Beranda / แฟนตาซี / ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก / สวยที่ 106 ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนี้นานแล้ว

Share

สวยที่ 106 ฉันไม่ได้สนใจเรื่องนี้นานแล้ว

“พี่ใหญ่ ผมเห็นคุณเงียบ ๆ ที่ไหนได้แต่งก่อนเราสองคนอีก” สวีเย่หานอดไม่ได้ที่จะสัพยอกชายหนุ่มผู้มักจะมีใบหน้าเคร่งขรึมหลังจากที่เขากับจ้าวหลงหยางรู้เรื่อง

“ฉันก็ไม่ได้ห้ามให้พวกนายแต่งก่อนนะ” คำพูดของซูโจว ฟ่านทำให้ชายหนุ่มสองคนที่อายุน้อยกว่าเกิดความรู้สึกท้อใจ

“ผมก็อยากแต่ง” คนทั้งคู่โพล่งออกมาพร้อมกัน

“ก็แต่งสิ” ซูโจวฟ่านเลิกคิ้วมองพวกเขาพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ก็เจ้าสาวไม่ยอม จะแต่งได้ยังไงล่ะ” สวีเย่หานแบมือยักไหล่เอ่ยอย่างจำใจ

“นายถามเธอแล้วเหรอ” โจวฟ่านถามขึ้นอีก

“เรื่องนี้ต้องพูดด้วยอย่างนั้นเหรอ ผมคิดว่าพวกเราต่างก็เข้าใจกันแล้วซะอีก” คำตอบของสวีเย่หานทำให้ผู้ฟังสองคนกลอกตาไปมา

“ต้องพูดสิ ไม่อย่างนั้นเธอจะรู้ได้ยังไง” จ้าวหลงหยางเอ่ยเสียงดัง

ซูโจวฟ่านเองก็เสริมออกมาบ้าง “ทีเรื่องของคนอื่นรู้ดีนัก พอเรื่องของตัวเองทำไมนายถึงได้เซ่อแบบนี้ล่ะ”

สวีเย่หานมองความปากจัดของพี่ชาย อ้าปากอย่างคาดไม่ถึง “ถ้าอย่างนั้นฉันไปถามเธอตอนนี้เลยดีกว่า” ในขณะที่สวี    เย่หานลุกขึ้นเขาก็ถูกฝ่ามือของโจวฟ่านกดลง

“นายควรหาโอกาสพิ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terbaru

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 110 จูบ!!

    ยามเช้าตรู่ของฤดูหนาว อากาศเย็นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจขาวบางที่ลอยออกมาจากริมฝีปาก ภายในสนามบินล้วนคับคั่งด้วยผู้คนหลากหลายวัยที่ต่างพากันถือกระเป๋าสัมภาระใบโต บางคนสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีทึมแต่ทว่าท่ามกลางความเร่งรีบนั้นยังมีเสียงหัวเราะและการทักทายดังขึ้น ตรงประตูทางออกได้มีกลุ่มชายหนุ่มหญิงสาวหลายคนกำลังพูดคุยกันถึงแผนของวันนี้“รถตู้ที่จองไว้อยู่ตรงนั้นพวกเราไปกันเถอะ” ฉาจีพูดขึ้นพลางเข็นกระเป๋าเดินนำหน้าคนขับรถท้องถิ่นในชุดกันหนาวเรียบง่ายยิ้มต้อนรับ พร้อมกับช่วยขนกระเป๋าเดินทางเข้าไปเก็บ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพตามกำหนดการที่รู้มา“ยินดีต้อนรับสู่ลี่เจียงครับ ตอนนี้พวกเราจะมุ่งหน้าไปยังเมืองโบราณลี่เจียงกันก่อน ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง”ทุกคนพยักหน้า หลังจากขึ้นนั่งประจำที่ในรถ เสียงหัวเราะพูดคุยเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากฉาจีที่ยังคุยถึงความประทับใจแรกที่ได้เห็นภูเขาหิมะไกลลิบโดยมีหยูเชาร่วมผสมโรงซูหร่วนซีเลือกที่นั่งชิดหน้าต่าง ดวงตาจ้องมองวิวสองข้างทางที่รถแล่นผ่านเป็นทุ่งหญ้าสลับกับหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่บางครั้งจะเห็นต้นไม้เปลือยใบ

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   ตอนพิเศษที่ 2 คำสัญญาเหนือฟากฟ้า

