ตอนที่ 4 เซ็นสัญญา

รินลดาเดินไปเดินมาในห้องทำงานของตัวเองอย่างกระสับกระส่าย หญิงสาวยกมือขึ้นมากัดเล็บโดยไม่รู้ตัว พฤติกรรมที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แม้ในวันที่เธอเผชิญวิกฤตหนักที่สุดก็ตาม

หลังจากการไปพบนายทุนที่เธอคิดว่าจะเป็นทางรอดของบริษัท กลับกลายเป็นการเผชิญหน้ากับอดีตที่ควรหายไปตลอดกาล

เธอปฏิเสธการร่วมงานกับเขา และตั้งใจจะหานายทุนรายใหม่ให้ได้ภายในหนึ่งสัปดาห์ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่า มันแทบเป็นไปไม่ได้

ตลอดหลายวันต่อมา รินลดายื่นข้อเสนอไปแทบทุกที่ และได้รับคำปฏิเสธกลับมาแทบทั้งหมด ไม่มีใครพร้อมรับความเสี่ยง ไม่มีใครอยากลงทุนกับโปรเจกต์ที่กำลังจะเปิดกล้องในเวลาจำกัดขนาดนี้

การประชุมผู้บริหารของบริษัทจบลงด้วยมติเดียวกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ KN Production คือทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้

ละครกำลังจะเปิดกล้อง และหากการเจรจาไม่จบลงภายในไม่กี่วัน ไม่ใช่แค่งานที่จะพังลง แต่พนักงานทุกคนที่ฝากชีวิตไว้กับการตัดสินใจของเธอ จะล้มตามกันไปทั้งหมด

เหตุผลทั้งหมดนั้น ทำให้หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผู้จัดละครสาวต้องมาอยู่บนเรือยอชต์ส่วนตัวของ คอร์นีเลียส

ผืนน้ำกว้างสุดสายตาโอบล้อมเรือหรูที่แล่นไปอย่างช้า ๆ เขานั่งเอนหลังอยู่บนโซฟาหนังกลางดาดฟ้า มือหนาถือแฟ้มเอกสารที่เธอเป็นคนยื่นให้ ดวงตาคมกริบไล่ไปตามตัวอักษร ชายหนุ่มอ่านทุกตัวอักษรอย่างไม่ตกหล่น ถึงเขาจะเป็นคนที่มีเงินมหาศาล แต่ก็ไม่เคยลงทุนอะไรมั่ว ๆ ทุกการลงทุนจะต้องได้ผลตอบแทนที่เขาพอใจ และครั้งนี้ก็เช่นกัน

ด้านหลังเขา มีบอดี้การ์ดร่างสูงสองคนยืนประจำตำแหน่ง ใบหน้าถมึงทึง และพร้อมทำตามคำสั่งทุกเมื่อ

รินลดายืนอยู่ตรงข้ามกับนายทุน หญิงสาวประสานมือไว้ตรงหน้า บีบมันแน่นจนรู้สึกเจ็บไปหมด ทว่าเธอก็ไม่ยอมปล่อย

ครั้งหนึ่ง เธอเคยรู้จักเขาเพียงในฐานะชายหนุ่มลูกครึ่งไทย - อเมริกัน ที่เรียนอยู่สถาบันเดียวกัน ใช้ชีวิตไม่ต่างจากคนทั่วไป จนวันที่ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวของเขาถูกเปิดเผย อาณาจักรธุรกิจที่ครอบคลุมหลายแขนง รวมถึงการค้าอาวุธสงคราม

รินลดาไม่เคยถามว่าเหตุใดเขาถึงเลือกปิดบังตัวตนในตอนแรก และไม่เคยอยากรู้ด้วยซ้ำ เช่นเดียวกับวันที่เขาหายไปจากชีวิตเธอ เขาไม่ยอมบอกสาเหตุ เธอพยายามติดต่อเขาทุกทาง แต่สิ่งที่ได้มาคือความว่างเปล่า หญิงสาวต้องยอมรับ และคิดเอาเองว่า เธอคงไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาแล้ว ที่ผ่านมา เขาคงแค่อยากจะเล่นสนุกกับผู้หญิงไทยที่ดูซื่อ ๆ ดูยังไงก็อ่อนต่อโลกในสายตาเขา

