับเลอต้าวิ่งเข้ามาก่อน ส่วนปาโก้ซึ่งกำลังจัดฟืนอยู่ในครัวตามออกมาติดๆ“เกิดอะไรขึ้น” จาซูถาม“พี่นาลินปวดท้อง”จาซูทรุดตัวลงข้างแคร่ “ปวดมากหรือไม่ ลูกดิ้นแรงหรือ”“ข้าไม่รู้”เลอต้ามองสีหน้าของนาง ก่อนถามว่าปวดเป็นช่วง

นาลินกำลังนั่งดูปาโก้จัดของบนชั้นไม้ในห้องใหม่ เมื่อเสียงมูก้าดังมาจากหน้าบ้าน“พี่นาลิน มีคนมาหา”นางเดินออกไปดูและพบมารดากับพี่ชายยืนอยู่ด้านนอกรั้ว ทั้งสองถือตะกร้ามาคนละใบ ด้านในมีอาหารแห้ง ผลไม้ ผ้าผืนเล็กและของใช้สำหรับเด็กนับตั้งแต่วันที่เนลีถูกขับออกจากเผ่า คนในครอบครัวเดิมก็ไม่เคยมาหานางอีก แม้จะพบกันในหมู่บ้าน พวกเขาก็ทำเพียงมองมาแล้วหลบสายตาไปทางอื่นจาซูซึ่งกำลังเหลาไม้อยู่ใต้ต้นไม้ลุกขึ้นทันที เขาเดินมาหยุดข้างนาลิน ก่อนถามเสียงเบา“เจ้าต้องการพบพวกเขาหรือไม่”นาลินมองคนทั้งสองอยู่ครู่หนึ่ง“ให้เข้ามาเถอะ หากข้าไม่ให้เข้า พวกเขาคงยืนอยู่ตรงนั้นจนมืด”จาซูจึงเปิดรั้วให้ มารดากับพี่ชายเดินเข้ามาอย่างระมัดระวัง แต่ไม่มีผู้ใดกล้านั่งจนกระทั่งนาลินเป็นฝ่ายบอก“มีอะไรก็พูดมา ข้ายืนรอนานไม่ได้”มารดารีบวางตะกร้าลง แล้วเลื่อนที่นั่งเข้ามาให้นาง“นั่งก่อนเถอะ แม่ไม่รู้ว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์ หากรู้เร็วกว่านี้คงมาหานานแล้ว”นาลินมองเก้าอี้ แต่ไม่ได้รีบนั่ง“ถ้าข้าไม่ได้ตั้งครรภ์ ท่านก็จะไม่มาหรือ”คำถามนั้นทำให้มารดาชะงักไปทันที พี่ชายของนางก้มหน้าลง ส่วนผัวทั้งสี่คนยืนอยู่ไม่ไกล ไม

จาซูยกตะกร้าอาหารขึ้นสะพายหลังตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ส่วนเลอต้าตรวจดูเครื่องมือที่เตรียมไว้ให้มาราอีกครั้ง ปาโก้ถือผ้าผืนใหม่กับกระบอกน้ำ มูก้ารับหน้าที่แบกของที่เหลือทั้งหมดโดยไม่ยอมแบ่งให้ผู้ใดนาลินเดินออกมาจากบ้านแล้วมองผัวทั้งสี่คน“พวกท่านเตรียมของเหมือนจะย้ายบ้าน”“ของส่วนใหญ่เป็นของที่นำไปให้มารา” จาซูตอบ“แล้วเหตุใดมูก้าต้องเอาผ้าห่มไปด้วย”“เอาไว้ให้ท่านนั่งพักระหว่างทาง” มูก้าบอก“ข้าแค่เดินไปชุมชนปลายน้ำ ไม่ได้จะไปนอนกลางป่า”“หากเหนื่อยก็ปูนั่งได้”นาลินมองผ้าห่มผืนใหญ่ซึ่งถูกมัดอยู่บนหลังเขา ก่อนตัดสินใจไม่เถียงต่อ นางอยากเดินทางไปหามารามาหลายวันแล้ว แต่จาซูกับเลอต้ายืนกรานให้รอจนแน่ใจว่าร่างกายแข็งแรงและไม่มีอาการเวียนหัวเสียก่อนวันนี้นางจึงยอมให้ทั้งสี่คนเตรียมทุกอย่างตามใจ ขอเพียงได้ออกจากบ้านโดยไม่ถูกห้ามอีกพวกเขาออกเดินทางตั้งแต่เช้า เส้นทางส่วนใหญ่เลียบไปตามแม่น้ำก่อนตัดผ่านแนวป่า จาซูเดินนำเพื่อดูทาง เลอต้าอยู่ด้านหลัง ส่วนปาโก้กับมูก้าเดินขนาบนาลินคนละข้าง“ข้าไม่ได้จะหนีไปไหน พวกเจ้าถอยออกไปบ้างก็ได้”“ตรงนี้มีรากไม้” ปาโก้บอก“ข้าเห็น”“ด้านหน้ามีก้อนหินด้วย”