    เสียงลมกระทบกระจกเครื่องบินส่วนตัวดังก้องอยู่เบา ๆ นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าในยามเย็นถูกย้อมด้วยสีส้มอันอ่อนโยนตัดกับเส้นขอบฟ้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาซูหร่วนซีที่นั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารด้านข้างคนขับ เธอไม่อาจห้ามรอยยิ้มที่ฉายชัดบนใบหน้าได้ หัวใจเต้นแรงเมื่อสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังควบคุมพวงมาลัยเครื่องบินด้วยความมั่นใจ“ทำไมพี่ถึงพาฉันมานั่งเครื่องบินที่ขับเองล่ะคะ” คำถามของเธอทำให้เจ้าตัวนึกย้อนไปถึงเรื่องวันวาน“ซีซี! จำไม่ได้จริงเหรอครับ” เขายิ้มมุมปากหันมาสบตาเธอเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองแผงควบคุม“จำอะไรหรือคะ” ซูหร่วนซียังคงแสร้งไขสือจ้าวหลงหยางส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจทั้งนี้เป็นเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าหญิงสาวด้านข้างจำได้อย่างแน่นอน“เพราะพี่เคยสัญญาเอาไว้กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนานมาแล้วเมื่อหลายปีก่อน ในตอนนั้นเด็กคนนั้นกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่ง” ซูหร่วนซีนิ่งไปเล็กน้อย“ไม่จริงหรอก ฉันไม่ได้ร้องไห้แบบนั้นสักหน่อย” หล่อนแย้งพลางอมลมแก้มป่อง“พูดอย่างนี้แสดงว่าจำได้ใช่ไหมครับ” จ้าวหลงหยางไม่ปล่อยผ่าน“จำได้ค่ะ แต่ฉ

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 109 หวาน!!

    “เจ้านาย! ใกล้วันหยุดยาวอีกแล้วพวกเราจะไปที่ไหนกันดีครับ” หยูเชาที่ยังไม่เปลี่ยนคำเรียกที่มีต่อซูหร่วนซีถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น“พวกเรามาลงคะแนนกันดีไหม ช่วงนี้เป็นฤดูหนาวมีหลายที่เลย ไม่ว่าจะเป็นฮาร์บิน เซียงไฮ้ ปักกิ่ง ลี่เจียง หรือว่าอยากจะไปริมทะเลอย่างซานย่า”“ฉันว่าซานย่าก็ไม่เลวนะคะ” ตงเหยาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“แต่ผมอยากไปลี่เจียง” ฉาจียกมือขึ้นแสดงความเห็นของตนก่อนที่จะมีอีกหลายเสียงตามมา“ถ้าอย่างนั้นมาลงคะแนนกันค่ะ” เสียงปรบมือจากทุกคนดังขึ้น พวกเขามักเป็นเช่นนี้ในหนึ่งปีทุกคนจะจัดทริปท่องเที่ยวด้วยกันหนึ่งครั้งเพื่อความสนุกสนานและสามัคคีมือเรียวบางของหญิงสาวล้วงเข้าไปในแก้วที่มีกระดาษสีขาวม้วนอยู่ด้านในหลายชิ้น ปากของซูหร่วนซีค่อย ๆ ขานชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในกระดาษหลังจากคลี่ออกจนกระทั่งถึงอันสุดท้าย“สรุปว่าปีนี้พวกเราไปลี่เจียงกันนะคะ” เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นซูหร่วนซีจึงได้ทำการแบ่งหน้าที่ให้กับแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่เรื่องซื้อตั๋วเครื่องบิน การจองห้อง หาสถานที่ท่องเที่ยว รวมถึงกา

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   ตอนพิเศษที่ 1 ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก

    สองปีต่อมาสิ่งที่ซูหร่วนซีลงแรงมาตลอดตั้งแต่เข้ามาบริหารงานแทนชายชราก็ได้รับผลตอบแทนแสนล้ำค่า หญิงสาวกำลังมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจภายในห้องประชุมใหญ่ของตลาดหลักทรัพย์ แสงไฟจากจอ LED ที่แสดงโลโก้บริษัทเทียนไห่สว่างไสวดึงดูดสายตาของแขกผู้มีเกียรติที่เข้าร่วมงานบนเวทีซูหร่วนซียืนอยู่ในชุดสูทสีขาวเรียบหรูสะท้อนถึงความสง่างามและความมั่นใจ โดยมีซูจินกวงปู่ผู้เป็นแรงบันดาลใจและผู้ก่อตั้งบริษัทนั่งมองเธออยู่หน้าเวที“วันนี้ไม่ใช่แค่วันสำคัญสำหรับบริษัทของเราเท่านั้น..แต่เป็นวันที่ฉันได้ทำให้ความฝันของคนคนหนึ่งเป็นจริง...”ซูหร่วนซีมองสบเข้าไปในดวงตาสีเทาของชายชราที่กำลังเปล่งประกายมองเธออย่างชื่นชม“ปู่ของฉันเริ่มต้นบริษัทนี้ด้วยสองมือและหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขามองเห็นโอกาสในที่ที่คนอื่นมองไม่เห็น และเขาไม่เคยหยุดที่จะเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาทำ วันนี้บริษัทที่ปู่สร้างขึ้นไม่เพียงแค่เป็นหนึ่งในผู้นำในอุตสาหกรรมของเรา แต่ยังได้รับการยอมรับในระดับสากลด้วยการเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์อย่างเป็นทางการ”เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างกึกก

