ฉันถือเถ้ากระดูกบุกไปอาละวาดงานวันเกิดรักแรกของผู้ชายเลว

ฉันถือเถ้ากระดูกบุกไปอาละวาดงานวันเกิดรักแรกของผู้ชายเลว

작가:  มู่เหลียนชิง완결
언어: Thai
goodnovel4goodnovel
10
14 평가 순위. 14 리뷰
420챕터
23.6K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ชีวิตแต่งงานห้าปีของหนิงหนานเสว่และฟู่เฉิน ถูกประคับประคองไว้ด้วยการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทั้งกายและใจ เธอคิดว่าแม้ไม่มีความรัก อย่างน้อยก็ควรมีความผูกพัน จนกระทั่งวันที่... หนังสือแจ้งอาการวิกฤติของลูกเพียงคนเดียวของพวกเขา และพาดหัวข่าวบันเทิงที่เขาทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อรักแรกปรากฏขึ้นพร้อมกันต่อหน้าเธอ ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องสวมบทบาทคุณผู้หญิงฟู่อีกต่อไป แต่ผู้ชายใจดำคนนั้นกลับติดสินบนสื่อทุกสำนัก คุกเข่าขอร้องให้เธอกลับมาด้วยดวงตาแดงก่ำท่ามกลางหิมะ ในขณะที่หนิงหนานเสว่ปรากฏตัวพร้อมกับจับมือผู้ชายอีกคน เพื่อประกาศให้โลกรู้ว่าเขาคือคนรักใหม่ของเธอ

더 보기

1화

บทที่ 1

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰더 보기

NMM
NMM
420 บท จบภาคหนึ่ง 1/11/2026
2026-11-03 04:50:07
0
0
Killua
Killua
เรื่องนี้จบจริงมั้ยคะ
2026-05-08 00:08:33
0
0
Pizzie
Pizzie
8/10 377ตอน
2025-10-08 02:43:25
1
0
Arunlak
Arunlak
สนุกค่ะ อ่านแล้วอยสกอ่านต่อเรื่อยๆ
2025-09-03 07:38:07
1
0
Aoi Rata
Aoi Rata
สนุกมาก แนะนำเลย ไม่ผิดหวังแน่นอน
2025-08-30 00:57:25
1
0
420 챕터
บทที่ 1
“คุณหนูหนิง คุณไม่รู้เหรอ? ลูกของคุณเป็นโรคมะเร็งกระดูกที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรม อาจมีชีวิตอยู่ได้มากสุดสองเดือนเท่านั้น”“ถ้าผมจำไม่ผิด แม่ของคุณก็เสียเพราะโรคนี้”“ผมแนะนำว่า คุณเองก็ควรตรวจร่างกายอย่างละเอียดด้วย...”ทันใดนั้น หนิงหนานเสว่ก็รู้สึกเหมือนแรงทั้งหมดที่มีในร่างกายถูกดูดหายไปในพริบตาคำพูดของหมอวนเวียนอยู่ในหัวของเธอไม่หยุดหย่อน เธอตัวสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้“เป็นอะไรเหรอคะ มามี้?” ฟู่สุยสุยเอ่ยเสียงใสพลางมองหนิงหนานเสว่ด้วยความเป็นห่วง “สุยสุยทำอะไรให้คุณแม่ไม่สบายใจหรือเปล่าคะ?”