บทที่ 10

รอยยิ้มนั้นทำให้ฟู่เฉินรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด มักรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะหลุดลอยไปจากมือของเขาจริง ๆ

“อาเฉิน เธอตกลงที่จะหย่าแล้ว เธอเซ็นชื่อแล้วจริง ๆ”

สวีจือหรูอ่านข้อตกลงการหย่าในมือ ก่อนจะพูดด้วยความประหลาดใจ ซึ่งเรียกสติฟู่เฉินกลับมา

ฟู่เฉินแปลกใจเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่านี่เป็นเพียงกลอุบายของเธอเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าเธอจะเซ็นชื่อแล้วจริง ๆ?

เขารีบคว้าข้อตกลงการหย่ามาดู แต่กลับรู้สึกว่าลายเซ็นที่ตวัดเหมือนนกและมังกรเหินฟ้านั้น ช่างบาดตาเหลือเกิน

เธอยอมปล่อยมือไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?

“ฟู่เฉิน แกนี่มันเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลกจริง ๆ”

“รีบโอนเงินห้าสิบล้านมาให้ฉันเร็วที่สุด”

หนิงไห่เทามองดูหญิงร้ายชายชั่วกอดกันแล้วรู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด เขาหัวเราะเยาะแล้วสาวเท้าเดินจากไป

เห็นได้ชัดว่านี่คือผลลัพธ์ที่เขาตั้งตารอคอยมานาน แต่ไม่รู้ทำไม ฟู่เฉินกลับรู้สึกว่างเปล่าเล็กน้อย ในใจของเขากลับมีความโกรธที่ไม่สามารถอธิบายได้

“ดีใจจังเลย อาเฉิน คุณเป็นอิสระแล้ว ในที่สุดคุณก็เป็นอิสระแล้ว ในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว” สวีจือหรูกอดฟู่เฉินพลางร้องด้วยความดีใจ

เธอดีใจจริง ๆ ดีใจจากใจจริง หลังจากนี้ก็ไม่ต้องถูกใครชี้หน้าด่าว่าเป็นเมียน้อยอีกแล้ว

“เดี๋ยวผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลก่อน” ฟู่เฉินไม่ได้ดีใจอย่างที่คิดไว้ กลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ได้

เธอจะจากไปจริง ๆ แต่เขากลับไม่ค่อยอยากให้เธอจากไปเลย?

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ฟู่เฉินรู้สึกรำคาญใจเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงระบายอารมณ์ใส่สวีจือหรูไปซะเลย เขาอุ้มเธอในอุ้มท่าเจ้าสาวแล้วเดินออกไป

สวีจือหรูเข้าใจฟู่เฉินเป็นอย่างดี ดังนั้นเธอจึงสามารถตัดสินอารมณ์ของเขาตอนนี้ได้จากสีหน้าและการกระทำของเขา เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าฟู่เฉินมีอารมณ์ที่ซับซ้อน แต่กลับไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย

“อาเฉิน คุณไม่ดีใจเหรอ?”

“ดีใจ”

ฟู่เฉินกอดเธอ พร่ำบอกว่าดีใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่รู้ว่าพูดให้ใครฟังกันแน่

ตอนกลางคืน น้อยนักที่ฟู่เฉินจะกลับบ้านเอง แต่พอเปิดประตู เขากลับพบว่าภายในบ้านทั้งหลังว่างเปล่า

ก่อนหน้านี้ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบกลับบ้าน แต่หนิงหนานเสว่ก็จะจัดบ้านให้สะอาดเรียบร้อย แถมยังวางดอกไม้สดไว้ในบ้านอีกด้วย บอกว่าแบบนี้จะทำให้บ้านอบอุ่นขึ้น

ผู้หญิงคนนี้ช่างโง่จริง ๆ บ้านจะอบอุ่นหรือไม่ไม่ได้เกี่ยวกับดอกไม้สดเลย แต่มีความรักต่างหากถึงจะอบอุ่น

“ป้าจาง คนไปไหนแล้ว?”

