ฟางเอ๋อร์โดนรังแก

“ฟางเอ๋อร์!! เกิดอะไรขึ้น ใครทำร้ายเจ้ารีบบอกพี่มา” เมื่อจิวอิงวิ่งมาถึงตัวของเด็กสาวก็รีบเอ่ยปากถามด้วยความร้อนใจและยิ่งเมื่อเห็นสภาพของเด็กสาวตรงหน้าชัดๆ ก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงและโมโหขึ้นมาทันที

“พะ..พี่สะใภ้ อึก! ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ อะ..อึก” เด็กสาวตรงหน้าเอ่ยบอกกับพี่สะใภ้ของตนเองอย่างยากลำบากเนื่องจากต้องกลั่นเสียงสะอื้นไว้ด้วยเกรงว่าพี่สะใภ้ของตนจะเป็นห่วงและอาจจะนำเรื่องมาให้แก่พวกตนอีกด้วย

“โถ่วว…เด็กโง่ เจ้าไม่จำเป็นต้องทำตัวเข้มแข็งต่อหน้าพี่สะใภ้หรอกน่ะ เจ็บก็ให้บอกว่าเจ็บ อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาอย่าได้กลั้นมันเอาไว้เช่นนี้เข้าใจหรือไม่เด็กดี” จิวอิงเมื่อเห็นท่าทางทรมานของฟางเอ๋อร์น้อยตรงหน้าก็ไม่รอช้าเธอคว้าตัวของร่างเล็กผอมแห้งเข้ามาไว้ในอ้อมกอดพร้อมทั้งเอ่ยปลอบร่างเล็กด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ซึ่งเมื่อลู่ฟางที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดได้รับความอบอุ่นและน้ำเสียงปลอมโยนที่คล้ายกับมารดาเอ่ยปลอบบุตรก็ถึงกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจหักห้ามความรู้สึกได้อีกต่อไป

“พะ..พี่สะใภ้ ฮืออออ ฟางเอ๋อร์เจ็บเจ้าค่ะ อึก…อึก..ฮือออออพี่สะใภ้ช่วยฟางเอ๋อร์ด้วยยย” สิ้นเสียงสะอื้นไห้ของเด็กสาวที่เอ่ยกับเธอนั้นร่างบางก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นที่กลางอกด้วยความสงสาร เด็กอายุเพียงเท่านี้แต่กลับต้องมาเจอเรื่องที่หนักหนาโดนรังแกและถูกกดขี้มาตลอดแม้แต่บิดาผู้ที่ทำให้เธอเกิดมาก็ไม่เคยเลยซักครั้งที่จะปกป้องดังนั้นเด็กสาวตรงหน้ากว่าจะผ่านมาจนถึงทุกวันนี้คงเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลยแม้แต่น้อย

ในชาติก่อนเธอเองก็สูญเสียพ่อกับแม่ไปตั้งแต่เธออายุได้เพียง2ขวบ แต่เธอก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองขาดความรักความเอาใจใส่หรือรู้สึกขาดเลยแม้แต่น้อยนั้นก็เพราะว่าเธอยังมีคุณตาที่เลี้ยงดูเธอมาจนเติบใหญ่ด้วยความรักทั้งหมดที่ท่านมีให้กับเธอ ทั้งคอยใส่ใจและดูแลเธอเป็นอย่างดีจนเธอนั้นไม่เคยต้องรู้สึกโหยหาพ่อแม่เลยเช่นกัน เธอจึงรักคุณตาของเธอที่สุดจนไม่มีใครสามารถมาแทนที่ท่านได้จนเมื่อเธออายุได้ 25 ปี คุณตาก็ได้จากเธอไป