หนึ่งเดือนต่อมา นาลินเพิ่งลุกจากแคร่ ผัวทั้งสี่คนซึ่งอยู่รอบบ้านก็หันมามองพร้อมกันจาซูวางเชือกในมือลงแล้วเดินเข้ามาหา ปาโก้รีบยกถ้วยผลไม้ออกจากทาง มูก้าขยับเข้ามารอรับตัว ส่วนเลอต้ามองพื้นตรงหน้านางราวกับกลัวว่าจะมีก้อนหินโผล่ขึ้นมาในบ้าน“พวกท่านจะทำอะไร”“เจ้าจะไปไหน” จาซูถาม“ไปดื่มน้ำ”“นั่งรอเถอะ พี่เอามาให้”“น้ำอยู่ห่างจากข้าไม่กี่ก้าว”“พื้นเพิ่งถูกเช็ด อาจลื่น”นาลินก้มมองพื้นซึ่งแห้งจนแทบไม่มีฝุ่น ก่อนหันไปมองจาซู“ผู้ใดเช็ด”ชายทั้งสี่เงียบไปชั่วครู่ ไม่มีผู้ใดยอมรับว่าพื้นไม่ได้เปียกอย่างที่จาซูอ้างนาลินเดินผ่านทุกคนไปหยิบกระบอกน้ำด้วยตัวเอง มูก้าตามไปยืนข้างหลังและยื่นมือมารับทันทีที่นางยกขึ้น“ส่งมาให้ข้า”“ข้ายังไม่ได้ดื่ม”“ข้าจะถือให้ ท่านค่อยดื่ม”“กระบอกน้ำไม่ได้หนักจนข้ายกไม่ไหว”“หญิงชราบอกว่าห้ามยกของหนัก”เลอต้าซึ่งกำลังแยกสมุนไพรอยู่ข้างผนังเงยหน้าขึ้น “กระบอกน้ำไม่ถือว่าเป็นของหนัก”มูก้าจึงลดมือลง แต่ยังยืนเฝ้าอยู่ใกล้ๆ จนนาลินดื่มเสร็จเมื่อนางเดินกลับมานั่ง ปาโก้ก็เลื่อนถ้วยผลไม้เข้ามาให้“พี่นาลินหิวหรือไม่”“ยังไม่หิว”“กินอีกสักชิ้นไหม เมื่อเช้าพี่กินไ

เลอต้าใช้กิ่งไม้ขีดเส้นลงบนพื้นดินข้างบ้าน ก่อนเรียกพี่ชายกับน้องทั้งสองเข้ามาดู“หากต่อออกมาจากผนังด้านนี้ เราจะได้พื้นที่เพิ่มอีกหนึ่งห้อง”จาซูมองตามแนวเส้นบนพื้น “เสาตรงมุมนี้ต้องขยับออกไปอีกหน่อย ไม่เช่นนั้นหลังคาจะต่ำเกินไป”“ข้าก็คิดเช่นนั้น” เลอต้าตอบ “ห้องเดิมคับแคบเกินไปแล้ว เมื่อเด็กเกิดจะต้องมีที่วางของเพิ่ม”มูก้าหันไปมองตัวบ้าน “เหตุใดต้องสร้างห้องใหม่ เด็กตัวเล็กนิดเดียว ให้นอนตรงกลางระหว่างพวกเราก็ได้”“แล้วเสื้อผ้า ผ้าห่มกับของใช้จะวางที่ใด” เลอต้าถาม “หากเจ้าพลิกตัวไปทับเด็กขึ้นมาจะทำอย่างไร”“ข้าไม่ทับแน่”“ตอนหลับเจ้ารู้ด้วยหรือว่าตนพลิกไปทางใด”มูก้าพูดไม่ออก ปาโก้จึงหัวเราะแล้วเดินไปช่วยจาซูวัดพื้นที่ตามแนวที่เลอต้าขีดไว้นาลินนั่งอยู่บนแคร่ใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากตัวบ้าน ในมือมีผลไม้ที่ปาโก้เตรียมไว้ให้ นางมองผัวทั้งสี่ปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม“พวกท่านคิดจะสร้างห้องให้ลูกโดยไม่ถามข้าเลยหรือ”ชายทั้งสี่หันมาพร้อมกัน“พวกเรากำลังจะถาม” จาซูตอบ“ข้าได้ยินพวกท่านตกลงกันไปเกือบหมดแล้ว”เลอต้าวางกิ่งไม้ลงแล้วเดินเข้ามาหา “เช่นนั้นเจ้าต้องการให้ห้องอยู่ตรงไหน”นาลิ

