ตอนที่ 003 คนที่สั่งให้พาฉันมา

มาร์โกกำลังจะตามออกมา แต่ก็เอามือที่ค้ำแผ่นรองกลับไปแนบกับผนัง พิมพ์ชนกเปิดทางให้พยาบาลเข้าไปข้างเด็ก

“คุณมาร์โก ช่วยหลีกทางสักครู่ด้วยค่ะ ต้องเอาอุปกรณ์เข้าไป”

เมื่อเขายึดแผ่นรองไว้แล้วขยับตัวออก อุปกรณ์ก็ถูกนำเข้ามา ธามยืนอยู่ตรงกรอบประตู มองเด็กที่อยู่ใต้เตียง เท้าเปล่าที่โผล่ออกมาจากร่างซึ่งขดอยู่ลากไปกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

ในตอนนั้นเอง ศีรษะของเด็กก็ตกพับลง

“ลีโอ”

เสียงเรียกของพิมพ์ชนกเปลี่ยนไป หน้าอกของเด็กแทบไม่ขยับ

ธามก้าวข้ามธรณีประตู ระหว่างที่พิมพ์ชนกเข้าประจำตำแหน่งข้างศีรษะเด็ก พยาบาลก็ต่อเครื่องติดตามสัญญาณชีพ แพทย์ที่ตามเข้ามาทีหลังถืออุปกรณ์ช่วยหายใจเข้ามาด้วย

“ติดต่อโรงพยาบาลค่ะ ต้องเคลื่อนย้ายผู้ป่วย”

เมื่อพิมพ์ชนกพูด แพทย์ก็หันไปมองธาม

“ผู้ปกครองสั่งว่าไม่ให้ส่งตัวออกไปข้างนอกครับ—”

“รอต่อที่นี่ไม่ได้แล้วค่ะ”

ธามถอนแขนที่กำลังจะอุ้มเด็กกลับ พิมพ์ชนกกับพยาบาลเข้าประจำตำแหน่งข้างศีรษะ สิ่งเดียวที่เขามองเห็นจากด้านหลังทีมแพทย์คือเท้าเปล่าของลีโอ

“ทำไมลีโอถึง...”

ธามเรียกเด็กอีกครั้ง สีริมฝีปากของลีโอเปลี่ยนไปมากกว่าเดิม เด็กไม่อาจหันศีรษะได้

เข่าของธามแตะพื้น

“ช่วยเขาด้วย พิมพ์ชนก ขอแค่เด็กคนนี้”

พิมพ์ชนกไม่ได้มองใบหน้าของเขานานนัก

“ต้องช่วยการหายใจแล้วพาไปโรงพยาบาลค่ะ ตอนนี้เรือออกได้ไหมคะ?”

ธามส่งลูกน้องที่ขอเพิ่มคนคุ้มกันกลับไป แล้วสั่งให้เคลียร์เรือสำหรับทีมเคลื่อนย้าย ระหว่างนั้นพิมพ์ชนกกับแพทย์ช่วยพยุงการหายใจ เมื่อปรับหน้ากากที่ไม่พอดีเข้าที่ หน้าอกเล็ก ๆ ก็ยกขึ้น

มีการติดต่อกลับมาว่าโรงพยาบาลรับตัวได้ พยาบาลรวบรวมยาที่เหลือและเวลาที่ให้ยา ธามเรียกแพทย์ที่ตามมา

“โรงพยาบาลจะถามว่าใครให้ยาอะไร นายก็ไปด้วย”

เตียงเคลื่อนย้ายติดอยู่ตรงธรณีประตู ธามย่อตัวลงข้างล้อ เป็นสิ่งที่เขาทำได้โดยไม่ต้องผลักคนที่อยู่ข้างเด็กออกไป เมื่อเขาช่วยยกล้อข้ามขอบประตู พิมพ์ชนกกับพยาบาลก็คอยดูการหายใจครั้งต่อไป หน้าอกของลีโอดูเหมือนหยุดขยับไปชั่วขณะ

“แค็ก”

เด็กไอออกมาสั้น ๆ

ธามเงยหน้าขึ้นทันที หน้าอกของลีโอยกขึ้นอีกครั้ง พิมพ์ชนกเฝ้าดูจนเด็กหายใจครั้งถัดไป แล้วจึงพยักหน้าให้พยาบาล

“ฉันจะเฝ้าดูต่อค่ะ เตรียมออกเดินทางได้เลย”

มาร์โกวางมือไว้บนผนัง ธามยังคงมองเพียงลีโอที่สูดลมหายใจอีกครั้ง เขาหันไปก็ต่อเมื่อพิมพ์ชนกเรียกชื่อเขาถึง 2 ครั้ง

“คุณเป็นผู้ปกครอง จะไปด้วยกันใช่ไหมคะ?”

