Novels by แป้งหอม

“พี่ใหญ่ ปราณขุ่นเพิ่มขึ้นอีกแล้ว” จางซีห่าวกินขนมไปพลางเงยหน้ามองท้องฟ้าของอาณาจักรวิญญาณไปพลาง ตอนนี้คนทั้งสองอยู่ที่สวนด้านหลังของหอประมูลอันดับหนึ่ง สถานที่สวยงามเช่นนี้แน่นอนว่าสร้างเอาไว้สำหรับการพักผ่อนของหวางจวินหลง ตอนนี้มันคือสถานที่โปรดของจ้าวเยว่ฮวาไปเสียแล้ว หวางจวินหลงออกไปตั้งแต่เช้า เรื่องที่เขาต้องจัดการนั้นมีมากมาย หลงเซี่ยและหวางหนิงเหมยต้องการความช่วยเหลือจากเขา ส่วนจ้าวเยว่ฮวาทำอะไรน่ะหรือ? นั่งเล่น จิบชา กินขนม และชมสวน นี่คือสิ่งที่หวางจวินหลงให้นางทำ ด้วยพลังของนางที่ถูกผนึกเอาไว้ เขาไม่ยินดีพานางไปหาอันตราย อีกอย่าง

ภายในตำหนักองค์หญิงหลงหลิง เห็นได้ชัดว่าหลงหลิงนั้นหมดหนทางช่วยชีวิตแล้ว แต่เมื่อผู้ดูแลตำหนักเทวธรรมมาถึง เขาให้ทุกคนออกไปจากตำหนักและอยู่ด้านในคนเดียว ภายในตำหนัก มีหญิงสาวคนหนึ่งกำลังนอนอยู่ที่เตียง ใบหน้าที่เคยงดงาม มาบัดนี้มันเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากเป็นสีดำจากการถูกพิษร้าย “ช่วย.. ด้วย” หลงหลิงพยายามที่จะเอ่ยขอร้อง เมื่อนางเอ่ยก็กระอักเลือดออกมาด้วย ใบหน้าเริ่มม่วงมากกว่าเดิม “องค์หญิง ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านเป็นอะไรไป” ผู้ดูแลตำหนักเทวธรรมเอ่ยพร้อมกับนั่งลงที่หน้าเตียง เขานั่งและเริ่มหลับตาลง มือขยับไปมาเป็นรูปร่างประหลาด “อึก!” หลงหลิงกระอักเลือดออกมาอีกรอบ&nb

“อ้อ ข้าพึ่งเคยเห็นว่า มีการขออภัยเช่นนี้ด้วย คนไม่รู้คงนึกว่าเป็นพวกข้าที่รังแกพวกท่านก่อน” เสียหวานดังขึ้นอย่างไม่รีบไม่ร้อน ใบหน้างดงามของจ้าวเยว่ฮวายกยิ้มราวกับนางกำลังมองเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง พาให้หลงหลิงรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำเรื่องไร้สาระ แต่นางเป็นองค์หญิง ไม่มีคนกล้ามองนางเช่นนี้มาก่อน ต่อให้นางทำเรื่องไร้สาระจริง คนอื่นก็ต้องทำเหมือนว่ามันคือเรื่องสำคัญ! ทันใดนั้นความโกรธของหลงหลิงก็พุ่งสูง ศักดิ์ศรีองค์หญิงทำให้นางเอ่ยถ้อยคำที่ไม่ควรเอ่ยออกมา ใบหน้าของนางเชิดขึ้น “หึ ก็แค่หญิงไร้พลังวิญญาณคนหนึ่ง เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเอ่ยกับข้าด้วยน้ำเสียงเช่นนี้” หลงหลิงมองจ้าวเยว่ฮวาขึ้นลงหนึ่งรอบด้วยสายตาดูถ

