LOGINตอนที่ 1
คำสอนจากสาวใช้
จ้าวซิ่วเหรินบุตรสาวตระกูลขุนนางเก่าแก่ที่มีบิดาเป็นถึงท่านโหว นางเติบโตมากับท่านย่าตั้งแต่ยังเด็ก ด้วยเพราะมารดาจากไปด้วยโรคประจำตัว
เมื่ออายุครบสิบหกปีบิดาจึงได้เรียกตัวกลับมาเมืองหลวง เพื่อให้เตรียมตัวสำหรับการเลือกคู่ครองที่เหมาะสม
แต่ก่อนออกเดินทางนางกลับได้รู้ความจริง ว่าตัวเองเป็นเพียงตัวละครในนิยายจากต่างโลกเท่านั้น แถมตัวเองยังเป็นนางร้ายที่ถูกชายคนรักปลิดชีพด้วยมือเขาเอง
เพื่อไม่ให้ทุกอย่างซ้ำรอย นางจึงเลือกที่จะใช้เวลาระหว่างเดินทางมาเมืองหลวง ตัดใจจากคนผู้นั้นเสีย แล้ววันนี้ก็เป็นวันที่นางมาถึงจวนตระกูลจ้าวที่เมืองหลวงแล้ว
“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว!!”
เสียงบ่าวประกาศ นางที่ลงจากรถม้าจึงเห็นว่ามีคนออกมารอรับที่หน้าประตูจวนหลายคน แม้ใบหน้าทุกคนจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา แต่ก็ยังพอมองเห็นเค้าเดิมอยู่
“คารวะฮูหยินใหญ่”
นางทำความเคารพแม่เลี้ยงที่อดีตเคยเป็นฮูหยินรองของจวน แต่พอมารดานางตายไปเพียงปีเดียว หญิงสาวก็ได้เลื่อนขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกของจวนแทน
“คุณหนูใหญ่นี่จ้าวเยว่ฉิน น้องสาวของท่านเจ้าค่ะ”
“คารวะพี่หญิงเจ้าค่ะ”
สตรีใบหน้างดงามผุดผาด ผิวเนียนละเอียดขาวผ่องดั่งไข่มุกเดินออกมาทำความเคารพนางด้วยรอยยิ้มสดใส
“น้องรองนี่เอง ไม่พบกันเสียนาน โตเป็นสาวแล้วเจ้างดงามมาก”
นางเอ่ยชมหญิงสาว แต่แววตากลับมองไปด้านหลังอย่างสังเกต แล้วก็พบเห็นสิ่งที่ตามหา
ในนิยายวันที่นางกลับมาจวน นางเอกของเรื่องหรือก็คือน้องสาวของนางจะจัดดอกไม้ใส่แจกันมาต้อนรับ แต่ขณะที่สาวใช้ยกออกมากลับสะดุดล้มจนน้ำเน่าในแจกันหกใส่นาง
ทำให้นางกลายเป็นตัวตลกของชาวเมืองไปทันที และอับอายจนไม่กล้าออกไปสู้หน้าคนนอกเกือบเดือน
“ขอบคุณพี่หญิงที่ชมเจ้าค่ะ น้องเห็นว่าพี่หญิงจะกลับจวนวันนี้ เลยลองจัดดอกไม้ตามที่อาจารย์สอนเพื่อมาต้อนรับพี่หญิง ท่านแม่บอกว่าพี่หญิงชอบดอกบัวมาก ข้าเลยตื่นแต่เช้ามาเก็บมันด้วยตัวเอง พี่หญิงลองดูว่าชอบหรือไม่”
พอจ้าวเยว่ฉินเอ่ยจบ สาวใช้ด้านหลังก็ยกแจกันดอกไม้ออกมา นางรอจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขาเดินไปข้างหน้าอีกก้าวแล้วแสร้งสะดุดอากาศล้ม
กรี๊ด!!!!!!!!!
