ตอนที่ 8 ปลุกพลังธาตุ!

        อำนาจ คือสิ่งที่ยากจะปล่อยมือมากที่สุด

          เมื่ออยู่ในจุดสูงสุดอย่างผู้ปกครองแคว้นแล้วละก็ สิ่งที่คุกคามต่อบัลลังก์คือสิ่งที่ต้องกำจัด ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเองก็ตาม

          จ้าวเยว่ฮวารู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของจิตใจมนุษย์!

          ร่างนี้น่าสงสาร ร่างก่อนของนางก็น่าเศร้าใจพอๆ กัน นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางตายได้อย่างไร? นางกำลังทำอะไรก่อนที่จะตาย? นางจำไม่ได้เลยสักอย่าง

          บ้านหลังเขามีสามชีวิตเคลื่อนไหว

          คนของหวางจวินหลงรายงานความเคลื่อนไหวของบ้านหลังเขาเป็นระยะไม่มีขาด หวางจวินหลงเองก็ไม่ได้รู้สึกแปลกอะไร นิสัยของหญิงสาวคนนั้นเขาเองก็พอจะเข้าใจเล็กน้อย

          นางไม่เหมือนหญิงสาวทั่วไป แน่นอนว่าสิ่งที่นางจะทำก็เหนือการคาดเดาของคนทั่วไปเช่นกัน หากนางตั้งใจจะซ่อนคงไม่ให้รถม้าของพวกเขาไปส่งตั้งแต่ทีแรก

          สิ่งที่พวกเขาเห็น เกรงว่าจะเป็นสิ่งที่นางต้องการให้พวกเขาเห็น

          หญิงที่ฆ่าทหารนับร้อยนายอย่างง่ายดาย ทั้งยังทุ่มสุดตัวจนเกือบตาย นางไหนเลยจะจัดการง่ายอย่างที่คนอื่นคิด

          คนแบบนี้ต่างหากที่น่ากลัว!

          สวนหลังบ้านถูกออกแบบอย่างดงามตามความร่ำรวยของเจ้าของ ลมเย็นๆ และกลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนลอยอยู่ในบรรยากาศ ที่กลางสวนใต้ร่วมไม้ใหญ่มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น ใบหน้าของเขาหล่อเหลาล้ำเลศ

          ข้างๆ มีโต๊ะสำหรับน้ำชาและของว่าง หลิวฮวนที่นั่งอยู่อีกด้านของโต๊ะจุปากกับความหล่อเหลาของสหาย

          “จุๆ พูดตามตรง ใบหน้าของเจ้าทำข้าอิจฉาวันละหลายๆ รอบ ข้าไม่เข้าใจว่าเหตุใดเจ้าถึงได้หน้าต่อหล่อเหลาถึงเพียงนี้ เจ้าดูสิ บรรดาพี่ชายทั้งสิบคนของเจ้ายังหน้าตาดีไม่ถึงครึ่งของเจ้าด้วยซ้ำ”

          หวางจวินหลงก้มหน้าจิบชาเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม ราวกับชินชากับน้ำเสียงไร้สาระของหลิวฮวน

          หลิวฮวนไม่สะท้าน หวางจวินหลงไม่สนใจเสียงของเขา เขาเองก็ไม่สนใจสีหน้าเบื่อโลกของหวางจวินหลงเหมือนกัน

          หลิวฮวนเอ่ยต่อ “อาศัยแค่ใบหน้านี้ ชายหนุ่มที่ต้องการให้เจ้าหายไปก็มีมากพอๆ กับหญิงสาวที่หมายปองเจ้าแล้ว! จุๆ พิษร้ายของแท้!”

          ในขณะที่หลิวฮวนกำลังพล่ามอยู่นั้น ม่อไป่ที่หายไปตั้งแต่เช้าก็เดินเข้ามาในสวน เขาประสานมือคำนับก่อนจะส่งจดหมายรายงานให้กับหวางจวินหลง

          “คุณชาย นี่คือข่าวการเคลื่อนไหวของทหารเมื่อคืน อีกด้านเป็นข่าวของแม่นางเมื่อคืนขอรับ”

          หวางจวินหลงอ่านกระดาษปึกหนึ่งในมือไม่หยุด หลิวฮวนรีบลุกจากที่นั่งและเดินมาอ่านด้านหลังของหวางจวินหลง “ข่าวของสาวงาม! ไหน! ข้าขอดูด้วย!”

          เนื้อหาในเรื่องของจ้าวเยว่ฮวาไม่มีอะไรมาก บอกแค่ว่านางเป็นลูกบุญธรรมของหมอชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง มีบ่าวรับใช้ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ก่อนหน้านี้จ้าวเยว่ฮวาสติไม่ค่อยดี วิชาแพทย์หรือเรียนอะไรก็ช้ากว่าคนวัยเดียวกัน

          ส่วนเรื่องว่านางเป็นบุตรสาวของผู้ใดนั้น ไม่มีใครล่วงรู้ เกรงว่าแม้แต่ตัวของพ่อบุญธรรมของนางก็ไม่รู้เช่นกัน

          “จุๆ ชีวิตของสาวงามก็ลำบากไม่น้อยเลย” หลิวฮวนสะอื้นเล็กน้อย อ่านเนื้อความในกระดาษไปพลางปาดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงไปพลาง

          ม่อไป่กลอกตามองบนหนึ่งรอบ หลิวฮวนก็ยังเป็นหลิวฮวน บางทีเขายังสงสัยว่าเหตุใดคุณชายถึงเป็นสหายกับหลิวฮวนได้?