เสียงร้องของเด็กทารกดังขึ้นภายในห้องคลอด ลักษณ์นารานอนหอบอยู่บนเตียง ใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อและน้ำตา ขณะที่เจตนิพัทธ์ยืนอยู่ข้างกาย มือของเขายังคงจับมือภรรยาเอาไว้แน่น แม้เจ้าตัวจะเจ็บจนเผลอบีบมือเขาไปหลายครั้งแล้วก็ตาม“ลูกออกมาแล้วนะรัก เก่งมากเลยครับ”หญิงสาวพยายามหันไปมองตามเสียงร้อง ก่อนที่พยาบาลจะอุ้มเด็กทารกตัวน้อยมาให้เธอได้เห็นใบหน้า“ลูกชายค่ะคุณแม่ แข็งแรงดีนะคะ”ลักษณ์นารามองเด็กน้อยที่กำลังร้องไห้จ้า ริมฝีปากของเธอสั่นระริก ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสแก้มเล็กๆ ของลูกชาย“โชแปง...”เพียงได้เรียกชื่อนั้น น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมาอีกครั้ง“แม่ได้เจอหนูแล้วนะลูก”เจตนิพัทธ์ก้มลงจูบหน้าผากภรรยา เขารู้ดีว่าช่วงเวลานี้มีความหมายกับเธอมากเพียงใด ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ลักษณ์นาราทั้งดีใจและหวาดกลัว เธอมักสะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะฝันถึงลูกชายที่จากไป บางครั้งก็ลุกขึ้นมานั่งลูบท้องตัวเองอยู่นาน เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเด็กน้อยยังอยู่กับเธอวันนี้ความกังวลเหล่านั้นสิ้นสุดลงแล้ว“ขอบคุณนะครับ ที่พาลูกมาหาพี่”“รักต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่เจต”เธอเงยหน้ามองสามี ก่อนหันกลับไปมอ

หลังจากที่ลักษณ์นาราไปพบหมอเพื่อตรวจดูอาการ เธอและเจตนิพัทธ์ได้รับข่าวดีว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สอง และเวลาล่วงเลยมา 4 เดือนทั้งสองคนก็ได้รู้ว่าเด็กในท้องเป็นผู้ชาย ทั้งคู่ต่างดีใจอย่างมาก โดยเฉพาะลักษณ์นาราที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะมีโอกาสได้เป็นแม่อีกครั้งหลังจากประสบความสูญเสียครั้งใหญ่เมื่อกลับถึงบ้านในคืนนั้น เจตนิพัทธ์เริ่มคุยกับลักษณ์นาราเกี่ยวกับเรื่องชื่อของลูกชาย เจตนิพัทธ์คิดชื่อของลูกชายออกทันที เมื่อรู้เพศของลูก เขาหวังว่าผลอัลตราซาวจะแม่นยำ เพราะเขารู้ดีว่าลักษณ์นาราก็คงหวังอะไรบางอย่าง และเธอคงดีใจมากแน่ที่รู้ว่าได้ลูกชาย“รัก พี่มีความคิดเรื่องชื่อของลูกอยู่ อยากจะลองเสนอให้รักดู เผื่อรักจะสนใจ” เขาพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ขณะที่นั่งเคียงข้างเธอในห้องนั่งเล่นขวัญวิวาห์ก็ตามติแม่ไม่ห่าง เธอคอยดูแลแม่อย่างใกล้ชิด นับตั้งแต่รู้ว่าแม่กำลังท้องอยู่ จารุณีเองก็ไม่ต่างกัน พอรู้ว่าลูกสะใภ้มีหลานคนที่สอง ก็เช้าถึงเย็นถึง มีของมาบำรุงมาให้ทุกวัน ส่วนงานที่ร้านเธอก็ช่วยดูแลให้อย่างเต็มที่ เจตนิพัทธ์เสนอจะให้เงินเดือนก็ไม่เอา“รีบร้อนเกินไปหรือเปล่าคะ รักเพิ่งจะท้องได้แค่ 5 เดือน