งานประมูลจบลงด้วยความน่าตื่นตาตื่นใจ คนที่ร่ำรวยที่สุดในวันนี้ไม่ใช่หอประมูลอันดับหนึ่ง แต่เป็นเจ้าของสินค้ารายการปิดท้ายอย่างจ้าวเยว่ฮวาต่างหาก เมี้ยว! หญิงน่าตาย รีบเอาเงินเปลี่ยนเป็นทองคำเร็วเข้า! แมวน้อยตัวอ้วนร้องบอกด้วยน้ำเสียงดีอกดีใจ เมื่อเห็นจ้าวเยว่ฮวาทำตามด้วยการเปลี่ยนเงินบางส่วนเป็นทองคำก็ยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ หีบทองคำวางลงบนพื้น ทันทีที่คนเปิดหีบทองขึ้น เจ้าฉือฉือน้อยก็กระโดดเข้าไปในหีบและปิดฝาหีบลงอย่างรวดเร็ว อึดใจต่อมาฝาหีบก็เปิดออกด้วยเท้าสีขาว ด้านในหีบว่างเปล่าราวกับไม่เคยมีทองอยู่ด้านใน เหลือเพียงแมวน้อยที่กำลังทำสีหน้าสุขใจ จ้าวเยว่ฮวา “...

ความร้อนแรงพุ่งสูงจนฉุดไม่อยู่อีกต่อไป! “เอาละขอรับ สินค้าชิ้นต่อมานั้นเรียบง่ายธรรมดายิ่งนัก” ชายหนุ่มบนเวทียกสูงเอ่ยขึ้น ผู้ชมที่อยู่บนที่นั่งตั้งใจฟัง เสียงของทุกคนเงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย อะไรนะ? สินค้าเรียบง่าย? ธรรมดา? พวกเขาไม่เชื่อ! ชายหนุ่มเอ่ยต่อไปโดยใช้น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าค้นหา “ขอเปิดตัวแหวนมิติ แหวนมีพื้นที่ขนาดเท่าบ้านหลังใหญ่ ทุกคนคงสงสัยว่า... ใหญ่ที่ว่านั้นใหญ่เท่าไหร่ใช่หรือไม่ขอรับ?” ผู้ชมพยักหน้าพร้อมกัน สายตาจ้องมาที่ชายหนุ่ม ชายหนุ่มยกยิ้ม เอ่ยด้วยน้ำเสียงธรรมดา “ไม่มากขอรับ แค่ความใหญ่เท่ากับห้องประมูลที่ทุกท่านกำลังอยู่เท

หอประมูลในอาณาจักรวิญญาณเร่าร้อนมากกว่าแคว้นด้านนอกมาก เงินสะพัด พลังวิญญาณลอยวนจากการตื่นเต้นจนลืมควบคุมพลังตัวเองเอาไว้ บรรยากาศในการประมูลเข้มข้น วุ่นวายและน่าประทับใจยิ่ง จ้าวเยว่ฮวารู้สึกถึงกลิ่นเงินลอยมา แมวน้อยฉือฉือเลียริมฝีปาก เมี้ยว! หญิงน่าตาย หาเงินเร็วเข้า! มือนุ่มขยี้หัวแมวน้อยที่เกาะอยู่บนไหล่บาง “เจ้ากินเก่งขนาดนี้ ข้าหาเงินเท่าไหร่ก็ไม่พอ” เมี้ยว! เร็วเข้า ข้าหิวแล้ว! แมวน้อยไม่เพียงส่งเสียงออกมาเท่านั้น มันยังเอาหัวถูไถไหล่ของจ้าวเยว่ฮวาด้วย มังกรจอมโหดร้ายไม่มีแล้ว มีแต่แมวน้อยที่กำลังหิวและออดอ้อนขออาหาร&nb

