บทที่ 9

“หรูหรู เป็นอะไรไป? อยู่ที่ไหน?”

“ฟู่เฉิน แกทำร้ายหลานสาวฉัน ฉันไม่ปล่อยแกง่าย ๆ แน่ แกหวงผู้หญิงคนนี้มากใช่ไหม? คอยรับศพเธอได้เลย!”

เสียงโหดเหี้ยมของหนิงไห่เทาดังลอดเข้ามาในโทรศัพท์

“แกอย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ!”

เสียงของฟู่เฉินสั่นเทา เห็นได้ชัดว่าเขากลัวมาก

ปกติเขาจะทำตัวสูงส่งเสมอ มีแต่เรื่องของสวีจือหรูเท่านั้นที่ทำให้เขากลัวและประหม่า

“ถ้าไม่อยากให้เธอตาย ก็มาหาฉันเดี๋ยวนี้!”

หนิงไห่เทาทิ้งคำพูดที่โหดเหี้ยมนั้นแล้ววางสายทันที แล้วส่งที่อยู่ตามไป

เขามองสวีจือหรูด้วยสายตาดุร้าย “ก็เพราะคนชั่วอย่างแกนั้นแหละ นังเมียน้อยไร้ยางอาย ทำลายครอบครัวคนอื่น!”

“ฉันไม่ใช่ ฉันไม่ได้ทำ ฉันคบกับอาเฉินมาก่อน” สวีจือหรูส่ายหน้ารัว ๆ ไม่ยอมรับสถานะเมียน้อยของตัวเอง

แต่หนิงไห่เทาไม่ใช่ฟู่เฉิน เขาไม่รู้จักการทะนุถนอมผู้หญิง เขารู้แค่ว่าถ้าพวกเขาหย่ากันแล้ว หนิงหนานเสว่ก็จะไม่มีอะไรเลย และเขาก็จะยิ่งไม่ได้อะไรเลย

เขาตบหน้าสวีจือหรูอย่างแรง “พวกเขาเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย รักกับป้าแกสิ! นังสารเลว ฉันว่าแกมันสมควรโดน!”

“แกกล้าตบฉัน! คอยดูนะ ฟู่เฉินไม่ปล่อยแกไว้แน่!” สวีจือหรูร้องด้วยความเจ็บปวด เธอไม่แกล้งทำเป็นอ่อนแออีกต่อไป แต่เริ่มขู่กลับอย่างดุร้าย

แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้หนิงไห่เทาเป็นคนสิ้นหวังที่บ้าคลั่ง จะไปสนใจคำขู่ของเธอได้อย่างไร? เขาซ้อมเธอด้วยหมัดและเท้าพักหนึ่ง จนกระทั่งเธอร้องขอความเมตตา เขาจึงหยุด

หนิงหนานเสว่เก็บข้าวของของลูกและของเธอเองคนเดียว การแต่งงานครั้งนี้ควรจะจบลงตั้งนานแล้ว ลูกจากไปแล้ว ความหวังของเธอก็จากไปด้วย สุยสุยยังเป็นห่วงเธอก่อนจากไป เธอต้องมีชีวิตอยู่ให้ดี ไม่อย่างนั้น เธอจะรู้สึกผิดต่อสุยสุยของเธอ

เธอมองวิลล่าที่เธออยู่มานานหลายปีเป็นครั้งสุดท้าย หนิงหนานเสว่เพียงรู้สึกว่าทุกอย่างช่างน่าตลก เมื่อไม่มีของของพวกเธอแล้ว ที่นี่ยิ่งสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ในขณะที่เธอกำลังจะจากไป โทรศัพท์ก็ดังขึ้น บนหน้าจอปรากฏชื่อของฟู่เฉิน

แปลกจริง ๆ เขาคิดจะติดต่อเธอมาก่อนเมื่อไหร่กันนะ?

ทันทีที่รับสาย เสียงตวาดของฟู่เฉินก็ดังมาจากปลายสาย “คุณจะทำอะไรกันแน่? ผมบอกคุณไว้เลยนะ ถ้าหรูหรูเป็นอะไรไป ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่! รีบมาที่นี่เดี๋ยวนี้ ผู้หญิงใจร้าย ทำไมคุณถึงได้น่ารังเกียจขนาดนี้!”

หนิงหนานเสว่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็เปิดประตูเดินออกไป และเห็นเลขาจางรออยู่ข้างนอกจริง ๆ แล้วเธอก็ได้รู้จากปากของเลขาจางว่าลุงของเธอทำเรื่องอะไรไว้

ครั้งนี้ หนิงหนานเสว่ไม่รีบร้อนที่จะอธิบายอะไร เพราะมาก่อนได้เปรียบ ในเมื่อคนเขาเชื่อไปแล้วว่าเป็นฝีมือของเธอ ถ้าอย่างนั้น ถึงอธิบายอะไรก็ไม่มีความหมาย เพราะไม่มีใครเชื่อคำอธิบายของเธออยู่แล้ว

เมื่อมาถึงที่เกิดเหตุ หนิงหนานเสว่ก็เห็นสวีจือหรูร้องไห้คร่ำครวญ พลางมองมาทางพวกเขาด้วยสายตาที่น่าสงสาร

ฟู่เฉินยิ่งร้อนใจเหมือนไฟรน วินาทีที่เห็นเธอ เขาก็รีบเดินเข้ามาดึงข้อมือของเธออย่างทนรอไม่ไหว แล้วสะบัดเธอออกไปอย่างแรง

หนิงหนานเสว่เซถลาและเกือบจะล้มลงไป แล้วยืนอยู่อย่างนั้นตรงหน้าหนิงไห่เทา เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ลุง ทำไมลุงต้องทำแบบนี้ด้วย?”