          หลิวฮวนขึ้นชื่อว่าเป็นคุณชายอันดับหนึ่งในเมืองหลวง อันดับหนึ่งที่ว่าคือ คุณชายเสเพลอันดับหนึ่ง! เที่ยวหอโคมเขียว สร้างเรื่องไร้สาระไปทั่ว การพนันยิ่งไม่ทำให้คนผิดหวัง เล่นทีหนึ่งเงินที่เสียไปซื้อบ้านได้เป็นสิบๆ หลัง

          เพราะบ้านรวยถึงได้อยู่มาจนถึงวันนี้!

          ไม่อย่างนั้น ด้วยนิสัยเสเพลแบบนี้ คงถูกคนปอกลอก ฆ่าชิงทรัพย์ไปตั้งนานแล้ว!

          เมื่อหวางจวินหลงอ่านกระดาษอีกปึกหลังก็ชะงักไป “ที่แท้พวกเขาก็ตามฆ่านาง” เอ่ยจบก็ก้มหน้าอ่านต่อไป เรื่องราวความลับที่ไม่มีใครรู้ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษที่ถูกเรียบเรียงเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ

          หลิวฮวนเบิกตากว้าง มือชี้กระดาษไม่หยุด “นี่ๆๆ หญิงงามที่เจ้าพามามีเบื้องหลังเช่นนี้เอง! นี่นางรอดมาได้อย่างไร! ไม่คิดเลยว่านางจะเป็นองค์หญิงใหญ่ที่สิบปีก่อนถูกทำนายว่าเป็นกาลกิณี!”

          สายข่าวของหวางจวินหลงเชื่อถือได้เสมอ! หลิวฮวนมองหน้าหวางจวินหลงและมองกระดาษที่อยู่ในมือของหวางจวินหลงอีกครั้ง หลิวฮวนเซไปนั่งที่เดิม มือยังสั่นไม่หาย

          “ชะตาแบบนี้ แม้แต่ข้ายังอดสงสารไม่ได้ เจ้าดูสิ ฆ่านางตอนเด็กไปแล้วก็มิใช่ว่านางตายไปแล้วหรือ? ต่อมาถึงนางจะไม่ตายแต่นางก็ไม่ได้ปรากฏตัวออกมา ทั้งยังสติไม่ดีอีก พวกเขาก็ยังไม่ปล่อยนางไป นี่มันเกินไปแล้ว!”

          แม้แต่หลิวฮวนยังรู้สึกเจ็บปวดใจกับความไม่เป็นธรรมที่จ้าวเยว่ฮวาได้รับ!

          แต่คนเป็นบิดามารดากับไม่รู้สึกอะไร ลงมือสั่งฆ่าบุตรสาวตนเองอีกครั้งอย่างเลือดเย็น นี่หรือราชวงศ์ที่ชาวประชาสรรเสริญ?

          เบื้องหลังช่างน่าขยะแขยงจนเกินจะทนจริงๆ!

          หวางจวินหลงหรี่ตาลง เขาส่งกระดาษทั้งหมดให้กับม่อไป่ เอ่ยสั้นๆ “กำจัดข่าวของนางให้หมด กระจายข่าวว่านางตายไปแล้ว”

          ม่อไป่รับกระดาษมาถือไว้ “ขอรับ”

          ไม่นานม่อไป่ก็เผากระดาษปึกนั้นต่อหน้าหวางจวินหลง เสร็จแล้วก็เดินจากไปสั่งการลูกน้องทันที ไม่ต้องเอ่ยให้มากความ เรื่องการตายของทหารและหญิงสาวคนหนึ่งในสุสานหมื่นวิญญาณก็กระจายออกไปทันที

          ส่วนคนที่อยู่ในข่าวนั้น หลังจากกินอาหารเสร็จแล้วก็สั่งการให้หว่าอินและชิงหยวนเตรียมตัวสำหรับการปลุกพลังธาตุทันที

          เมื่อปลุกพลังธาตุแล้ว พลังวิญญาณจะกำเนิดออกมาทันที ทั้งสองนั่งตามที่จ้าวเยว่ฮวาสั่งการ มือวางที่หน้าขาคนละข้าง ปรับลมหายใจในสงบนิ่งมากที่สุด

          จ้าวเยว่ฮวานั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้าหว่าอินและชิงหยวน เนื่องจากว่านางนั่งอยู่บนเก้าอี้ หว่าอินและชิงหยวนนั่งอยู่บนพื้นบ้าน ร่างของจ้าวเยว่ฮวาจึงสูงส่งราวกับจักรพรรดินีนั่งอยู่บนบัลลังก์

          วี้ดวิ้ว!

          จ้าวเยว่ฮวายกมือขึ้น นางดึงพลังรอบๆ ตัวเข้ามาในตัวเองและเริ่มวาดมือกลางอากาศ ไม่นานอักษรแปลกๆ สีแดงก็เริ่มเด่นชัดขึ้นมา ตัวอักษรทรงพลังและน่าเกรงขามราวกับชายหนุ่มผู้องอาจเขียนขึ้นมา

          จ้าวเยว่ฮวาเอ่ยเสียงเรียบ

          “ปลุก!”

          อักษรนั้นฟังคำสั่งของจ้าวเยว่ฮวา ตรงไปที่ตรงกลางระหว่างหว่าอินและชิงหยวน จากนั้นมันก็แบ่งออกเป็นสองตัวที่เหมือนกันไม่มีผิด

          ตัวหนึ่งพุ่งเข้าตัวหว่าอิน ตัวหนึ่งพุ่งเข้าตัวชิงหยวน!

          ปั้ง!

          บ้านสะเทือนจนฝุ่นผงลอยฟุ้ง!