ตอนที่ 3 คนที่ไม่อยากเจอ

"ทีน่า!"

เสียงเรียกนั้นแทบจะกลายเป็นเสียงตะโกน และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงดนตรีเหมือนเงียบลงกะทันหัน

ความเงียบถาโถมเข้ามา เสียงของรินลดาดังก้องไปทั่วห้อง สายตาทุกคู่หันมามองเป็นตาเดียว และบนโซฟาตัวยาวนั้น ผู้ชายที่เธอมาเพื่อพบ ยังคงเอนกายอยู่ที่เดิม ราวกับความวุ่นวายทั้งหมด ไม่ได้ทำให้เขาสนใจขึ้นมาแม้แต่น้อย

"พี่ริต้า" ทีน่าเอ่ยเรียก พร้อมกับลุกขึ้นยืนตัวตรง อย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ รอยยิ้มเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความตื่นตระหนก

"พี่มาได้ยังไงคะ"

รินลดานิ่งไป สายตาจับจ้องเด็กสาวตรงหน้า เด็กสาวที่เธอรู้จักดี ทีน่า นางเอกดาวรุ่งที่กำลังมาแรงที่สุดในเวลานี้ เด็กปั้นที่ค่ายของรินลดาเป็นคนผลักดันขึ้นมาด้วยสองมือ ในวันที่ช่องต้องการนางเอกหน้าใหม่ ค่ายของเธอคือคำตอบเดียวที่ทุกคนเลือก

และวันนี้ เด็กคนนั้นกำลังอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชาย ที่รินลดาจำเป็นต้องเรียกว่า "นายทุน"

รินลดาไม่ตอบคำถามของนางเอกดังตรงหน้า เธอเพียงเบือนสายตาไปยังผู้ชายที่เงยหน้ามองเธออยู่ก่อนแล้ว

ในจังหวะที่สายตาสบกัน ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มจ้องกลับมา คิ้วหนาของเขาเลิกขึ้นเพียงเล็กน้อย คล้ายกำลังท้าทาย ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มของคนที่กำลังพอใจ พอใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ราวกับทั้งหมดนี้ เป็นฉากที่เขาคาดไว้ตั้งแต่แรก

รินลดาก้าวถอยหลังอย่างอัตโนมัติ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นถี่ระรัวจนเจ็บแปลบขึ้นมาในอก

เสียงรอบตัวเหมือนค่อย ๆ เลือนหายไป เมื่อเธอรู้ว่าผู้ชายที่ต้องการพบ...คือใคร

ก้อนแข็ง ๆ จุกอยู่ตรงลำคอ แน่นจนไม่อาจกลืนมันลงไปได้ง่าย ๆ

รินลดาไม่ทันสังเกตเลยว่า ห้องทั้งห้องเงียบลงตั้งแต่เมื่อไร อาจเป็นตอนที่เธอก้าวถอย หรืออาจเป็นตอนที่ร่างกายเริ่มขยับ

เธอกำลังจะหันหลัง กำลังจะวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้ หนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

มือหนารีบคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่น แรงบีบทำให้รินลดาสะดุ้งจนร้องออกมา มันเจ็บ เจ็บทั้งกาย และเจ็บลึกลงไปถึงหัวใจ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนก็ถาโถมกลับมา สัมผัสเดิม น้ำหนักมือเดิม ความรู้สึกที่เธอคิดว่าฝังกลบไปแล้ว กลับชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน ลมหายใจของรินลดาสะดุด หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

เมื่อพอตั้งสติได้ รินลดาก็รู้ว่าในห้องนี้เหลือเพียงเธอกับเขาเท่านั้น ความอึกทึกก่อนหน้าเลือนหายไป หญิงสาวพยายามกระชากมือของตัวเองกลับ แรงบีบในตอนแรกแน่นจนเจ็บแปลบขึ้นมา แต่เธอกัดฟันดึงซ้ำอีกครั้ง อีกครั้ง จนในที่สุดเขาก็ยอมปล่อย ทว่าเป็นจังหวะเดียวกับที่เธอกำลังออกแรงสุดตัว ร่างของรินลดาจึงเสียหลัก หญิงสาวล้มลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาทันที

"โอ๊ย..."

