ตอนที่ 7 ความฝันกับโลงศพ!

        บรรยากาศเงียบสงบ

          “เอาละ ในเมื่อพวกเจ้ายินดีติดตามข้าก็ต้องจำเอาไว้ว่าข้าคือเจ้านายเพียงคนเดียวของพวกเจ้า เรื่องของข้า หากข้าไม่อนุญาตก็ห้ามบอกผู้ใดเป็นอันขาด”

          น้ำเสียงเฉียบขาดของจ้าวเยว่ฮวาเอ่ยขึ้น นางมองหว่าอินและชิงหยวนด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่กลิ่นอายอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับไม่ได้เรียบตาม

          นางกำลังบอกว่า ในเมื่อนางให้ชีวิตทั้งสองได้ ก็เอากลับมาได้เช่นกัน!

          ชิงหยวนประสานมือคำนับ “รับคำสั่งคุณหนูขอรับ แม้ตายก็จะไม่ทรยศท่านเด็ดขาด!”

          หว่าอินยืดตัวขึ้น มือประสานกันไว้ที่หน้าตัก “ข้าจะรับใช้คุณหนู หากวันใดข้าทำผิดต่อท่าน ขอให้ข้าไม่ตายดี!”

          จ้าวเยว่ฮวาพยักหน้ารับ “ข้าเข้าใจพวกเจ้าแล้ว ในเมื่อจะติดตามข้าก็จัดการบ้านหลังนี้ให้เรียบร้อยเถอะ หากท่านพ่อบุญธรรมกลับมาแล้วเห็นสภาพบ้านเป็นเช่นนี้คงตกใจ”

          “เจ้าค่ะ” หว่าอินรีบลุกขึ้น

          “ขอรับ” ชิงหยวนยิ้มกว้างและออกตัวไปเก็บของ

          ทั้งสองคนทำราวกับว่า หากช้ากว่านี้อีกนิดเดียว จ้าวเยว่ฮวาอาจเปลี่ยนใจไม่ให้พวกเขาติดตามนาง ไล่พวกเขาไปยังที่ห่างไกล

          แม้ว่าแบบนั้นจะอิสรเสรี แต่พวกนางเชื่อสัญชาตญาณของตนเอง คุณหนูคนใหม่นี้จะต้องพาพวกนางไปไกลกว่าที่พวกนางจะคาดคิดแน่ อีกอย่างการมีเจ้านายที่ดีและเมตตาแบบนี้

          พวกนางหาไม่ได้อีกแล้ว!

          จ้าวเยว่ฮวาลุกขึ้นเดินออกนอกบ้าน นางมองสภาพบ้านที่เละเทะก่อนจะหันตัวมามองที่ถุงทองบนพื้น หว่าอินและชิงหยวนไม่ได้เอาถุงทองไปสักถุง

          “เอาทองนี้ไปแลกเงินมาซ่อมบ้านเถอะ” จ้าวเยว่ฮวาเอ่ยขึ้น

          “คุณหนู เราจะแลกหมดเลยหรือไม่ขอรับ?” ชิงหยวนรับหน้าที่นี้ เขาเก็บถุงทองทั้งสามถุงขึ้นมาส่งให้จ้าวเยว่ฮวา

          จ้าวเยว่ฮวาส่ายหัว นางรับถุงเงินมาสองถุง “แลกแค่หนึ่งถุงก็พอ หากใครถามก็บอกว่าเจอถุงทองนี้ในป่า คงมีคนมีเงินสักคนทำตกไว้”

          “ขอรับ”

          หลังจากชิงหยวนจากไปแล้ว จ้าวเยว่ฮวาก้มลงเก็บของช่วยหว่าอินอย่างไม่ถือตัว แม้ว่าภายนอกนางจะกดดันและมีความน่าเกรงขาม แต่นางกลับไม่รังเกียจที่จะทำงานเหล่านี้

          อาจเพราะแต่ก่อน กว่าที่นางจะเติบโต อาจารย์ของนางให้นางทำอะไรด้วยตัวเองทุกอย่าง ศิษย์พี่ทั้งหลายก็เติบโตมาเช่นเดียวกับนาง ดังนั้นจึงไม่มีใครช่วยนางทำงานเหล่านั้น

          ส่วนตาเฒ่า แค่กๆ อาจารย์นะหรือ?

          เขาออกพเนจรหนึ่งทีก็จะพานางไปรับใช้ ทุกอย่างนางล้วนทำเป็นทั้งหมด เขาชอบบอกว่า นี่จะเป็นการฝึกฝนที่ดีของนาง ตอนนั้นนางทำไปบ่นไป ในเวลาที่เขาเผลอนางยังแอบวางยาพิษเขาทุกครั้ง

          แต่ละครั้งนางล้วนพ่ายแพ้!

          ต่อมานางรู้แล้วว่าพิษไม่อาจทำอะไรตาเฒ่าได้ นางเลยฝึกการต่อสู้กับศิษย์พี่ใหญ่และบรรดาอาจารย์ในสำนัก ในดินแดนแห่งนั้น ขอเพียงแค่มีชื่อเสียงด้านการต่อสู้ นางล้วนไปขอร่ำเรียน

          หากใครไม่สอนนาง นางก็วางยาพิษ แค่กๆ พูดคุยด้วยความสงบสักเล็กน้อย เอาเป็นว่าสุดท้ายพวกเข้าก็เต็มใจสอนนางในที่สุด

          ตาเฒ่าสู้นางไม่ได้ จึงไม่กล้าใช้งานนางอีกต่อไป!

