17

ลลิลสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าขาว ๆ ก่อนผลักเขาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีและผลุนผลันผลักประตูหนีไฟออกไป เลอองไม่รู้สึกระคายอะไรกับรอยตบนั่นเลย แต่กลับยกมือแตะริมฝีปากตัวเองแผ่วเบา

ไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ดูธรรมดาไปทั้งเนื้อตัวคนนั้นจะกลับมีริมฝีปากที่ให้ความรู้สึกสดและหวานขนาดนี้ ให้ตายสิ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่ ตอนแรกเขาคิดอยากจะช่วย ต่อมาก็อยากจะแหย่...แต่ทำไมกลายเป็นตัวเขาเองที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

มีอะไรในตัวผู้หญิงคนนี้ที่เย้ายวนเขาอย่างนั้นหรือ...ไม่มีหรอก! ไม่มีอะไรเลยสักอย่างเดียว!

 เลอองเถียงกับตัวเอง เมื่อเทียบกับผู้หญิงทุกคนที่ผ่านมาและผ่านไปในชีวิต หรือแม้กระทั่งกับเมลิสาที่เขากำลังคบหาอยู่ ผู้ช่วยสาวคนนั้นช่างห่างไกลจากเธอเหล่านั้นราวฟ้ากับเหว...

ที่ผ่านมาเขาชอบผู้หญิงผอมบางรูปร่างนางแบบ

แต่ลลิลก็แค่ผู้หญิงรูปร่างสมส่วนค่อนไปทางเนื้อนมไข่

เขาชอบผู้หญิงผิวสีน้ำผึ้ง นวลเนียน ดูเซ็กซี่ยามที่พวกเธอเหล่านั้นเนื้อตัวฉาบไปด้วยน้ำมันบำรุงผิว

แต่ลลิลคนนี้ผิวขาวเหลืองเหมือนอย่างสาวเอเชียทั่วไป

เขาชอบผู้หญิงที่โครงหน้ามีเอกลักษณ์ ดูเก๋และโฉบเฉี่ยว

แต่ลลิลคนนี้มีโครงหน้ารูปหัวใจ ไม่มีอะไรโดดเด่น นอกเสียจากดวงตากลมเหมือนตากวาง จมูกเล็ก ๆ กับริมฝีปากสีสดที่อิ่มเต็มคู่นั้น

เขาเคยชอบทุกอย่างที่ตรงข้ามกับลลิล แต่ว่าเธอ...

เลอองตกใจ...นี่เขาจดจำจนแจกแจงลักษณะของผู้หญิงคนนั้นได้ชัดเจนถึงเพียงนี้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด ผู้ชายอย่างเลอองไม่สิ้นไร้ไม้ตอกถึงขนาดสนใจผู้หญิงที่ปฏิเสธความหวังดีของเขาถึงสองครั้งสองคราวแบบนี้หรอก ไม่มีทาง

* * * * *

“ไปไหนมาคะเลออง เมมองหาซะทั่วงานเลย”

เมลิสาถามเขาเบา ๆ เมื่อชายหนุ่มเดินกลับมาหาเธอที่ยังอยู่ในห้องจัดงานเลี้ยง

“ไปเข้าห้องน้ำมาน่ะครับ คุณง่วงหรือยัง ผมจะได้ให้คนขับรถเตรียมรถให้เลย”

“อะไรกันคะ จะไล่กลับซะแล้วหรือ”

เมลิสาตัดพ้อ

“ผมเปล่าครับ แต่เกรงใจคนที่มากับคุณ ผู้จัดการส่วนตัวของคุณกับ...ผู้ติดตามคนนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นให้คนขับรถของคุณไปส่งพวกเขาก่อนได้ไหมล่ะคะ...ส่วนเม...ขออยู่ต่อกับคุณ...ได้ไหม”

เลอองลังเลเมื่อภาพผู้หญิงอีกคนทำท่าจะซ้อนทับมาอยู่เรื่อย แต่ก็ตอบตกลงในที่สุด เขาไม่ได้เจอกับลลิลอีกเลยในคืนนั้นและเชื่อว่าเธอก็คงจะหลบเลี่ยงเขาอยู่เช่นกัน