เสียงนั้นหลุดออกมาแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบงันของห้องวีไอพี ความเจ็บไม่ใช่แค่ที่ร่างกาย หรือฝ่ามือที่กระแทกพื้น แต่มันคือความรู้สึกที่เธอไม่อยากยอมรับว่า เธอเพิ่งเสียหลักต่อหน้าเขาอีกครั้ง

รินลดาเงยหน้ามองผู้ชายที่เธอพยายามหนีมาตลอด และเมื่อสายตาของทั้งสองสบกันอีกครั้ง แววตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นก็เปลี่ยนไป ความห่วงใยฉาบวาบขึ้นมาเพียงชั่ววินาที ก่อนที่มันจะถูกกลบด้วยความเย็นยะเยือกเช่นเดิม

"ไหนบอกอยากพบผม" น้ำเสียงแหบพร่าที่เอ่ยออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ฟังดูเรียบและเย็นชา เย็นเสียจนหัวใจของคนฟังเหมือนถูกลดอุณหภูมิลงไปด้วย

รินลดาลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับผู้ชายที่เธอพยายามลืมมาตลอด ผู้ชายตัวสูงที่เธอเคยคิดว่ารู้จักดี ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่เบื้องหลังนั้นคืออุปนิสัยที่เธอไม่อาจยอมรับได้ ครั้งหนึ่ง เธอเคยหลงใหล เคยเชื่อฟัง จนถึงวันที่เขาเลือกหายไปจากชีวิตเธอโดยไม่บอกกล่าว และวันนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้า

"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ" รินลดาตอบด้วยน้ำเสียงเย็น ไม่ต่างจากเขาแม้แต่น้อย

เธอหันหลังหมายจะเดินออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันก้าวไปได้ไกล ร่างบางก็ถูกเหนี่ยวรั้งเอาไว้อีกครั้ง แรงดันทำให้แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับบานประตู ก่อนที่เขาจะก้าวเข้ามาใกล้ ใช้สองมือกักเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน ลมหายใจของเขาใกล้เกินไป ใกล้พอจะปลุกความทรงจำที่เธอคิดว่าฝังกลบไปแล้วให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง

มือขวาของเขายกขึ้น ลูบไล้แก้มเนียนอย่างคุ้นเคย รินลดาหันหน้าหนีสัมผัสนั้นทันที

เสียงหัวเราะแผ่วต่ำดังขึ้นในลำคอ ก่อนที่มืออีกข้างจะยกขึ้น จับปลายคางของเธอให้หันกลับมา แรงบีบไม่มากพอให้เจ็บ แต่ก็ไม่เบาพอจะทำให้เธอหันหนีได้

รินลดาทำได้เพียงจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมกริบคู่นั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยแววสนุก

"คอร์นีเลียส...ปล่อยฉัน"เสียงของเธอสั่นเพียงเล็กน้อย แต่คำสั่งนั้นชัดเจน

"จะไม่ทักทายกันดี ๆ หน่อยเหรอ" คอร์นีเลียสเอ่ยขึ้น แสร้งทำเสียงน้อยใจ

"เราเป็นแฟนกันนะ"

"ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ" น้ำเสียงของรินลดาแข็งกร้าวขึ้นในทันที

"งั้นเหรอ..."

คอร์นีเลียสพยักหน้าช้า ๆ รอยยิ้มบางแตะอยู่ที่มุมปากอย่างคนกำลังชั่งใจ คิ้วหนาเลิกขึ้นสูง แววตาสงสัยปนขบขันฉายชัด เขาก้มลงมาใกล้ ใกล้เกินกว่าที่ควรจะเป็น

ลมหายใจร้อนจนเธอสัมผัสได้ รินลดาแข็งค้างอยู่กับที่ ความตึงเครียดทวีคูณจนแทบหายใจไม่ออก