LOGINShare
ตอนที่ 4 เซ็นสัญญา
Last Updated:
2026-02-07 00:04:52รินลดาเดินไปเดินมาในห้องทำงานของตัวเองอย่างกระสับกระส่าย หญิงสาวยกมือขึ้นมากัดเล็บโดยไม่รู้ตัว พฤติกรรมที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แม้ในวันที่เธอเผชิญวิกฤตหนักที่สุดก็ตาม
หลังจากการไปพบนายทุนที่เธอคิดว่าจะเป็นทางรอดของบริษัท กลับกลายเป็นการเผชิญหน้ากับอดีตที่ควรหายไปตลอดกาล เธอปฏิเสธการร่วมงานกับเขา และตั้งใจจะหานายทุนรายใหม่ให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า มันแทบเป็นไปไม่ได้ ตลอดหลายวันต่อมา รินลดายื่นข้อเสนอไปแทบทุกที่ และได้รับคำปฏิเสธกลับมาแทบทั้งหมด ไม่มีใครพร้อมรับความเสี่ยง ไม่มีใครอยากลงทุนกับโปรเจกต์ที่กำลังจะเปิดกล้องในเวลาจำกัดขนาดนี้ การประชุมผู้บริหารของบริษัทจบลงด้วยมติเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ KN Production คือทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้ ละครกำลังจะเปิดกล้อง และหากการเจรจาไม่จบลงภายในไม่กี่วัน ไม่ใช่แค่งานที่จะพังลง แต่พนักงานทุกคนที่ฝากชีวิตไว้กับการตัดสินใจของเธอ จะล้มตามกันไปทั้งหมด เหตุผลทั้งหมดนั้น ทำให้หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผู้จัดละครสาวต้องมาอยู่บนเรือยอชต์ส่วนตัวของ คอร์นีเลียส ผืนน้ำกว้างสุดสายตาโอบล้อมเรือหรูที่แล่นไปอย่างช้า ๆ เขานั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังกลางดาดฟ้า มือหนาถือแฟ้มเอกสารที่เธอเป็นคนยื่นให้ ดวงตาคมกริบไล่ไปตามตัวอักษร ชายหนุ่มอ่านทุกตัวอักษรอย่างไม่ตกหล่น ถึงเขาจะเป็นคนที่มีเงินมหาศาล แต่ก็ไม่เคยลงทุนอะไรมั่ว ๆ ทุกการลงทุนจะต้องได้ผลตอบแทนที่เขาพอใจ และครั้งนี้ก็เช่นกัน ด้านหลังเขา มีบอดี้การ์ดร่างสูงสองคนยืนประจำตำแหน่ง ใบหน้าถมึงทึง และพร้อมทำตามคำสั่งทุกเมื่อ รินลดายืนอยู่ตรงข้ามกับนายทุน หญิงสาวประสานมือไว้ตรงหน้า บีบมันแน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด ทว่าเธอก็ไม่ยอมปล่อย ครั้งหนึ่ง เธอเคยรู้จักเขาเพียงในฐานะชายหนุ่มลูกครึ่งไทย - อเมริกัน ที่เรียนอยู่สถาบันเดียวกัน ใช้ชีวิตไม่ต่างจากคนทั่วไป จนวันที่ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเขาถูกเปิดเผย อาณาจักรธุรกิจที่ครอบคลุมหลายแขนง รวมถึงการค้าอาวุธสงคราม รินลดาไม่เคยถามว่าเหตุใดเขาถึงเลือกปิดบังตัวตนในตอนแรก และไม่เคยอยากรู้ด้วยซ้ำ เช่นเดียวกับวันที่เขาหายไปจากชีวิตเธอ เขาไม่ยอมบอกสาเหตุ เธอพยายามติดต่อเขาทุกทาง แต่สิ่งที่ได้มาคือความว่างเปล่า หญิงสาวต้องยอมรับ และคิดเอาเองว่า เธอคงไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาแล้ว ที่ผ่านมา เขาคงแค่อยากจะเล่นสนุกกับผู้หญิงไทยที่ดูซื่อ ๆ ดูยังไงก็อ่อนต่อโลกในสายตาเขา ลมทะเลพัดผ่านใบหน้าสวย