20

เลอองหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างเหนื่อยอ่อนพลางยุดมือหญิงสาวไว้ก่อนที่จะเลื่อนลงต่ำไปกว่านั้น

“คุณนี่ร้อนแรงกว่าที่ผมคิดเยอะเลยนะ เมลิสา”

“เฉพาะกับคุณเท่านั้นแหละค่ะ”

นางแบบสาวบอก เอียงหน้าซบไหล่เขา

"คุณมีเสน่ห์มากเลยนะคะเลออง มาก...จนเมกลัวว่าเมจะหลงคุณจนโงหัวไม่ขึ้น”

“แสดงว่าคุณยังไม่หลง”

“แล้วอยากให้เมหลงมั้ยล่ะคะ”

น้ำเสียงบอกว่าจริงจัง ชายหนุ่มกลับหัวเราะเห็นเป็นเรื่องตลก

“ผู้หญิงอย่างเมลิสา พอร์ตแมน ไม่จำเป็นต้องลดตัวลงมาหลงใหลผู้ชายคนไหนหรอก เชื่อผมสิ”

เลอองบอก แล้วพลิกตัวจูบหน้าผากเธอแรง ๆ อีกครั้งก่อนจะผละตัวออก ก้าวลงจากเตียง เดินเปลือยกายเข้าห้องน้ำไป

นางแบบสาวร้อนผะผ่าวที่ขอบตา หญิงสาวฉลาดพอที่จะรู้ว่านี่คือการปฏิเสธอย่างสุภาพจากเขา...ผู้ชายที่เธอพลาดตกบ่วงเสน่ห์เข้าแล้วทั้งตัวและหัวใจ เมลิสาไม่ใช่คนเข้าใจอะไรยากและรู้ตั้งแต่ต้นว่าเธอกับเลอองจะจบลงอย่างไร แต่เมื่อถึงเวลานี้จริง ๆ ก็อดใจหายไม่ได้...

“เมขออนุญาตสูบบุหรี่ได้ไหมคะ”

นางแบบสาวเอ่ยถามเมื่อชายหนุ่มเดินกลับออกมาจากห้องอาบน้ำพร้อมผ้าขนหนูพันท่อนล่างหลวม ๆ  เลอองบอกเธอว่าตามสบาย เขาเดาว่าเมลิสาคงกำลังหาทางทำใจของตัวเองอยู่

ตัวเขาเองก็ชื่นชอบเมลิสามากเช่นเดียวกัน แต่รสชาติหอมหวานและความเร่าร้อนไฟลุกก็ล้วนแต่มีเวลาของมัน

เลอองทบทวนตัวเองมาสักพักแล้วว่า เขาเริ่มรู้สึกเบื่อ...

ไม่ได้เบื่อเมลิสา เธอยังคงน่ารักและไม่เคยทำตัวงี่เง่า แต่การใช้ชีวิตซ้ำไปซ้ำมาแบบนี้ต่างหากที่ทำให้เขาเบื่อหน่าย  ชีวิตที่หาใครสักคนที่ใจตรงกัน นัดกันมาปลดปล่อยชั่วครั้งชั่วคราว สุขสมแล้วก็ผละจากกันไป มีอารมณ์ก็มาพบกันใหม่...

มันไร้สาระสิ้นดี...เลอองเอียนตัวเอง

'ฉันสงสารผู้หญิงของคุณจังเลย ที่ต้องคบหากับผู้ชายที่ไม่รู้จักความรัก เพราะผู้หญิงพวกนั้นก็คงจะไม่มีวันได้รับความรักจากคนอย่างคุณ'

เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นในหัว ไม่ใช่แค่เสียงหรอก แต่ยังรวมถึงสายตาตื่น ๆ กับริมฝีปากนุ่ม ๆ คู่นั้นด้วย...เลอองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมยังนึกถึงลลิล ทั้งที่เขาแน่ใจว่าไม่ได้ชอบเธอแต่ตอนที่รู้ว่าลลิลไม่ได้ทำงานกับเมลิสาแล้ว เขาก็รู้สึกตกใจนิด ๆ

เมลิสายืนกอดอกสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียงห้อง เห็นเรือนร่างเธอเป็นเงามืดและมีจุดแดงวาบเป็นระยะ เลอองปล่อยให้เธอได้อยู่กับตัวเองตามลำพังและเลี่ยงเข้าห้องทำงานของเขาไป...

ซองเอกสารสีน้ำตาลวางอยู่เรียบร้อยบนโต๊ะทำงานในห้องส่วนตัวของเลออง นอกจากโรเบิร์ตกับปอร์โตที่กำลังก้าวมาเป็นมือขวาคนสำคัญก็ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาในนี้อีก ปอร์โตรายงานกับเขาเมื่อหลายชั่วโมงก่อนแล้วว่างานเล็ก ๆ ที่ให้ไปจ้างนักสืบเอกชนทำนั้น สำเร็จอยู่ในซองนี้แล้ว เลอองเปิดซองด้วยมีดตัดกระดาษและค่อย ๆ เทสิ่งของที่อยู่ด้านในออกวางบนโต๊ะ

“นี่เราเสียเวลาทำอะไรอยู่วะ...”