“โอ๊ย!!! น้องรอง แม่รองท่านเป็นอะไรหรือไม่ ข้านั่งในรถม้านานหลายชั่วยาม พอลุกเดินเลยมีอาการขาอ่อนแรง ขออภัยพวกท่านด้วยเจ้าค่ะ!”
นางลนลานเข้าไปช่วยเช็ดน้ำเหล่านั้นจากเสื้อผ้าพวกเขา ก่อนทำสีหน้าลำบากใจแล้วถอยออกมาหลายก้าว
สภาพของเจ้านายของจวนและสาวใช้ที่ยืนอยู่ตรงนั้น เปียกปอนไปตามกัน แต่เรื่องนี้ไม่ใหญ่เท่ากลิ่นที่ลอยออกมาจากตัวพวกนาง
“เหม็นจัง กลิ่นเหม็นเหล่านี้มาจากไหนกัน” ชาวบ้านที่มารอดูโฉมหน้าบุตรสาวคนโตจวนโหวเริ่มกันไปพูดคุยกัน
ฮูหยินใหญ่ของจวนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แต่เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ภรรยาจวนโหวที่แสนใจดีเลยต้องฝืนยิ้มอย่างไม่ถือสา
“สงสัยก้านดอกบัวมันเน่าแล้ว เลยทำให้น้ำในแจกันส่งกลิ่นเช่นนี้ เดี๋ยวเราเข้าจวนกันก่อนเถอะ คุณหนูใหญ่เดินทางมาเหนื่อย ๆ จะได้พักผ่อนด้วย” ฮูหยินใหญ่เอ่ยจบก็หมุนตัวเดินเข้าจวนไปก่อน
“ไว้ข้าอาบน้ำเสร็จจะไปหาพี่หญิงที่เรือนนะเจ้าคะ พ่อบ้านฝากดูแลพี่หญิงของข้าด้วย” จ้าวเยว่ฉินเอ่ยกับนาง ก่อนหันไปสั่งพ่อบ้าน
นางมองตามพวกเขาไปนิ่ง ๆ ก่อนจะหันมามองสาวใช้ที่ยกแจกันเข้ามาเมื่อครู่ หากนางจำไม่ผิดเหมือนสาวใช้คนนี้จะเป็นคนที่ได้รับใช้ใกล้ชิดนางในเวลาต่อมา
“คุณหนูใหญ่เชิญทางนี้เถอะขอรับ ขออภัยด้วยที่ท่านต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ ข้าจะอบรมสาวใช้ให้เข้มงวดขึ้น” พ่อบ้านเอ่ยพลางเดินตามหลังนางมา
“ท่านพ่อไปไหนหรือ เหตุใดจึงไม่มารอรับข้า” นางถามหาบิดาผู้ที่เรียกตัวนางกลับมา
“นายท่านเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทแต่เช้าแล้วขอรับ แต่นายท่านก็ยังฝากบอกคุณหนูว่าเย็นนี้จะกลับมาทานข้าวเย็นกับคุณหนูแน่นอนขอรับ”
นางไม่ได้พูดสิ่งใดต่อ จนกระทั่งเข้ามาในเรือน นางเดินสำรวจไปทั่วเรือนอย่างตั้งใจ ทุกอย่างเหมือนกับที่นางเห็นในห้วงภวังค์ไม่มีผิด
“คุณหนู ฮูหยินใหญ่ส่งสาวใช้มาเจ้าค่ะ บอกว่าคุณหนูมาเมืองหลวงยังไม่คุ้นชิน จึงให้สาวใช้คนนี้มาคอยแนะนำเจ้าค่ะ”
ชิวเจีย สาวใช้คนสนิทของนางที่ติดตามมาจากเมืองทางเหนือเดินเข้ามาพร้อมสาวใช้อีกคน
“คารวะคุณหนูใหญ่ ข้าน้อยหลัวอี้เจ้าค่ะ” สาวใช้คนนั้นเอ่ยแนะนำตัว
แล้วความทรงจำของนางก็ผุดขึ้นมา สาวใช้คนนี้เป็นคนที่คอยยุแยงให้นางในนิยายเป็นคนเอาแต่ใจ ร้ายกาจ และไร้เหตุผล