เมื่อฟู่เฉินเข้ามาแล้วไม่เห็นหนิงหนานเสว่ก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

“คุณผู้หญิงไปแล้วค่ะ เธอบอกว่าของของเธอเก็บเรียบร้อยแล้ว และเอาไปหมดแล้ว จะไม่รบกวนคุณผู้ชาย”

ป้าจางพูดอย่างระมัดระวัง เธออายุมากแล้ว และก็เข้าใจดีว่าคุณผู้ชายไม่ชอบคุณผู้หญิง แต่คุณผู้หญิงกลับจริงใจกับคุณผู้ชายมาก

“สุยสุยล่ะ?”

ฟู่เฉินถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง

“คุณหนูก็ไม่อยู่บ้านค่ะ ของของคุณหนูก็เก็บเรียบร้อยและเอาไปหมดแล้วค่ะ”

ป้าจางรายงานตามความจริงอีกครั้ง

แต่ความจริงเช่นนี้ กลับทำให้สีหน้าของฟู่เฉินยิ่งเคร่งขรึม

เขาหัวเราะเยาะ “เธอนี่ก็รวดเร็วดีนะ รีบร้อนขนาดนั้นเลย?”

ในข้อตกลงการหย่าระบุไว้อย่างชัดเจนว่า สิทธิ์ในการดูแลฟู่สุยสุยเป็นของหนิงหนานเสว่ เพราะอย่างไรแล้วเขาก็ไม่ชอบผู้หญิงคนนั้น และก็ไม่ชอบลูกที่ผู้หญิงคนนั้นให้กำเนิด

แต่ตอนนี้ ผู้หญิงคนนี้พาลูกจากไปแล้วจริง ๆ เขากลับรู้สึกว่าในบ้านมีบางอย่างแปลกไป

เขายังจำได้ว่า ตอนที่สุยสุยเพิ่งเกิด ในบ้านมีของเพิ่มขึ้นมาเยอะแยะเต็มไปหมด จากบ้านที่สะอาดเรียบร้อยกลับกลายเป็นบ้านที่ระเกะระกะ ตอนนั้นเขายังไม่ชิน และรู้สึกรังเกียจด้วยซ้ำ

ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ เหมือนลูกแมว ทำไมต้องใช้ของมากมายขนาดนั้น?

แต่ตอนนี้ เมื่อของเหล่านั้นถูกเก็บและนำออกไปทั้งหมด ฟู่เฉินกลับรู้สึกว่าทั้งบ้านว่างเปล่า และถึงกับรู้สึกว่าหัวใจของเขาก็ว่างเปล่าเช่นกัน

เขาไม่เชื่อว่าเธอจะยอมจากไปง่าย ๆ อย่างนี้ ต้องเป็นกลยุทธ์แสร้งปล่อยเพื่อจับแน่ ๆ ต้องเป็นแผนการอะไรบางอย่างอีกแล้วแน่ ๆ

ฟู่เฉินดึงเนคไทออก แล้วเดินขึ้นไปชั้นบนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม พยายามอย่างสุดกำลังที่จะหาเบาะแสว่านี่เป็นแผนการ

แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามมากแค่ไหน ในบ้านหลังนี้ ในห้องห้องนี้ เขาก็ไม่พบร่องรอยของหนิงหนานเสว่อีกต่อไป แม้แต่ร่องรอยของสุยสุยก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เห็นได้ชัดว่าเมื่อก่อนข้าวของของสุยสุยกระจัดกระจายอยู่ทั่วบ้าน ทำไมตอนนี้ไม่มีอะไรเลย?

ทันใดนั้น เขาพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขารีบผลักประตูหนังสือแล้วมองไปที่ตู้หนังสือ

ตอนสุยสุยอายุสองขวบ มีครั้งหนึ่งเธอเคยแอบเข้ามา แล้วขีดรอยหลายรอยไว้บนตู้

ตู้หนังสือตัวนี้ยังเป็นตู้ที่สวีจือหรูเลือกด้วยตัวเองตอนเขาและเธอเพิ่งรู้จักกันใหม่ ๆ ดังนั้นเขาจึงทะนุถนอมมันมาตลอด ปีนั้นเขายังเคยโมโหใส่สุยสุยเพราะรอยขีดนี้

ตอนนี้เขายังจำท่าทางที่สุยสุยตัวน้อยร้องไห้โฮพลางถือมีดแกะสลักในมือได้

แต่ตอนนี้ แม้แต่รอยขีดข่วนนั้นก็หายไปแล้ว?