ลลิลกลับมาถึงบ้านด้วยรถแท็กซี่เพราะเธอออกจากงานมาก่อน...บ้านที่เธอพักคือเรือนหลังเล็กที่เธอเคยอยู่เป็นส่วนตัวกับแม่ เมื่อแม่จากไปเธอก็อยู่ที่นั่นคนเดียวมาตลอดจนถึงตอนนี้

จูบของเลอองทำให้เธอกระสับกระส่ายอยู่เกือบค่อนคืน...ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับเธอมาก่อน มันทำให้หัวใจเต้นแรงและใบหน้าร้อนผ่าวทุกทีที่นึกถึง...

เขาเห็นความรักเป็นเรื่องไร้สาระ ก็คงจะเห็นว่าการทำแบบนี้เป็นเรื่องเล่น ๆ ด้วยเช่นกัน แต่ที่ลลิลโมโหนักก็คือเธอดันจดจำสัมผัสเขาได้แม่นยำและมันยังติดตรึงบนริมฝีปากของเธออยู่เลย 

* * * * * 

เกือบเที่ยงคืนแล้ว แต่ชายหนุ่มเจ้าของเดอวีแลลโฮเทลยังรวบรวมสมาธิให้จดจ่ออยู่กับงานตรงหน้าไม่ได้...

สุดท้ายเลยตัดสินใจยกหูโทรศัพท์หาเพื่อนรักที่ได้ชื่อว่าเชี่ยวชาญเรื่องผู้หญิงที่สุดคนหนึ่งอย่าง โรมิโอ คอลิโอเน่ โดยไม่สนว่าตอนนี้ที่อิตาลีจะเป็นเวลาเท่าใด

“...ใครตายวะแกถึงโทรมาหาฉันป่านนี้”

โรมิโอทักทายมาเป็นคำแรก

เลอองเกือบจะด่ากลับไปแล้วแต่ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักของผู้หญิงไม่น่าจะต่ำกว่าสองคนแทรกเข้ามาก่อน เขาจึงได้แต่ถอนหายใจ...นี่คิดถูกแล้วใช่ไหมที่โทรศัพท์มาปรึกษาเรื่อง 'ผู้หญิง' กับหมอนี่

“เฮ้ย...ฉันเห็นโฆษณาของแกรนด์ไดมอนด์แล้วนะ เจ๋งไปเลย”

โรมิโอพูดขึ้นมาอย่างเพิ่งนึกขึ้นได้

“อะไรเจ๋ง”

“ก็นางแบบไง...สุดยอดไปเลย แนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยได้ไหม”

“เมลิสา...”

“ช่ายยย คนนั้นแหละ แกนี่มันร้ายจริง ๆ...”

"ร้ายยังไง?"

“ก็เรื่องนางแบบของแกไง ถึงฉันจะอยู่ไกลแต่ข่าวซุบซิบก็วิ่งไปได้ทั่วโลกนะจ๊ะนายจ๋า”

เลอองถอนหายใจ และโรมิโอก็ได้ยินชัดเจน เขาจึงหยุดกวนประสาทชั่วคราว

"มีอะไร ทะเลาะกับสาวคนนั้นมาหรือ"

"เปล่า..หนักกว่านั้นอีก"

"หนักกว่านั้น? เธอท้องหรือ"

"ไอ้บ้า"

เลอองด่าอย่างอดไม่ได้

"โอเค ๆ ฉันขอโทษ จะจริงจังล่ะ เล่ามาเลย ฉันฟังอยู่"

โรมิโอเลิกล้อเล่นเมื่อได้ยินน้ำเสียงหมดอาลัยตายอยาก...

"ฉัน...ไปจูบผู้หญิงคนหนึ่งเข้าให้ว่ะ"

โรมิโอเงียบไปนาน...จนเลอองไม่แน่ใจว่าหมอนั่นฟังอยู่หรือเปล่า กำลังจะถามกลับไป เสียงเพื่อนรักก็ตอบกลับมา

"แล้วมันเป็นปัญหาตรงไหน?"

