ไม่ชอบเด็ก

"หมอภู"

ภูทัชชัยเดินดุ่มๆ เข้ามาหา เขาอยู่ในชุดธรรมดาเสื้อเชิ้ตสีเทากับกางเกงสแล็ค ไม่มีเสื้อกาวน์สีขาวคลุมเหมือนตอนอยู่คลินิก

ดวงตามองขุ่นแปรเปลี่ยนเป็นดีใจที่ได้เจอะเจออีกครั้งในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ต่างจากสีหน้าดุกร้าวของเขาที่ทำรอยยิ้มของแยมค่อยๆ จางลง

เขาช่วยพยุงแขนคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืน มองสำรวจแล้วว่าไม่เป็นอะไรก็เงยหน้าสบตากับเธอ

"ตรงนี้ถนนครับ มายืนบนถนนทำไม"

"เอ่อคือ.."

นิ้วชี้กำลังจะชี้ไปที่ศาล แต่ก็ต้องเก็บนิ้วกลับมาเพราะไม่คิดบอกการกระทำบ๊องๆ ของตัวเอง"

"หนูกำลังจะกลับคอนโดค่ะ ว่าแต่คุณหมอเลิกงานแล้วเหรอคะ"

เขาไม่ตอบแต่กลับดึงให้เธอขยับเข้าไปยืนในเส้นสีขาวไหล่ทาง มือใหญ่อุ่นซ่านแตะต้องเพียงนิดก็ปล่อยให้ใจหาย เขาหันหลังเดินกลับไปยังรถทันที แยมรู้สึกเสียดายที่อุตส่าห์ได้เจอะเจอเขาแล้ว อย่างน้อยก็ต้องได้อะไรติดมือมาบ้าง

"คุณหมอมีแฟนหรือยังคะ"

เธอตัดสินใจตะโกนถามออกไปเสียงดังก่อนเขาจะกลับขึ้นรถได้ทันหวุดหวิด ภูทัชชัยมองจ้องเธอด้วยใบหน้าบึ้งตึงจนคิดว่าเขาทำหน้าสีหน้าอื่นไม่เป็นหรือเปล่า

"หนูขอไอจีคุณหมอหน่อยได้ไหม"

ยังไม่จบคำถามดี ภูทัชชัยก็กลับขึ้นรถไป

"หนูชื่อแยมนะค้า"

และก่อนที่ประตูจะปิดสนิท แยมตะโกนไปอีกครั้ง เสี่ยงดวงเอาว่าเขาจะได้ยินหรือไม่ได้ยิน หากได้ยินก็หวังว่าชื่อของเธอจะติดอยู่ในความทรงจำของเขาบ้าง

แยมมองตามท้ายรถดวงตาละห้อย เดาไม่ถูกเลยว่าคุณหมอจะไปไหนเพราะซอยนี้สามารถพาไปทะลุได้หลายเส้นทาง

แห้วแล้วแห้วอีก การที่เขาไม่ให้ไอจีก็ค่อนข้างชัดเจนว่าเขาไม่ชอบ ไม่เล่นด้วย ไม่ๆๆๆ ไม่ทุกอย่างที่จะให้เกิดความสัมพันธ์ใดๆ ตัวเธอเองยังเคยปฏิเสธจะให้ไอจีผู้ชายมาตั้งเยอะ

นมเปรี้ยวกล่องสีเขียวถูกนำมาเจาะหลอดดูด ระเบียงห้องยามกลางคืนเป็นหนึ่งจุดที่แยมชอบมาก เก้าอี้สนามกับลมเย็นๆ พาความคิดล่องลอยไปกับสายลม

เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูไอจีที่ชื่อว่า Putatchai.Pu นานๆ ครั้งไอจีนี้จะอัปเดตและไม่มีรูปภาพไหนเลยที่บ่งชี้ว่าเขาเป็นหมอ

ความจริงเธอเจอไอจีของหมอภูมาสักพักแล้ว แต่ที่ไปตื้อขออยู่นั้นเพราะอยากให้เจ้าตัวให้มันเองด้วยความเต็มใจ