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 108 ผมคือบ้านของคุณ

    ในระหว่างที่หลี่เจี้ยนกำลังรอชายวัยกลางคนตรงหน้าอ่านเอกสาร มือของเขาได้หยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อก่อนที่ผู้ช่วยหนุ่มจะวางบัตรเงินสดจำนวนห้าสิบล้านลงบนโต๊ะไม้เก่าตัวเดิมดวงตาคมหลังกรอบแว่นจ้องมองชายวัยกลางคนที่กำลังมองการกระทำของเขาด้วยสายตาเฉียบคมราวกับจับจ้องเหยื่อ“ในบัตรมีเงินห้าสิบล้าน ผมคิดว่ามันมากพอที่จะดูแลครอบครัวของคุณไปตลอดชีวิต” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน ก่อนจะพูดต่อโดยไม่รอให้ชายวัยกลางคนตอบรับหรือปฏิเสธ “แลกกับการที่คุณจะไม่เข้าไปวุ่นวายกับชีวิตลูกสาวของคุณอีกต่อไป”หวังเผิงจ้องมองบัตรเงินสดบนโต๊ะ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย เขาชำเลืองไปทางภรรยาใหม่และลูกชายที่กำลังแอบฟังอยู่บริเวณมุมหนึ่งหลังตู้ ซึ่งท่าทางของชายวัยกลางคนก็ไม่อาจพ้นสายตาดุจเหยี่ยวของหลี่เจี้ยนได้“แม่! พวกเราได้ยินไม่ผิดใช่ไหม ห้าสิบล้าน!” เสียงของชายหนุ่มโพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบก่อนที่เขาจะรีบยกมือปิดปาก“ผมว่าพวกคุณออกมาเถอะ” หลี่เจี้ยนพูดเสียงเรียบโดยที่สายตาของเขาไม่ได้สนใจสองแม่ลูกที่กำลังเดินตัวลีบ“ว่ายังไงครับ ผมไม่ได้มีเวลารอคุณ

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 107 ฉันเชื่อใจคุณ

    หลังจากจ้าวหลงหยางรู้ความจริงชายหนุ่มจึงได้ตัดสินใจโทรหาสวีเย่หานโดยที่ไม่รู้ว่าพี่รองของตนนั้นก็เพิ่งจะแยกจาก ตงเหยาและตั้งใจหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรหาตนเช่นเดียวกัน“เจ้าสาม!” “พี่รอง” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน“นาย/พี่ พูดก่อน”ในจังหวะนี้เองซูโจวฟ่านก็โทรเข้ามาเหมือนกันคล้ายกับว่าสามคนพี่น้องจะมีใจสื่อถึงกัน “พี่ใหญ่โทรมา ประชุมสายไหม” สวีเย่หานพูดขึ้น“ได้”นิ้วของสวีเย่หานจึงกดรับสายของโจวฟ่าน “คืนนี้ดึกแล้ว นายสองคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนวันพรุ่งนี้ค่อยเจอกันที่ห้องทำงานของเจ้าสาม” นี่คือสิ่งที่พี่ใหญ่ของพวกเขาพูดขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะตัดการสนทนาไปดื้อ ๆ“เอาไง” สวีเย่หานถามจ้าวหลงหยางที่ยังอยู่“ตามที่พี่ใหญ่ว่า”สวีเย่หานมองมือถือในมือก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ (เรื่องบางอย่างรีบร้อนไปก็ไม่ดี) เจ้าตัวคิดก่อนจะขึ้นรถและขับกลับที่พักของตนเช้าวันต่อมา ภายในห้องทำงานส่วนตัวของจ้าวหลง หยางที่บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารมากมาย รวมถึงภาพถ่ายของตงเหยาและคนแปลกหน้าทั้งชายหญิงหลายใบที่เขาให้คนไปสืบมาหลังจากรู้เรื่องจากค

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status