เส้นผมยาวปลิวไหวไปตามแรงลม รินลดาไม่ได้สนใจทิวทัศน์งดงามของทะเลอันดามันเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกในอกของเธอหนักอึ้งเกินกว่าจะชื่นชมอะไรได้ คอร์นีเลียสเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตของเธอในทันที แววตื่นตระหนกนั้นปิดไม่มิด ถึงหญิงสาวจะพยายามทำตัวเย็นชาเพียงใด เขาก็รู้ดีว่าเธอกำลังประหม่า และกำลังกลัว กลัวว่าเขาจะไม่เล่นตามกติกา กลัวว่าการเจรจาครั้งนี้จะไม่จบแค่เรื่องธุรกิจ ลึกลงไปกว่านั้น กลัวว่าหัวใจที่เธอเคยมอบให้เขาอย่างหมดทั้งดวง จะกลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง โดยที่เธอไม่อาจห้ามตัวเองได้เลย คอร์นีเลียสรู้ทุกอย่าง และนั่นเอง คือเหตุผลที่เขายังคงนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน รินลดาขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัด เมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงหน้ายังคงจ้องเธอไม่วางตา จ้องโดยไม่เอ่ยถึงสัญญา ทั้งที่ข้อเสนอทั้งหมดมาจากฝ่ายกฎหมายของเขาเอง ความเงียบยืดเยื้อขึ้นทุกวินาที ราวกับคอร์นีเลียสตั้งใจปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อน สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง คิ้วหนาเลิกสูงเหมือนตั้งคำถาม ...ว่าไง... รินลดากำมือแน่น พยายามตั้งสติ เธอรู้ดีว่าเกมนี้ คนที่เปิดปากก่อน มักเป็นฝ่ายเสียเปรียบ "คุณคอร์นีเลียส" เสียงของเธอเรียบเย็น "เรียกผมว่านีล อย่างที่คุณเคยเรียก" "คุณคอร์นีเลียสตกลงจะเซ็นสัญญากับทางบริษัทของเราไหมคะ" รินลดาเอ่ยต่อ โดยไม่สนใจสิ่งที่เขาต้องการ คอร์นีเลียสแค่นเสียงในลำคอ คล้ายหัวเราะ แต่ไม่ถึงกับยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าหารินลดาอย่างช้า ๆ ก้าวแรก ก้าวที่สอง เขาเดินเข้าหาร่างบอบบางอย่างไม่เร่งรีบ แต่ดูคุกคามอย่างชัดเจน รินลดาถอยหลังตามสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเรือ หญิงสาวชะงัก มือกำราวอะลูมิเนียมเย็นเฉียบเพื่อประคองตัวเองไว้ เธอหันหน้าไปทางทะเลสีครามเบื้องหน้า ผืนน้ำลึกและกว้างสุดลูกหูลูกตา แต่ไม่ใช่ทางหนี ในวินาทีนั้น รินลดารู้ดีว่า เธอไม่มีทางเลือกให้ถอยอีกแล้ว "เด็กดีที่เคยเชื่อฟังผมหายไปไหน" คอร์นีเลียสเอ่ย พร้อมก้มใบหน้าคมลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นเฉียดผิว รินลดาเบี่ยงหน้าหลบ ตั้งสติให้มากที่สุด ก่อนจะยกมือบางยันหน้าอกแกร่งของเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ไปมากกว่านี้ "ตายไปแล้ว" น้ำเสียงของเธอเรียบสนิท "ตายไปพร้อมกับผู้ชายที่ฉันคิดว่า รู้จักดี" คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่คอร์นีเลียสจะเก็บสีหน้าอย่างรวดเร็ว กลับมาเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้น