หนิงหนานเสว่มองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ผอมซูบจนเห็นกระดูกของฟู่สุยสุยที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ“ถ้าเป็นความผิดของสุยสุย หนูขอโทษนะคะ” พูดจบ ฟู่สุยสุยก็ฝืนยิ้มออกมาอย่างเข้มแข็งหัวใจของหนิงหนานเสว่ปวดร้าวราวกับโดนทิ่มแทง เธอไม่อยากจะเชื่อว่าลูกรักของเธอเหลือเวลาแค่หกเดือน เธอไม่มีพ่อแม่ ไม่มีครอบครัว และชีวิตคู่ก็เหลือเพียงแค่ชื่อสุยสุยคือความหวังเดียวที่เธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปหนิงหนานเสว่กลั้นน้ำตาไว้ “แม่ไม่ได้ไม่สบายใจหรอก แม่ดีใจมากเลย เพราะสุยสุยกำลังจะหายดีแล้ว
더 보기
บทที่ 2
ฟู่เฉินจ้องมองมือของสวีจือหรู ค่อย ๆ รู้สึกหนักอึ้งในใจ จากนั้นพูดว่า “แค่หนึ่งเดือน หนิงหนานเสว่ ทางที่ดีคุณอย่าคิดจะเล่นอะไรตุกติก ถ้าคุณมีความคิดอะไรแอบแฝง ผมจะให้คุณต้องชดใช้”หนิงหนานเสว่แสยะยิ้ม “ตกลง ตราบใดที่คุณเต็มใจอยู่กับสุยสุย ฉันจะร่วมมือคุณทุกอย่าง”“ในฐานะพ่อ คุณไม่ควรให้ของขวัญวันเกิดกับสุยสุยหน่อยเหรอ?”ฟู่สุยสุยนอนอยู่ในอ้อมแขนของหนิงหนานเสว่ในเวลานี้ รถกำลังขับไปยังบ้านตระกูลฟู่“คุณแม่คะ คุณพ่อมาจริง ๆ เหรอคะ…” น้ำเสียงของฟู่สุยสุยสั่นเครือเล็กน้อย แม้ว่าจะพยายามควบคุมได้ดี แต่ความปรารถนาในดวงตานั้นกลับไม่สามารถควบคุมได้หนิงหนานเสว่ลูบหลังเธอเบา ๆ แล้วพูดเสียงต่ำอย่างอ่อนโยนว่า “แน่นอนจ้ะ”ฟู่สุยสุยตาเป็นประกายทันที “งั้นคุณแม่ห้ามบอกคุณพ่อว่าหนูไม่สบายนะคะ หนูกลัวคุณพ่อจะไม่สบายใจ”ในชั่วขณะนั้น หนิงหนานเสว่เพียงรู้สึกว่าดวงตาร้อนชื้น และปวดจมูกมาก เธอลูบไรผมของฟู่สุยสุย “ได้จ้ะ แม่สัญญา”ฟู่สุยสุยยื่นนิ้วก้อยออกมา หนิงหนานเสว่เข้าใจความหมายของเธอ จึงเกี่ยวก้อยกลับ“ร้อยปีก็ห้ามเปลี่ยนนะคะ…” ฟู่สุยสุยยิ้มหวานแต่ทุกสิ่งทุกอย่างกลับพร่ามัวในสายตาของหนิง
더 보기
บทที่ 3
ทันใดนั้น สุยสุยพลันพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เพราะคุณแม่ชอบคุณพ่อมากยังไงล่ะคะ คุณพ่อไม่ชอบสุยสุยไม่เป็นไร แต่ชอบคุณแม่มากกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ?”“ต่อไปนี้คุณพ่อดีกับคุณแม่ให้มากกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ...”เสียงของเธอเบามาก ๆ ดวงตากลมโตคมเข้มมองไปยังฟู่เฉินแววตาของฟู่เฉินสั่นไหวเล็กน้อยเป็นไปตามคาดเขารู้อยู่แล้วว่าจุดประสงค์ของหนิงหนานเสว่ไม่ได้บริสุทธิ์ เพื่อลูกอย่างเดียว“แม่เป็นคนสอนให้หนูพูดแบบนี้เหรอ?” ฟู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา และแฝงไปด้วยความเย้ยหยัน“เปล่าค่ะ” ฟู่สุยสุยรีบส่ายหน้าฟู่เฉินย่อมไม่เชื่อแน่นอน ดวงตาของเขาเย็นชาลงเล็กน้อยฟู่สุยสุยรู้สึกว่าดูเหมือนคำพูดของเธอจะทำให้พ่อไม่พอใจ แต่เธอรู้ว่าจริง ๆ แล้วเธอก็เหมือนกับเจ้าหญิงเงือกที่มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว ถึงแม้ว่าแม่จะบอกว่าอาการป่วยของเธอหายดีแล้ว แต่ความเป็นจริงเธอสามารถรับรู้ได้ว่าอาการป่วยของเธอร้ายแรงมาก ๆแต่เธอก็หวังว่าถ้าวันหนึ่งเธอกลายเป็นฟองแล้วกลับคืนสู่ท้องทะเลถ้าอย่างนั้น เธอก็หวังจะมีใครสักคนรักแม่ของเธอฟู่สุยสุยลุกขึ้นยืน ย่ำเท้าบนพรมที่นุ่มสบายไปยังชั้นหนังสือเล็ก ๆ แล้วหยิบสมุดบันทึกเล่มหนึ
더 보기
บทที่ 4
เห็นได้ชัดว่าโพสต์นี้ลืมบล็อคเธอแววตาของเธอลึกซึ้ง ไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่นสร้อยคอเพชรที่ส่งไปเมื่อวาน วันนี้ก็มือของสวีจือหรูแล้ว ประสิทธิภาพสูงจนน่าทึ่งจริง ๆแต่ก็จริง เพราะสวีจือหรูคือคนที่ฟู่เฉินให้ความสำคัญเป็นพิเศษหนิงหนานเสว่หัวเราะเบา ๆ ขณะที่เธอกำลังจะปิดโทรศัพท์ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นว่า[หนานเสว่ อีกสิบวันผมจะกลับประเทศแล้วนะ]รูปโปรไฟล์สีดำตัวย่อคือ jycบุคคลนี้ติดอยู่ในรายชื่อติดต่อของเธอมาเป็นเวลานานแล้วนับ ๆ ดูแล้วทั้งสองคนก็ไม่ได้ติดต่อกันมาหกปีแล้วลมหายใจของหนิงหนานเสว่หนักอึ้ง แต่ไม่พูดอะไรสักคำตอนเวลาสี่โมงยี่สิบ ฟู่เฉินเพิ่งจะปลีกตัวจากการประชุมที่หนักหน่วง จนกระทั่งเลขาจางเตือน เขาถึงจำเรื่องที่จะไปรับฟู่สุยสุยได้ครั้นแล้วก็เขาจึงนั่งรถตู้ธุรกิจแล้วรีบมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอนุบาลฟู่เฉินนวดขมับที่เหนื่อยล้าพลางเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำเล็กน้อย “เร็วหน่อย”คนขับได้ยินดังนั้นก็ตอบรับเสียงเบา “ครับ”ฟู่เฉินตั้งใจว่าจะไปรับลูกมาแล้วส่งให้หนิงหนานเสว่ จากนั้นค่อยไปบ้านของสวีจือหรูและในขณะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของฟู่เฉินก็ทำลายความเงียบ หน้าจอปรากฏชื่
더 보기
บทที่ 5
“แค่ก แค่ก—” ฟู่สุยสุยไอหนัก ๆ อีกครั้ง ครั้งนี้เธอไอจนตัวงอแทบจะยืนไม่ไหว ร่างเล็ก ๆ ทรุดคุกเข่าลงกับพื้นเสียงดัง “ฟุ่บ” ก่อนจะกระอักเลือดออกมา “สุยสุย!” หนิงหนานเสว่เสียงสั่น รีบเข้าไปดู ใบหน้าของฟู่สุยสุยแดงก่ำดูเหมือนจะเป็นเพราะพิษไข้ แต่ริมฝีปากกลับซีดขาว “หนูไม่เป็นไรค่ะคุณแม่...” หนิงหนานเสว่รีบอุ้มลูกขึ้นมา “แม่จะพาหนูไปโรงพยาบาล” มือเล็ก ๆ ของฟู่สุยสุยจับหนิงหนานเสว่แน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำจนผิดปกติ หนิงหนานเสว่รีบไปโรงพยาบาล