“ไป”

“ถ้าอย่างนั้น ฝากอาวุธไว้ที่นี่ค่ะ”

สายตาของชายคนนั้นเลื่อนไปยังด้านในเสื้อแจ็กเก็ต ยามที่ยืนตรงประตูมองตามสายตานั้นแล้วยื่นมือออกมา พิมพ์ชนกหันกลับไปข้างเตียงเมื่อได้ยินเด็กขยับตัว

ลีโอลืมตาขึ้น พยายามผลักหน้ากากที่อยู่ใกล้ออก แต่กลับคว้าแขนเสื้อของพิมพ์ชนกไว้ นิ้วเล็ก ๆ ดึงเสื้อเธอเข้าหาตัว

“เรากำลังช่วยให้หนูหายใจนะ หมออยู่ตรงนี้”

เมื่อพิมพ์ชนกยื่นมือให้ดู เด็กก็มองมืออยู่ครู่หนึ่ง แต่พอมีเสียงรองเท้าดังมาจากทางประตู เขาก็กอดแขนเธอไว้แน่น

ความเจ็บแล่นแปลบขึ้นมา

ลีโอกำลังกัดท้องแขนซ้ายของพิมพ์ชนก เธอเกือบดึงแขนออกตามสัญชาตญาณ แต่ก็ฝืนทนไว้ พยาบาลรีบเข้ามาใกล้

มือของธามเอื้อมไปหาเด็ก

“อย่าดึง!”

เสียงของพิมพ์ชนกแหบพร่า พยาบาลช่วยไม่ให้ทั้งสองบาดเจ็บไปมากกว่านี้ และเมื่อเด็กปล่อยปากออก ก็มีเลือดผุดขึ้นบนแขน

ลีโอร้องไห้พลางกำเสื้อกาวน์ของพิมพ์ชนกไว้ เธอบอกว่าเข้ามาใกล้ได้ แล้วลดตัวลง เด็กเป็นฝ่ายเอนเข้าหาเธอก่อน พยาบาลคอยสังเกตการหายใจอยู่ข้าง ๆ

มือของธามยังค้างอยู่กลางอากาศ แม้จะเป็นเด็กคนเดียวกันที่กัดมือเขา แต่เขากลับเข้าใกล้ไม่ได้ ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นประคองเด็กไว้

พิมพ์ชนกเปลี่ยนตำแหน่งมือที่รองรับแขนซึ่งเจ็บอยู่ เธอไม่มีแรงจะยิ้มให้ แต่ยังคงอยู่ในระดับที่ลีโอมองเห็นใบหน้าได้

“ตอนนี้หมอจะอยู่ตรงนี้นะ”

ครู่หนึ่งต่อมา มือของเด็กก็คลายลง พิมพ์ชนกวางเขาลงบนเตียงแล้วส่งต่อให้พยาบาล หลังจากใช้ผ้าก๊อซกดแผล เธอจึงเดินมาหาธาม

“ขอโทรศัพท์ฉันคืนค่ะ”

ธามมองแขนของเธอที่เปื้อนเลือด

“รักษาแผลนั่นก่อน”

“ฉันจะรักษาค่ะ ระหว่างทางไปโรงพยาบาลฉันจะแจ้งด้วยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน”

มาร์โกหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ชะงักเมื่ออยู่ต่อหน้าบอส พิมพ์ชนกยื่นมือออกไปโดยยังกดผ้าก๊อซไว้

“ฉันจะบอกตำแหน่งของฉัน แล้วก็จะไปให้หมอตรวจด้วยค่ะ ส่งมาเถอะ”

ธามรับโทรศัพท์จากมาร์โกแล้วส่งให้ พิมพ์ชนกเปิดหน้าจอทันที

บนหน้าจอมีสายที่ไม่ได้รับจากมินตราหลายสาย เมื่อพิมพ์ชนกแตะชื่อเพื่อน ธามก็ถามขึ้น

“จะพูดถึงฉันด้วยหรือ?”

“มีค่ะ เริ่มจากคนที่สั่งให้พาตัวฉันมาที่นี่ก่อน”

“ธาม อัครเดช คือชื่อคนที่สั่งให้พาตัวฉันมานะ”

ปลายสายเงียบลง

พิมพ์ชนกมองธามขณะพูด ชายคนนั้นไม่ได้ยื่นมือมาหาเธอ แต่ทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเอง สีหน้าของเขาก็ว่างเปล่าไป