Home / แฟนตาซี / ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก / ตอนพิเศษที่ 1 ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก

Share

ตอนพิเศษที่ 1 ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก

สองปีต่อมาสิ่งที่ซูหร่วนซีลงแรงมาตลอดตั้งแต่เข้ามาบริหารงานแทนชายชราก็ได้รับผลตอบแทนแสนล้ำค่า หญิงสาวกำลังมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ

ภายในห้องประชุมใหญ่ของตลาดหลักทรัพย์ แสงไฟจากจอ LED ที่แสดงโลโก้บริษัทเทียนไห่สว่างไสวดึงดูดสายตาของแขกผู้มีเกียรติที่เข้าร่วมงาน

บนเวทีซูหร่วนซียืนอยู่ในชุดสูทสีขาวเรียบหรูสะท้อนถึงความสง่างามและความมั่นใจ โดยมีซูจินกวงปู่ผู้เป็นแรงบันดาลใจและผู้ก่อตั้งบริษัทนั่งมองเธออยู่หน้าเวที

“วันนี้ไม่ใช่แค่วันสำคัญสำหรับบริษัทของเราเท่านั้น..แต่เป็นวันที่ฉันได้ทำให้ความฝันของคนคนหนึ่งเป็นจริง...”

ซูหร่วนซีมองสบเข้าไปในดวงตาสีเทาของชายชราที่กำลังเปล่งประกายมองเธออย่างชื่นชม

“ปู่ของฉันเริ่มต้นบริษัทนี้ด้วยสองมือและหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขามองเห็นโอกาสในที่ที่คนอื่นมองไม่เห็น และเขาไม่เคยหยุดที่จะเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาทำ วันนี้บริษัทที่ปู่สร้างขึ้นไม่เพียงแค่เป็นหนึ่งในผู้นำในอุตสาหกรรมของเรา แต่ยังได้รับการยอมรับในระดับสากลด้วยการเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์อย่างเป็นทางการ”

เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างกึกก

Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 110 จูบ!!

    ยามเช้าตรู่ของฤดูหนาว อากาศเย็นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจขาวบางที่ลอยออกมาจากริมฝีปาก ภายในสนามบินล้วนคับคั่งด้วยผู้คนหลากหลายวัยที่ต่างพากันถือกระเป๋าสัมภาระใบโต บางคนสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีทึมแต่ทว่าท่ามกลางความเร่งรีบนั้นยังมีเสียงหัวเราะและการทักทายดังขึ้น ตรงประตูทางออกได้มีกลุ่มชายหนุ่มหญิงสาวหลายคนกำลังพูดคุยกันถึงแผนของวันนี้“รถตู้ที่จองไว้อยู่ตรงนั้นพวกเราไปกันเถอะ” ฉาจีพูดขึ้นพลางเข็นกระเป๋าเดินนำหน้าคนขับรถท้องถิ่นในชุดกันหนาวเรียบง่ายยิ้มต้อนรับ พร้อมกับช่วยขนกระเป๋าเดินทางเข้าไปเก็บ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพตามกำหนดการที่รู้มา“ยินดีต้อนรับสู่ลี่เจียงครับ ตอนนี้พวกเราจะมุ่งหน้าไปยังเมืองโบราณลี่เจียงกันก่อน ใช้เวลาเดินทางประมาณครึ่งชั่วโมง”ทุกคนพยักหน้า หลังจากขึ้นนั่งประจำที่ในรถ เสียงหัวเราะพูดคุยเบา ๆ ก็ดังขึ้นจากฉาจีที่ยังคุยถึงความประทับใจแรกที่ได้เห็นภูเขาหิมะไกลลิบโดยมีหยูเชาร่วมผสมโรงซูหร่วนซีเลือกที่นั่งชิดหน้าต่าง ดวงตาจ้องมองวิวสองข้างทางที่รถแล่นผ่านเป็นทุ่งหญ้าสลับกับหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่บางครั้งจะเห็นต้นไม้เปลือยใบ

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   ตอนพิเศษที่ 2 คำสัญญาเหนือฟากฟ้า