"หรือว่าจะโดนจีบจนเบื่อแล้วจริงๆ"

คิดแล้วก็ปวดหัว รู้สึกหนึบๆ ตรงฟันที่เพิ่งทำมาด้วย เด็กน้อยเริ่มทำตัวงอแงทำหน้างอ นิ้วมือกดไปตรงช่องแชทของไอจีนั้นแล้วพิมพ์ข้อความก่อนจะกดส่งไป

Jam.Yam : คุณหมอขา หนูปวดฟัน

ไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะเปิดอ่าน ในเมื่อมีคนจีบทุกวัน แชทก็คงไม่พ้นถูกดันจนไปอยู่ด้านล่างสุด

ทว่าไม่นานแชทนั้นก็ถูกเปิดอ่าน คนอ่านทำหน้ายุ่งกับข้อความธรรมดา

'หนูปวดฟัน'

ภูทัชชัยถอนหายใจเบาๆ ไม่ได้คิดตอบแชท แถมยังคว่ำหน้าจอมือถือลงบนโต๊ะทรงเตี้ยหน้าโซฟา พาดแขนสองข้างไปบนพนักของมันแล้วทิ้งศีรษะไปด้านหลัง

เขาอยู่ในบ้านของ อาทิตย์ เพื่อนที่มีอาชีพเป็นอาจารย์ โซฟาอีกตัวมี ปกรณ์ นั่งอยู่ด้วย คนนี้เป็นหมอเหมือนกันแต่เป็นหมอเด็กที่ไม่ใช่เลี้ยงเด็กเอ๊าะๆ

เลิกงานแล้วก็มักมารวมตัวกันที่นี่เพราะบ้านของอาทิตย์มีทุกอย่างครบครัน ไม่ว่าจะเป็นสระว่ายน้ำ ห้องดูหนัง โต๊ะสนุ๊กเกอร์และอีกบลาๆ เกี่ยวกับความบันเทิง

"เป็นอะไร" ปกรณ์หรือมาร์คเอ่ยถาม มาถึงภูทัชชัยทำหน้าตึง ตอนนี้ก็ยังหน้าตึงไม่เลิก

"มีเด็กมาจีบ"

"อีกแล้ว?"

อาทิตย์เดินมาพร้อมกระป๋องเบียร์วางลงบนโต๊ะ หยิบหนึ่งกระป๋องมาดึงสลักออกเปิดดื่มพลางนั่งลงบนโซฟาอีกตัว

"เออ มาทำฟัน จ้องแต่จะ.."

"ฟันหมอ" ปกรณ์พูดแทรกทั้งหัวเราะ

คนจะถูกฟันไม่ปฏิเสธ นั่นเด็กมหา'ลัยคือต่ำที่สุดแล้ว คนที่มาจีบเขามียันรุ่นแม่เลยด้วยซ้ำ

"ไม่ลองดูล่ะวะ"

"เสียจรรยาบรรณว่ะ"

"อะไรของมึงไอ้ภู"

"นักศึกษามาชอบ มึงเอา?"

เจอคำถามนี้อาทิตย์ส่ายหน้าทันที ใครจะเสี่ยงให้ชีวิตวอดวาย

"ไอ้ภูมันไม่ชอบเด็ก ก็รู้ๆ อยู่"

ถูกต้อง! ภูทัชชัยไม่ชอบเด็ก เด็กขี้งอน ขี้งอแง เหมือนน้องสาวของเขา แต่เขารักน้องสาวมากนะ ให้งอแงใส่ได้แค่น้องเท่านั้น

"หรือความจริงแล้วมึงยังไม่ลืมของเก่า"

ภูทัชชัยส่ายหน้าตอบปกรณ์ "ชาติไหนแล้ว"

"งั้นก็มีแฟนใหม่ไปดิ"

"นั่งหัวโด่ตรงนี้ก็ยังไม่มีไม่ใช่หรือไง"

ก็ถูกอีก สามหนุ่มหล่อเทสดีโสดจนอีกปีเดียวอายุจะสามสิบปีกันอยู่แล้ว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเพราะอะไร