อรอุษา

"หนูพิมหายตัวไปอย่างนั้นเหรอ เป็นไปได้ยังไงกัน พวกมึงทำงานกันยังไงถึงได้ปล่อยให้หนูพิมหายตัวไป ไสหัวออกไปตามกันให้เจอ ไม่งั้นกูจะจับยิงแม่งให้เรียงตัวเลยคอยดู ไป!"

เสียงเอะอะโวยวายที่ดังลั่นออกมาจากห้องรับแขก พร้อมกับเหล่าลูกสมุนที่ต่างพากันวิ่งออกมาป่าราบนั้นทำเอา อรอุษา ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นนายหญิงของบ้านนั้นจำต้องเดินออกจากครัวมาดูว่าภายในบ้านนั้นเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งได้เห็นว่าผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีนั้นกำลังอยู่ในอารมณ์เดือนดาล ข้าวของเครื่องใช้ถูกกวาดทิ้งเทลงพื้นจนแตกกระจายไม่เหลือชิ้นดี เธอจึงได้ประจักษ์ว่าสาเหตุที่ทำให้ต้องโมโหขนสดนั้นเกิดมาจากเรื่องใด

 ตลอดสองเดือนมานี้เธอเอาแต่นอนร้องไห้ทุกวัน เพราะคำสัญญาที่ ชยุต ชายผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีเคยให้ไว้ตั้งแต่ตอนที่ไปนั่งขอร้องเธอต่อหน้าบิดามารดาว่าให้เธอยอมย้ายมาอยู่ด้วยกันนั้นได้เปลี่ยนไป 

ตลอดระยะเวลาสามสิบปีที่อยู่ด้วยกันมา ถึงแม้จะรับรู้เสมอว่าชยุตนั้นมีผู้หญิงมากหน้าหลายตา แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยพา ใคร เข้ามาเหยียบย่ำหัวใจเธอถึงในบ้าน หากจะมีก็มีอยู่ที่ข้างนอก ซึ่งนั่นเธอเองก็พอที่จะรับได้ จนกระทั่งเมื่อสองเดือนก่อนที่เขานั้นพาเด็กสาวคนหนึ่งเข้ามาอยู่ในบ้านด้วยกัน แถมยังใช้ข้ออ้างในการโกหกเธออย่างหน้าด้านๆเพื่อที่จะได้พาเด็กสาวคนนั้นเข้ามาอยู่ร่วมชายคาโดยบอกกับเธอว่าเด็กคนนั้น คือ ลูกสาว 

ใครจะเชื่อก็เชื่อ หากใครเชื่อก็คงจะบ้า เพราะตอนที่ย้ายมาอยู่ด้วยกันใหม่ๆ ชยุตบอกกับเธอว่าเขามีปัญหาด้านสุขภาพ จึงทำให้ไม่สามารถมีลูกได้  แล้วอยู่ดีๆก็มีลูกสาวโผล่มาแบบนี้จะให้เธอเชื่อลงได้ยังไง ไม่นึกเลยว่าแก่จนอายุปูนนี้เเล้วเขาจะยังตัดกิเลสไม่ลง นี่ถึงขนาดว่าไปพาเอาเด็กสาวเข้ามาอยู่เลี้ยงดู แล้วยังจะมีหน้ามาหลอกเธอว่าเป็นเด็กคนนั้นเป็นลูกสาวอีก ไม่คิดเลยว่าชยุตจะทำกับเธอได้ลงในวัยที่ใกล้จะเจ็ดสิบกว่า ส่วนคำว่ารักที่เขาพร่ำบอกนั้นมันก็เป็นแค่เพียงลมปากของผู้ชายเจ้าชู้คนหนึ่งเท่านั้น เสียแรงที่..รัก

ตลอดระยะเวลาสามสิบปีที่ได้อยู่ร่วมชายคา หากจะบอกว่าไม่ได้รู้สึกรักเลยก็คงจะเป็นไปไม่ได้ เรื่องการให้เกียรติและความดูแลเอาใจใส่ของเขานั้นมันทำให้เธอแอบเผลอเปิดใจให้ผู้ชายคนที่เธอไม่เคยคิดที่จะมีใจให้ได้เข้ามาครองใจตัวเองอย่างช้าๆ 

อรอุษานึกย้อนไปถึงเมื่อสามสิบกว่าปีก่อนที่ชยุตคอยเฝ้าเพียรพยายามตามจีบ แต่เธอเองก็ไม่ได้คิดที่จะมีใจ หากแต่เป็นเพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นคู่ค้าธุรกิจของเขาต่างหากที่เธอรักและยอมมอบหัวใจให้ จนกระทั่งได้ตัดสินใจใช้ชีวิตแต่งงานและมีลูกชายด้วยกันหนึ่งคนนั่นก็คือ ฉัตรา 