    เสียงลมกระทบกระจกเครื่องบินส่วนตัวดังก้องอยู่เบา ๆ นอกหน้าต่าง ท้องฟ้าในยามเย็นถูกย้อมด้วยสีส้มอันอ่อนโยนตัดกับเส้นขอบฟ้าที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาซูหร่วนซีที่นั่งอยู่ในที่นั่งผู้โดยสารด้านข้างคนขับ เธอไม่อาจห้ามรอยยิ้มที่ฉายชัดบนใบหน้าได้ หัวใจเต้นแรงเมื่อสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังควบคุมพวงมาลัยเครื่องบินด้วยความมั่นใจ“ทำไมพี่ถึงพาฉันมานั่งเครื่องบินที่ขับเองล่ะคะ” คำถามของเธอทำให้เจ้าตัวนึกย้อนไปถึงเรื่องวันวาน“ซีซี! จำไม่ได้จริงเหรอครับ” เขายิ้มมุมปากหันมาสบตาเธอเพียงครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับไปมองแผงควบคุม“จำอะไรหรือคะ” ซูหร่วนซียังคงแสร้งไขสือจ้าวหลงหยางส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจทั้งนี้เป็นเพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าหญิงสาวด้านข้างจำได้อย่างแน่นอน“เพราะพี่เคยสัญญาเอาไว้กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งนานมาแล้วเมื่อหลายปีก่อน ในตอนนั้นเด็กคนนั้นกำลังร้องไห้ขี้มูกโป่ง” ซูหร่วนซีนิ่งไปเล็กน้อย“ไม่จริงหรอก ฉันไม่ได้ร้องไห้แบบนั้นสักหน่อย” หล่อนแย้งพลางอมลมแก้มป่อง“พูดอย่างนี้แสดงว่าจำได้ใช่ไหมครับ” จ้าวหลงหยางไม่ปล่อยผ่าน“จำได้ค่ะ แต่ฉ

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 109 หวาน!!

    “เจ้านาย! ใกล้วันหยุดยาวอีกแล้วพวกเราจะไปที่ไหนกันดีครับ” หยูเชาที่ยังไม่เปลี่ยนคำเรียกที่มีต่อซูหร่วนซีถามขึ้นอย่างกระตือรือร้น“พวกเรามาลงคะแนนกันดีไหม ช่วงนี้เป็นฤดูหนาวมีหลายที่เลย ไม่ว่าจะเป็นฮาร์บิน เซียงไฮ้ ปักกิ่ง ลี่เจียง หรือว่าอยากจะไปริมทะเลอย่างซานย่า”“ฉันว่าซานย่าก็ไม่เลวนะคะ” ตงเหยาพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“แต่ผมอยากไปลี่เจียง” ฉาจียกมือขึ้นแสดงความเห็นของตนก่อนที่จะมีอีกหลายเสียงตามมา“ถ้าอย่างนั้นมาลงคะแนนกันค่ะ” เสียงปรบมือจากทุกคนดังขึ้น พวกเขามักเป็นเช่นนี้ในหนึ่งปีทุกคนจะจัดทริปท่องเที่ยวด้วยกันหนึ่งครั้งเพื่อความสนุกสนานและสามัคคีมือเรียวบางของหญิงสาวล้วงเข้าไปในแก้วที่มีกระดาษสีขาวม้วนอยู่ด้านในหลายชิ้น ปากของซูหร่วนซีค่อย ๆ ขานชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในกระดาษหลังจากคลี่ออกจนกระทั่งถึงอันสุดท้าย“สรุปว่าปีนี้พวกเราไปลี่เจียงกันนะคะ” เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง จากนั้นซูหร่วนซีจึงได้ทำการแบ่งหน้าที่ให้กับแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นตั้งแต่เรื่องซื้อตั๋วเครื่องบิน การจองห้อง หาสถานที่ท่องเที่ยว รวมถึงกา

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   ตอนพิเศษที่ 1 ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก

    สองปีต่อมาสิ่งที่ซูหร่วนซีลงแรงมาตลอดตั้งแต่เข้ามาบริหารงานแทนชายชราก็ได้รับผลตอบแทนแสนล้ำค่า หญิงสาวกำลังมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจภายในห้องประชุมใหญ่ของตลาดหลักทรัพย์ แสงไฟจากจอ LED ที่แสดงโลโก้บริษัทเทียนไห่สว่างไสวดึงดูดสายตาของแขกผู้มีเกียรติที่เข้าร่วมงานบนเวทีซูหร่วนซียืนอยู่ในชุดสูทสีขาวเรียบหรูสะท้อนถึงความสง่างามและความมั่นใจ โดยมีซูจินกวงปู่ผู้เป็นแรงบันดาลใจและผู้ก่อตั้งบริษัทนั่งมองเธออยู่หน้าเวที“วันนี้ไม่ใช่แค่วันสำคัญสำหรับบริษัทของเราเท่านั้น..แต่เป็นวันที่ฉันได้ทำให้ความฝันของคนคนหนึ่งเป็นจริง...”ซูหร่วนซีมองสบเข้าไปในดวงตาสีเทาของชายชราที่กำลังเปล่งประกายมองเธออย่างชื่นชม“ปู่ของฉันเริ่มต้นบริษัทนี้ด้วยสองมือและหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น เขามองเห็นโอกาสในที่ที่คนอื่นมองไม่เห็น และเขาไม่เคยหยุดที่จะเชื่อมั่นในสิ่งที่เขาทำ วันนี้บริษัทที่ปู่สร้างขึ้นไม่เพียงแค่เป็นหนึ่งในผู้นำในอุตสาหกรรมของเรา แต่ยังได้รับการยอมรับในระดับสากลด้วยการเข้าสู่ตลาดหลักทรัพย์อย่างเป็นทางการ”เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างกึกก