ลมทะเลพัดผ่านใบหน้าสวย เส้นผมยาวปลิวไหวไปตามแรงลม รินลดาไม่ได้สนใจทิวทัศน์งดงามของทะเลอันดามันเลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกในอกของเธอหนักอึ้งเกินกว่าจะชื่นชมอะไรได้

คอร์นีเลียสเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตากลมโตของเธอในทันที แววตื่นตระหนกนั้นปิดไม่มิด

ถึงหญิงสาวจะพยายามทำตัวเย็นชาเพียงใด เขาก็รู้ดีว่าเธอกำลังประหม่า และกำลังกลัว กลัวว่าเขาจะไม่เล่นตามกติกา

กลัวว่าการเจรจาครั้งนี้จะไม่จบแค่เรื่องธุรกิจ ลึกลงไปกว่านั้น กลัวว่าหัวใจที่เธอเคยมอบให้เขาอย่างหมดทั้งดวง จะกลับมาเป็นของเขาอีกครั้ง โดยที่เธอไม่อาจห้ามตัวเองได้เลย

คอร์นีเลียสรู้ทุกอย่าง และนั่นเอง คือเหตุผลที่เขายังคงนิ่ง ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมัน

รินลดาขยับตัวเล็กน้อยอย่างอึดอัด เมื่อคนที่นั่งอยู่ตรงหน้ายังคงจ้องเธอไม่วางตา จ้องโดยไม่เอ่ยถึงสัญญา ทั้งที่ข้อเสนอทั้งหมดมาจากฝ่ายกฎหมายของเขาเอง

ความเงียบยืดเยื้อขึ้นทุกวินาที ราวกับคอร์นีเลียสตั้งใจปล่อยให้เธอเป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อน สายตาคมกริบคู่นั้นเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักบางอย่าง คิ้วหนาเลิกสูงเหมือนตั้งคำถาม

...ว่าไง...

รินลดากำมือแน่น พยายามตั้งสติ เธอรู้ดีว่าเกมนี้ คนที่เปิดปากก่อน มักเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

"คุณคอร์นีเลียส" เสียงของเธอเรียบเย็น

"เรียกผมว่านีล อย่างที่คุณเคยเรียก"

"คุณคอร์นีเลียสตกลงจะเซ็นสัญญากับทางบริษัทของเราไหมคะ" รินลดาเอ่ยต่อ โดยไม่สนใจสิ่งที่เขาต้องการ

คอร์นีเลียสแค่นเสียงในลำคอ คล้ายหัวเราะ แต่ไม่ถึงกับยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าหารินลดาอย่างช้า ๆ

ก้าวแรก

ก้าวที่สอง

เขาเดินเข้าหาร่างบอบบางอย่างไม่เร่งรีบ แต่ดูคุกคามอย่างชัดเจน รินลดาถอยหลังตามสัญชาตญาณ จนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบเรือ หญิงสาวชะงัก มือกำราวอะลูมิเนียมเย็นเฉียบเพื่อประคองตัวเองไว้

เธอหันหน้าไปทางทะเลสีครามเบื้องหน้า ผืนน้ำลึกและกว้างสุดลูกหูลูกตา แต่ไม่ใช่ทางหนี ในวินาทีนั้น รินลดารู้ดีว่า เธอไม่มีทางเลือกให้ถอยอีกแล้ว

"เด็กดีที่เคยเชื่อฟังผมหายไปไหน" คอร์นีเลียสเอ่ย พร้อมก้มใบหน้าคมลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นเฉียดผิว

รินลดาเบี่ยงหน้าหลบ ตั้งสติให้มากที่สุด ก่อนจะยกมือบางยันหน้าอกแกร่งของเขาไว้ ไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ไปมากกว่านี้

"ตายไปแล้ว" น้ำเสียงของเธอเรียบสนิท

"ตายไปพร้อมกับผู้ชายที่ฉันคิดว่า รู้จักดี"

คำพูดนั้นทำให้เขาชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่คอร์นีเลียสจะเก็บสีหน้าอย่างรวดเร็ว กลับมาเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาคมกริบคู่นั้น เปลี่ยนไปแล้ว

"ผมตกลงจะเซ็นสัญญาร่วมงานกับบริษัทของคุณ" คอร์นีเลียสเอ่ยเสียงห้วน ก่อนจะหันหลังให้รินลดา