เปลี่ยนไปแล้ว "ผมตกลงจะเซ็นสัญญาร่วมงานกับบริษัทของคุณ" คอร์นีเลียสเอ่ยเสียงห้วน ก่อนจะหันหลังให้รินลดา เขาเดินไปนั่งยังโซฟาตามเดิม บอดี้การ์ดด้านหลังยื่นแก้วไวน์ให้โดยที่เขาไม่ต้องออกคำสั่ง มือหนารับแก้วมาอย่างเคยชิน ก่อนจะหมุนมันช้า ๆ น้ำสีแดงเข้มในแก้วไหววนไปตาม รินลดาสูดลมหายใจลึก พยายามกดความรู้สึกทั้งหมดไว้ข้างใน เธอรีบก้าวไปนั่งข้างเขา เปิดเอกสารบนโต๊ะกระจกตรงหน้า หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเองลงไป เมื่อเสร็จแล้ว หญิงสาวจึงยื่นปากกาไปให้เขา คอร์นีเลียสยื่นแก้วไวน์คืนให้บอดี้การ์ด ก่อนจะรับปากกาจากมือบางของรินลดา ปลายนิ้วของเขาตั้งใจแตะสัมผัสมือเธอ หญิงสาวชักมือกลับแทบจะทันที ราวกับโดนของร้อน ร่างสูงก้มลง เซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสารอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะปิดแฟ้มและยื่นมันกลับมาให้เธอ แต่ในจังหวะที่รินลดายื่นมือไปรับ เขากลับชักแฟ้มเอกสารคืน คอร์นีเลียสไม่พูดอะไร เพียงส่งสัญญาณสั้น ๆ ให้กับลูกน้อง บอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้ามารับเอกสารไปถือไว้แทน จากนั้น เขาก็ยื่นแก้วไวน์อีกแก้วหนึ่งมาให้รินลดา "ฉันไม่ดื่ม" รินลดาไม่ยอมรับแก้วจากมือลูกน้องคอร์นีเลียส หญิงสาวต้องการกลับกรุงเทพ เพื่อไปทำงาน ไม่มีเวลาที่จะมานั่งมองทะเลเหมือนพวกมีอันจะกินโดยไม่ต้องทำงานแบบผู้ชายข้างกาย "จะไม่เสียมารยาหน่อยเหรอ" คอร์นีเลียสเอ่ยเรียบ "ผมเป็นหุ้นส่วนคุณแล้วนะ" เขายกแก้วไวน์ขึ้น เทเข้าปากในคราวเดียวจนหมด บอดี้การ์ดก้าวเข้ามาเติมให้ทันที อย่างรู้หน้าที่ รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น เอาว่ะ รีบดื่ม รีบกลับ หญิงสาวรับแก้วมา ก่อนจะดื่มรวดเดียวไม่ต่างจากเขา ใบหน้าเบ้เล็กน้อยเมื่อรสขมจาง ๆ แตะปลายลิ้น "เรียบร้อยแล้ว" เธอวางแก้วลงและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว "ฉันขอตัวกลับ เพื่อไปทำงาน" "กลับ..." คอร์นีเลียสเอ่ยเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง "กลับยังไง" รินลดาขมวดคิ้วเข้าหากัน เธอไม่เข้าใจคำถามของเขาสักนิด ก็กลับไปทำงานอย่างไรเล่า "คุณจะว่ายน้ำกลับเองเหรอ" คำพูดนั้นทำให้รินลดาอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หญิงสาวหันไปมองบอดี้การ์ดของเขาอย่างขอคำยืนยัน ก่อนจะหันกลับมามองผู้ชายตัวสูงที่ยังคงนั่งเอนกายอยู่ที่เดิม คอร์นีเลียสดื่มด่ำกับไวน์ราคาแพง ทอดสายตามองผืนน้ำทะเลเบื้องหน้า ไม่สนใจว่าเธอจะตกใจกับคำพูดของเขาแม้แต่น้อย "ว่ายน้ำ คุณจะให้ฉันว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งเองเหรอ” น้ำเสียงของรินลดาสั่นด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอกัดฟันแน่นก่อนจะพูดต่อ "นี่คุณยังสติดีอยู่หรือเปล่า"
