จากเบ๊สู่เบ๊บ 6

เขาไม่คิดว่าป่านแก้วจะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้ ปกติแล้วเธอจะไม่พูดอะไรที่เสี่ยงทำให้เขาโกรธเลย แต่ครั้งนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอคงจะโกรธจริง เพราะถูกเพื่อนๆ ของเขาเล่นแรงมากไป

“ก็... ก็คืนนั้นพี่เมามาก หัวมันตื้อไปหมด ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยจริง ๆ” เคออสรีบแก้ตัว

“ตอนนี้พี่รู้ตัวแล้วไงว่าผิด พี่ถึงได้ยอมขับรถตามมาขอโทษป่านถึงที่บ้านนี่ไง หายโกรธพี่เถอะนะ ต่อไปพี่จะไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งป่านอีกแล้ว”

คำว่าขอโทษที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายอย่างเคออส ทำให้หัวใจของป่านแก้วกระตุกวูบ จากที่ตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งกับเขาอีก เธอก็เริ่มลังเลขึ้นมา

“ป่านไม่ได้โกรธพี่เคออสแล้วค่ะ” เสียงแข็งๆ ไร้เยื่อใยของหญิงสาวเริ่มกลับสู่ภาวะปกติ เคออสกระตุกยิ้มอย่างพอใจ ‘ง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอวะ’ เขาแอบคิดในใจ

ในความคิดของชายหนุ่ม ป่านแก้วก็ยังคงเป็นป่านแก้วคนเดิม ยัยแว่นข้างบ้านที่ยอมเขามาตลอดชีวิต แค่ยอมลดตัวขับรถมาหาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวซอกตึก แกล้งทำเสียงอ่อนพูดคำว่าขอโทษคำเดียว เธอก็พร้อมจะทิ้งขว้างความโกรธเคืองแล้วกลับมาเป็นของตายให้เขาใช้งานเหมือนเดิม 

และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดจริงๆ พอได้ยินคำว่าขอโทษ ความเจ็บปวดลึกๆ จากเหตุการณ์เมื่อคืนที่เคยคิดว่าจะไม่มีวันให้อภัย คล้ายกับถูกลบเลือนไปในพริบตาเพียงเพราะผู้ชายตรงหน้าหันมาใส่ใจ

“อืม ดีมาก พูดง่ายๆ แบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย วันนั้นพี่เมามากจริงๆ ป่านก็รู้ใช่ไหมว่าเวลาไอ้นนท์มันเมามันชอบเล่นพิเรนทร์ วันหลังถ้ามีอะไรก็เปิดเครื่องคุยกันตรงๆ ไม่ต้องปิดเครื่องหนีพี่อีกเข้าใจไหม”

“ค่ะ...” 

“แต่พี่ยังไม่ได้กินเค้กนั้นเลย ป่านทำให้พี่กินใหม่ได้ไหม”

“ซื้อกินก็ได้มั้งคะ ป่านก็ทำแค่เค้กนมสดง่ายๆ”

“ไม่ได้สิ ป่านทำให้กับซื้อมันจะเหมือนกันได้ไง” เพราะเขารู้ดีว่าจุดอ่อนของเธอคืออะไร เคออสจึงพูดหว่านล้อมให้เธอกลับไปอยู่ในอำนาจของเขาตามเดิม

“ก็ได้ค่ะ”

“แล้วนี่เสื้อช็อปพี่ที่ฝากซักอาทิตย์ก่อนเสร็จหรือยัง วันจันทร์พี่ต้องใช้” เคออสเอ่ยปากทวงถามสิทธิพิเศษของตัวเองต่อทันทีโดยไม่มีท่าทีเกรงใจ

“เสร็จแล้วค่ะ ป่านซักรีดเตรียมใส่ถุงรอไว้ในบ้านเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวป่านเดินเข้าไปหยิบมาให้นะคะ” 

“ไม่ต้องรีบ วันนี้พี่แค่แวะมาเคลียร์เรื่องแชตเฉยๆ เดี๋ยวตอนเย็นพี่ค่อยแวบมาเอาแล้วกัน ตอนนี้มีนัดไปกินเหล้าต่อบ้านไอ้นนท์มัน” ชายหนุ่มพูดพลางยกมือถือขึ้นมาเช็กข้อความแชตกลุ่มเพื่อนที่รัวตามตัวอย่างไม่ใส่ใจความรู้สึกของคนฟังเลยสักนิดว่าเพิ่งจะเจ็บตัวมาจากบ้านหลังนั้น

“อ๋อ... ค่ะ” ป่านแก้วชะงักไปเล็กน้อย 

“เคออส มีอะไรหรือเปล่าลูก” เสียงของปราณีผู้เป็นแม่ดังแทรกขึ้นมาจากประตูหลังร้าน 

“อ๋อ เปล่าครับน้าปราณี พอดีผมแวะมาคุยธุระกับป่านเสร็จพอดีครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” เคออสยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างมีมารยาทด้วยท่าทีนอบน้อม 

“อืม ขับรถดีๆ ล่ะลูก ยัยป่านก็รีบไปช่วยแม่ขายของได้แล้ว ลูกค้ามารอเยอะแล้ว” ปราณีเอ่ยบอกเสียงนุ่มก่อนจะเดินนำกลับเข้าไปหน้าร้าน

เคออสหันมามองป่านแก้วอีกครั้ง เขายื่นมือไปบีบจมูกเธอเบาๆ อย่างเป็นท่าไม้ตายที่เขารู้ว่าป่านแก้วอบ

“เย็นนี้เจอกัน อย่าลืมเตรียมเสื้อช็อปไว้ให้พี่ด้วยล่ะ”

“ค่ะพี่เคออส ขับรถดีๆ นะคะ”