นับว่าเป็นคนที่ฮูหยินใหญ่ส่งมาเพื่อเป่าหูให้นางเสียคนโดยแท้จริง แต่โดยเนื้อแท้หญิงสาวก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แค่เห็นแก่เงินมากไปหน่อยเท่านั้น เพราะต้องการเก็บเงินไถ่ตัวไปแต่งงาน
“จากนี้ข้าคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว อย่างไรก็ช่วยแนะนำชิวเจียด้วยนะ นางอยู่แต่เมืองทางเหนือ ไม่เคยพบโลกภายนอก จึงไม่ค่อยรู้เรื่องนอกเมืองตัวเองเท่าไหร่”
นางเอ่ยกับสาวใช้คนใหม่ด้วยท่าทีเป็นกันเอง ซึ่งฝ่ายนั้นก็ยิ้มกว้างพยักหน้ารับอย่างเต็มใจช่วย
“คุณหนูไม่ต้องห่วง ข้าจะช่วยชี้แนะชิวเจียให้เองเจ้าค่ะ”
“จริงสิ เช่นนั้นเจ้าก็ช่วยไปซื้อผลไม้ตากแห้งมาให้ข้าทีได้หรือไม่ ระหว่างข้านั่งรถม้าเข้ามาในเมืองเห็นร้านค้าออกมาวางแผงขายหลายร้าน แต่หากให้ข้ากลับไปซื้อเองตอนนี้คงจำไม่ได้แล้ว”
นางแสร้งทำหน้าตาเสียดาย หลัวอี้ที่อยากเอาใจนายใหม่ก็รีบออกไปซื้อให้ทันที
แต่เพียงหลัวอี้ออกจากเรือนไป รอยยิ้มเมื่อครู่ของนางก็หายไปทันที ก่อนจะเอ่ยกับชิวเจียเบา ๆ
“จับตาดูหลัวอี้ให้ดี นางทำสิ่งใดจงมารายงานข้าอย่างละเอียดทุกเรื่อง แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยก็ตาม”
“เจ้าค่ะ แต่ดูจากท่าทีจงใจที่นางทำแจกันหกใส่คุณหนูที่หน้าประตูจวนแล้ว คงมีคนคอยสั่งการนางอยู่เบื้องหลังเป็นแน่” ชิวเจียเอ่ยเรื่องที่ตนคิด
“แน่นอน ข้ากลับเข้าจวนเช่นนี้ย่อมมีคนไม่พอใจ ยิ่งท่านพ่อให้ความสำคัญมากเท่าไหร่ คนผู้นั้นก็ยิ่งไม่พอใจข้ามากเท่านั้น”
เย็นนั้นท่านโหวกลับมาที่จวนก็เรียกบุตรสาวไปพบทันที นางที่ถูกสาวใช้มาตามเลยเดินไปที่เรือนใหญ่อย่างใจเย็น เพราะรู้ว่าจะมีสิ่งใดรอตนอยู่
“คุณหนูของข้ามาหานายท่านแล้ว พวกเจ้าเข้าไปรายงานนายท่านให้ที” หลัวอี้เอ่ยกับบ่าวเฝ้าหน้าประตูอย่างถือดี
“หลัวอี้ เหตุใดใช้น้ำเสียงเช่นนั้นเล่า พวกเจ้าไปเรียนท่านพ่อที ว่าข้ามาถึงแล้ว” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“คุณหนูจะใช้น้ำเสียงสุภาพกับพวกบ่าวทำไมเจ้าคะ คุณหนูเป็นถึงบุตรีท่านโหว หากทำเช่นนี้เดี๋ยวพวกบ่าวจะเหยียบหัวเอาได้ ต้องถือตัวและเข้าถึงยากเข้าไว้ ความอ่อนช้อยอ่อนหวานของคุณหนูนั้นมีให้เพียงผู้ที่คู่ควรเท่านั้น กับบ่าวในเรือนชั้นต่ำเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องพูดดีด้วยหรอกเจ้าคะ คุณหนูลองพูดให้ข้าดูหน่อยสิเจ้าคะ”