ชีวิตครอบครัวเธอก็ดูเหมือนว่าจะมีความสุขดี หากแต่ว่าสิบกว่าปีหลังจากนั้นมา ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีก็ดันมาด่วนจากไปด้วยโรคประจำตัว ทำให้ธุรกิจของครอบครัวที่เคยรุ่งเรืองนั้นต้องติดขัดเสียจนแทบหมดสิ้นทุกอย่าง สงสารก็แต่ ฉัตรา บุตรชายคนเดียวที่กำลังเติบโตและต้องกินต้องใช้ 

พอไม่นานเมื้อชยุตได้ข่าวก็รีบเสนอตัวที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ โดยที่ข้อเสนอก็คือว่าเขาจะขอเป็นคนเข้ามาช่วยเหลือกิจการของครอบครัวเธอเอง ขอเพียงให้เธอรับข้อเสนอด้วยการยอมไปอยู่ด้วยกันกับเขาเท่านั้น แล้วภาระทุกสิ่งอย่างเขาจะยินดีช่วยรับผิดชอบ

ตอนนั้นด้วยความเวิ้งว้างไร้ซึ่งเสาหลัก จึงทำให้เธอจำเป็นและจำใจต้องจับมือเขาเอาไว้แม้ว่าใจจะไม่ได้อยาก เหตุก็เพราะว่ารู้อยู่แล้วว่า ชยุต นั้นเจ้าชู้มากเพียงใด แต่ก็เพราะด้วยคำสัญญาที่เขามอบให้ จึงทำให้เธอตัดสินใจตอบรับไมตรี

'ผมขอสัญญาต่อหน้าคุณพ่อและคุณแม่ของคุณ ว่าถ้าหากคุณยอมที่จะไปใช้ชีวิตอยู่กับผม ผมจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงคนไหนขึ้นมาเทียบเคียงคุณได้ และจะไม่มีทางยอมปล่อยให้ใครต้องมาทำให้คุณเสียใจโดยเด็ดขาด ผมอยากดูแลคุณและลูก ไปอยู่กับผมเถอะนะอุษา'

พอจากนั้นมาเธอก็ยอมย้ายมาอยู่กับเขาแลกกับการที่เขายังคงช่วยประครองธุรกิจของอดีตสามีเอาไว้ โดยที่เธอปล่อยให้ฉัตราเติบโตขึ้นมากับผู้เป็นตาและยาย ซึ่งนั่นเป็นความต้องการของฉัตราเองด้วยที่ไม่ได้อยากย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ส่วนที่เหลือเธอเองก็คอยส่งเสียค่าเลี้ยงดูและค่าเล่าเรียนมาให้อยู่มิได้ขาด 

 อยู่กันเพียงไม่นานอาการออกลายเจ้าชู้ก็มีให้เห็นแทบจะรายวัน ความเจ้าชู้ของเขาที่ได้รับรู้มามีให้เห็นทั้งต่อหน้าและลับหลัง แต่ตอนนั้นเธอเองก็ยังนิ่งเฉย เพราะถือว่ายังไงเสียชยุตก็ยังไม่ได้ผิดสัญญาที่เคยให้ไว้ จนในที่สุดวันหนึ่งชยุตก็ยอมมาสารภาพกับเธอว่าที่ทำแบบนั้นเป็นเพราะต้องการที่จะประชดเธอ ประชดที่เธอไม่เคยเปิดใจให้เขาสักที เขาถามเธอว่าจะต้องรอถึงเมื่อไหร่เธอถึงจะยอมเปิดใจ หากแต่ตอนนั้นเธอเองก็ไม่สามารถตอบได้

พอไม่ได้ตอบและทำเป็นเฉยเสีย ชยุตก็ยิ่งทำกับเธอหนักมากยิ่งขึ้น เขาทำแบบนั้นกับเธอซ้ำๆเป็นเวลายี่สิบเกือบสามสิบปี ชีวิตเขามีผู้หญิงมากหน้าหลายตาผ่านไปผ่านมาจนไม่สามารถจำหน้าได้ก็จริง หากแต่เขาก็ยังคงรักษาคำมั่นสัญญาเอาไว้ได้ว่าจะไม่พาผู้หญิงคนไหนเข้ามาอยู่บ้านร่วมชายคาบ้าน และสิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่ทำให้เธอยังคงอยู่ตรงนี้

 จนกระทั่งเมื่อสองเดือนก่อนที่เขาพาเด็กสาวที่ชื่อ พริมา เข้ามาและแนะนำกับเธอว่าเด็กคนนี้ คือ ลูกสาว วันนั้นเองที่เธอรู้สึกได้ว่าชยุตไม่ได้เห็นค่าของเธออีกต่อไป จากที่คิดว่าไม่เคยแคร์ตอนที่เขามีคนอื่น พอเอาเข้าจริงๆ ก็กลายเป็นว่าต้องแอบหลบเข้าไปซ่อนน้ำตา แอบนอนร้องไห้อยู่คนเดียวทุกวัน บอกใครก็ไม่ได้ น่าจะมีก็เพียงแค่ ขนุน เด็กสาวที่อยู่ด้วยกันมา คนที่มีชื่อและรูปร่างหน้าตาไปในทิศทางเดียวกันเท่านั้นที่เธอพอที่จะปรับทุกด้วยได้