ถ้าเลอองเห็นหน้าโรมิโอตอนนี้ ก็จะเห็นว่าเพื่อนรักของเขากำลังมีสีหน้างุนงงจริง ๆ...

ชายหนุ่มที่อยู่เมืองไทยอึกอัก พยายามหาคำอธิบาย

"ปัญหาก็คือ...ฉันไม่ได้คบหาหรือแม้แต่จะควงกับเขา  ฉันแค่อยากจะจูบเพื่อสั่งสอน แต่กลายเป็นว่า...ฉันกลับลืมจูบนี้ไม่ได้..."

"ทำไมล่ะ? แกรู้สึกผิดหรือยังไง"

"ไม่ใช่อย่างนั้น แต่ฉันลืมไม่ได้เพราะ...มัน...ประทับใจ"

เลอองสารภาพ...

เขานึกคำอื่นไม่ออก...

"ประทับใจ? เขาจูบเก่งมากเลยสินะ"

"ไม่ใช่โว้ย...ไม่ใช่เลย แม่นั่นไม่ประสีประสาอะไรเลยสักนิด แต่ฉันกลับหยุดคิดถึงจูบนั้นไม่ได้...มันหมายความว่ายังไงวะไอ้โรมี่..."

"ก็คงหมายความว่าแกติดใจเธอเข้าแล้วล่ะสิ..."

"แต่ฉันมีคุณเมลิสาแล้วนะ!"

"ถ้าอย่างนั้นก็แต่งงานกับเมลิสาซะ แล้วก็ลืมผู้หญิงที่แกจูบ..."

"แต่ฉันไม่เคยคิดจะแต่งงานกับเมลิสา"

เลอองโพล่งออกมา แล้วก็รู้สึกทันทีว่าที่ผ่านมาจนถึงขณะนี้ตัวเองเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวมากแค่ไหน

"นี่...ฉันว่ามันไม่เห็นจะมีอะไรซับซ้อนเลย แกก็คงจะเผลอชอบเขาไปแล้วนั่นล่ะไม่อย่างนั้นจะเก็บเอามาคิดจนต้องโทรศัพท์ข้ามประเทศมาหาฉันทำไม...ส่วนผู้หญิงที่แกคบหาอยู่ด้วย ก็ลองถามใจตัวเองดูอีกทีว่าจะเอายังไง แต่อย่าไปคบใครซ้ำซ้อน ผู้หญิงเขาจะเสียใจ..."

"คนอย่างแกมาสั่งสอนฉันเรื่องคบซ้ำคบซ้อนอย่างนั้นหรือ..."

เลอองว่าเข้าให้ ถ้าเทียบกับโรมิโอ...ผู้ชายอย่างเขาก็กลายเป็นคนรักเดียวใจเดียวไปเลย...

"เอาเหอะ ฉันว่าเรื่องง่าย ๆ แค่นี้แกจัดการได้อยู่แล้ว เท่านี้ก่อนนะ...ฉันมีธุระต้องทำอีกเยอะ..."

โรมิโอตัดบทด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดปกติ เลอองส่ายหน้าให้กับความเจ้าสำราญของหมอนี่...ใครก็บอกว่าผู้ชายอิตาลีรักและซื่อสัตย์ต่อครอบครัว ถ้าอย่างนั้นอย่างเจ้าโรมิโออาจไม่ยอมแต่งงานเลยตลอดชีวิตเพราะไม่สามารถเป็นสามีในอุดมคติแบบนั้นได้

แต่ช่างโรมิโอก่อนเถอะ...ปัญหาของเขาหนักใจกว่า

แกคงจะเผลอชอบเขาไปแล้วล่ะ...

"เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทางเสียล่ะ..."

เลอองเผลอร้องออกมาเมื่อนึกถึงข้อสันนิษฐานนี้ของโรมิโอ...