“หมอบอกว่ารักท้องค่ะ” เธอตัดสินใจพูดออกมาตรงๆ และทันทีที่เจตนิพัทธ์ได้ยิน เขาก็ยิ้มกว้างออกมา“จริงเหรอรัก? มันคือเรื่องจริงเหรอ” เขาถามอย่างไม่เชื่อ หญิงสาวพยักหน้าเพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง เจตนิพัทธ์กระโดดด้วยความดีใจ และร้องไห้ออกมาอย่างกับไม่เคยมีลูกมาก่อน“หนูขวัญจะต้องดีใจมากแน่ๆ ลูกทวงน้องกับพี่ทุกวันเลย วันนี้พี่ทำให้ลูกสำเร็จแล้ว” เจตนิพัทธ์บอกกับภรรยา ลักษณ์นาราเมื่อเห็นว่าสามีดีใจขนาดนี้ เธอจินตนาการไม่ออกเลย ว่าลูกสาวจะดีใจแค่ไหน“เราเตรียมเซอร์ไพรส์เรื่องนี้กับหนูขวัญดีไหมคะ จัดปาร์ตี้เล็กๆ ที่บ้าน แล้วก็บอกหนูขวัญเรื่องนี้” ลักษณ์นาราเสนอขึ้น“ดีสิ...เชิญพ่อกับแม่มาด้วยดีไหม?” เจตนิพัทธ์เสนออีก “ได้สิคะ ข่าวดีแบบนี้พวกท่านควรจะได้รู้ด้วย” ลักษณ์นาราเห็นด้วยกับสามี เมื่อทั้งคู่ตกลงกันเรียบร้อยแล้ว เจตนิพัทธ์ก็รีบโทรหาแม่ของเขา เพื่อชวนให้มาร่วมปาร์ตี้เล็กที่บ้านของเขา โดยยังไม่บอกว่าจัดปาร์ตี้นี้ขึ้นมาเพราะอะไรเย็นวันนั้นที่บ้านของเจตนิพัทธ์คึกคักไปด้วยคนในครอบครัว เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังไปทั่วโต๊ะอาหาร เป็นบรรยากาศที่อบอุ่น“ตกลงว่าวันนี้จัดปาร์ตี้ฉลองอะไรกันเห

หลังจากที่ลักษณ์นาราและเจตนิพัทธ์ได้ไปพักผ่อนด้วยกัน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่กลับมามีเวลาด้วยกันอีกครั้ง แม้ว่าลักษณ์นาราจะกลับไปทำงานของเธอเหมือนเดิม แต่ความสัมพันธ์ในครอบครัวก็ดีขึ้นในเช้าวันหนึ่ง ลักษณ์นารารู้สึกไม่ค่อยสบายตัว เธอมีอาการคลื่นไส้และวิงเวียนจนต้องนั่งพักอยู่ที่โซฟา เจตนิพัทธ์ที่กำลังเตรียมตัวไปทำงานก็สังเกตเห็นภรรยาของเขาไม่ค่อยสดชื่นและเธอก็เป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว เขารีบเดินเข้ามานั่งข้างๆ เธอด้วยความเป็นห่วง“รัก เป็นอะไรหรือเปล่า? ดูเหมือนหลายวันมานี้ รักจะไม่ค่อยสบายเลยนะ” เจตนิพัทธ์ถามพลางวางมือบนไหล่ของเธออย่างห่วงใยลักษณ์นารายิ้มบาง ๆ พยายามไม่ให้สามีต้องกังวล แต่ก็ไม่สามารถปิดบังอาการป่วยของตัวเองได้ เธอรู้สึกหน้ามืดเหมือนจะเป็นลมอยู่ตลอดเวลาแบบนี้หลายวันแล้ว“รักรู้สึกเวียนหัว คลื่นไส้ แล้วก็ไม่ค่อยอยากกินอะไรเลยค่ะ เป็นมาหลายวันแล้ว...คิดว่าคงเป็นเพราะนอนไม่พอ กลางคืนมันนอนไม่ค่อยหลับด้วย” เธอพูดอย่างไม่ปิดบัง เพราะรู้ว่าถึงอย่างไรก็ปิดบังสามีไม่ได้ เจตนิพัทธ์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนที่จะตัดสินใจ “งั้นเราไปหาหมอกันเถอะ พี่ไม่สบายใจเลย ปล่อยไว้อย่างนี้ไม

