21

“มิสเตอร์เดอวีแลล!”

พนักงานและบอดี้การ์ดกระโจนเข้าชาร์จตัวหญิงสาวทันทีที่ได้ยินเสียงตะโกนออกมาจากหลังกระถางต้นไม้ต้นหนึ่งหน้าโรงแรม เลอองหันขวับแล้วก็เห็นคนที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น

“ลลิล!”

เท้าลลิลแทบจะถูกหิ้วสูงจากพื้นด้วยฝีมือของบอดี้การ์ดร่างใหญ่ เธอดิ้นแทบไม่ได้ด้วยซ้ำแต่ก็ยังพยายามฮึดฮัดต่อสู้

“ปล่อยฉันนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!”

“ปล่อยเธอ...”

ชายหนุ่มสั่ง บอดี้การ์ดทั้งสองจึงยอมปล่อยมือ แววตาของเลอองแสดงอาการยินดีอย่างปิดไม่อยู่ รอยยิ้มกว้างของเขาเตรียมพร้อมที่จะทักทายเธอแต่รอยยิ้มนั้นก็ชะงักค้างทันทีเมื่อลลิลเดินอาด ๆ มาผลักเขาเต็มแรงท่ามกลางความตกตะลึงของทุกสายตาที่มองอยู่

แน่นอนว่าเลอองไม่สะเทือนไหวกับแรงผลักนั่นแม้แต่น้อยนิด เขาก้มลงมองคนตรงหน้าที่หน้าตาเหมือนไปกินรังแตนที่ไหนมาด้วยความงุนงง

“คุณถือดียังไงมาฝากงานให้ฉัน คุณมายุ่งเรื่องฉันทำไม ไอ้คนทุเรศ!”

เสียงอุทานและคำรามดังขึ้นเบา ๆ จากเหล่าบอดี้การ์ดทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นของหญิงสาว ติดที่ว่าเลอองยืนขวางไว้ไม่อย่างนั้นหญิงสาวคงถูกหิ้วปีกออกไปโยนกองบนถนนเป็นแน่ เลอองยังยืนนิ่ง แต่แววตาดีใจหายไปแล้ว เขารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงต่อหน้าพนักงานทุกคน...

“เธอกำลังหยาบคายนะ ลลิล”

เขาเตือนเสียงเย็น แต่ลลิลก็กำลังโกรธจนไม่ทันสังเกต

“แล้วไง ที่ฉันมาวันนี้เพราะฉันอยากรู้ว่าคุณสั่งให้แบงค็อกเดลี่โพสต์รับฉันเข้าทำงานจริง ๆ ใช่ไหม คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันส่งใบสมัครไปที่นั่น”

“ฉันไม่ได้สั่งใคร”

“งั้นบอกสิว่าฉันเข้าใจผิด และคนที่สำนักงานนั่นก็เข้าใจผิด เขาคิดว่าฉันเป็นเด็กเส้น”

“ถ้าเขาไม่สุภาพกับเธอด้วยเรื่องนั้นก็บอกฉัน ฉันจะจัดการให้”

เลอองบอกไปโดยอัตโนมัติ แต่ลลิลนิ่งอึ้งอยู่เกือบนาที และชายหนุ่มก็รู้ว่าตัวเองเผลอเฉลยออกไปเสียแล้ว เขานึกว่าเธอจะกรีดร้องใส่ แต่ลลิลกลับมีปฏิกิริยาที่ทำให้เขาตกใจยิ่งกว่า คือ น้ำตารื้น...แต่เธอก็กระพริบตาปริบไล่มันกลับไปก่อนที่มันจะหยดลงมาได้อย่างเฉียดฉิว

“ตกลงคุณมีเส้นสายที่นั่นจริง ๆ ใช่ไหม”

“ผมแค่เป็นเพื่อนกับสมิทธ์”

เลอองเอ่ยถึงสมิทธ์-หุ้นส่วนใหญ่ของแบงค็อกเดลี่โพสต์ และไม่ขยายความต่อ  ลลิลสูดลมหายใจยาวก่อนพูดอย่างคนที่ตัดสินใจแล้ว

“พรุ่งนี้ฉันจะไปลาออก”

“ทำไม”

ชายหนุ่มถามเสียงต่ำ รู้สึกเดือดปุด...

ทำไมเธอจะต้องปฏิเสธความปรารถนาดีของเขาขนาดนี้ เขาแค่บอกกับเพื่อนว่าเขารู้จักผู้หญิงคนนี้และเธอทำงานดีใช้ได้น่าจะให้โอกาส การที่เธอโวยวายมันทำให้เขาระลึกได้ว่าเธอเคยปฏิเสธความหวังดีของเขาอย่างไรบ้าง และนั่นทำให้เขาโกรธ...มากเสียด้วย

“เพราะฉันไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใครอีก”

“คุณเปล่า...ผมก็เปล่า"

“แล้วแต่คุณจะคิด แต่พรุ่งนี้ฉันจะไปลาออก”

หญิงสาวบอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเตรียมตัวหันกลับเพราะคิดว่าหมดเรื่องที่จะคุยกันแล้ว แต่ชายหนุ่มยกมือดีดนิ้วทีเดียว ชายร่างใหญ่โตเหมือนยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทและแว่นตาดำสี่คนก็เดินมาล้อมหญิงสาวเอาไว้