ในช่วงเวลานั้นเธอรู้สึกราวกับว่าโลกทั้งใบของเธอนั้นเหมือนมันกำลังถล่มลงมาทับจนเธอนั้นหายใจแทบจะไม่ออก เธอต้องใช้เวลาในการทำใจและยอมรับความจริงอยู่ถึง 2 ปี จนเมื่อเธอคิดได้ว่าทุกคนบนโลกนั้นเมื่อมีพบก็ล้วนต้องมีวันจากลาเช่นกัน หลังจากนั้นเธอก็ได้เข้ามาบริหารบริษัทขนาดกลางๆ ของคุณตาที่ท่านทิ้งเอาไว้ให้จนเธอสามารถพาบริษัทไปยืนอยู่จุดสูงสุดของประเทศเพียงในระยะเวลา 3 ปี และเมื่อเธอประสบความสำเร็จแล้วนั้นจึงได้เริ่มใช้ชีวิตไปตามแบบที่เธอต้องการ

เธอรับอุปการะเด็กที่บ้านเด็กกำพร้าอยู่หลายคน ทั้งให้ทุนการศึกษาและการบริจาคเงินทุนสำหรับสถานสงเคราะห์อยู่ตลอดทุกเดือน จนเธอกลายเป้นที่รักและเทิดทูนของเด็กๆ เหล่านั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าหลังจากที่เธอจากมาแล้วนั้นเด็กๆ เหล่านั้นจะเป็นเช่นไร หลังจากที่หวนคิดถึงอดีตจิวอิงก็ได้สติคืนมาเมื่อร่างเล็กในอ้อมกอดนั้นเลิกร้องไห้ไปแล้วและตอนนี้เด็กน้อยก็กำลังเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองที่ตัวเธออยู่ก่อนแล้วเช่นกัน

“อะ..ร้องไห้พอแล้วรึ เช่นนั้นก็เล่าให้พี่ฟังซิว่าใครกันที่มารังแกเจ้าเช่นนี้”

“คะ..คือว่า…..”

“ห้ามโกหกไม่อย่างนั้นพี่จะโกรธเจ้านะฟางเอ๋อร์” จิวอิงเอ่ยดักทางร่างเล็กตรงหน้าทันทีหลังจากเห็นท่าทางอึกอักของอีกฝ่าย และเมื่อเด็กสาวได้สบตากับดวงตากระจ่างใสแต่ดูน่ากลัวนั้นเธอจึงตัดสินใจเล่าเรื่องราวออกไปทันที

“คือว่าวันนี้ถึงกำหนดที่ข้า…..”

“ฟางเอ๋อร์”

“เจ้าคะ?”

“ต่อไปนี้ให้แทนตัวเองว่าฟางเอ๋อร์กับทุกคนในบ้านเข้าใจหรือไม่”

“ขะ…เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

“ดีมากเช่นนั้นก็เล่าต่อเถอะ”

“เจ้าค่ะ เดิมทีวันนี้คือวันที่ฟางเอ๋อร์จะต้องไปเอาผ้าจากที่บ้านใหญ่มาซักซึ่งฟางเอ๋อร์ก็ได้นำผ้ามาซักตามปกติเช่นทุกครั้งเพียงแต่ว่าในขณะที่ฟางเอ๋อร์กำลังจะนำผ้าที่ซักแล้วกลับไปตากให้ที่บ้านใหญ่อยู่นั้น หม่าหงลี่ลูกสาวของท่านแม่และพวกของนางกลับเดินเข้ามาทำร้ายและทุบตีฟางเอ๋อร์เจ้าค่ะ แค่นั้นไม่พอพวกนางยังนำตะกร้าผ้าที่ซักเสร็จเรียบร้อยแล้วไปโยนทิ้งลงโคลนตรงนั้นแล้วพากันหัวเราะเดินจากไปเจ้าค่ะ อึก……” เล่าไปพลางร่างเล็กก็เริ่มสะอื้นขึ้นมาอีกครั้งด้วยความเสียใจและน้อยใจ

“พี่เข้าใจแล้ว เจ้าอย่าได้ร้องไห้ให้กับคนสารเลวพวกนั้นอีกเลยเดี๋ยวเรื่องนี้พี่สะใภ้จะจัดการให้เจ้าเอง แล้วก็ต่อไปนี้ถ้ามีใครรังแกเจ้าก็ให้รีบมาบอกกล่าวกับพี่สะใภ้ทันทีเข้าใจหรือไม่” จิวอิงเอ่ยบอกกับเด็กน้อยของตนอีกสองสามประโยคจากนั้นจึงได้ช่วยพยุงเด็กสาวไปยังลำธารเพื่อช่วยทำความสะอาดเนื้อตัวให้อย่างอ่อนโยน