หลัวอี้เริ่มคำสอนแรกตามที่ฮูหยินใหญ่ของจวนบอกไว้ พร้อมกับสั่งให้นางพูดตามราวกับตัวเองเป็นอาจารย์
“เออ นายท่านกำลังคุยเรื่องสำคัญกับคุณหนูรองอยู่ เลยบอกให้คุณหนูใหญ่รอสักครู่ขอรับ” บ่าวที่เข้าไปด้านในเดินกลับออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก
“ได้อย่างไร! คุณหนูข้าเป็นบุตรสาวคนโต จะให้มารอเช่นนี้ใช้ได้หรือ! คุณหนูเราบุกเข้าไปเลยดีกว่าเจ้าคะ อย่างไรนายท่านก็เป็นคนเรียกคุณหนูมาพบเอง ย่อมต้องการคุยกับคุณหนูอยู่แล้ว ไม่แน่ว่าคุณหนูรองอาจรู้เรื่องนี้เข้า เลยมาหานายท่านตัดหน้าคุณหนูก็ได้เจ้าคะ”
หลัวอี้ยังคงยุแยงนางต่อ โดยใช้คำพูดเหมือนกับที่นางเห็นในภวังค์อย่างเดียวกันเป๊ะทุกคำ ไม่เว้นแม้กระทั่งจังหวะการเว้นวรรค
“ชิวเจีย ตบปากนางยี่สิบครั้ง” นางเอ่ยกับชิวเจียเสียงเรียบ สาวใช้ของนางเองก็ลงมืออย่างรวดเร็วจนหลัวอี้ยังไม่ทันตั้งตัว
เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!! เพี๊ยะ!!!
“โอ๊ย! คุณหนูให้คน...ตบบ่าว...ทำไมเจ้าคะ อู้ย!!!”
หลัวอี้ถามนางด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นเพราะเจ็บปากที่ถูกชิวเจียตบ
“เจ้าเป็นเพียงบ่าว แต่ยุแยงให้นายเช่นข้าทำเรื่องผิดกฎ บ่าวเช่นนี้ข้าสั่งโบยจนตายก็ไม่มีใครกล้าตำหนิข้าด้วยซ้ำ” น้ำเสียงเย็นชานั้นทำให้หลัวอี้ถึงกับเสียวสันหลัง
“ว้าย!! เหตุใดหน้าเจ้าถึงเป็นเช่นนั้น หรือเจ้าถูกคุณหนูใหญ่รังแก!!!” เสียงฮูหยินใหญ่ดังมาจากด้านหลัง ราวกับต้องการให้ใครบางคนได้ยิน
ตอนที่ 30บทส่งท้าย“ท่านพี่!!” นางตีอกเขาไปหลายที แต่เขากลับยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วจัดท่าทางเพื่อกินนางได้ถนัดขึ้นกว่ารถม้าจะกลับมาที่ตำหนักชินอ๋องก็ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม แต่แปลกนักที่ตอนลงจากรถม้า ชินอ๋องเป็นคนอุ้มพระชายาลงมาทุกคนเลยคิดว่าพระชายาอาจเพลียจากงานเลี้ยงตำหนักรัชทายาท เลยหลับไประหว่างทางแต่ความจริงมีเพียงนางและคนรับใช้ใกล้ชิดเท่านั้น ที่รู้ว่านางถูกชินอ๋องรังแกบ่อยเพียงใด แม้แต่ระเบียงทางเดินยามค่ำคืนก็เคยมาแล้วไม่ต้องพูดถึงที่อื่น ๆ ในตำหนัก เขารังแกนางทุกที่ราวกับกำลังเก็บแต้มให้ครบทุกสถานที่ และอนาคตมันก็เริ่มลามไปถึงนอกตำหนักหกเดือนหลังแต่งงานกับชินอ๋องนางก็ตั้งท้อง และให้กำเนิดบุตรชายในเวลาต่อมาในราชสำนักก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ รัชทายาทถูกเปลี่ยนตัวใหม่ เพราะไป๋เฉิงเว่ยถูกเปิดโปงว่ามีจิตวิปลาส ชอบรังแกสตรีจนมีคนขนศพออกจากตำหนักรัชทายาททุกเจ็ดวันขุนนางจึงประท้วงให้ปลดเขา และเนรเทศไปอยู่ชายแดนตลอดชีวิต และเลือกคนที่เหมาะสมแต่งตั้งเป็นรัชทายาทคนใหม่ในเวลาต่อมา“เจ้าไปร่วมงานเลี้ยงกับมารดาวันนี้ รู้หรือไม่ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง” เสียงชินอ๋องคุยกับบุตรชายวัยห้าหนา
ตอนที่ 29ผัวเมียการละคร“แค่ก!! เออ แต่เดิมไทเฮาเลือกนางไว้เป็นชายาเอกของเจ้า เพียงแต่เจ้าแต่งชายาเอกแล้ว คุณหนูฮ่านบอกว่านางยอมเป็นชายารองก็ได้ เจ้าก็รับนางเข้าตำหนักเถอะ นางยอมไม่แต่งงานกับชายอื่นเพื่อเจ้า ทนรอเจ้ามาตั้งสามปีเลยนะ”ฮ่องเต้เอ่ยแกมขอร้องน้องชาย ที่ตอนนี้สีหน้าเย็นชาจนน่ากลัว หากเขาไม่ใช่โอรสสวรรค์ คงถูกน้องชายผู้นี้จับไปสับเป็นหมื่น ๆ ชิ้นแล้ว“แล้วเกี่ยวอะไรกับกระหม่อมเล่าพะย่ะค่ะ คุณหนูฮ่าน เปิ่นหวางเคยบอกให้เจ้ารอหรือ หากจำไม่ผิดเปิ่นหวางกับเจ้าไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ แล้วเจ้าเอาความมั่นใจใดมาคิด ว่าจะได้แต่งเป็นชายาเอกเปิ่นหวาง”ฮ่านอิงอี้เหมือนถูกมือใหญ่ที่มองไม่เห็นตบจนหน้าชา ตอนนี้หญิงสาวหน้าร้อนผ่าวจนเกินคำว่าอายไปแล้ว“ชินอ๋องพูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก...” เสนาบดีฮ่านทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ชินอ๋องพูดแทรกขึ้นมาก่อน“สิ่งใดที่เปิ่นหวางทำไม่ถูก ควรเป็นคนของเสนาบดีหรือไม่ที่ทำไม่ถูก ไหน ๆ ก็พูดเรื่องนี้แล้ว คุณหนูฮ่าน ท่านทำเรื่องอะไรลับหลังบิดาไว้ บิดาเจ้ารู้หรือยัง”ชินอ๋องจ้องไปยังหญิงสาว พอสบตากับสายตานั้น หญิงสาวก็เสียวสันหลังวาบทันที“ชินอ๋องพูดเรื่องใดเพคะ หม่อมฉั
ตอนที่ 28วาสนาไม่ถึงเมื่อส่งตัวเจ้าสาวเข้าเรือนหอ ท่านโหวกับคุณชายจ้าวก็ขอตัวกลับจวนทันที เพราะพวกเขายังมีเรื่องที่ต้องสะสางเมื่อถึงจวนพ่อบ้านก็ไปเชิญฮูหยินเอกของจวนมา ตอนนี้สภาพของฮูหยินใหญ่ดูไม่ค่อยดีนัก เพราะหญิงสาวเหมือนคนสติหลุดไปแล้ว“ท่านโหว ข้าเห็นอดีตฮูหยินมาหาข้าอีกแล้ว นางมารอรับข้าไปอยู่ด้วย ท่านช่วยบอกนางทีว่าข้าสำนึกผิดแล้ว ข้าผิดไปแล้ว!!”