ลลิลได้แต่เงยหน้ามองเลิ่กลั่กก่อนจะแน่ใจแล้วว่าเธอตัดสินใจผิดที่มาบุกถึงรังเขาที่นี่

เสียงเยียบเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งของเลอองดังขึ้นเบื้องหลัง

“เรื่องของคุณจบแล้วใช่ไหม ต่อไปก็ได้เวลาคุยเรื่องของผมบ้าง"

* * * * * 

ลลิลรู้สึกกระสับกระส่ายแต่พยายามฝืนไว้ภายใต้ท่าทางสงบนิ่ง แต่เมื่อเวลาผ่านไปกว่าห้านาทีโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไม่มีแม้แต่ใครจะก้าวเข้ามาในห้องพักสุดหรูห้องนั้น หญิงสาวก็เก็บอาการไม่อยู่ ผุดลุกผุดนั่งมองไปรอบ ๆ และมองไปที่ประตูทุก ๆ สิบวินาที

เลอองให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์ที่เธอไม่เคยพบกลุ่มนั้นนำเธอมาที่ห้องนี้ มันคงเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเขาทั้งชั้นอย่างไม่ต้องสงสัย  ผนังกระจกใสโอบล้อมพื้นที่กว่าครึ่งทำให้มองเห็นแม่น้ำและทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ได้เกือบจะ 360 องศา เครื่องเรือนตกแต่งด้วยโทนสีขาวเพิ่มความสว่างและทันสมัย  พื้นที่ตรงกลางคือบาร์น้ำขนาดย่อมที่เรียงรายด้วยขวดแก้วใส่เครื่องดื่มหลากสีสัน หญิงสาวมั่นใจว่าบาร์เทนเดอร์คนใดก็ตามมาเห็นพื้นที่ตรงนี้คงน้ำลายหกกันเป็นแถว

แต่เรื่องที่กำลังทำให้เธอกระสับกระส่ายคือการถูกพามาไว้ในห้องนี้คนเดียวโดยไม่รู้เลยว่านายคนที่ออกคำสั่งนั่นต้องการอะไร...

ผ่านไปอีกเกือบห้านาที มากพอจะทำให้ลลิลอยากร้องโวยวายออกมาตอนที่บานประตูใหญ่หนาถูกผลักเข้ามาด้วยมือชายหนุ่มร่างสูงใหญ่แต่ดูปราดเปรียวเมื่อเทียบกับยักษ์ปักหลั่น 4 ตนของเขาเมื่อครู่

ไม่รู้เธอตาฝาดไปเองหรือเปล่าที่เห็นเขาเผลอยิ้มขบขัน

“นี่ คุณ จะเอายังไงก็ว่ามา”

ลลิลร้องออกไปให้หายความอึดอัดใจ

“คุณชอบที่นี่มั้ย”

แทนที่จะตอบคำถาม เลอองกลับถามกลับพลางชี้ชวนให้มองไปรอบ ๆ อาณาจักรที่แสนกว้างขวางนั้น ท่าทางภูมิใจกับห้องชุดดีลักซ์ของเขามาก 

“คุณว่าอะไรนะ”

“ผมถามว่าคุณชอบที่นี่มั้ย”

“คุณให้คนพาฉันขึ้นมาแค่เพราะจะอวดห้องอย่างนั้นเหรอ"

"จะว่าใช่ก็ใช่"

ชายหนุ่มตอบอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะไปทางเคาน์เตอร์บาร์ เปิดตู้แช่เย็น

“อยากดื่มอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า ผมแน่ใจว่าเรามีทุกอย่างที่คุณต้องการ"

“นี่คุณเลออง เลิกลีลาเสียทีได้มั้ยคะ พูดธุระของคุณมาเลยดีกว่า"

เลอองแสร้งทำเป็นถอนหายใจเบา ๆ ค่อย ๆ ไขจุกก๊อกขวดไวน์อย่างใจเย็น

“เราสองคนไม่ได้เจอกันตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ”

“ก็ใช่...แล้วยังไงล่ะ”

“ผมก็อยากรู้ตามประสาว่าคุณไปทำอะไร อยู่ที่ไหน สบายดีหรือไม่...”

“คุณจะอยากรู้ไปทำไม เราไม่ได้สนิทอะไรกัน ขนาดคุณเม...ฉันทำงานกับคุณเมมาทั้งชีวิต เธอยังไม่เคยติดต่อมาถามสารทุกข์สุกดิบอะไรสักครั้ง”

เลอองนิ่งไป เขาไม่แน่ใจว่าหญิงสาวพูดด้วยความรู้สึกน้อยใจอะไรหรือเปล่า แต่ลลิลก็ยักไหล่ราวกับอ่านใจเขาออก

"ฉันไม่ได้น้อยใจหรือเคืองอะไรหรอกนะคะ ฉันแค่เข้าใจว่าตัวเองก็เป็นแค่ลูกจ้าง...ว่าแต่คุณเมสบายดีใช่ไหมคะ"

"เท่าที่ทราบ เธอก็คงสบายดี...ผมไม่ได้คบหากับเธอแบบเดิมอีกแล้ว คุณน่าจะรู้ไว้"

"ฉันก็ไม่ได้อยากรู้"

ลลิลพึมพำพลางหลบสายตาสีฟ้าของเขาที่จ้องมองมา คล้ายกับว่าสีฟ้าคู่นั้นจะเข้มขึ้น