บนนั้นมีร่องรอยการซ่อมแซมอย่างชัดเจน ฝีมือการซ่อมแซมนั้นยอดเยี่ยมมาก ถ้าไม่สังเกตดี ๆ จะไม่เห็นเลยว่าเคยเสียหายมาก่อน

เธอใส่ใจทุกรายละเอียดขนาดนั้นจริงเหรอ?

ฟู่เฉินเดินวนรอบบ้าน แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ราวกับว่าทั้งสองคนนั้นไม่เคยปรากฏตัวที่นี่

ในเวลานี้ ในที่สุดฟู่เฉินก็มั่นใจแล้วว่าหนิงหนานเสว่จากไปจริง ๆ

นี่ควรจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับทุกคน แต่ไม่รู้ทำไม หัวใจของฟู่เฉินกลับรู้สึกโกรธอย่างประหลาด

เขาออกแรงดึงเนคไทที่คอออก แล้วโยนลงพื้นอย่างแรง

“ป้าจาง เธอได้บอกไหมว่าจะกลับมาเมื่อไหร่?”

ฟู่เฉินถามป้าจางด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ป้าจางเช็ดมืออย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วพูดเบา ๆ “คุณผู้หญิงบอกว่า ไม่กลับมาแล้วค่ะ”

ไม่กลับมาแล้ว? เธอจะไม่กลับมาแล้วจริงเหรอ?

เป็นผู้หญิงที่เลือดเย็นจริง ๆ!

ฟู่เฉินกัดฟัน “แล้วสุยสุยล่ะ?”

“ฉันไม่เห็นคุณหนูค่ะ” ป้าจางพูดตามความจริง เธอมองดูโทรศัพท์ “เวลานี้ คุณหนูน่าจะอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลค่ะ”

ทันใดนั้น ฟู่เฉินก็นึกขึ้นได้ว่าครั้งก่อนเขาสัญญากับสุยสุยว่าจะไปรับเธอที่โรงเรียนอนุบาล แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเพราะมีธุระก่อน

ครั้งนี้ต้องชดเชยให้ อย่างน้อยเด็กก็บริสุทธิ์

ฟู่เฉินตาเป็นประกาย ในที่สุดเขาก็นึกเหตุผลที่สมเหตุสมผลมากที่จะโทรหาหนิงหนานเสว่ได้

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดเบอร์ที่น่ารังเกียจ แต่คุ้นเคยนั้น

“ขออภัย หมายเลขที่คุณเครือข่ายกำลังเรียกไม่ว่าง”

เขาโทรติอต่อกันไปหลายสาย แต่แล้วล้วนตอบแบบนี้ ฟู่เฉินเริ่มหงุดหงิด “เธอกำลังโทรหาใครกันแน่?”

ป้าจางที่อยู่ข้าง ๆ มองเห็นได้อย่างชัดเจน เธอพูดหยั่งเชิงว่า “คุณผู้ชายคะ โดยทั่วไปแล้ว ถ้าขึ้นข้อความแบบนี้ หมายถึงถูกบล็อกแล้วนะคะ”

เขาถูกเธอบล็อกแล้วเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง? เธอจะบล็อกเขาได้ยังไง?

ฟู่เฉินหัวเราะเยาะ “ครั้งนี้ เธอเล่นใหญ่จริง ๆ เลยนะ”

ป้าจางส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง ถอนหายใจแล้วหันหลังเดินเข้าครัว เธอเป็นผู้หญิง และก็อาบน้ำร้อนมาก่อน เธอมองออกอย่างชัดเจนว่าครั้งนี้ คุณผู้หญิงใจสลายจริง ๆ ไม่ได้เล่นตัวด้วยซ้ำ

ในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของฟู่เฉินก็ดังขึ้น เขาเลิกคิ้วมองป้าจาง “ดูสิ ยังไงเธอก็ต้องโทรมาใช่ไหมล่ะ?”

แต่ทันทีที่รับสาย เสียงที่ดังขึ้นมากลับเป็นเสียงที่ทั้งเย็นชาและสุภาพ “สวัสดีครับ ใช่ผู้ปกครองของฟู่สุยสุยรึเปล่าครับ? ที่นี่คือโรงประกอบพิธีฌาปนกิจ...”