Latest chapter
จุดอ่อนของมาเฟีย ตอนที่ 6 คุณคิดถึงผมจริง ๆ
รินลดาอ้าปากค้าง สายตาจับจ้องผู้ชายตรงหน้าที่เธอเคยมอบทั้งหัวใจและร่างกายให้ ทั้งที่เขาทำเลวกับเธอ ทั้งที่เขาเป็นฝ่ายทิ้งเธอไปแต่ไม่ว่าเธอจะพยายามแค่ไหน เธอก็ยังบอกตัวเองให้เกลียดเขาไม่ได้...เกลียดสิ ฉันต้องเกลียดเขา...ผู้จัดละครสาวกัดริมฝีปากแน่นจนแทบรับรู้ถึงรสเลือด เธอทรุดลงนั่งที่โซฟาอย่างหมดแรง คำพูดของเขามันน่ารังเกียจมาก แต่แทนที่มือของเธอจะยกขึ้นตบหน้าเขา หัวใจกลับเต้นแรงอย่างน่าอับอายคอร์นีเลียสยังคงยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบมองหยาดน้ำตาของผู้หญิงที่เขาเพิ่งประกาศความเป็นเจ้าของ ลมหายใจที่พยายามควบคุมให้สม่ำเสมอเริ่มสะดุด มือหนาทั้งสองข้างสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นลายต้นมะพร้าว กำมือแน่นจนเล็บจิกลงเนื้อ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสัน ทั้งหมดก็เพื่ออดกลั้นความรู้สึกที่ไม่ควรเกิดขึ้นเขาเป็นมาเฟีย มีทั้งลูกน้องและศัตรูรายล้อม ความอ่อนไหวคือจุดอ่อน และจุดอ่อน จะทำให้เขาไม่มีที่ยืน"ยอมรับเถอะ ริต้า" คอร์นีเลียสเอ่ยเสียงเรียบ“คุณต้องการผม”รินลดาไม่รู้จะหาคำไหนมาด่าความหน้าด้านของผู้ชายตรงหน้า ถ้อยคำมากมายอัดแน่นอยู่ในอก แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมา เธอเลือกที่จะเงียบ และสำหรับมาเฟียหนุ
จุดอ่อนของมาเฟีย ตอนที่ 5 คุณเป็นของผม
คอร์นีเลียสยังคงดื่มด่ำกับไวน์ราคาแพง ไม่สนใจอารมณ์ของคนตรงหน้า ไม่ว่าใบหน้าของรินลดาจะโกรธจนแดงก่ำเพียงใด เขาก็ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหญิงสาวกำมือแน่น พยายามระงับอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างยากเย็น เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า แฟนเก่าคนเดียวในชีวิต จะกลายมาเป็นผู้ชายที่ร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้"คอร์นีเลียส" รินลดาเอ่ยชื่อเขาอีกครั้ง เสียงต่ำลงกว่าเดิม เหมือนพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ระเบิดตอนนี้"ฉันต้องการกลับเข้าฝั่ง"คอร์นีเลียสวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะเหลือบสายตามองบอดี้การ์ดเพียงแวบเดียว เป็นสัญญาณสั้น ๆ ที่รินลดาไม่อาจเข้าใจ เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ร่างสูงใหญ่ของบอดี้การ์ดก็อันตรธานหายไป ราวกับรู้หน้าที่ดีว่า ควรจะอยู่ตรงไหนในช่วงเวลานี้ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง เขาหันกลับมามองดวงตากลมโตที่แดงก่ำด้วยความโกรธ ก่อนจะถอนหายใจยาว คล้ายเอือมระอาคนตรงหน้า"ผมห้ามคุณไม่ให้กลับเข้าฝั่งหรืออย่างไร" เขาเอ่ยเสียงเรียบ รินลดาอ้าปาก อ้าแล้วหุบ เธอไม่รู้จะสรรหาคำพูดไหน หรือคำด่าไหนมาด่าคนตรงหน้า นอกจากกำมือแน่นอย่างเจ็บใจ "ริต้า" ชายหนุ่มเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างออกไป ริ