เมื่อลู่ฟางเห็นการกระทำที่อ่อนโยนของผู้เป็นพี่สะใภ้ของตนที่ปฏิบัติอย่างอ่อนโยนก็ทำให้หวนนึกขึ้นว่า ‘ ถ้าหากตอนนี้ท่านแม่ยังอยู่ท่านจะใจดีเช่นพี่สะใภ้หรือไม่นะ แล้วท่านจะรักและถนอมตนเหมือนอย่างเช่นมาดารคนอื่น ๆ หรือไม่นะ’ เมื่อคิดอย่างนั้นจู่ๆ น้ำตาที่เหือดหายไปแล้วก็กลับมาไหลอีกครั้งอย่างที่เจ้าตัวเองก้ไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตนเองได้ยืนน้ำตาไหลอยู่ตรงหน้าของพี่สะใภ้ที่แสนดีแล้ว และเมื่อจิวอิงเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยถามเด็กสาวตรงหน้าด้วยความห่วงใย

“ฟางเอ๋อร์! พี่สะใภ้ทำเจ้าเจ็บหรือ หรือว่าเจ็บตรงไหนอีกรีบบอกพี่มาเร็วเข้า อย่าได้ร้องไห้พี่สะใภ้ขอโทษนะ”

“มะ..ไม่ใช่นะเจ้าค่ะข้าไม่ได้เจ็บตรงไหนแล้วข้าเพียงแค่คิดว่าถ้าในตอนนี้ท่านแม่ยังคงอยู่ท่านจะใส่ใจข้าปกป้องข้าและรักข้าแบบนี้หรือไม่เพียงเท่านั้นเจ้าค่ะ” เด็กสาวรีบเอ่ยบอกกับจิวอิงอย่างร้อนรน

“อ่าเป็นเช่นนี้เองพี่ก็ตกอกตกใจหมด” จิวอิงกล่าวกับเด็กน้อยอย่างโล่งอก

“ฟางเอ๋อร์ขอโทษด้วยนะเจ้าคะที่ทำให้พี่สะใภ้เป็นกังวลแล้ว” เด็กสาวก้มหน้าลงพร้อมเอ่ยบอกอย่างสำนึกผิดที่ตนเองนั้นทำให้พี่สะใภ้ต้องเป็นกังวล

“ฟางเอ๋อร์เจ้าไม่จำเป็นต้องขอโทาพี่ พี่หาได้ตำหนิเจ้าเพียงแต่ว่านะ พี่สะใภ้มีคำพูดที่อยากจะบอกกล่าวแก่เจ้าซักสองสามประโยค”

“อะไรหรือเจ้าคะ” เด็กน้อยของจิวอิงเมื่อฟังสิ่งที่เธอกล่าวจึงได้เงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามตรงหน้าพร้อมทั้งเอ่ยถามอย่างใคร่รู้

“บนโลกใบนี้ไม่มีใครที่จะรักเราได้มากไปกว่ามารดาผู้ที่รักและทะนุถนอมเรามาตั้งแต่เรานั้นเป็นเพียงแค่ก้อนเนื้อเล็กๆ ที่อยู่ภายในท้องของท่าน ทั้งที่ท่านเองก็ยังไม่เคยแม้กระทั่งใบหน้าของเราด้วยซ้ำแต่ท่านกลับรักเราเหนือสิ่งอื่นใดแล้วอย่างไรเล่า ดังนั้นฟางเอ๋อร์น้อยอย่าได้สงสัยในความรักของมาดารเจ้าเลยเพราะหลักฐานความรักของท่านก็คือตัวเจ้าที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าพี่นี้อย่างไรเล่า เข้าใจที่พี่พูดหรือไม่” จิวอิงกล่าวถึงสิ่งที่ตนเองนั้นถูกปลูกฝังมาจากคุณตาแล้วก็ได้พบเจอมาจากเพื่อน คนรอบข้างมาตลอดของตนเองให้กับเด็กสาวตัวน้อยของเธอฟังอย่างอบอุ่น

******************************************************************************************************