          จะว่าไปก็คิดถึงพวกเขาเหมือนกัน!

          แต่นางจะกลับไปตอนนี้ไม่ได้ ลำพังแค่ร่างกายอ่อนแอนี้ เกรงว่าเพียงแค่สูดเอาอากาศในดินแดนแห่งนั้นเข้าไปเฮือกเดียวก็อาจสิ้นใจเพราะพลังที่อัดแน่นอยู่ในอากาศแล้ว

          อีกทั้งนางยังมีหนี้แค้นของร่างนี้อยู่

          “คุณหนู ท่านอย่าทำงานพวกนี้เลยเจ้าค่ะ” หว่าอินเดินเข้ามาแย่งของในมือจ้าวเยว่ฮวา “หน้าตาท่านซีดเซียวเหลือเกิน คงเป็นผลจากการช่วยพวกข้าใช่หรือไม่เจ้าคะ? ท่านรีบกลับเข้าห้องไปพักผ่อนเถอะเจ้าค่ะ หากข้าเก็บของเสร็จแล้วจะปลุกท่านมากินอาหารเที่ยง”

          จ้าวเยว่ฮวามองหว่าอินครู่หนึ่ง นางจำได้ว่าร่างนี้ไม่เคยทำอะไรสักอย่าง งานของบ่าวรับใช้นางไม่ทำ หว่าอินคงตกใจมากที่นางช่วยเช่นนี้

          บวกกับร่างกายนี้ต้องการพักผ่อนจริงๆ จ้าวเยว่ฮวาพยักหน้า “ได้ หากชิงหยวนกลับมาแล้วให้ปลุกข้า ข้ามีเรื่องจะสั่งการเขาต่อ”

          หว่าอินพยักหน้ารับแรงๆ “ได้เลยเจ้าค่ะ”

          จ้าวเยว่ฮวาหันตัวหลับเข้าบ้าน นางเปิดประตูห้องนอนตนเองเข้าไป แม้ว่าข้าวของจะเละเทะ แต่เตียงนอนยังอยู่ดี นางก้มลงเก็บของออกจากเตียงและล้มตัวลงนอน

          จ้าวเยว่ฮวาปิดตาลง!

          นางฝัน!

          นางเห็นโลงศพของคนผู้หนึ่งตั้งอยู่กลางโถง รอบกายมีศิษย์พี่ทั้งหลายที่ดวงตาแดงก่ำ มองไปยังโลงศพกันทั้งหมด ที่หน้าโลงศพมีชายวัยกลางคนที่จ้าวเยว่ฮวาคุ้นเคยกำลังนั่งอย่างสงบ

          อาจารย์ของนางเอง!

          ที่ป้ายหน้าโลงศพเขียนไว้ “ศิษย์รัก จ้าวเยว่ฮวา”

          โลงศพของนางเอง!

          พรึ่บ!

          “คุณหนู ชิงหยวนกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ถึงเวลากินข้าวเที่ยงแล้วด้วยเจ้าค่ะ” หว่าอินจับแขนจ้าวเยว่ฮวาและเขย่าจนตัวนางโยก

          จ้าวเยว่ฮวาลืมตาขึ้น “ข้ารู้แล้ว”

          “คุณหนู ท่านเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ? เข้าเมืองไปหาหมอดีหรือไม่? ข้าปลุกท่านมาสามเค่อกว่าท่านจะตื่น”

          จ้าวเยว่ฮวาค่อยๆ ลุกขึ้นจากการประคองของหว่าอิน “ข้าไม่เป็นไร”

          หว่าอินเห็นว่าจ้าวเยว่ฮวาไม่เป็นอะไรจริงๆ เลยพยักหน้ารับ “เช่นนั้นพวกเราออกไปกันเถอะเจ้าค่ะ จริงสิ ชิงหยวนบอกว่าไม่รู้ว่าใครลืมรถม้าเอาไว้ที่ตีนเขา เขาเลยถือโอกาสเอารถม้าเข้าเมืองเจ้าค่ะ”

          จ้าวเยว่ฮวาหลุบตาลง “ไม่เป็นไร รถม้าคันนั้นเราใช้ได้ มีคนให้มานะ”

          หว่าอินไม่ถามให้มากความอีกต่อไป “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

          ความฉลาดของหว่าอินทำให้จ้าวเยว่ฮวาพอใจมาก อันดับแรกคือรู้สถานการณ์และฉลาดเข้าใจเรื่องราว เอ่ยมาคำหนึ่งก็เข้าใจว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

          พวกเขาเหมาะที่รับใช้นางจริงๆ ถึงเวลาที่จะปลุกพลังธาตุให้พวกเขาแล้ว!

          คนที่นางใช้เลือดตัวเองชุบชีวิตขึ้นมา

          ไม่มีทางที่จะไม่มีพลังวิญญาณ!