ตอนที่ 10 นัดหมายกับชายงาม!

        หน้าเมืองเหอสุย

          จ้าวเยว่ฮวา หว่าอินและชิงหยวนเข้าเมืองตั้งแต่เช้า รถม้าคันเดิมที่หวางจวินหลงทิ้งไว้ให้ ถูกทั้งสามใช้งานแบบไม่เกรงใจ เดิมทีก็ไม่เกรงใจตั้งนานแล้ว

          “ไปที่ท้ายเมือง” จ้าวเยว่ฮวาบอกชิงหยวนที่กำลังบังคับม้าอยู่ด้านหน้า

          ชิงหยวนตอบเสียงสดใส “ขอรับ! ย่ะ!”

          รถม้าไม่เก่าจนเกินไปและไม่หรูหราจนเกินไปค่อยๆ มุ่งหน้าไปที่ท้ายเมือง ชิงหยวนมาซื้อของที่เมืองเหอสุยบ่อย จึงรู้ทางไปที่ท้ายเมืองเป็นอย่างดี

          ชาวบ้านต่างออกมาใช้ชีวิตวันใหม่อันอย่างสดชื่น เมืองเหอสุยอยู่ใกล้กับสุสานหมื่นวิญญาณและภูเขาลูกที่จ้าวเยว่ฮวาอาศัยอยู่ ไม่แห้งแล้งจนเกินไปแต่ก็ไม่ได้เจริญเหมือนกับเมืองหลวง

          แต่ขบวนพ่อค้าก็ผ่านมาเรื่อยๆ แวะพักระหว่างเดินทางหรือแม้แต่กลุ่มคนที่ชื่นชอบเรื่องลี้ลับของสุสานหมื่นวิญญาณต่างก็เข้าพักและจับจ่ายซื้อของที่นี่

          ไม่นานชิงหยวนก็มาถึงท้ายเมืองเหอสุย

          จ้าวเยว่ฮวาเปิดม่านออกเล็กน้อย นางมองเห็นบ้านหลังที่ใหญ่โตที่สุด นางชี้มือไปที่บ้านหลังนั้น “ไปที่บ้านหลังนั้น”

          “ขอรับ! ย่ะ!” ชิงหยวนบังคับม้าไปที่บ้านหลังนั้นทันที

          เมื่อมาถึงหว่าอินออกจากรถม้าก่อนเป็นคนแรก นางลงมาข้างล่างและจับมือจ้าวเยว่ฮวาให้ลงจากรถม้า ชิงหยวนยืนอยู่ข้างๆ

          “คุณหนู คนผู้นั้นคงร่ำรวยมาก บ้านหลังใหญ่เหลือเกินขอรับ” ชิงหยวนตื่นตาตื่นใจมาก

          หว่าอินก็ไม่ต่างกัน “คุณหนู บ้านหลังนี้งดงามมากเจ้าค่ะ”

          จ้าวเยว่ฮวามองทั้งสองคนยิ้มๆ “อีกเดี๋ยวพวกเราก็จะมีบ้านแบบนี้สักหลัง”

          หว่าอินและชิงหยวนเบิกตากว้าง ฉายแววตื่นเต้นกว่าเดิม จ้าวเยว่ฮวาส่ายหน้าและเดินนำหน้าเข้าไปที่ประตู

          ประตูเปิดออกทันทีที่จ้าวเยว่ฮวามาถึง ผู้ที่ออกมาคือม่อไป่ คนข้างกายของชายหนุ่มคนนั้น จ้าวเยว่ฮวาจำเข้าได้ไม่ลืม

          “แม่นาง คุณชายของเรารอท่านที่ห้องอาหารขอรับ”

          จ้าวเยว่ฮวาพยักหน้า “อื้ม”

          ม่อไป่ประสานมือคำนับ “เชิญทางนี้ขอรับ” เอ่ยจบก็หัวตัวนำทางไปยังห้องอาหารทันที

          จ้าวเยว่ฮวาเดินตามหลังม่อไป่ด้วยท่าทางเรียบเฉย ไม่ตื่นตากับความงดงามในบ้านแม้แต่น้อย ไม่นานก็มาถึงห้องอาหาร

          หวางจวินหลงและหลิวฮวนนั่งรออยู่แล้ว คนที่ตื่นเต้นอย่างหลิวฮวนเบิกตากว้างทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของจ้าวเยว่ฮวาเต็มตา

          งดงามยิ่งนัก! ความงามสูงศักดิ์นี้แม้แต่องค์หญิงที่เขาเคยเจอยังเทียบไม่ติด!

          หญิงสาวตรงหน้าใส่เสื้อผ้าธรรมดาเท่านั้น แต่กลิ่นอาย ท่วงท่า ทุกอย่างที่เป็นตัวนางบอกว่านางไม่ธรรมดาอย่างที่เห็น!