จุดอ่อนของมาเฟีย ตอนที่ 4 เซ็นสัญญา
รินลดาเดินไปเดินมาในห้องทำงานของตัวเองอย่างกระสับกระส่าย หญิงสาวยกมือขึ้นมากัดเล็บโดยไม่รู้ตัว พฤติกรรมที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แม้ในวันที่เธอเผชิญวิกฤตหนักที่สุดก็ตามหลังจากการไปพบนายทุนที่เธอคิดว่าจะเป็นทางรอดของบริษัท กลับกลายเป็นการเผชิญหน้ากับอดีตที่ควรหายไปตลอดกาลเธอปฏิเสธการร่วมงานกับเขา และตั้งใจจะหานายทุนรายใหม่ให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า มันแทบเป็นไปไม่ได้ตลอดหลายวันต่อมา รินลดายื่นข้อเสนอไปแทบทุกที่ และได้รับคำปฏิเสธกลับมาแทบทั้งหมด ไม่มีใครพร้อมรับความเสี่ยง ไม่มีใครอยากลงทุนกับโปรเจกต์ที่กำลังจะเปิดกล้องในเวลาจำกัดขนาดนี้การประชุมผู้บริหารของบริษัทจบลงด้วยมติเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ KN Production คือทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้ละครกำลังจะเปิดกล้อง และหากการเจรจาไม่จบลงภายในไม่กี่วัน ไม่ใช่แค่งานที่จะพังลง แต่พนักงานทุกคนที่ฝากชีวิตไว้กับการตัดสินใจของเธอ จะล้มตามกันไปทั้งหมดเหตุผลทั้งหมดนั้น ทำให้หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผู้จัดละครสาวต้องมาอยู่บนเรือยอชต์ส่วนตัวของ คอร์นีเลียสผืนน้ำกว้างสุดสายตาโอบล้อมเรือหรูที่แล่นไปอย่างช้า ๆ เขานั่งเอนหลังอ
จุดอ่อนของมาเฟีย ตอนที่ 3 คนที่ไม่อยากเจอ
"ทีน่า!"เสียงเรียกนั้นแทบจะกลายเป็นเสียงตะโกน และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง เสียงดนตรีเหมือนเงียบลงกะทันหันความเงียบถาโถมเข้ามา เสียงของรินลดาดังก้องไปทั่วห้อง สายตาทุกคู่หันมามองเป็นตาเดียว และบนโซฟาตัวยาวนั้น ผู้ชายที่เธอมาเพื่อพบ ยังคงเอนกายอยู่ที่เดิม ราวกับความวุ่นวายทั้งหมด ไม่ได้ทำให้เขาสนใจขึ้นมาแม้แต่น้อย"พี่ริต้า" ทีน่าเอ่ยเรียก พร้อมกับลุกขึ้นยืนตัวตรง อย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ รอยยิ้มเมื่อครู่เลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความตื่นตระหนก"พี่มาได้ยังไงคะ"รินลดานิ่งไป สายตาจับจ้องเด็กสาวตรงหน้า เด็กสาวที่เธอรู้จักดี ทีน่า นางเอกดาวรุ่งที่กำลังมาแรงที่สุดในเวลานี้ เด็กปั้นที่ค่ายของรินลดาเป็นคนผลักดันขึ้นมาด้วยสองมือ ในวันที่ช่องต้องการนางเอกหน้าใหม่ ค่ายของเธอคือคำตอบเดียวที่ทุกคนเลือกและวันนี้ เด็กคนนั้นกำลังอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชาย ที่รินลดาจำเป็นต้องเรียกว่า "นายทุน"รินลดาไม่ตอบคำถามของนางเอกดังตรงหน้า เธอเพียงเบือนสายตาไปยังผู้ชายที่เงยหน้ามองเธออยู่ก่อนแล้วในจังหวะที่สายตาสบกัน ดวงตาคมกริบสีน้ำตาลเข้มจ้องกลับมา คิ้วหนาของเขาเลิกขึ้นเพียงเล็กน้อย คล้ายกำลังท้าทาย ริมฝีป