เขาเดินไปนั่งยังโซฟาตามเดิม บอดี้การ์ดด้านหลังยื่นแก้วไวน์ให้โดยที่เขาไม่ต้องออกคำสั่ง มือหนารับแก้วมาอย่างเคยชิน ก่อนจะหมุนมันช้า ๆ น้ำสีแดงเข้มในแก้วไหววนไปตาม

รินลดาสูดลมหายใจลึก พยายามกดความรู้สึกทั้งหมดไว้ข้างใน เธอรีบก้าวไปนั่งข้างเขา เปิดเอกสารบนโต๊ะกระจกตรงหน้า หยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่อของตัวเองลงไป

เมื่อเสร็จแล้ว หญิงสาวจึงยื่นปากกาไปให้เขา

คอร์นีเลียสยื่นแก้วไวน์คืนให้บอดี้การ์ด ก่อนจะรับปากกาจากมือบางของรินลดา ปลายนิ้วของเขาตั้งใจแตะสัมผัสมือเธอ

หญิงสาวชักมือกลับแทบจะทันที ราวกับโดนของร้อน

ร่างสูงก้มลง เซ็นชื่อตัวเองลงบนเอกสารอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะปิดแฟ้มและยื่นมันกลับมาให้เธอ แต่ในจังหวะที่รินลดายื่นมือไปรับ เขากลับชักแฟ้มเอกสารคืน

คอร์นีเลียสไม่พูดอะไร เพียงส่งสัญญาณสั้น ๆ ให้กับลูกน้อง บอดี้การ์ดคนสนิทก้าวเข้ามารับเอกสารไปถือไว้แทน

จากนั้น เขาก็ยื่นแก้วไวน์อีกแก้วหนึ่งมาให้รินลดา

"ฉันไม่ดื่ม" รินลดาไม่ยอมรับแก้วจากมือลูกน้องคอร์นีเลียส

หญิงสาวต้องการกลับกรุงเทพ เพื่อไปทำงาน ไม่มีเวลาที่จะมานั่งมองทะเลเหมือนพวกมีอันจะกินโดยไม่ต้องทำงานแบบผู้ชายข้างกาย

"จะไม่เสียมารยาหน่อยเหรอ" คอร์นีเลียสเอ่ยเรียบ

"ผมเป็นหุ้นส่วนคุณแล้วนะ"

เขายกแก้วไวน์ขึ้น เทเข้าปากในคราวเดียวจนหมด บอดี้การ์ดก้าวเข้ามาเติมให้ทันที อย่างรู้หน้าที่

รินลดาเม้มริมฝีปากแน่น

เอาว่ะ รีบดื่ม รีบกลับ

หญิงสาวรับแก้วมา ก่อนจะดื่มรวดเดียวไม่ต่างจากเขา ใบหน้าเบ้เล็กน้อยเมื่อรสขมจาง ๆ แตะปลายลิ้น

"เรียบร้อยแล้ว"

เธอวางแก้วลงและลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

"ฉันขอตัวกลับ เพื่อไปทำงาน"

"กลับ..." คอร์นีเลียสเอ่ยเสียงเรียบ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

"กลับยังไง"

รินลดาขมวดคิ้วเข้าหากัน เธอไม่เข้าใจคำถามของเขาสักนิด ก็กลับไปทำงานอย่างไรเล่า

"คุณจะว่ายน้ำกลับเองเหรอ"

คำพูดนั้นทำให้รินลดาอ้าปากค้างอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง หญิงสาวหันไปมองบอดี้การ์ดของเขาอย่างขอคำยืนยัน ก่อนจะหันกลับมามองผู้ชายตัวสูงที่ยังคงนั่งเอนกายอยู่ที่เดิม

คอร์นีเลียสดื่มด่ำกับไวน์ราคาแพง ทอดสายตามองผืนน้ำทะเลเบื้องหน้า ไม่สนใจว่าเธอจะตกใจกับคำพูดของเขาแม้แต่น้อย

"ว่ายน้ำ คุณจะให้ฉันว่ายน้ำกลับเข้าฝั่งเองเหรอ” น้ำเสียงของรินลดาสั่นด้วยความไม่อยากเชื่อ เธอกัดฟันแน่นก่อนจะพูดต่อ

"นี่คุณยังสติดีอยู่หรือเปล่า"