Novels by Pang Rapeeporn

ภายในห้องครัวของเรือลำใหญ่ เงาร่างแบบบางของคนผู้หนึ่งซ่อนอยู่ในเงามืด หลังจากที่เงานี้เฝ้าดูจนทุกคนต่างเข้าห้องและนอนหลับ เวลานี้คือเวลาที่ทุกคนบนเรือกำลังหลับสนิท เงาร่างนั้นค่อยๆ พาตัวเองเข้ามายังต้นเหตุที่ทำให้นางตื่นก่อนเวลา! เมื่อเงาร่างก้าวเท้าออกมาจากเงามืด รูปร่างของเงือกสาวก็ปรากฏออกมา หางที่เดิมทีมีแต่เกล็ดสีเขียวสดใส ทันทีที่ร่างของเงือกก้าวออกมา หางเงือกก็เปลี่ยนเป็นขาสองข้างที่ยาวเรียวสวยทันที สิ่งที่เงือกสาวสวมใส่นั้นไม่เหมือนสิ่งที่คนรู้มา หากความรู้ที่รู้มาก็คือ เงือกมีเปลือกหอยที่หน้าอก ทั้งตัวมีเกล็ดน่ากลัว เมื่อกลายร่างเป็นมนุษย์ก็จะไร้เครื่องนุ่งห่มกาย แต่ภาพตรงหน้านั้นฉีกทุกอย่างที่

จ้าวเยว่ฮวาถูกพากลับห้องตัวเองแบบงงๆ กว่ารู้ตัวว่านางกลับห้องแล้ว ร่างของนางก็นั่งอยู่บนตักของหวางจวินหลงเสียแล้ว ใบหน้าหล่อเหลายิ้มอ่อนโยนให้นาง เขาลูบผมจ้าวเยว่ฮวาด้วยสัมผัสแผ่วเบา คล้ายกับว่า ถ้าลงแรงอีกนิด นางอาจเจ็บได้ จ้าวเยว่ฮวาจับที่บ่าของหวางจวินหลง ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันมาก แต่เป็นเพราะจ้าวเยว่ฮวานั่งอยู่บนตักของหวางจวินหลง ใบหน้าของนางจึงอยู่สูงกว่าเล็กน้อย “พวกเขา?” จ้าวเยว่ฮวาเอ่ยเสียงเบา “พวกเขากำลังพัฒนาความสัมพันธ์” หวางจวินหลงตอบเสียงต่ำ น้ำเสียงยังมีความแหบพร่าในตอนท้าย ใบหน้างดงามลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเขาจนทำให้เขาเริ่มอดทนไม่ไหว&nb

กว่าที่ฮ่องเต้แคว้นเปยโจวจะรู้ว่าบิดาตนเองกำลังจะไปเป็นอาจารย์ของเด็กน้อยคนหนึ่ง เรื่องนี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว ณ หน้าประตูเมืองหลวง ฮ่องเต้ที่ไม่ได้พบหน้ากันมาหลายวัน มาบัดนี้ดวงตาทั้งสองข้างคล้ำลง ความเหนื่อยล้าเกาะกุม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเร่งเดินทางจากวังหลวงเพื่อมาส่งไท่ซ่างหวง ห้ามหรือ? พระองค์ทำไม่ลง! เรื่องการก่อกบฏของน้องชาย ทำให้พระองค์และไท่ซ่างหวงเจ็บปวดหัวใจ แม้ว่าไท่ซ่างหวงจะแสดงออกว่าไม่สนใจ แต่ไหนเลยจะไม่สนใจจริงๆ การไปจากเรื่องราวเหล่านี้คงเป็นเส้นทางที่ไท่ซ่างหวงเลือก ไท่ซ่างหวงพาไปเพียงองครักษ์ข้างกายเพียงคนเดียว ตอนนี้รถม้าของจ้าวเยว่ฮวากำลังจอดอยู่นอกประตูเมืองหลวง เตรียมตัวออกเดินทาง