จุดอ่อนของมาเฟีย ตอนที่ 2 นัดคุย
"บริษัท KN Production ค่ะ" รินลดาก้มมองเอกสารบนโต๊ะทำงานอีกครั้ง สายตาไล่ผ่านตัวอักษร แต่สมองกลับพยายามค้นหาความทรงจำอย่างรวดเร็ว ชื่อบริษัทนั้นวนเวียนอยู่ในหัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะต้องยอมรับความจริง ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยหญิงสาวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจเบา ๆ อย่างใช้ความคิด"พี่ไม่เคยได้ยินชื่อบริษัทนี้มาก่อนเลยนะ" คำพูดนั้นหลุดออกมาแผ่วเบา ราวกับเธอกำลังบอกตัวเอง มากกว่าจะพูดกับนักศึกษาฝึกงานตรงหน้า"คุณดี้บอกว่าเป็นบริษัทสื่อที่จดทะเบียนอยู่ที่ประเทศตุรกีค่ะ" ดาหวันอธิบายตามข้อมูลที่ได้รับมาจากหัวหน้างาน"แล้วก็เป็นฝ่ายติดต่อมาที่บริษัทของเราเป็นที่แรกด้วยค่ะ"รินลดาพยักหน้ารับ สีหน้าครุ่นคิดยังคงนิ่งเรียบ เธอเชื่อข้อมูลนี้ ไม่ใช่เพราะรายละเอียดฟังดูน่าเชื่อถือเพียงอย่างเดียวแต่เพราะคนที่ยืนยันคือ นวลพรรณ หญิงวัยกลางคนที่ทำงานอยู่กับบริษัทมาตั้งแต่สมัยรุ่นแม่ของเธอ คนที่รินลดาไว้วางใจมากพอจะฝากทั้งบริษัทไว้ในมือ"ติดต่อกลับไปใหม่ได้ไหม เราต้องเซ็นสัญญากับเขาให้เร็วที่สุด ส่วนเรื่องที่เขาอยากจะเที่ยวไทยนานแค่ไหนก็ทำไป แต่งานของเรารอไม่ได้" ดาหวันเม้มริมฝีปาก ก่อนจะส่ายห
จุดอ่อนของมาเฟีย ตอนที่ 1 วิกฤตวงการละคร
"ทางช่องแจ้งมาแล้วนะคะคุณริต้า" ผู้จัดการฝ่ายผลิตเอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานขนาดเล็กของ รินลดาเจ้าของห้องเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน ดวงตากลมโตฉายแววกังวลอย่างไม่อาจปิดบัง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากบางเม้มแน่นราวกับกำลังกลั้นลมหายใจรินลดา ภานุรัตน์ ทายาทรุ่นที่สามของบริษัท ดีดีวิดิโอ ที่ผลิตละครชื่อดังที่เคยสร้างผลงานเรตติ้งถล่มทลายมาแล้วนับร้อยเรื่อง ภายใต้การสังกัดช่องใหญ่ที่ใครต่างก็อยากร่วมงานแต่เมื่อถึงวันที่เธอก้าวขึ้นมารับตำแหน่งบริหารแทนผู้เป็นแม่ กลับเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เศรษฐกิจตกต่ำอย่างหนัก พฤติกรรมผู้บริโภคเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สื่อบันเทิงผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดผู้คนเลิกเฝ้าหน้าจอโทรทัศน์ในช่วงไพรม์ไทม์ ละครภาคค่ำที่เคยเป็นความหวังหลัก เริ่มไม่ใช่อีกต่อไปรินลดายื่นมือไปรับเอกสารจากผู้จัดการฝ่ายผลิต พร้อมกับถอนหายใจยาวอย่างไม่รู้ตัว เธอดึงเอกสารออกจากซองสีน้ำตาล ก่อนจะกลั้นใจเปิดอ่านอย่างช้า ๆดวงตากลมสวยกวาดไปตามตัวอักษรทีละบรรทัด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบจะเป็นเส้นตรง ยิ่งอ่าน อากาศในห้องก็ยิ่งอึ
