บทที่ 1.2

แม้ว่าเธอจะแสดงออกชัดถึงจุดยืนของตัวเอง แต่ดูเหมือนมิยาโมโต้จะแสร้งทำเป็นมองข้าม เขาไม่รีรอที่จะแนะนำให้เธอไปเดินดูที่ตลาดของเก่าขึ้นชื่อของเมือง S โดยเสนอให้คนสนิทของเขาเป็นคนนำทาง และอำนวยความสะดวก เนื่องจากตัวเขายังมีงานของตระกูลให้ต้องไปจัดการ

ภาพสะท้อนในกระจกเงาของหญิงสาวในชุดกางเกงยีนทะมัดทะแมงสีเข้ม กับเสื้อเชิ้ตเนื้อหนาสีขาวพอดีตัว สวมทับเอาไว้ด้วยโค้ทตัวยาวเลยเข่า

ผมยาวสลวยที่เคยปล่อยสยายปิดแผ่นหลังอ้อนแอ้น ถูกรวบมัดเป็นหางม้าเรียบร้อย รสสุคนธ์พยักหน้าอย่างพอใจกับตัวเองหลังจากที่สำรวจแล้วว่าไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสม

หญิงสาวพยายามแต่งกายมิดชิด และพยายามไม่แต่งตัวหวือหวานัก เนื่องจากการเป็นคนต่างชาติที่เข้าไปเดินท่อมๆ กลางตลาด ก็เป็นเรื่องที่ดึงดูดสายตาของชาวเมือง S มากพอแล้ว จะให้เธอสวมกระโปรงสั้นจู๋ตามแฟชั่น ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นอย่างเพื่อนร่วมคณะสำรวจคนอื่นๆ ชอบทำกันนั้น บอกตามตรงว่าเธอคงต้องปฏิเสธ เพราะเธอไม่เคยชอบเลยจริงๆ หากจะให้เธอกลายเป็นจุดเด่นให้คนอื่นต่างจ้องมอง

หลังจากคนสนิทของมิยาโมโต้ขับรถมาส่ง รสสุคนธ์ก็นัดเวลาให้เขามารับ โดยไม่รบกวนให้เขาเดินเป็นเพื่อน เนื่องจากความเกรงใจ เพราะเธอติดจะชอบเดินดูของคนเดียวมากกว่า ดังนั้นในยามนี้เธอจึงเดินทอดน่องได้อย่างสบายอกสบายใจ

ร้านรวงมากมายที่เรียงรายตรงหน้า ทำให้อารมณ์หงุดหงิดที่เกิดขึ้นเพราะความฝันปลิวหายไปจนสิ้น

เครื่องปั้นดินเผารูปร่างแปลกตา และข้าวของมากมายทั้งที่เป็นของเลียนแบบราคาไม่สูงมาก และของโบราณต่างๆ ราคาสูงลิบ ดูน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อยสำหรับผู้มาเยือนอย่างรสสุคนธ์

หลังจากเดินดูข้าวของอยู่นาน ในระหว่างที่กำลังคิดจะหันหลังกลับนั้น หญิงสาวกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างเข้า บางอย่างที่ดึงดูดสายตาของเธอเอาไว้ในทันที

ร่างอรชรในชุดรัดกุมเดินเข้าไปยังร้านนั้นอย่างเหม่อลอย ดวงตาจับจ้องฝักดาบสีดำยาวที่วางอยู่ในตู้โชว์ด้วยความสนใจ ลวดลายประณีตสีทองที่ทำจากบุษราคัม ทำให้ฝักดาบเล่มนั้นดูทรงคุณค่ากว่าจะเป็นเพียงฝักดาบธรรมดาที่มีอยู่ดาษดื่น

รสสุคนธ์เดินไปหยุดอยู่หน้าชั้นวางภายในร้าน โดยไม่ทันได้สังเกตเลยว่าภายในร้านนั้นยังมีคนกลุ่มหนึ่งยืนสนทนากับเจ้าของร้าน และของที่พวกเขากำลังพูดถึงอยู่นั้น คือของชิ้นเดียวกันกับชิ้นที่รสสุคนธ์หมายตาอยู่นั่นเอง

“ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าชิ้นนี้ขายหรือเปล่าคะ”

รสสุคนธ์หันไปเอ่ยถามหญิงวัยกลางคนที่กำลังเดินผ่านร่างของตนไป เสียงของเธอดึงดูดให้กลุ่มคนที่ยืนอยู่ภายในร้านหันมามอง ทว่าหญิงสาวหาได้รู้ตัวแต่อย่างใด เพราะกำลังพยายามพูดคุยกับหญิงวัยกลางคนที่เดินเข้าไปหา

“คนต่างชาติหรือ”

“เอ่อ...ใช่ค่ะ”

“มากับคณะสำรวจของตระกูลมิยาโมโต้หรือเปล่า”

“ก็...เอ่อ ใช่ค่ะ” รสสุคนธ์เลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ไม่ขาย ชิ้นไหนก็ไม่ขายทั้งนั้น!” หญิงวัยกลางคนผู้นั้นเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง

น้ำเสียงหรือก็แสดงออกชัดถึงความไม่ชอบใจ ทำให้รสสุคนธ์ออกจะตกใจไม่น้อย เนื่องจากตั้งแต่เดินดูของในตลาดมาทุกร้าน ทุกร้านก็ต้อนรับขับสู้และพูดคุยกับเธออย่างเป็นกันเอง

จะมีเพียงก็แต่ที่นี่เท่านั้น ซึ่งแสดงออกชัดเจนว่าไม่ต้อนรับเธอ แต่ด้วยเหตุผลที่เธอเองก็คาดไม่ถึง

“คุณป้าคะคือ...”

“ร้านนี้ไม่ต้อนรับคนของมิยาโมโต้ออกไปให้พ้น”

ได้ยินดังนั้นรสสุคนธ์ก็ขมวดคิ้วทันที แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถามอะไร ชายวัยกลางคนที่ดูท่าทางสุขุมก็เดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน

“มีอะไรกันหรือ”

“ผู้หญิงคนนี้เป็นคนของมิยาโมโต้ พวกนักสำรวจที่จะเข้าไปในป่า ไล่ไปซะ”

หญิงวัยกลางคนผู้นั้นยังมีท่าทีฮึดฮัด แต่ก็ยังดีที่ไม่ถึงกับบอกให้จับรสสุคนธ์โยนออกมา

“มิยาโมโต้หรือ”

ชายคนดังกล่าวทวนคำก่อนจะมองมายังรสสุคนธ์

“มาทำอะไรที่ร้านนี้ล่ะ ร้านนี้ไม่น่าจะมีของที่มิยาโมโต้ต้องการนะแม่หนู”

ได้ยินดังนั้นรสสุคนธ์ก็แทบจะถอนใจออกมา ดูเหมือนเธอจะไม่เป็นที่ต้องรับของร้านนี้เอาเสียเลย แต่จะทำอย่างไรได้เล่า เพราะเธอหมายตาฝักดาบในร้านนี้เสียแล้ว

“หนูอยากขอดูฝักดาบอันนั้นหน่อยได้ไหมคะ คือ...ไม่ทราบว่าคุณลุงขายหรือเปล่าคะ”

แม้จะรู้ดีถึงท่าทีที่ไม่เป็นที่ต้อนรับ แต่รสสุคนธ์ก็ยังเสี่ยงที่จะถามออกไป