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 108 ผมคือบ้านของคุณ

    ในระหว่างที่หลี่เจี้ยนกำลังรอชายวัยกลางคนตรงหน้าอ่านเอกสาร มือของเขาได้หยิบบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อก่อนที่ผู้ช่วยหนุ่มจะวางบัตรเงินสดจำนวนห้าสิบล้านลงบนโต๊ะไม้เก่าตัวเดิมดวงตาคมหลังกรอบแว่นจ้องมองชายวัยกลางคนที่กำลังมองการกระทำของเขาด้วยสายตาเฉียบคมราวกับจับจ้องเหยื่อ“ในบัตรมีเงินห้าสิบล้าน ผมคิดว่ามันมากพอที่จะดูแลครอบครัวของคุณไปตลอดชีวิต” น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดัน ก่อนจะพูดต่อโดยไม่รอให้ชายวัยกลางคนตอบรับหรือปฏิเสธ “แลกกับการที่คุณจะไม่เข้าไปวุ่นวายกับชีวิตลูกสาวของคุณอีกต่อไป”หวังเผิงจ้องมองบัตรเงินสดบนโต๊ะ ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย เขาชำเลืองไปทางภรรยาใหม่และลูกชายที่กำลังแอบฟังอยู่บริเวณมุมหนึ่งหลังตู้ ซึ่งท่าทางของชายวัยกลางคนก็ไม่อาจพ้นสายตาดุจเหยี่ยวของหลี่เจี้ยนได้“แม่! พวกเราได้ยินไม่ผิดใช่ไหม ห้าสิบล้าน!” เสียงของชายหนุ่มโพล่งขึ้นท่ามกลางความเงียบก่อนที่เขาจะรีบยกมือปิดปาก“ผมว่าพวกคุณออกมาเถอะ” หลี่เจี้ยนพูดเสียงเรียบโดยที่สายตาของเขาไม่ได้สนใจสองแม่ลูกที่กำลังเดินตัวลีบ“ว่ายังไงครับ ผมไม่ได้มีเวลารอคุณ

  • ฉันขออยู่อย่างสวย ๆ และรวยมาก   สวยที่ 107 ฉันเชื่อใจคุณ

    หลังจากจ้าวหลงหยางรู้ความจริงชายหนุ่มจึงได้ตัดสินใจโทรหาสวีเย่หานโดยที่ไม่รู้ว่าพี่รองของตนนั้นก็เพิ่งจะแยกจาก ตงเหยาและตั้งใจหยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อโทรหาตนเช่นเดียวกัน“เจ้าสาม!” “พี่รอง” ทั้งสองคนพูดขึ้นพร้อมกัน“นาย/พี่ พูดก่อน”ในจังหวะนี้เองซูโจวฟ่านก็โทรเข้ามาเหมือนกันคล้ายกับว่าสามคนพี่น้องจะมีใจสื่อถึงกัน “พี่ใหญ่โทรมา ประชุมสายไหม” สวีเย่หานพูดขึ้น“ได้”นิ้วของสวีเย่หานจึงกดรับสายของโจวฟ่าน “คืนนี้ดึกแล้ว นายสองคนแยกย้ายกันไปพักผ่อนวันพรุ่งนี้ค่อยเจอกันที่ห้องทำงานของเจ้าสาม” นี่คือสิ่งที่พี่ใหญ่ของพวกเขาพูดขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะตัดการสนทนาไปดื้อ ๆ“เอาไง” สวีเย่หานถามจ้าวหลงหยางที่ยังอยู่“ตามที่พี่ใหญ่ว่า”สวีเย่หานมองมือถือในมือก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อ (เรื่องบางอย่างรีบร้อนไปก็ไม่ดี) เจ้าตัวคิดก่อนจะขึ้นรถและขับกลับที่พักของตนเช้าวันต่อมา ภายในห้องทำงานส่วนตัวของจ้าวหลง หยางที่บนโต๊ะเต็มไปด้วยเอกสารมากมาย รวมถึงภาพถ่ายของตงเหยาและคนแปลกหน้าทั้งชายหญิงหลายใบที่เขาให้คนไปสืบมาหลังจากรู้เรื่องจากค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status