ตอนที่ 2 นี่แค่สั่งสอน

ตอนที่ 2

นี่แค่สั่งสอน

ฮูหยินใหญ่เดินมาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่สาวใช้เริ่มยุแยงหญิงสาว แต่ไม่ได้เดินเข้าไป จนกระทั่งเห็นว่าสาวใช้คนนั้นถูกลงโทษ เลยรีบปรากฎตัว

“ฮูหยินใหญ่ช่วยบ่าวด้วยเจ้าค่ะ ฮึก!!” หลัวอี้รีบคลานไปหาคนที่เข้ามาใหม่อย่างรวดเร็ว ราวกับต้องการพี่พึ่ง

“ที่แม่รอง เออ ท่านแม่เอ่ยเมื่อครู่นี้ ท่านกำลังเข้าใจข้าผิดไปมาก บ่าวผู้นี้พูดจายุยงข้าใหญ่ทำเรื่องผิดกฎ หากข้าไม่สั่งสอนนาง วันหน้าอาจนำความเสื่อมเสียมาสู่ตระกูลจ้าว ไม่พอยังเสียไปถึงท่านแม่ที่เป็นคนมอบสาวใช้ผู้นี้ให้ข้า ข้ายอมให้เกิดเช่นนั้นไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ”

นางตีหน้าเศร้ายกเรื่องชื่อเสียงขึ้นมาพูด ซึ่งบิดาของนางให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตระกูลมาก

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น! เอะอะโวยวายจนเสียงดังเข้าไปถึงข้างใน” ท่านโหวเดินออกมาพร้อมบุตรสาวคนรอง

ฮูหยินใหญ่เห็นเช่นนั้นเลยรีบเข้าไปยืนข้างสามีพร้อมยิ้มกว้างให้อย่างเอาใจ

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่เพียงสั่งสอนบ่าวที่พูดไม่คิดเท่านั้น นังบ่าวไม่รู้ความผู้นี้ปกติอยู่กับข้าก็ไม่เคยมีปัญหา สงสัยคิดอยากประจบเอาใจคุณหนูใหญ่มากไปหน่อย เลยทำตัวไร้กาลเทสะ แต่คุณหนูใหญ่ก็ได้ลงโทษไปแล้ว จริงหรือไม่เจ้าคะคุณหนูใหญ่ ”

ฮูหยินใหญ่แก้ต่างให้สาวใช้ พร้อมกับจ้องมองนางอย่างกดดัน หวังให้นางพูดเออออตามไป

“เจ้าค่ะ หลัวอี้คงหวังดี อยากให้ทุกคนในจวนรู้ว่าข้าเป็นใคร เลยสอนให้ข้าวางอำนาจกับบ่าวในจวน ข้าเข้าใจแต่เพียงไม่ชินนัก เพราะท่านย่าสอนมาว่าแม้พวกเขาจะเป็นบ่าวไพร่ ก็เป็นบ่าวไพร่ที่ภัคดีต่อตระกูลจ้าว ควรวางตัวให้เหมาะสม เมื่อได้ยินหลัวอี้สอนเช่นนั้น ข้าจึงเห็นว่าไม่ควรนัก และหากคนนอกเห็นอาจคิดว่าคนในจวนโหวมักรังแกบ่าวไพร่เช่นนี้เป็นประจำ ข้าเลยสั่งลงโทษให้ตบปากนางยี่สิบครั้งเจ้าค่ะ”

นางพูดเหมือนเป็นเรื่องทั่วไป ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวสิ่งที่ตัวเองทำสักนิด เพราะมั่นใจว่าเรื่องนี้ตัวเองเป็นฝ่ายทำถูกต้องแล้ว

ท่านโหวเห็นบุตรสาวเอ่ยเช่นนั้นก็พยักหน้าอย่างถูกใจเบา ๆ ก่อนจะหันไปสั่งพ่อบ้าน

“โบยยี่สิบไม้ แล้วขายนางออกไปเสีย บ่าวเช่นนี้ไม่ควรอยู่รับใช้ข้างกายบุตรสาวข้า!”