จากสตรีงดงามเป็นฮูหยินเอกท่านโหวที่ทุกคนนับหน้าถือตา บัดนี้กลายเป็นสตรีสติฟั่นเฟือนไปเสียแล้ว“ฟางหลิ่งซิน สิ่งที่เจ้าทำนั้นแม้ไม่มีหลักฐานเอาผิดทางกฎหมาย แต่ตอนนี้กรรมก็ได้ตามทันเจ้าแล้ว จากนี้เจ้าก็ไปใช้ชีวิตอยู่ที่อารามนอกเมืองเถอะ ข้าจะไม่ให้เจ้าลำบากแน่นอน และจากนี้ข้าขอประกาศต่อทุกคน ว่าจวนโหวไม่มีฮูหยินเอกฟางหลิ่งซินอีกต่อไป!”ท่านโหวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด โดยไม่มีคำทัดทานจากบุตรชายเช่นที่ผ่านมา ฟางหลิ่งซินที่อยู่ ๆ ก็ถูกปลดจากตำแหน่งฮูหยินเอกถึงกับนั่งนิ่งไปครู่หนึ่ง“ท่านปลดข้าหรือ ท่านปลดข้าที่ดูแลจวนโหวให้ท่านมาเป็นสิบปี ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร! ข้าเป็นมารดาของพระชายารัชทายาทนะ ทำเช่นนี้แล้วจ้าวเยว่ฉินจะอยู่ต่ออย่างไร ข้
ตอนที่ 27ตามกรรมจัดสรรคำพูดของฮูหยินใหญ่ของจวน ทำเอาทุกคนตรงนั้นตกตะลึง เพราะนี่ถือเป็นการยอมรับกลาย ๆ ว่าหญิงสาวได้เล่นไม่ซื่อกับยาบำรุงครรภ์ของอดีตฮูหยินจริงเพี๊ยะ!!!!“ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นสตรีขี้อิจฉาเพียงนี้ ขังนางไว้ในจวน หากไม่มีคำสั่งห้ามปล่อยตัวนางออกมา จบงานมงคลข้าจะกลับมาจัดการด้วยตัวเอง!!”ท่านโหวทนไม่ไหวถึงกับลงไม้ลงมือกับภรรยา ที่ยามนั้นตัวเองเคยแอบปันใจให้“......” จ้าวเจินห่าวมองหน้าหญิงที่ตนรักมาตลอด ด้วยสายตาผิดหวัง ก่อนหันหลังออกจากตรงนั้นโดยไม่หันกลับไปมองอีก“ความสัมพันธ์ของเจ้ากับนางไม่สามารถเป็นไปได้ตั้งแต่แรกแล้ว เจ้าควรตัดใจตั้งแต่เกิดเรื่องปีนั้น เมื่อน้องสาวเจ้าแต่งงานแล้ว พ่อจะหาสตรีที่ดีให้เจ้าสักคน”ท่านโหวเอ่ยกับบุตรชายที่กำลังเดินออกไป ราวกับคนหมดอาลัยตายอยากในชีวิต“หากท่านพ่อเห็นสมควร ลูกก็พร้อมทำตามคำสั่งขอรับ” ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนจะเดินออกไปอย่างคนไร้วิญญาณ“ท่านพ่อกลับไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ เดี๋ยวล้มป่วยขึ้นมาอีกคนคงไม่มีคนส่งลูกขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแน่” นางพูดให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง“เห้อ!! ขอบใจเจ้านะ ที่ไม่ถามอะไรมากไปกว่านี้ เ
