ภรรยาผู้เปลี่ยนไป

“จริงหรือเจ้าคะ! ฟางเอ๋อร์เข้าใจแล้วเจ้าค่ะต่อไปนี้ฟางเอ๋อร์จะไม่สงสัยในความรักของท่านแม่อีกต่อไปแล้ว” เด็กน้อยลู่ฟางเอ่ยกับพี่สะใภ้ของตนอย่างสดใสพร้อมทั้งเผยรอยยิ้มน่ารักออกมา

“แต่ว่านะ นอกจากท่านแม่ของเจ้าแล้วก็ยังคงมี่อีกสามคนที่รักและห่วงใยเจ้าอยู่เสมอมาเจ้ารู้หรือไม่”

“หือ….พี่ใหญ่กับพี่รองใช่หรือไม่เจ้าคะ” เด็กน้อยลู่ฟางเอ่ยตอบ

“ใช่แล้วจ๊ะ เพียงแต่ว่าเจ้านั้นกลับลืมพี่สะใภ้คนสวยผู้นี้ไปเสียแล้วถึงได้ไม่เอ่ยถึงเช่นนี้ เฮ้ออช่างน่าน้อยใจยิ่ง” จิวอิงแกล้งทำสีหน้าเสียอกเสียใจส่งไปให้กับเด็กสาวตรงหน้าพร้อมทั้งมองพิจารณาร่างเล็กตรงหน้าไปด้วย เดิมทีเด็กสาวลู่ฟางนั้นควรที่จะมีร่างกายที่โตตามอายุ 12 หนาว

แต่ว่าเนื่องจากเด็กสาวนั้นถูกเลี้ยงดูมาให้อดมื้อกินมื้อแถมยังถูกใช้งานมาตั้งแต่เด็กๆ จึงทำให้ร่างกายได้รับสารอาหารไม่เพียงพอจนน่าจะกลายเป็นโรคขาดสารอาหารไปแล้วร่างกายถึงได้ผอมแห้งจนเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเช่นนี้ ไหนจะผิวที่แห้งกร้านกับเส้นผมชี้ฟูอย่างไร้การดูแลเช่นนี้ ยิ่งมองเธอก็ยิ่งรู้สึกสงสารและเจ็บปวดใจไปด้วยจนต้องเมินหน้าไปมองด้านข้างเพื่อซ้อนแววตาวูบไหวเอาไว้ก่อนที่จะสัญญากับตนเองในใจว่า ‘ข้าจะต้องขุนฟางเอ๋อร์ให้กลายเป็นเด็กสาวอวบอ้วนให้จงได้’

“นี้ก็ยามยามซื่อแล้วพวกเราก็กลับกันเถิด ส่วนเรื่องเสื้อผ้าพวกนั้นในเมื่อบุตรสาวของนางเป็นคนทำลายก็ปล่อยให้นางรับผิดชอบเอาเองเถิด พวกเรากลับไปทานอาหารกันดีกว่า เสร็จแล้วพี่สะใภ้จะพาเจ้าขึ้นเขาไปหาผักป่าดีหรือไม่” จิวอิงกล่าวกับน้องสามีของตนก่อนที่จะเอื้อมมือบางไปกอบกุมมือเล็กจากนั้นจึงได้ออกเดินนำไปด้านหน้าทันที

“ตะ..แต่ว่า….” ลู่ฟางที่กำลังจะเอ่ยขัดก็เป็นอันต้องกลืนคำพูดทั้งหมดลงท้องไปหลังจากที่ร่างงามด้านหน้าได้หยุดเดินแล้วหันกลับมาส่งสายตายิ้มๆ ที่มองแล้วช่างน่ากลัวยิ่งนักมาให้ และเมื่อจิวอิงเห็นว่าฟางเอ๋อร์น้อยเลิกเอ่ยขัดตนเองแล้วนั้นก็หันกลับไปออกเดินต่ออีกครั้ง

ทางด้านลู่เฟิงและลู่ชิงเองในตอนนี้ต่างก็ร้อนใจเมื่อภรรยาและน้องน้อยของตนหายออกไปจากบ้านนานแล้วแถมยังไร้วี่แววว่าจะกลับมาอีกจึงได้คิดที่จะออกไปตามหาทั้งสองแต่เพียงแค่เปิดประตูบ้านออกก็พบเข้ากับเงาร่างของคนทั้งสองที่พวกเขากำลังเป็นห่วงจับจูงกันเดินเข้ามาก่อนจะหยุดลงที่หน้าของชายหนุ่มจากนั้นภรรยาคนงามของเขาก็เอ่ยถามขึ้น

“ท่านพี่กับชิงเอ๋อร์จะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ”

“ขะ..พี่เพียงกลับมาบ้านแล้วไม่เจอพวกเจ้าทั้งสองอีกทั้งพวกเจ้าก็หายปนานจึงได้เป็นห่วงก็เลยว่าจะออกไปตามหาแต่ว่าพวกเจ้าก็กลับมาพอดีหน่ะ” ลู่เฟิงกล่าวอธิบายให้กับภรรยาของตนฟังด้วยท่าทางเก้อเขินเล็กน้อย