คำพูดของท่านโหวทำเอาฮูหยินใหญ่ตกใจ เพราะที่ผ่านมาสามีไม่เคยยุ่งเรื่องเรือนหลังเลย นางจะขายบ่าวหรือซื้อบ่าวเข้าจวนท่านโหวล้วนให้ตนจัดการเองทั้งสิ้น

มาวันนี้เพื่อบุตรสาวที่เพิ่งกลับมา กลับเอ่ยปากสั่งขายสาวใช้ผู้นั้นด้วยตัวเอง เห็นทีตนต้องระวังตัวให้มากกว่านี้แล้ว

“ท่านพ่ออย่าให้ถึงขั้นนั้นเลยเจ้าค่ะ แม้หลัวอี้จะทำไม่ถูกนัก แต่นี่ก็เป็นครั้งแรก ข้าเองก็รู้สึกถูกชะตากับนาง อย่างไรให้ลงโทษโบยยี่สิบไม้ก็พอแล้วเจ้าค่ะ”

นางขอร้องบิดา ไม่ใช่พราะสงสาร แต่หากหลัวอี้ออกไป ฮูหยินใหญ่ก็จะส่งคนอื่นมาแทนอยู่ดี ไม่สู้นางรั้งตัวหลัวอี้ที่คุ้นเคยไว้ข้างตัว ดีกว่าสาวใช้คนใหม่ที่ไม่เคยรู้นิสัย

“จริงเจ้าค่ะท่านพี่ อย่างไรวันนี้ก็เป็นวันที่คุณหนูใหญ่กลับจวน ข้าคิดว่าไม่ควรให้เกิดเรื่องไม่เป็นมงคลขึ้นในจวนนะเจ้าคะ” ฮูหยินใหญ่รีบเสริม

“ได้ เช่นนั้นเราไปที่ห้องอาหารเถอะ วันนี้บุตรสาวข้าอีกคนกลับมาทั้งที ต้องดื่มฉลองเสียหน่อย!” ท่านโหวเปลี่ยนท่าทีเป็นผ่อนคลายลง ก่อนจะเดินไปที่ห้องอาหาร

หลังทานข้าวเสร็จนางอยู่คุยกับบิดาครู่หนึ่ง ส่วนมากก็เป็นการถามสารทุกข์สุขดิบ ก่อนที่นางจะกลับเรือนไปพักผ่อน เพราะรู้ว่าพรุ่งนี้จะมีคนมาหานาง

หลังทานข้าวเสร็จฮูหยินใหญ่เรียกตัวบุตรสาวไปพบ จ้าวเยว่ฉินจึงไปหามารดาที่เดินแยกออกไปก่อนแล้วที่เรือน

“ท่านแม่เรียกลูกมามีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

“เจ้ามานั่งข้างแม่ รัชทายาทให้คนมาแจ้งว่าพรุ่งนี้จะมาหาพี่สาวเจ้าที่เรือน แต่บุรุษและสตรีไม่ควรอยู่กันตามลำพัง เจ้าต้องอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวเจ้า ห้ามห่างจากนางเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นชื่อเสียงพี่สาวเจ้าอาจเสื่อมเสียได้”

ฮูหยินใหญ่บอกบุตรสาวพร้อมกับยื่นกล่องเครื่องประดับให้ เมื่อเปิดดูด้านในเป็นปิ่นไข่มุกลวดลายประณีต

“นี่ไม่ใช่สินเดิมอดีตฮูหยินหรือเจ้าคะ หากพี่หญิงรู้นางจะโกรธหรือไม่” หญิงสาวแย้ง พร้อมดันกล่องกลับให้มารดา

“แม่บอกพ่อเจ้าแล้วว่าขอยืมมาใช้ก่อน ฉินเอ๋อร์ แม่รู้ว่าเจ้ารักรัชทายาท แต่เขามีสัญญาทางใจกับพี่สาวเจ้าอยู่ เรื่องนี้เราไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ แต่หากเจ้าทำให้หัวใจรัชทายาท....”

“ท่านแม่อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยเจ้าค่ะ! ข้าเข้าใจดีทุกอย่าง แต่ข้าไม่สามารถทำลายความรักของพี่หญิงได้จริง ๆ ท่านแม่อย่าพูดให้ข้าแย่งรัชทายาทมาจากพี่หญิงอีกเลยนะเจ้าคะ”

จ้าวเยว่ฉินเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าหมอง นางรู้ดีทุกอย่าง แต่เพราะรักปักใจรัชทายาทตั้งแต่แรกเห็นเมื่อสามปีก่อน นางเลยขอใช้โอกาสช่วงที่พี่หญิงยังไม่กลับเมืองหลวงอยู่ในโลกความฝันของตัวเองก่อน

นางรู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัว แต่ในเมื่อพี่หญิงกลับมาแล้ว นางก็จะถอยห่างจากรัชทายาท เพื่อให้ทั้งสองได้ครองรักกันตามที่หวัง

“ฉินเอ๋อร์ แม่ช่วยเจ้าได้นะ เจ้าทนได้หรือที่จะมองชายที่เจ้ารักเดินเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงอื่นน่ะ” ฮูหยินใหญ่พยายามเกลี้ยกล่อมบุตรสาวเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้