          หวางจวินหลงเอ่ยเสียงเรียบ “แม่นาง เชิญท่านนั่งก่อน”

          จ้าวเยว่ฮวายกยิ้มเล็กน้อย “ข้าชื่อว่า จ้าวเยว่ฮวา ท่านจะเรียกข้าว่า เยว่ฮวาก็ได้เจ้าค่ะ” จ้าวเยว่ฮวาตอบกลับและนั่งลงทันที

          โต๊ะอาหารมีอยู่สองโต๊ะ แบ่งเป็นของคนติดตามของนางอีกโต๊ะหนึ่ง ม่อไป่เองก็นั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นเช่นกัน

          “น้องฮวา ข้าชื่อ หลิวฮวน ท่านจะเรียกข้าว่า พี่ฮวนก็ได้นะ” หลิวฮวนโบกพัดในมือ เอ่ยเสียงระรื่น เขาพยายามทำสีหน้าให้ดูหล่อเหลามากที่สุด

          จ้าวเยว่ฮวามองเขาเล็กน้อย “คุณชายหลิว”

          “........” หลิวฮวนที่พยายามตีสนิท

          หวางจวินหลงเอ่ยเสียงเรียบเหมือนเดิม “ข้าชื่อ หวางจวินหลง” เอ่ยตอบและผายมือไปที่อาหารตรงหน้า “กินเถอะ”

          จ้าวเยว่ฮวาพยักหน้า หยิบตะเกียบและคีบอาหารกินทันที

          หลิวฮวนหัวเราะเบาๆ ลงมือกินอาหารเช่นเดียวกัน

          “น้องฮวา ข้าจะบอกเจ้าให้นะว่า อาหารนี้เป็นม่อไป่ที่ลงมือทำเองเชียวนะ ปกติข้านะไม่ได้กินฝีมือของเขาบ่อยหรอก เจ้าดูสิว่าข้าหาพ่อครัวมากี่คนก็ไม่สู้เขาคนเดียว แต่เขามักจะไม่ทำอาหารให้คนอื่นกินนอกจากจวินหลง เขายัง....”

          เสียงเจื้อยแจ้วของหลิวฮวนพูดไม่หยุด หวางจวินหลงมองเขาด้วยสายตาน่ารำคาญ

          ชิ้ง! สายตาประดุจคมมีด!

          หลิวฮวนหุบปากฉับ กินอาหารเงียบๆ

          จ้าวเยว่ฮวากินอาหารคำแรกก็กินคำที่สอง สาม สี่ ห้า และตามมาอีกหลายคำ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลิวฮวนหยุดพูดไปตอนไหน นางรู้แค่ว่าเมื่อนางกินอาหารคำแรก นางก็พึ่งนึกได้ว่านางยังไม่กินอาหารมาตั้งสี่วันแล้ว

          นางยุ่งวุ่นวายจนลืมกินข้าว!

          อาหารตรงหน้าเลิศรสมาก จ้าวเยว่ฮวากินกุ้งผัดซอส ไก่ผัดไข่เค็ม ปลาหยกนึ่งซีอิ๊ว และสิ่งที่นางชื่นชอบที่สุดคือเป็ดตุ๋นเกาลัดนุ่มๆ

          หวางจวินหลงมองท่าทางการกินแสนอร่อยของจ้าวเยว่ฮวาเล็กน้อย เขามองใบหน้างดงามที่กำลังเคี้ยวอาหารด้วยความสุขก่อนจะยื่นมือไปจับถ้วยเป็ดตุ๋นเกาลัดและยกไปวางตรงหน้าจ้าวเยว่ฮวา

          “.......” หลิวฮวนที่กำลังจะตักเป็ดตุ๋นเกาลัด

          จ้าวเยว่ฮวาตั้งหน้าตั้งตากินมาก นางเงยหน้ามองเป็ดตุ๋นเกาลัดที่มาวางตรงหน้านางก่อนจะกินอย่างเอร็ดอร่อยต่อไป

          “......” หลิวฮวนมองตาค้าง

          อาหารกินเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ท่าทางการเอาใจใส่แบบธรรมชาติของหวางจวินหลงคืออะไร? เขาตะลึงจนลืมเคี้ยวอาหารแล้ว

          หวางจวินหลงไม่สนใจท่าทีเซ่อซ่าของหลิวฮวน เขากินอาหารช้าๆ ต่อไป

          หนึ่งชั่วยามต่อมา

          กว่าที่จ้าวเยว่ฮวาจะอิ่มก็กินเวลาไปนานมาก หลิวฮวนมองปริมาณการกินของจ้าวเยว่ฮวาตาค้างอีกรอบ หญิงสาวที่กินมากขนาดนี้เขาพึ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก

          ทุกอย่าง ย้ำว่าทุกอย่างหมดเกลี้ยง!

          นางไปอดอยากมาหรืออย่างไร?

          ไม่เพียงจ้าวเยว่ฮวาเท่านั้น คนติดตามชายหญิงของนางก็กินอาหารจนม่อไป่ชะงัก มองทั้งสองกินอาหารจนรู้ตัวอีกทีอาหารก็หมดแล้ว!

          จ้าวเยว่ฮวานั่งจิบชาอยู่ด้านในห้องกับหวางจวินหลง

          ใบหน้างดงามเมื่ออิ่มท้องมีความพออกพอใจอย่างเห็นได้ชัด หวางจวินหลงจิบชาและดันถ้วยขนมไปตรงหน้าจ้าวเยว่ฮวา

          “ข้ามีเรื่องจะถามแม่นางสักเล็กน้อย”

          จ้าวเยว่ฮวาหยิบขนมเข้าปาก “ท่านกำลังจะเอ่ยถามว่า... ข้ารู้จัก หรือไม่รู้จักพิษในร่างท่าน?”

          หวางจวินหลงที่กำลังถือถ้วยชาชะงักมือ

          ดวงตาคมกล้ามีแววล้ำลึกวูบหนึ่ง!