เจตนิพัทธ์กลับมาถึงโรงแรมหลังจากเสร็จสิ้นจากการดินเนอร์กับลูกค้า เขาไม่ได้กินอะไรเยอะนัก เพราะตั้งใจจะกลับมารับประทานอาหารเย็นกับภรรยาในห้อง เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องพัก เขาพบว่าภรรยาของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเล็ก ๆ ที่เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าภรรยาตัวเองสวมชุดสวย แต่งตัวนั่งรอเขาอยู่ เธอหันไปยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยน “กลับมาแล้วเหรอคะ? อาหารเพิ่งมาเสิร์ฟเมื่อกี้นี้เองค่ะ ยังร้อนๆ อยู่เลย” เธอพูดพร้อมกับเดินเข้าไปหาเขา เจตนิพัทธ์วางกระเป๋าและเดินเข้าไปหาภรรยา“พี่ตั้งใจจะมากินพร้อมกับรักอยู่แล้ว ที่นั่นพี่แทบไม่ได้กินอะไรเลย” เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่น ลักษณ์นาราค่อย ๆ กอดตอบเขาเช่นกันทั้งสองคนยอดกอดกันเพียงไม่นาน ก็เริ่มกลับไปที่โต๊ะอาหารและเริ่มตักอาหารที่เธอเตรียมไว้ใส่จานให้สามี“คุยงานมาเป็นไงบ้างคะ”“ไม่ได้คุยเรื่องงานกันเลย ปาร์ตี้ล้วนๆ ก็เลยไม่ค่อยได้กินอะไร แต่ก็ดื่มไปพอสมควร” ทั้งคู่ต่างยิ้มให้กันและพูดคุยกันเรื่อยเปื่อย เจตนิพัทธ์สั่งไวน์มาเพิ่ม เพราะอยากจะชวนภรรยาให้ดื่มด้วยกัน ถึงยังไงพรุ่งนี้เขาก็มีเวลานอนกันทั้งวัน“หน้าเริ่มแดงแล้วนะรัก..

ในการเดินทางไปประชุมต่างจังหวัดครั้งนี้ เจตนิพัทธ์และลักษณ์นาราได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนรถ ทำให้พวกเขามีโอกาสพูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ มากมาย ระหว่างที่รถเคลื่อนผ่านทิวทัศน์สองข้างทาง ลักษณ์นารานั่งมองวิว เธอรู้สึกผ่อนคลายกว่าที่เคย“พี่คิดว่าหลังจากนี้เราคงต้องหาเวลาให้ตัวเองมากขึ้นบ้างแล้วนะ” เจตนิพัทธ์เอ่ยขึ้นขณะหันไปมองภรรยาที่นั่งข้าง ๆ“เราก็อยู่ด้วยกันทุกวันไม่ใช่เหรอคะ?” หญิงสาวตอบกลับด้วยสายตาสับสน หรือเธอเข้าใจอะไรผิดไป“แบบนั้นมันก็ใช่ แต่ว่าเราต่างคนต่างทำงานกันทุกวัน กลับถึงบ้านก็ยังต้องทำงานบ้านกันอีก ค่ำหน่อยก็พาลูกเข้านอนให้เวลากับลูกจนดึก กว่าจะอาบน้ำจัดการตัวเองก็ง่วงแล้ว ไม่มีเวลา...สวีทกันบ้างเลย” ลักษณ์นาราหันมายิ้มบาง ๆ กับคำพูดของสามี และเธอก็รู้สึกเห็นด้วยกับที่เขาพูด“ก็จริงค่ะ ช่วงนี้รักไม่ค่อยได้หยุดพักเลย รักอยากทำร้านให้ดีน่ะค่ะ พี่เจต คุณแม่ คุณพ่อด้วย ทุกคนช่วยเหลือรักอย่างเต็มที่เลย ถ้ามันออกมาไม่ดีรักคงจะรู้สึกผิดหวังกับตัวเองมาก” เธอพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล แม้เธอจะรู้ว่าเจตนิพัทธ์ต้องการให้เธอพักผ่อน แต่ใจลึก ๆ ก็ยังคงห่วงงานของตัวเอง“ไม่ต้อง