“ข้าทนได้เจ้าค่ะ แล้วสตรีอื่นที่ท่านแม่ว่าก็เป็นพี่สาวข้า แม้เราทั้งสองจะไม่ได้เกิดจากมารดาเดียวกัน แต่ท่านพ่อก็สอนให้เรารักใคร่กันตลอด พี่หญิงลำบากอยู่ข้างนอกมานาน อีกอย่างรัชทายาทกับพี่หญิงก็พบเจอกันมาก่อน ความรักของพวกเขาคงแนบแน่นมาก รัชทายาทถึงได้เอ่ยปากขอพี่หญิงต่อท่านพ่อด้วยตัวเองเช่นนั้น”

ยิ่งพูดใบหน้างามก็ยิ่งเศร้าหมอง ก่อนจะขอตัวกลับเรือน โดยมีสายตาของมารดามองตามหลัง ฮูหยินใหญ่เห็นท่าทีของบุตรสาวก็ตัดสินใจได้ทันที

เช้าวันต่อมา

รัชทายาทมาที่จวนตระกูลจ้าวแต่เช้า เพื่อมารอพบสตรีที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อสามปีก่อน

“คารวะรัชทายาทเพคะ” ฮูหยินใหญ่ออกมาต้อนรับพร้อมบุตรสาว

“จ้าวฮูหยินกับคุณหนูรองจ้าวนี่เอง ขออภัยที่มารบกวรแต่เช้า ได้ยินว่าคุณหนูใหญ่กลับมาเมืองหลวงเมื่อวาน เปิ่นไท่จื่อเลยคิดว่าจะพานางออกไปเที่ยวเล่นในเมืองหลวงตามที่เคยสัญญาไว้น่ะ”

ไป๋เฉิงเว่ย รัชทายาทแห่งแคว้นฝูเหยียน บุรุษรูปงามที่สตรีใดเห็นเป็นต้องหลงไหลและแอบโยนผ้าเช็ดหน้าให้ยามเดินผ่านเสมอ

ยิ่งท่าทีองอาจกับกลิ่นอายบัณฑิตหนุ่มนั่นแล้ว แม้แต่ยายแก่ยังต้องตกหลุมพลางความหล่อของเขา

“เช่นนั้นก็ให้เยว่ฉินไปด้วยเถอะเพคะ จะได้ไม่เป็นที่ครหาของผู้อื่น” ฮูหยินใหญ่เอ่ยพลางหันไปยิ้มให้บุตรสาวข้างกาย

“เช่นนั้นก็ต้องรบกวนคุณหนูรองแล้ว” ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างคุ้นเคย เพราะรัชทายาทก็มักพาหญิงสาวออกไปเที่ยวเล่นบ่อยครั้ง

“เจ้าไปตามคุณหนูใหญ่ที ป่านนี้แล้วทำไมยังไม่ออกมา ข้าก็ให้คนไปแจ้งไว้แล้วนะ” ฮูหยินใหญ่แสร้งทำเป็นบ่น ทั้งที่ความจริงตนไม่เคยส่งสาวใช้คนใดไปบอกหญิงสาวเลย

“ขออภัยที่ข้ามาช้าเจ้าค่ะ คารวะรัชทายาทเพคะ” พอสิ้นเสียงฮูหยินใหญ่ นางก็เดินออกจากมุมทางเดินมาพอดี

ฮูหยินใหญ่ที่คิดแกล้งลูกเลี้ยงถึงกับหันไปมองสาวใช้ของตัวเอง ก่อนจะรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม

“มาพอดีเลย รัชทายาทมารอรับเจ้าไปเที่ยวชมเมืองหลวง อย่างไรวันนี้ก็อย่าพากันกลับค่ำนักนะเพคะ เดี๋ยวท่านโหวจะเป็นห่วงเอา”

ฮูหยินใหญ่เอ่ยราวกับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น แม้จะแปลกใจที่หญิงสาวมาทัน ราวกับรู้เรื่องอยู่ก่อนแล้วว่ารัชทายาทจะมา แต่ก็ปล่อยผ่านเพราะแผนที่ตนวางไว้วันนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องนี้

“จ้าวฮูหยินอย่างห่วง เปิ่นไท่จื่อจะดูแลคุณหนูทั้งสองอย่างดี”

รัชทายาทพาสองพี่น้องไปขึ้นรถม้า ก่อนจะตรงไปที่โรงเตี๊ยมที่เขาได้จองไว้

“เจ้าเอาเงินนี่ไปจ้างวานชาวบ้านตามเส้นทางที่รัชทายาทพาจ้าวซิ่วเหรินไป.....” ฮูหยินใหญ่หันไปสั่งการสาวใช้ของตัวเอง