ตอนที่ 26เรื่องผิดพลาดในอดีตคืนนั้นชินอ๋องมาหานางอีกครั้ง และพานางไปหลอกผีแม่เลี้ยงเช่นเดิม เสียงกรีดร้องที่ดังลั่นเรือนนั้นทำเอานางรู้สึกดีอย่างมากแล้วทุกวันก็เป็นเช่นนี้ ติดต่อกันนานถึงเจ็ดวัน สภาพยามเช้าของฮูหยินใหญ่ตอนนี้แทบจะดูไม่ได้แล้ว เพราะเหมือนศพเดินได้เข้าไปทุกวัน“ฮูหยิน เจ้าได้นอนบ้างหรือไม่ สภาพเจ้าตอนนี้ดูไม่ได้เลยนะ”ท่านโหวเอ่ยถามฮูหยินของตนด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง จ้าวเจินห่าวที่กลับจวนมาในรอบห้าวันเห็นแม่เลี้ยงก็ยังมีสีหน้าตกใจ“ท่านไม่สบายหรือ! เหตุใดหน้าตาโทรมเพียงนี้ เรียกหมอมาตรวจอาการดีหรือไม่!”“พี่ใหญ่ก็พูดเสียใหญ่โต ฮูหยินใหญ่บอกว่าตอนกลางคืนนางนอนไม่ค่อยหลับเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” นางปรามพี่ชายไว้“แต่ดูหน้านางสิ ข้าว่าเรียกหมอมาดีกว่านะ”“เมื่อวานก็เรียกมาแล้ว เจ้ากลับมาจวนก็ไปจัดการตัวเองเสีย”ท่านโหวพูดเสียงแข็งใส่บุตรชายคนโต ชายหนุ่มเลยชะงัก ก่อนจะจำใจเดินกลับเรือนไปนางสังเกตมองอยู่ตลอดเลยเห็นว่าบิดาดูไม่ค่อยพอใจนัก ยามที่พี่ชายดูเป็นห่วงฮูหยินใหญ่“ท่านพ่ออย่าดุพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ เขาคงเป็นห่วงฮูหยินใหญ่เหมือนข้าและทุกคนนั่นแหละ”ท่านโหวหันมามองบุตรสาวนิ่ง แ
ตอนที่ 25สาวใช้ที่ไม่เคยกลับใจเช้าวันต่อมา นางมาทานข้าวเช้ากับทุกคนที่เรือนใหญ่ ก็เห็นว่าฮูหยินใหญ่มีหน้าตาที่ไม่ค่อยสดใส่นัก ขอบตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด“เมื่อคืนที่เรือนฮูหยินใหญ่มีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ เสียงดังจนได้ยินมาถึงเรือนข้าเลย” นางเอ่ยถามขณะที่รอบิดามาร่วมโต๊ะ“นั่นสิ ข้าเองก็ได้ยิน” จ้าวเจินห่าวเอ่ยขึ้นอีกคนฮูหยินใหญ่มีท่าทีอึกอักเล็กน้อย ก่อนจะเป็นบ่าวคนสนิทที่ตอบแทนผู้เป็นนาย“เมื่อคืนฮูหยินใหญ่ฝันร้าย เพราะบ่าวลืมจุดกำยานผ่อนคลาย พอเข้าไปก็ตรงกับตอนที่ฮูหยินตื่นพอดี ฮูหยินเลยตกใจแล้วโวยวายตามที่ทุกคนได้ยินนั่นแหละเจ้าคะ”“เป็นเช่นนี้นี่เอง ข้าก็คิดว่าท่านถูกผีหลอกเสียอีก”“คุณหนูใหญ่พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร!” ฮูหยินใหญ่หันมองนางด้วยสายตาไม่พอใจ“ก็ข้าได้ยินบ่าวพูดกัน ว่าท่านถูกผีหลอกจนสติหลุดเอาแต่โวยวายอยู่ในเรือน แถมเมื่อคืนนี้ยังจุดตะเกียงจนสว่างไสวทั้งคืน ข้าเลยคิดว่าที่พวกบ่าวพูดกันเป็นเรื่องจริงเสียอีก”นางพูดด้วยใบหน้าไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ฮูหยินใหญ่กลับหน้าซีด จนผู้เป็นพี่ชายของนางเอ่ยขึ้น“ฮูหยินใหญ่คงได้ฟังอะไรมาแล้วเก็บไปฝันนั่นแหละ ช่วงนี้ในเมืองหลวงเห