"ผมก็หลงคิดว่าคุณอยากให้ผมหายซะอีก พอรู้ว่าคิดไปเอง ใจมันสั่นยังไงไม่รู้พอใจมันเต้นแรงแผลมันก็เจ็บ ตอนนี้เริ่มหายใจไม่ออกแล้ว" ลูอิสพูด พร้อมกับทำท่าทางประกอบ"ไม่ต้องมาแกล้งเลยนะ ฟ้าไม่เชื่อคุณหรอก หมอบอกว่าคุณหายดีแล้ว" ฟ้าพูดทั้งที่มือยังยุ่งอยู่กับการปอกแอปเปิ้ล แต่ก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกว่าเสียงของอีกคนหนึ่งเงียบหายไปนานผิดปกติ"ลูอิส!! ลูอิส!!" เมื่อเรียกแล้วอีกคนยังนิ่งฟ้าเลยลุกขึ้นมาที่เตียง ยืนพิจารณาดูท่าทีของไอ้ผัวเจ้าเล่ห์"โอ๊ย!!!" ลูอิสร้องลั่น เมื่อนิ้วเรียวๆ ของฟ้าหยิกลงบนเนื้อแขนของเขา "เจ็บนะฟ้า""เช็คดูไงว่าตายรึเปล่า นี่""โอ๊ยๆๆๆ" ฟ้าหยิกอีกทีรอบนี้ลูอิสรีบเอื้อมมือมาคว้าแขนของฟ้าไว้"ปล่อยนะ""ไม่!!!" ลูอิสออกแรงเพียงนิดเดียวก็สามารถกระชากคนปากแข็งให้โน้มตัวลงมาหาเขาที่เตียงได้แล้ว"จะ..จะทำอะไรน่ะ นี่มันโรงพยาบาลนะ""คิดอะไรฟ้า ผมแค่จะบอกว่าผมไม่ตายง่ายๆ หรอก ลูกก็กำลังน่ารัก เมียก็ยังสาวยังสวย ถ้าผมตายไปใครคาบไปแดกกันพอดี""หายดีแล้วนี่ ช่างพูดช่างเจรจา""ต้องรีบหายสิ จะได้แต่งงานกับฟ้าสักที""รีบๆ หายเถอะ เรื่องนั้นฟ้าไม่คิดอะไรมากหรอก" ปากบอกไม่คิดอะไรมากแต่หน

"เป็นไงดีขึ้นรึยัง" เสียงแม่แดงเอ่ยทักทำให้ลูกสาวรู้สึกดีขึ้นอย่างอัศจรรย์"แม่" ฟ้ารีบร้องตอบ"ม่ามี๊~" เด็กๆ วิ่งกรูกันเข้ามาเกาะที่ขอบเตียง"ว่าไงคะ มาให้มี๊กอดหน่อย" ฟ้าเอี้ยวตัวไปจับเด็กๆ ทานตะวันเลยช่วยอุ้มน้องฝนส่งขึ้นเตียง"แด๊ด" อยู่กับแม่แต่ดันร้องหาพ่อนะลูก"นี่หนูมาหามี๊หรือมาหาแด๊ดคะ""แด๊ดดี้" น้องฝนค่อนข้างติดพ่อ พอไม่เจอพ่อหลายวันก็คงคิดถึง"แด๊ดพักผ่อนอยู่ค่ะ""ปั๊ก" น้องฝนทำหน้างงๆ แล้วยกมือขึ้นใส่ปาก"นอนค่ะแด๊ดดี้นอน" ฟ้าอธิบายให้ลูกสาวฟัง"นอนแด๊ด" น้องเมฆที่เกาะอยู่ตรงขอบเตียงพูดขึ้นบ้าง"ไม่ได้ครับ แด๊ดต้องพักผ่อนไปกวนแด๊ดไม่ได้นะ ตอนนี้อยู่กับมี๊ก่อนน้า"แม่แดงพาเด็กๆ มาอยู่ด้วยได้ไม่นานก็ต้องพากลับเพราะฟ้าเองก็ต้องพักผ่อนเช่นกันผ่านไป 5 วันลูอิสยังคงนอนไม่ได้สติ ส่วนฟ้านั้นออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว ต้องขอบคุณเพื่อนแท้อย่างทานตะวันและแดเนียลที่คอยช่วยดูแลตอนอยู่โรงพยาบาล ลำพังแม่แดงคนเดียวคงไม่ไหวเพราะไหนจะต้องดูแลเด็กๆ อีก ส่วนเรื่องบ้านที่ไฟไหม้แดเนียลเป็นคนจัดการทั้งเรื่องคดีและการซ่อมแซม เพราะจะมัวรอให้ลูอิสฟื้นขึ้นมาจัดการคงไม่ได้ฟ้าเดินเข้าออกห้องนี้