หลังหมอทำการเจาะเลือดฟู่สุยสุยเสร็จ จากนั้นก็รอผลการตรวจอยู่ข้างนอก “คุณแม่คะ คุณพ่อเกลียดหนูมากใช่ไหมคะ...” เสียงที่อ่อนโยนของเธอ ในที่สุดก็เปิดเผยความอ่อนแอของตัวเองในยามป่วยไข้ หนิงหนานเสว่ได้ยินคำถามนั้นแล้ว เธอกลับตอบไม่ได้ เธออยากจะบอกลูกมากว่า สุยสุย พ่อไม่ได้เกลียดหนูเลยนะ แต่เกลียดแม่ต่างหาก ถ้าหนูเป็นลูกของสวีจือหรู หนูจะต้องมีความสุขมากแน่ ๆ หนิงหนานเสว่โกหกอีกครั้ง เธอส่ายหน้าพร้อมน้ำตาคลอเบ้า “ไม่หรอก สุยสุย พ่อไม่ได้เกลียดหนู เขาแค่ยุ่งมากเท่านั้น...” ฟู่สุยสุยยิ้มจาง ๆ ใบหน้าซีดเซียวดูอิดโรย มือเล็ก ๆ ลูบผม
더 보기
บทที่ 6
“อาเฉิน ในเมื่อคุณหนิงอยากคุยกับคุณ พวกคุณก็ค่อย ๆ คุยกันเถอะ”“อย่าทะเลาะกันต่อหน้าเด็กเลยนะ”สวีจือหรูดึงมุมปากของฟู่เฉิน สายตาเต็มไปด้วยความน้อยใจที่ต้องอดกลั้น แต่ก็ยังพยายามแสดงออกว่าเป็นคนมีเหตุผล เมื่อเห็นดังนั้น ฟู่เฉินก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจ แต่ก็ยังพยักหน้า แล้วเดินไปอีกด้านหนึ่ง หนิงหนานเสว่จำไม่ได้แล้วว่านานแค่ไหนแล้วที่พวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพังแบบนี้ ทันใดนั้น เธอจึงไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรดี แต่เห็นได้ชัดว่าฟู่เฉินแทบจะไม่มีความอดทนกับเธอเลย “คุณจะพูดอะไรกันแน่?” “พาลูกมาวุ่นวายในที่แบบนี้ คุณยังเหลือความเป็นแม่อยู่ไหม?” พอฟู่เฉินนึกถึงเรื่องที่ผู้หญิงคนนี้ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เขามา แม้กระทั่งหลอกใช้ลูกของตัวเอง เขาก็รู้สึกรังเกียจอย่างที่สุด“คุณตกลงกับฉันว่าจะอยู่กับสุยสุยหนึ่งเดือน เดือนนี้ คุณช่วยให้คุณสวีของคุณไม่ปรากฏตัวต่อหน้าสุยสุยได้ไหม?” ตอนนี้หนิงหนานเสว่ไม่สนใจแล้วว่าฟู่เฉินจะพูดอะไรเกี่ยวกับเธอ ตอนนี้เธอแค่อยากให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในช่วงเวลาที่เหลือ “ผมแค่ตกลงว่าจะอยู่กับสุยสุย นอกนั้น คุณอย่าฝันไปเลย” “คุณยังเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม
더 보기
บทที่ 7
ทั่วทั้งโรงพยาบาลวุ่นวายเพราะฟู่สุยสุย แต่หนิงหนานเสว่กลับรู้สึกสมองว่างเปล่า ราวกับเหลือเพียงแค่เสียงฝีเท้าและเสียงร้องเรียกเท่านั้น เธอไม่เห็นและไม่ได้ยินอะไรเลย “คุณหนิง คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?” หมอโบกมือไปมาตรงหน้าหนิงหนานเสว่ หนิงหนานเสว่ถึงตื่นจากภวังค์ เมื่อเธอเห็นหมอ ทันใดนั้น ราวกับว่าสติทั้งหมดได้หวนกลับคืนมา “ลูกสาวฉันเป็นยังไงบ้างคะ?” “ตอนนี้อาการทรงตัวแล้วครับ แต่อาการก็ทรุดลงอย่างรวดเร็ว ตอนนี้อาการแย่มาก ต้องเข้าห้อง ICU ก่อนครับ รอให้สัญญาณชีพคงที่แล้วค่อยพิจารณาว่าจะผ่าตัดได้ไหม” “คุณหนิง อาการของเด็กคนนี้ตอนนี้ ถ้าผ่าตัด...” หมอไม่ได้พูดต่อ แต่หนิงหนานเสว่รู้ดีว่าการผ่าตัดไม่มีความหมายมากนัก มันเป็นเพียงการทรมานลูกเปล่า ๆ เท่านั้นแต่เธอตัดใจไม่ได้ ตัดใจไม่ได้ที่จะปล่อยให้ลูกสาวสุดที่รักจากเธอไปแบบนี้ เธอรับผลลัพธ์แบบนี้ไม่ได้ แม้ว่าจะมีความหวังเพียงริบหรี่ เธอก็ไม่อยากยอมแพ้ “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะหมอ” ทันทีที่หันหลังกลับ น้ำตาก็ไหลรินออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว หนิงหนานเสว่รีบเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหลมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอทรุดตัวลงนั่งคุด
더 보기
บทที่ 8
“สุยสุย!”หนิงหนานเสว่กรีดร้อง น้ำตาไหลรินทันที หัวใจของเธอราวกับถูกอะไรบางอย่างอุดกั้นไว้แน่น จนหายใจลำบาก เธอรู้ว่าสุยสุยของเธอจากไปแล้ว กลับสู่สรวงสวรรค์แล้ว เธอมายังโลกใบนี้ เห็นโลกใบนี้แล้ว เธอไม่ชอบโลกใบนี้ ผิดหวังในตัวพวกเขามาก ดังนั้นเธอจึงกลับไป และไม่กลับมาอีก “สุยสุย แม่ขอโทษนะ ขอโทษจริง ๆ!” หนิงหนานเสว่กอดลูกพลางร้องเสียงสั่นเครือ แล้วประคองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ไร้ลมหายใจของด้วยสองมือที่สั่นเทาพลางจุมพิตซ้ำแล้วซ้ำเล่าเธอไม่ดีเอง เป็นเธอเองที่ดื้อรั้น เป็นเธอเองที่ยึดติดกับฟู่เฉิน! ทั้งหมดเป็นเพราะเธอไม่ดีเอง เธอไม่สมควรที่จะเป็นแม่ของสุยสุยด้วยซ้ำ สุยสุยของเธอ ไม่กลับมาอีกแล้ว! เมื่อหนิงหนานเสว่สงบลงแล้ว เธอก็เช็ดตัวให้สุยสุยด้วยตัวเอง แล้วเปลี่ยนชุดเจ้าหญิงสีชมพูที่สุยสุยชอบที่สุด เธอต้องการให้ลูกสาวของเธอจากโลกนี้ไปอย่างสวยงาม ในช่วงเวลาสุดท้ายนี้ เธอจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อให้สิ่งที่ดีที่สุดกับลูกของเธอ หมอและพยาบาลต่างก็ชอบสุยสุย นางฟ้าตัวน้อยคนนี้ ตอนนี้พวกเขารู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก พยาบาลสาวบางคนถึงกับแอบปาดน้ำตาเงียบ ๆแต่ในฐานะแม่อย่างหนิงหนานเสว่ ตอ
더 보기
บทที่ 9