ชายหนุ่มเจ้าของธุรกิจนับพันล้านดอลลาร์บ่นกับตัวเองเพราะเรื่องที่เขาให้นักสืบไปทำมันไร้สาระสิ้นดี ผู้หญิงที่งมงายเรื่องความรักแบบลลิล ไม่มีทางที่เขาจะเอาตัวไปเกี่ยวข้องด้วยแน่ ๆ ต่อให้เขาจะปรารถนาในตัวเธอสักเท่าไรก็ตาม แต่ทั้งที่คิดแบบนั้น...เลอองก็ยังอดใจไม่ได้ที่จะ...ตามหาเธอ

ภาพถ่ายมุมต่าง ๆ ของหญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตขาว กระโปรงสีเข้ม ผมประบ่าถูกหวีอย่างเรียบร้อย ในอิริยาบถต่าง ๆ ส่วนมากคือภาพเข้าออกสำนักงานไม่ซ้ำที่ที่เธอคงไปเพื่อยื่นใบสมัครงาน หลายรูปเธอกำลังยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์

กระดาษเอสี่อีกแผ่นมีตัวพิมพ์สั้น ๆ เป็นชื่ออพาร์ทเมนต์กลางกรุงที่เขาไม่รู้จักพร้อมหมายเลขห้องพักและเบอร์โทรศัพท์  เมื่อเห็นข้อความโน้ตว่าหญิงสาวอยู่คนเดียว ไม่มีเพื่อนร่วมห้อง ไม่ได้คบหากับใคร เลอองก็เผลอยิ้มพึงพอใจออกมา  เขาหยิบทั้งภาพและที่อยู่ขึ้นมาดูอีกครั้งและเริ่มถามตัวเองจริง ๆ จัง ๆ ว่า...

'ทำไมแกต้องวุ่นวายกับเรื่องของผู้หญิงที่แก -ไม่-สน-ใจ-คนนี้ด้วยฮึ...เจ้าเลออง'

* * * * *

จดหมายตอบรับเข้าทำงานจากสำนักข่าวต่างประเทศแห่งหนึ่งที่มีสาขาอยู่ที่กรุงเทพฯ แทบจะทำให้ลลิลกระโดดด้วยความดีใจ ไม่คิดว่าที่นี่จะตอบรับเร็วขนาดนี้ทั้งที่เพิ่งส่งใบสมัครไปได้ไม่ถึงสัปดาห์ ขณะที่แหล่งงานอื่น ๆ ไม่มีที่ไหนตอบกลับมาสักฉบับ

หน้าที่ของลลิลในช่วงทดลองงานคือเป็นล่ามคอยติดตามทีมข่าวสารคดีไปทุกที่ที่นักข่าวอยากไปและคอยแปลทุกอย่างจากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ ซึ่งลลิลก็หวังใจว่าในอนาคตจะได้รับมอบหมายงานที่ท้าทายความสามารถมากกว่านี้ เพราะเมื่อออกมาจากเมลิสา เธอก็หวังว่าจะทำอะไรได้มากกว่าที่เคยทำมาโดยตลอด

ลลิลปรับตัวเข้ากับที่ทำงานและเพื่อนร่วมงานได้อย่างรวดเร็ว รวมทั้งไวในการเรียนรู้งานจนรองหัวหน้ากองบรรณาธิการเอ่ยปากชม

“สมแล้วที่มีคนฝากฝังมา ตอนแรกพี่ก็คิดว่าเป็นเด็กฝากแล้วจะทำให้ปวดหัว”

“เอ่อ...ไม่มีใครฝากลิลเข้ามาทำหรอกค่ะ ลิลส่งใบสมัครเข้ามาเอง”

ลลิลตอบอย่างนอบน้อม รองบรรณาธิการคนนั้นทำหน้าเหวอก่อนหันไปสบตากับหัวหน้าที่ขมึงตาใส่ แต่เมื่อลลิลหันไปสบตาก็กลับหลบตามองฟ้ามองดิน

“พี่คิดว่ามีใครฝากลิลเข้ามาทำงานหรือคะ”

ลลิลถามกลับอย่างแปลกใจมากกว่าจะโกรธ หัวหน้ายิ้มแหยและรีบกลบเกลื่อน

“ไม่มีใครหรอกจ้ะ พี่เขาเข้าใจผิดน่ะ”

ลลิลเชื่อเช่นนั้นในตอนแรก จนกระทั่งใครบางคนในสำนักข่าวได้รับมอบหมายให้สัมภาษณ์ซีอีโอคนใหม่ของแกรนด์ไดมอนด์ที่หุ้นส่วนคนสำคัญ “มิสเตอร์เลออง” เลือกสรรมากับมือ นักข่าวคนนั้นเดินเข้ามาทักทายลลิลและเผลอถามออกมา

“คุณเลอองตัวจริงเขาเป็นยังไงอ่ะลิล แล้วลิลรู้จักเขาได้ยังไง”

ลลิลใจเต้นที่ได้ยินชื่อนั้นแต่วินาทีต่อมาคืองุนงงว่าเพื่อนร่วมงานคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าเธอรู้จักกับเลออง และหญิงสาวก็ไม่เก็บความสงสัยไว้ ตัดสินใจถามออกไปตรงๆ

“ก็พี่ได้ยินมาว่าคุณเลอองนี่แหละเป็นคนกำชับให้รับลิลเข้าทำงานที่นี่ คุณเลอองเขาสนิทกับซีอีโอบริษัทของเรานี่...พี่ก็เลยนึกว่าเธอคงเคยทำงานกับคุณเลอองมาก่อนแน่ๆ เขาถึงได้ไว้ใจฝากฝังมาแบบนี้”

ลลิลยิ้มเจื่อน ไม่ตอบอะไร แต่ในใจเต้นรัวเหมือนตีกลองและรู้สึกว่าควันกำลังออกหู...

เลออง ! เธอจะหนีชื่อนี้และคนพวกนั้นไปไม่พ้นเลยหรือนี่ !