ขึ้นเขาครั้งแรก

หลังจากเดินมาได้ซักพักจิวอิงก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยและร้อนจนทั่วทั้งใบหน้าและตัวนั้นเริ่มมีเหงื่อซึมออกมาตามไรผมและแผ่นหลังเต็มไปหมด ซึ่งอาการและท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกมานั้นล้วนตกอยู่ในสายตาของลู่เฟิงทั้งสิ้นชายหนุ่มจึงได้เอ่ยบอกกับทั้งสามคนทันทีเนื่องจากน้องทั้งสองของตนเองนันก็เริ่มไม่ไหวแล้วเช่นกัน

“ข้างหน้ามีลำธารอยู่พวกเราไปหยุดพักกันที่นั้นก่อนก็แล้วกัน อีกอย่างนี้ก็ได้เวลากินข้าวเที่ยงแล้วเช่นกัน”

“ขอรับ / เจ้าค่ะ” ทั้งสามคนที่เริ่มจะเดินต่อไปไม่ไหวแล้วจึงได้รีบเอ่ยตอบรับอย่างดีใจ จากนั้นทั้งสี่คนจึงได้เดินต่อไปไม่ไกลเมื่อถึงลำธารจึงได้พากันหยุดพักทานข้าวเที่ยงที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆ ลำธารทันที

เมื่อจิวอิงทานข้าวเที่ยงซึ่งก็คือแผ่นแป้งแห้งๆ คนละแผ่นเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้นเธอจึงเดินไปล้างมือที่ลำธารข้างๆ แต่ในระหว่างที่เธอก้มหน้าลงไปมองยังผืนน้ำนั้นก็ถึงกับตกตะลึงกับเงาภาพสะท้อนที่ปรากฏขึ้นมาในน้ำทันที ต้องบอกก่อนว่าตั้งแต่ที่เธอฟื้นขึ้นมาในร่างนี้และรับรู้ความทรงจำต่าง ๆ นั้นเธอล้วนไม่เคยเห็นใบหน้าที่ชัดเจนของร่างนี้เลยจนมาในตอนนี้ภาพที่เธอเห็นก็คือ หญิงสาวร่างบอบบางที่มีใบหน้าเล็กหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตากลมใสกระจ่างสีน้ำตาลเข้ม แผงขนตางอนยาวรับกับดวงตา จมูกเล็กๆ เชิดขึ้นอย่างคนดื้อรั้นรับกับปากกระจับสีแดงแบบผลอิงเถา

ปล่อยผมหน้าม้าและรวบผมขึ้นครึ่งศีรษะก่อนจะปล่อยผมยาวสีดำสลวยที่เหลือทิ้งลงไปตามแผ่นหลังบอบบาง สวมใส่ชุดสีฟ้าอ่อนๆ ที่ตอนนี้สีนั้นซีดเสียจนแทบมองไม่ออกว่าเป็นสีเดิมนั้นเป็นสีอะไรกันแน่ผิวสีขาวอมชมพูที่มีรอยกระดำกระด่างจากการขาดการดูแลและตากแดด จนเมื่อจิวอิงได้สำรวจตัวเองจนพอใจแล้วนั้นเธอจึงได้กวาดสายตามองไปรอบๆ ลำธารที่น้ำนั้นใสเสียยิ่งกว่าน้ำกรองที่โลกเดิมเสียอีกเพื่อมองหาสิ่งที่คิดว่าสามารถนำมาทำเป็นอาหารประทังชีวิตได้

และก็เหมือนกับว่าท่านเทพจะเมตตาเธอจึงได้มีเหล่าปลาที่ตัวอวบอ้วนกำลังดำผุดดำว่ายไปมาอย่างไม่เกรงกลัวมนุษย์เช่นนี้ เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงได้หันไปถามเอาความจากสามีและน้องสามีที่ได้มาแบบฟรี 1 แถม 2 ทันที

“ท่านพี่เจ้าคะ ทำไมปลาในลำธารถึงมีมากมายเช่นนี้กันละ หรือว่าที่แห่งนี้ไม่ทานปลากันอย่างนั้นหรือเจ้าคะ”

“หืม…ปลาพวกนั้นนะรึ ก็เคยมีคนนำไปทำอาหารอยู่เหมือนกันเพียงแต่ว่าไม่ว่าจะนำไปทำสิ่งใดมันก็ไม่อร่อย แถมยังมีกลิ่นคาวยิ่งนักและบางตัวยังขมอีกต่างหากนั้นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมถึงไม่ค่อยมีใครนำมันไปทำอาหาร และอีกเหตุผลก็คือปลาพวกนี้ช่างว่องไวเสียจนพวกชาวบ้านเองก็ยังจับพวกมันไม่ทันน่ะ”

“แต่ที่ภัตตาคารในตัวเมืองก็มีเมนูปลาอยู่บ้างเพียงแต่ก็เป็นเพียงเมนูน้ำแกงปลาเท่านั้น เจ้าถามทำไมรึ” หลังจากที่ลู่เฟิงเอ่ยอธิบายแบบร่ายยาวให้กับภรรยาสาวของเขาฟังจบจึงได้เอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างสงสัย

“คะ…คือ…จะพูดอย่างไรดีเล่า ถ้าข้าจะบอกว่าข้าสามารถทำอาหารจากปลาพวกนั้นท่านจะเชื่อหรือไม่ แล้วก็ข้ามีอีกเรื่องที่อยากจะบอกกล่าวกับท่านและน้องๆ ด้วย คือว่านะ…..”

“ว่า……..” สามพี่น้องลู่ต่างก็เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน

“คือว่าในตอนที่ข้าถูกผลักตกน้ำเมื่อวันก่อนนั้นในระหว่างที่ข้าหมดสติไปนั้น ข้าฝันเจ้าค่ะ ข้าฝันว่าได้มีชายชราคนนึงพาข้าไปยังโลกอีกแห่งหนึ่งที่มีทั้งดูแล้วเจริยกว่ายุคที่เราอยู่ตอนนี้มาก ข้าอยู่ที่นั้นได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมายและหนึ่งในนั้นก็คือการทำอาหารเจ้าค่ะ ดังนั้นข้าจึงบอกว่าข้าสามารถทำเมนูอาหารปลาออกมาได้หลากหลายเพียงแต่ว่าต้องใช้วัตถุดิบร่วมด้วยเจ้าค่ะ”

“………..” หลังจากที่จิวอิงกล่าวจบก็ได้เกิดความเงียบขึ้นกับทั้งสามพี่น้องแซ่ลู่จนจิวอิงเริ่มรู้สึกใจแกว่งไปเล็กน้อยพร้อมทั้งคิดในใจว่า ‘เอาแล้วไงพวกเขาจะหาว่าเราบ้าหรือว่าผีเข้าไหมว่ะเนี้ย แล้วแบบนี้จะต้องถูกหมอผีมาสาดน้ำไล่ป่าวแว๊ หรือว่าจะจับเราไปเผาทั้งเป็นแบบในนิยายที่เคยอ่านมาป่าวว่ะ แง่งงงงคุณตาคะช่วยนิด้วยยยย’

“อะ….เอ่อคือ..พวกท่านไม่ต้องเชื่อข้าก็ได้นะเจ้าคะเอาไว้รอดูข้าจะทำให้ดูแบบชัดๆ ก็ได้เจ้าค่ะ ตะ..แต่ว่าข้าก็ยังคงเป็นข้านะเจ้าคะไม่ใช่มีภูตผีมาสิงอะไรแบบนั้นนะเจ้าคะ พวกท่านสบายใจได้เจ้าค่ะ” จิวอิงรีบเอ่ยกับทั้งสามคนด้วยความรีบร้อนด้วยเกรงว่าทั้งสามจะคิดไปในทางที่ดูจะอันตรายต่อชีวิตของเธอ

“อะ…อื้มต่อให้เจ้าจะเปลี่ยนไปหรือเป็นเช่นเดิมพวกข้าทั้งสามก็ยังคงพร้อมที่จะยืนเคียงข้างเจ้าเสมอและตลอดไปเพราะพวกเรานั้นตอนนี้ก็ถือได้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว” ลู่เฟิงเอ่ยขึ้นเมื่อคืนสติมาหลังจากที่เขาตกใจกับสิ่งที่ภรรยาสาวเอ่ยปากเล่าเรื่องเหลือเชื่อให้ตนกับน้องๆ ฟังอย่างจริงใจไม่ปิดบังทั้งที่นางเองก็ไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากบอกเรื่องเหล่านี้เลยก็ย่อมได้ แต่ว่านางกลับเลือกที่จะเอ่ยมันออกมาให้พวกเขาได้รับรู้นั้นจึงยิ่งเพิ่มความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้กับเธอเพิ่มขึ้นไปอีกนิด

“ใช่แล้วขอรับ / เจ้าค่ะ” สองพี่น้องลู่ชิงลู่ฟางเองก็รีบเอ่ยสัมทับพี่ใหญ่ของพวกเขาเช่นกัน

“ขอบคุณท่านพี่แล้วก็พวกเจ้าทั้งสองคนด้วยนะ พี่สัญญาว่าพวกเราจะต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่านี้อย่างแน่นอน” จิวอิงกล่าวกับเด็กทั้งสองด้วยสายตาจริงจัง

“เพียงแต่ว่าตอนนี้ข้าอยากจะได้ปลาพวกนี้กลับไปด้วย ท่านพี่พอจะจับปลาพวกนี้ให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ”

“อ่า…เรื่องเพียงแค่นี้เอง เจ้าต้องการกี่ตัวกันเดี๋ยวพี่จับให้”

“ข้าอยากได้สามสี่ตัวเจ้าค่ะ แล้วบนเขานี้มีตะไคร้หรือไม่เจ้าคะ”

“ตะ….อะไรนะเจ้าคะ” ลูฟางเอ่ยถามถึงสิ่งที่ตนเองพึ่งได้ยินชื่อที่แปลกๆ

“อ้อข้าหมายถึง เซียงยู่ น่ะ ที่นี่พอจะมีหรือไม่ แล้วก็ผักพวก ชง ซ้วนโถว ล่าเจียว ที่นี้พอจะมีไหม” จิวอิงเอ่ยถามในสิ่งที่ตามหา

“เซียงยู่กับล่าเจียวคือสิ่งใดกัน พี่ไม่เคยได้ยินแต่ถ้าเป็น ชง ซ้วนโถว นั้นก็มีอยู่มันขึ้นอยู่ข้างๆ ลำธารหลังบ้านของเรา” ลูเฟิงเอ่ยตอบภรรยาสาวของเขา

“อ๋า….เซียงยู่มันจะมีลักษณะเป็นกอๆ ใบเรียวยาวผิวสากๆ เจ้าค่ะและมีกลิ่นหอมสามารถนำมาทำเป็นที่ไล่ยุงได้ ส่วนล่าเจียวนั้นจะเป็นผลสีเขียวและสีแดงมีรสชาติแสบร้อนเจ้าค่ะ” จิวอิงเอ่ยอธิบายลักษณะคร้าวๆ ให้ทั้งสามคนฟังจากนั้นลู่ชิงจึงได้เอ่ยขึ้น

“ข้าเคยพบผักที่มีลักษณะตามที่พี่สะใภ้กล่าวมาเพียงแต่ว่าข้าไม่มั่นใจว่ามันจะใช่อันเดียวกันกับที่ท่านต้องการหรือไม่ขอรับ”

“งั้นเจ้าพาพี่ไปดูได้หรือไม่ชิงเอ๋อร์”

“ได้ขอรับ” เด็กหนุ่มเอ่ยตอบพี่สะใภ้ของตน

“เช่นนั้นข้ากับชิงเอ๋อร์จะไปดูผักส่วนท่านพี่กับฟางเอ๋อร์ก็อยู่จับปลาที่นี้รอนะเจ้าคะ แยกกันทำงานจะได้เสร็จเร็วๆ พวกเราจะได้กลับบ้านกันไม่มืดค่ำเจ้าค่ะ” กล่าวจบจิวอิงก็เดินไปจูงมือของลู่ชิงแล้วออกเดินไปอย่างรวดเร็วโดยไม่รอคำอนุญาตจากผู้เป็นสามีแม้แต่น้อย

******************************************************************************************************