“หรูหรู เป็นอะไรไป? อยู่ที่ไหน?” “ฟู่เฉิน แกทำร้ายหลานสาวฉัน ฉันไม่ปล่อยแกง่าย ๆ แน่ แกหวงผู้หญิงคนนี้มากใช่ไหม? คอยรับศพเธอได้เลย!” เสียงโหดเหี้ยมของหนิงไห่เทาดังลอดเข้ามาในโทรศัพท์ “แกอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!” เสียงของฟู่เฉินสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าเขากลัวมาก ปกติเขาจะทำตัวสูงส่งเสมอ มีแต่เรื่องของสวีจือหรูเท่านั้นที่ทำให้เขากลัวและประหม่า“ถ้าไม่อยากให้เธอตาย ก็มาหาฉันเดี๋ยวนี้!” หนิงไห่เทาทิ้งคำพูดที่โหดเหี้ยมนั้นแล้ววางสายทันที แล้วส่งที่อยู่ตามไปเขามองสวีจือหรูด้วยสายตาดุร้าย “ก็เพราะคนชั่วอย่างแกนั้นแหละ นังเมียน้อยไร้ยางอาย ทำลายครอบครัวคนอื่น!” “ฉันไม่ใช่ ฉันไม่ได้ทำ ฉันคบกับอาเฉินมาก่อน” สวีจือหรูส่ายหน้ารัว ๆ ไม่ยอมรับสถานะเมียน้อยของตัวเอง แต่หนิงไห่เทาไม่ใช่ฟู่เฉิน เขาไม่รู้จักการทะนุถนอมผู้หญิง เขารู้แค่ว่าถ้าพวกเขาหย่ากันแล้ว หนิงหนานเสว่ก็จะไม่มีอะไรเลย และเขาก็จะยิ่งไม่ได้อะไรเลย เขาตบหน้าสวีจือหรูอย่างแรง “พวกเขาเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย รักกับป้าแกสิ! นังสารเลว ฉันว่าแกมันสมควรโดน!” “แกกล้าตบฉัน! คอยดูนะ ฟู่เฉินไม่ปล่อยแกไว้แน่!” สวีจือหรูร
더 보기
บทที่ 10
รอยยิ้มนั้นทำให้ฟู่เฉินรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด มักรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งกำลังจะหลุดลอยไปจากมือของเขาจริง ๆ“อาเฉิน เธอตกลงที่จะหย่าแล้ว เธอเซ็นชื่อแล้วจริง ๆ”สวีจือหรูอ่านข้อตกลงการหย่าในมือ ก่อนจะพูดด้วยความประหลาดใจ ซึ่งเรียกสติฟู่เฉินกลับมาฟู่เฉินแปลกใจเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่านี่เป็นเพียงกลอุบายของเธอเท่านั้น แต่ไม่คิดว่าเธอจะเซ็นชื่อแล้วจริง ๆ?เขารีบคว้าข้อตกลงการหย่ามาดู แต่กลับรู้สึกว่าลายเซ็นที่ตวัดเหมือนนกและมังกรเหินฟ้านั้น ช่างบาดตาเหลือเกินเธอยอมปล่อยมือไปง่าย ๆ อย่างนี้เลยเหรอ?“ฟู่เฉิน แกนี่มันเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลกจริง ๆ”“รีบโอนเงินห้าสิบล้านมาให้ฉันเร็วที่สุด”หนิงไห่เทามองดูหญิงร้ายชายชั่วกอดกันแล้วรู้สึกขยะแขยงอย่างที่สุด เขาหัวเราะเยาะแล้วสาวเท้าเดินจากไปเห็นได้ชัดว่านี่คือผลลัพธ์ที่เขาตั้งตารอคอยมานาน แต่ไม่รู้ทำไม ฟู่เฉินกลับรู้สึกว่างเปล่าเล็กน้อย ในใจของเขากลับมีความโกรธที่ไม่สามารถอธิบายได้“ดีใจจังเลย อาเฉิน คุณเป็นอิสระแล้ว ในที่สุดคุณก็เป็นอิสระแล้ว ในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันแล้ว” สวีจือหรูกอดฟู่เฉินพลางร้องด้วยความดีใจเธอดีใจจริง ๆ ดีใจ
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status