เดือนสอง วันที่ยี่สิบสาม สุดท้ายศึกที่เงียบสงบมานานก็เกิดขึ้น ต้าเหลียงไม่เคลื่อนไหวแต่กลับขนย้ายอาวุธและเสบียงมาที่ชายแดนต้ามั่วและต้าห่าน ต้ามั่วเองถือโอกาสที่เทพสงครามหลี่เทียนเหยาล้มป่วยใกล้ตายยกทัพบุกมาที่ชายแดนต้าห่าน เริ่มยึดเมืองของต้าห่านทีละเมืองจนชาวบ้านต้องอพยพหนีสงคราม ศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงยิ่งนัก! ใต้หล้าวุ่นวายจนแทบไม่มีเวลาหาความสงบ ด้านกลุ่มของหลี่เทียนเหยาเองก็เร่งเดินทางไปต้าห่าน แต่สุดท้ายก็พบกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาขวางทางเอาไว้เสียก่อน ทหารหนึ่งร้อยคนถือหอกต้านเอาไว้ ทันใดนั้นคนที่เป็นใหญ่ก็เดินออกมาจากด้านใน อวิ๋นซีฉือที่เห็นใบหน้าของคนที่เดินออกมาชัดๆ ทำให้นางถึงกลับมือสั่น!&

โรงเตี้ยมแห่งหนึ่งในแคว้นต้ามั่ว หลี่เทียนเหยากำลังอ่านจดหมายจากเจิ้งหราน ด้านข้างมีอวิ๋นเยว่เล่อที่กำลังนั่งกินผลไม้อยู่ไม่ห่าง ส่วนคนอื่นๆ เวลานี้ล้วนกำลังนอนหลับ อวิ๋นเยว่เล่อเงยหน้าขึ้น “ทางต้าห่านเกิดเรื่องหรือ?” หลี่เทียนเหยาพยักหน้า “จักรพรรดิประทานสมรสให้ข้าเมื่อข้าหายดี แต่คนที่ต้ามั่วส่งมากลับเป็นสายให้พวกเขา นางยืนยันว่าข้าป่วยจริง เห็นทีสงครามคงเกิดขึ้นในไม่ช้าแล้ว” อวิ๋นเยว่เล่อชะงักไป “เทียนเหยา อดแต่งงานกับท่านหญิงต้ามั่ว ท่านเสียใจหรือไม่?” เอ่ยถามพลางเอียงคอ น้ำเสียงแปลกพิกล หลี่เทียนเหยากะพริบตา “เด็กน้อย ไหน้ำส้มแตกแล้ว” “ข้าหึงแรงนะเทียนเหยา”

เป็นอย่างที่ไป่อิ๋งเยว่เอ่ยก่อนเข้าหอนางโลม นางบอกว่าจะ “เด็ดหัว” ก็คือเด็ดหัวจริงๆ ดาบของเหิงหลินฟันได้ไร้ที่ติมาก นางโลมอันดับหนึ่งสิ้นใจลงทันที อวิ๋นซีฉือเลี้ยงอวิ๋นเยว่เล่อมาจนเติบโต วันนี้ถือว่าเป็นการขจัดขวากหนามแทนบุตรสาวไปหนึ่งคน แต่นางเองก็รู้ดีว่า มันยังมีอีกหลายคนทีเดียว ข่าวใหญ่ที่สะเทือนต้ามั่วอีกข่าวหนึ่งปรากฏออกมาติดๆ กัน เริ่มแรกคือยอดฝีมือที่สังหารคนของหอส่องน่านน้ำ สองคือหอนางโลมอันดับหนึ่งถูกคนถล่ม นางโลมอันดับหนึ่งเลี่ยงหรูถูกฆ่าตัดหัวอย่างโหดเหี้ยม และสามคือราชครูหลิวจางตายลงที่วัดร้างนอกเมืองหลวงต้ามั่ว อวิ๋นเยว่เล่อมองมารดาทั้งสองคน “ยิ่งใหญ่เสียจริง พวกท่านบอกว่าจะไปเที่ยวตลาด สุดท้ายกลับไปสังหารนางโลมคนหนึ่ง?” อวิ๋นซีฉือเอ่ยเสียงเบา “นางไม่ใช่แค่นางโลม บุตรสาวข