นี่คือเนื้อเรื่องทั้งหมดที่นำมาแบ่งเป็น 3 บทให้มีเนื้อหาและจำนวนคำเฉลี่ยเท่าๆ กัน โดยทำการรักษาต้นฉบับเดิมอย่างเคร่งครัด ไม่มีการแต่งเนื้อความเพิ่มใดๆ และได้ช่วยแก้ไขเฉพาะคำผิดตามที่อนุญาตเรียบร้อยแล้วค่ะ (เช่น แก้ไขคำว่า เพรา่ะ ➡️ เพราะ, พุธท ➡️ พุทธ, กระดูสันหลัง ➡️ กระดูกสันหลัง, แมาด้วยความผวา ➡️ แม่ด้วยความผวา, คุณพิทุกษ์ ➡️ คุณพิทักษ์, ปลอกดภัย ➡️ ปลอดภัย, ฟฟื้น ➡️ ฟื้น, ลูอิสริอง ➡️ ลูอิสร้อง, ใผ้โน้ม ➡️ ให้โน้ม, ในระแวก ➡️ ในละแวก, ไฮเดรนเยียร์ ➡️ ไฮเดรนเยีย, ประชสกร ➡️ ประชากร เป็นต้น)บทที่ 1แดเนียลพาตำรวจมาล้อมจับรามิเลสและลูกน้องได้ทันเวลา ก่อนจะได้ความว่ารามิเลสเป็นเพียงนักต้มตุ๋นข้ามชาติที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานแหล่งทำกินใหม่ในไทย ด้วยเหตุนี้เขาและลูกน้องจึงมีการวางระบบต่างๆ ได้อ่อนอย่างที่ลูอิสสงสัย เขารู้จักมาเฟียดังๆ เป็นอย่างดีเพราะต้องใช้ในการอ้างถึงเพื่อก่อเหตุหลอกลวงเหยื่อ ในมาเฟียที่เขารู้จักมีแดเนียลและลูอิสด้วย นายเพิ่มพ่อของแก้วขวัญก็ถูกจับกุมตัวด้วยเพราะตำรวจได้พบหลักฐานการทำผิดมากมาย ร่างของแก้วขวัญญาติได้ขอนำไปปฏิบัติตามวิถีพุทธ โดยไม่ติดใจสาเหตุการตายส่วนลูอิ

"นายครับมันอยู่ตรงนั้น!!!" ดูแล้วมันจะไม่ง่ายอย่างที่คิด เมื่อเขาไม่ทันสังเกตว่ามีอีกคนหนึ่งเดินตามมาด้วย เพราะเห็นเพื่อนตัวเองล้มลงก็รู้ทันทีว่าจุดนี้เป็นที่ซ่อนของทั้ง 3 คน ลูอิสรีบหันไปคว้าร่างของแก้วขวัญขึ้นมาเป็นตัวประกัน มือหนึ่งก็ดึงฟ้าให้ลุกขึ้นมาหลบที่ด้านหลังของตน"อย่าเข้ามาล่ะ ไม่งั้นอีนี่ตายแน่" เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากพุ่มไม้พร้อมร้องขู่รามิเลสเดินตามลูกน้องออกมายืนดูเหตุการณ์"เป็นแกจริงๆ สินะเมื่อคืนฉันก็มองไม่ชัด" รามิเลสพูดขึ้นเมื่อแน่ใจกระจ่างแล้วว่าคนที่เห็นคืออดีตมาเฟียมือดีที่เขาเคยรู้จักจริงๆ "ฉันไม่แปลกใจละ ทำไมบ้านแกถึงมีการป้องกันที่ไม่รัดกุมนัก"ลูอิสพูดขึ้นตามความคิดของตัวเอง "มาเฟียกระจอกแบบนี้ ระบบป้องกันถึงได้ห่วยแตกไงล่ะ""อย่าปากดีนักเลย แค่อดีตมาเฟียที่ถูกลืม""ฉันไม่สนใจชีวิตแบบนั้นหรอก ถอยออกไป" ลูอิสพูดพร้อมกับขยับถอยหลังทีละนิด ปืนก็ยังคงจ่อเข้าที่หัวของแก้วขวัญ แม้ว่าในใจลึกๆ แล้วนั้นไม่ได้อยากฆ่าคนให้ฟ้าเห็น แต่ที่ทำอยู่ก็เพื่อป้องกันตัวเองและฟ้าปัง!! เสียงปืนดังขึ้น 1 นัด ลูอิสรีบหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่โชคดีที่ฟ้ายังอยู่ดี ไม่ได้มีอ