“อ่า….ทำให้ท่านพี่เป็นห่วงแล้ว ข้าต้องขอโทษท่านพี่ด้วยนะเจ้าคะ” จิวอิงเอ่ยขอโทษแก่สามีของเธอพร้อมทั้งเผยรอยยิ้มสดใสไปให้อีกฝ่าย จนลู่เฟิงที่ไม่ทันตั้งตัวนั้นถูกรอยยิ้มสดใสของผู้เป็นภรรยากระแทกเข้าอย่างจังถึงกับมึนงงกันไปเลยทีเดียว หลังจากตั้งสติได้เขาจึงรีบเอ่ยกับทุกคนด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักว่า

“อะ..อืม พวกเจ้ากลับมาก็ดีแล้วนี้ก็สายมากแล้วรีบไปทานข้าวกันเถิด หลังจากทานข้าวเสร็จพี่กับชิงเอ๋อร์จะขึ้นเขาไปหาของป่าเสียหน่อย ถ้าเกิดโชคเข้าข้างเราก็อาจจะได้สมุนไพรหรือผักป่าไปขายก็เป็นได้”

“เจ้าค่ะ เพียงแต่ว่าข้ากับฟางเอ๋อร์ขอไปกับพวกท่านด้วยนะเจ้าคะ” จิวอิงเอ่ยบอกกับสามีของตน

“หืม…..พวกเจ้าอยากจะไปด้วยรึ แต่ว่าในป่านั้นช่างอันตรายยิ่งนัก พี่ว่าพวกเจ้าอยู่ที่บ้านรอพวกพี่ไม่ดีกว่าหรือ”

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าจะไปด้วยถ้าท่านพี่ไม่ให้ข้าไปกับท่านเช่นนั้นข้าจะไปเองก็แล้วกันเจ้าค่ะ” จิวอิงเอ่ยอย่างดื้อรั้น

“จะ..เจ้า! เฮ้ออเช่นนั้นก็ตามใจเจ้า” ลู่เฟิงกล่าวกับภรรยาที่แสนดื้อรั้นของตนอย่างยอมแพ้

“เย้ ~ ท่านพี่น่ารักที่สุดเลยยย” จิวอิงเอ่ยกับชายหนุ่มพร้อมทั้งลืมตัวสวมกอดและจุ๊บที่แก้มสากของชายหนุ่มไปทีนึงก่อนที่จะผละออกมาแล้วเดินจากไปโดยไม่ได้สนใจอีกสามชีวิตที่ตอนนี้ทั้งสามคนต่างก็มีสีหน้าตื่นตะลึงไปกับการกระทำของเธอเมื่อครู่ ยิ่งกับชายหนุ่มที่ตอนนี้นั้นใบหน้าของเขานั้นได้เปลี่ยนเป็นสีแดงไปทั้งหน้าแล้ว

“O.O!!”

“นะ..นี้พี่สะใภ้ช่างเป็นคนที่น่าเลื่อมใสยิ่งนัก พี่ใหญ่เห็นด้วยหรือไม่ขอรับ 555” ลู่ชิงกล่าวทิ้งทายกับพี่ชายของตนก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่สวนหลังบ้านทันที

“ชะ…ช่างเป็นสตรีที่น่าตายยิ่งนัก!” ลู่เฟิงกล่าวอย่างทำสิ่งใดไม่ได้จากนั้นจึงได้เดินไปที่หลังบ้านเพื่อเตรียมข้าวของเช่นกัน

หลังจากที่ทุกคนเตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นก็ได้พากันออกเดินทางไปยังภูเขาหลังบ้านทันทีและเนื่องจากบ้านของพวกเขาทั้งสี่นั้นอยู่ห่างจากหมู่บ้านพอสมควรแถมหลังบ้านยังติดกับตีนเขาด้วยแล้วนั้นใช้เวลาเดินทางไม่นานทั้งสี่คนก็มาถึงตีนเขาที่จะไปเก็บของป่าแล้ว จากนั้นทั้งสี่ก็พากันเดินขึ้นเขาด้วยท่าทีสบายๆ

ซึ่งตลอดเวลาที่เดินขึ้นเขามานั้นจิวอิงก็ได้มองสำรวจไปรอบๆ เพื่อมองหาสิ่งที่คิดว่าสามารถนำมาทำอาหารได้ตามความรู้ที่เธอเคยไปศึกษามาบ้างที่โลกเดิมนั้นเอง ซึ่งตอนที่เธอยังมีชีวิตที่โลกก่อนนั้นคุณตาของเธอชอบทานอาหารเป็นอย่างมากเธอจึงได้ไปลงเรียนด้านอาหารมาแทบจะทุกประเทศ ทั้งอาหารไทย จีน เกาหลีและญี่ปุ่น

เพื่อที่จะทำให้คุณตาของเธอได้ทานรวมถึงด้านต่าง ๆ อีกมากมายไม่ว่าจะเป็นด้านการต่อสู้ ด้านวิชาการ และด้านที่เธอชอบและถนัดที่สุดคือด้านการบริหารงานนั้นเอง แต่เมื่อคุณตาของเธอเสียไปแล้วนั้นเธอจึงได้แยกตัวออกมาสร้างบ้านเป็นของตนเองและใช้ชีวิตตามแบบที่เธอต้องการ ส่วนอีกด้านที่เธอถนัดที่สุดก็เห็นจะเป็นการวาดภาพที่เธอนั้นชอบที่สุดแต่พอมาอยู่ที่แห่งนี้แล้วนั้นเกรงว่าคงจะไม่มีโอกาสได้วาดอีกแล้วเป็นแน่

******************************************************************************************************

> ยามซื่อ คือ 09.00 – 10.59 น.