การแข่งขันของสำนักแพทย์จบลงด้วยเหตุการณ์ร้ายอย่างลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ มันคือโทษกบฏที่ตัดสินตายถึงเก้าชั่วโคตร แม่ทัพใหญ่เซี่ยอวี้สั่งให้ทหารปิดประตูเมืองหลวงตามคำสั่งของไท่ซ่างหวง ต่อมาฮ่องเต้บัญชาการต่อ การตามหาคนร้ายจึงเข้มข้นขึ้น ผ่านไม่ครึ่งชั่วยาม ทหารที่รับหน้าที่ตามหาอ๋องหนานกงโยวหมิงก็ยังไม่กลับมา “ไป! พวกเราไปจวนท่านอ๋อง!” แม่ทัพใหญ่เซี่ยอวี้ขึ้นชื่อเรื่องความห้าวหาญ เขาไม่สนใจว่าการไปครั้งนี้จะทำให้แคว้นจะต้องสูญเสียท่านอ๋องเพียงคนเดียวไปหรือไม่ เขารู้เพียงว่าเขามีหน้าที่ปกป้องบ้านเมืองและกษัตริย์ แม่ทัพใหญ่นำทหารไปยังจวนอ๋องหนานกงโยวหมิง! 

สำนักแพทย์ แคว้นเปยโจว คนร้ายที่อยู่ในวงล้อมชายชุดดำเป็นชายหนุ่มรุ่นเยาว์ที่พูดเรื่องโรคระบาดคนแรกนั่นเอง หน้าตาของเขาหล่อเหลา แต่ดวงตาของเขาเฉี่ยวคมดูเป็นคนเชื่อถือไม่ได้ หวางจวินหลงยืนอยู่ด้านหน้าคนของแคว้นเปยโจว สีหน้าเย็นชาไม่เปลี่ยน คนของเขากำลังต่อสู้อยู่รอบๆ หากไม่มีคนของหวางจวินหลงต้านเอาไว้ ไม่แน่ว่าขุนนางพวกนี้อาจตายไปแล้ว ทหารที่อยู่รอบๆ ล้มลงราวกับใบไม้ร่วง ฝีมือของชายชุดดำไม่ธรรมดา! “เพ้ย! เจ้าคู่ควรที่จะเอ่ยถึงบิดาข้าหรือ!” ชายหนุ่มชี้หน้าขุนนางคนนั้นและชี้มาที่จ้าวเยว่ฮวา “ฆ่าพวกมันให้ข้า ใครฆ่าพวกมันได้ ข้าให้เงินหนึ่งหมื่นตำลึงทอง!” “ฆ่า!”&nbs

พรึ่บ! หวางจวินหลงเคลื่อนตัวเข้ามาหาจ้าวเยว่ฮวาทันที สีหน้าเย็นชาจนทำให้คนอื่นถอยหลังไปหลายก้าว ทางด้านไท่ซ่างหวงยังคงมึนงง แต่องครักษ์ข้างกายกลับมีสัมผัสเฉียบคมไม่น้อย แต่พิษมาในรูปแบบกลิ่น เขาเองก็สูดเข้าไปเช่นกัน “ไท่ซ่างหวง ระวัง...” องครักษ์ล้มลงเป็นคนแรก ต่อมาก็เป็นไท่ซ่างหวงที่นั่งลงอย่างหมดแรง ตามมาติดๆ คือฮ่องเต้ที่เริ่มสติเลือนราง ผู้ที่แข็งแกร่งย่อมตอบสนองพิษร้ายมากกว่าคนธรรมดา! จ้าวเยว่ฮวามองหวางจวินหลง ทั้งสองคนพยักหน้าให้กันก่อนจะแยกย้ายไปทำสิ่งที่ตนเองถนัด หวางจวินหลงตามจับคนร้ายที่ลอบวางยาพิษ ส่วนจ้าวเยว่ฮวาก็ไปรักษาคนที่ถูกพิษ