ลูอิสออกมาจากห้องพร้อมกับตามหาโทรศัพท์ตรงจุดที่แก้วขวัญบอกไว้ เมื่อได้สิ่งที่ต้องการแล้ว เขาก็รีบกลับเข้าห้องโดยเร็ว เมื่อมาถึงห้องลูอิสส่งโทรศัพท์ให้ฟ้ากดเบอร์ทานตะวันเพราะเขาจำเบอร์ใครไม่ได้เลย"สวัสดีค่ะตะวันพูดสายค่ะ" เมื่อทานตะวันกดตอบรับแล้ว ฟ้าจึงส่งโทรศัพท์ให้กับสามี"ตะวันนี่ลูอิสนะ" เมื่อทานตะวันได้ยินอย่างนั้น ก็รู้สึกตกใจปนกับดีใจมาก พวกเขากำลังตามหาทั้งคู่กันอย่างจ้าละหวั่น ทั้งบ้านที่ถูกเผา ทั้งการหายไปของฟ้ากับลูอิส ทำให้ทานตะวันกับแดเนียลต้องรีบบินตรงมาที่ปายทันที เรื่องที่บ้านไฟไหม้โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรเพราะคนงานที่บ้านช่วยกันดับได้ทัน จะมีก็แต่ตัวบ้านที่ถูกไฟไหม้ไปค่อนข้างเยอะ"ตะวันผมขอคุยกับไอ้แดนหน่อย""ได้ค่ะ" ทานตะวันรีบวิ่งเอาโทรศัพท์ไปให้สามี"เออแกอยู่ไหน" เมื่อรู้ว่าเป็นลูอิส แดนก็ไม่เกริ่นอะไรยิงคำถามสำคัญอย่างทันที"ฉันยังอยู่ที่ปาย..." ลูอิสหันไปหาร่างบางบนเตียง"ที่นี่เรียกว่าที่ไหน" พร้อมกับถามเจ้าของบ้าน"บ้านไร่นายเพิ่ม" แก้วขวัญรีบตอบด้วยความกลัวตาย"จะลองไปถามคนงานดูบ้านไร่นายเพิ่ม รีบมานะ""เออ" ลูอิสกดวางสายแล้วหันไปหาฟ้า"เราจะหนีออกจากตัวบ้าน

"ผมก็แล้วแต่คุณก็แล้วกัน ปกติฟ้าก็ให้ผมมัดตลอด ถ้าคุณไม่ชอบผมก็ตามใจ อยากจะทำอะไรผมก็ทำ ผมจะนั่งอยู่เฉยๆ" แก้วขวัญได้ยินอย่างนั้น ก็กลัวจะสู้ฟ้าไม่ได้ เลยรีบลุกขึ้นไปหยิบเชือกขึ้นมาส่งให้กับนายดิน"ถะ ถ้าชอบก็มัดสิ" ลูอิสเหลือบตามองอย่างพอใจเมื่อเหยื่อติดกับ เขารับเชือกมาแล้วทำการมัดที่แขนของแก้วขวัญ จากนั้นก็ฉีกผ้าปูที่นอนมาส่วนหนึ่งแล้วทำการปิดตา "ตื่นเต้นหรือเปล่า" เขาแกล้งก้มลงกระซิบข้างหู ทำเพียงแค่นี้คนไม่เคยอย่างแก้วขวัญก็ขนลุกซู่ไปทั้งตัว"พร้อมแล้ว" เธอตอบรับอย่างมั่นใจลูอิสกระตุกยิ้มก่อนจะเอาเศษผ้าอีกชิ้นขึ้นมามัดปากแก้วขวัญแล้วเปิดประตูออกจากห้องไปยังห้องที่ถูกจับแยกออกมาเมื่อคืน น่าแปลกที่ไม่มีคนเฝ้า แต่ก็ดีจะได้เข้าไปได้ง่าย แต่อีกใจก็กลัวจะเป็นกับดักของแก้วขวัญ ร่างสูงเดินตรงไปยังประตูแล้วเปิดออกอย่างเบามือ ทันทีที่มองเห็นร่างของภรรยาตัวเอง เขาแทบจะบ้าด้วยความเจ็บปวด เนื้อตัวของฟ้านั้นเต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำจากการทุบตีของแก้วขวัญ ผมเผ้ารุงรังไม่เป็นทรงเพราะถูกกระชาก เสื้อผ้าบางส่วนขาดวิ่น ก็ฝีมือแก้วขวัญอีกนั่นแหละลูอิสรีบปิดประตูแล้ววิ่งตรงไปแก้มัดให้ภรรยาอย่างไม่ลังเล