หอนางโลมอันดับหนึ่งของต้ามั่ว! อวิ๋นซีฉือเงยหน้ามองหอนางโลมด้านหน้า ชั้นสูงสุดคือชั้นที่สิบห้า และชั้นนี้มีคนที่บงการนักล่าที่ตามล่าอวิ๋นเยว่เล่อ ด้านข้างเป็นไป่อิ๋งเยว่ที่กำลังถือซาลาเปาสองลูก นางกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย อวิ๋นซีมือมองซาลาเปาลูกขาวอวบในมือของไป่อิ๋งเยว่ ช่างไม่เข้ากับภาพลักษณ์เย็นชาของนางเลยสักนิด มีแต่คนใกล้ชิดเท่านั้นที่รู้ว่า เจ้าสำนักนักล่าลึกลับผู้เย็นชาชื่นชอบซาลาเปาเป็นที่สุด ไป่อิ๋งเยว่กัดซาลาเปาในมือ “ที่นี่เองหรือ? ก็ไม่เท่าไหร่นี่” ด้านหลังทั้งสองคนมีเพียงผู้ติดตามสอบกว่าคนเท่าเดิม ส่วนเหิงหลินกอดกระบี่ยืนอยู่ด้านหลังอวิ๋นซีฉือไม่เปลี่ยนตำแหน่ง 

ฝุ่นลอยฟุ้งในอากาศเล็กน้อย แสงแดดจากด้านนอกเริ่มหายไป มีร่มเงาเข้ามาแทนที่ บนท้องฟ้ามีเมฆเคลื่อนเข้ามา ฝนตั้งเค้าแล้ว อีกไม่นานพายุจะเข้า! หลี่เทียนเหยายกยิ้ม กลิ่นอายสังหารเข้มข้น “ยานี้จะแก้พิษให้เจ้า” ในมือของเขามียาเม็ดสีขาวเม็ดหนึ่ง เขาวางมันลงบนโต๊ะ หลิวจางค่อยๆ จับกระบี่อ่อนที่เอว แต่เมื่อถึงยามที่เขาจะลงมือกับมีคนเข้ามาขัดขวาง เคร้ง! อวิ๋นเยว่เล่อเก็บกระบี่เพลิงศักดิ์สิทธิ์เอาไว้ด้านหลัง เลิกคิ้วให้กับหลิวจาง “อย่าได้คิดเลยท่านราชครู ทางที่ดีว่าง่ายสักหน่อย ภรรยาของท่านถูกสายของต้าเหลียงวางยาจนจะตายอยู่แล้ว ท่านยังมีเวลาต่อสู้อีกหรือ?” “ต้าเหลียง!” หลิวจาง

หลิวจางรู้จักกับลู่อินมานานแล้ว เดิมเขาสองคนมีสัญญาหมั้นหมายกันไว้แล้ว แต่สุดท้ายกลับมีบุตรชายขุนนางคนหนึ่งพึงใจนาง บีบคั้นจนนางถอนหมั้นออกไปแล้วแต่งกับคนอื่น ในเวลานั้นหลิวจางยังไม่ขึ้นเป็นแม่ทัพใหญ่ เขาในตอนนั้นเป็นแค่แม่ทัพชั้นผู้น้อย ไร้อำนาจจะขัดขวาง บุตรขุนนางคนนั้นก็คือบิดาของหลี่เทียนเหยา และนี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ชีวิตของหลี่เทียนเหยาต้องพังลง! ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยิ่งเข้าใกล้วัดร้างไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งคิดถึงความหลัง เขาในตอนนั้นไม่อาจปล่อยวางหญิงในดวงใจได้ จึงเดินสู่ทางที่ไม่อาจหวนคืน ใบหน้าของลู่อินซีดเซียวยิ่งนัก เขาจับมือนางไว้แน่น “อินเอ๋อ”&nb