“ฟู่เฉินนอนกับแก แล้วแกก็คลอดลูกให้เขา พวกแกเป็นผัวเมียกัน ผู้หญิงคนนี้มาทำลายชีวิตแต่งงานของพวกแกก็สมควรโดนจัดการ!”

“ฉันเป็นลุงของแก ฉันทำเพื่อช่วยแกแก้แค้น! แกบอกมาสิว่าเราจะจัดการเธอยังไงดี ข่วนหน้าเธอดีไหม?”

หนิงไห่เทาพูดพลางยัดมีดปอกผลไม้ใส่มือหนิงหนานเสว่ จับมือเธอแล้วกวัดแกว่งไปทางสวีจือหรู

“หนิงหนานเสว่ ถ้าคุณกล้าทำร้ายหรูหรู ผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่”

“แค่คุณปล่อยเธอไป อยากได้เงื่อนไขอะไร ก็บอกมาเลย!”

ครั้งนี้ ฟู่เฉินใจกว้างมากจริง ๆ แต่ความใจกว้างของเขากลับเพื่อคนอื่น

“คุณอยากให้ผมอยู่กับสุยสุยไม่ใช่เหรอ? ผมสัญญา ผมรับรองว่าจะอยู่กับเธอหนึ่งเดือน!”

เมื่อได้ยินชื่อสุยสุย สีหน้าของหนิงหนานเสว่ก็เปลี่ยนไปทันที

เธอหันหลังกลับ สองมือจับมีดปอกผลไม้แน่น และจ้องมองฟู่เฉินอยู่อย่างนั้น

เธอและสุยสุยต่างก็หวังให้เขากลับบ้านมาอยู่ด้วยกันมากขึ้น แต่เขาไม่เคยให้เลย ตอนนี้เพื่อผู้หญิงคนอื่น เขากลับใจกว้างขึ้นมา

ดี! ช่างดีมากจริง ๆ!

คนที่ไม่ถูกรักก็เหมือนตัวตลกจริง ๆ

หนิงหนานเสว่ก้าวไปข้างหน้า แล้วแก้เชือกที่มัดสวีจือหรูออกด้วยสีหน้านิ่งเฉย เพียงพูดเบา ๆ ว่า “เธอไปเถอะ”

“ไม่ได้ พวกมันทำร้ายสุยสุย...”

“ห้าสิบล้าน! ฉันให้แกห้าสิบล้าน!”

ทันใดนั้น หนิงหนานเสว่พลันตะโกนขัดจังหวะคำพูดของหนิงไห่เทา

เธอไม่อยากให้ฟู่เฉินรู้ว่าสุยสุยตายแล้วในตอนนี้ เพราะเธออยากไปจากที่นี่ เธอไม่อยากมีอะไรผูกมัดอีกต่อไปแล้ว

ที่นี่ คนคนนี้ และความรักตลอดช่วงวัยรุ่นของเธอ เธอไม่ต้องการแล้ว ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว!

“ห้าสิบล้าน?” หนิงไห่เทาหน้าเปลี่ยนสีทันที “แกมีเงินห้าสิบล้านเหรอ?”

ฟู่เฉินได้ยินตัวเลขนี้ก็สงสัย ผู้หญิงคนนี้เอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?

มีเพียงสวีจือหรูที่คว้าโอกาสนี้ไว้ แล้วพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดฟู่เฉิน

“อาเฉิน ฉันกลัวมาก!”

เธอกอดฟู่เฉินแน่น ทั้งที่ร่างกายสั่นเทา ราวกับตกใจมาก

แต่ในดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความแค้นที่มีต่อหนิงหนานเสว่

“ฟู่เฉิน คุณบอกว่าจะหย่า ยังนับอยู่ไหม?”

หนิงหนานเสว่หันไปมองฟู่เฉิน

“เงื่อนไขที่เคยให้ฉัน ยังนับอยู่ไหม?”

เดิมทีฟู่เฉินตั้งใจจะหย่าอย่างเด็ดขาด แต่ไม่รู้ทำไม เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามนี้ เขากลับไม่ค่อยอยากตอบ

“อาเฉิน?” สวีจือหรูสังเกตเห็นว่าเขาผิดปกติ จึงดึงเสื้อเขาเบา ๆ

ฟู่เฉินก้มหน้าลงสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังคู่นั้น เมื่อความใจอ่อนแล่นเข้ามาในใจ เขาถึงได้สติ

“นับ”

“งั้นก็ดี” หนิงหนานเสว่ยื่นข้อตกลงการหย่าที่เธอเซ็นเรียบร้อยแล้วให้ฟู่เฉิน “ห้าสิบล้าน คุณโอนให้เขา แล้วเราจบกัน”

หนิงหนานเสว่ทิ้งคำพูดนั้นไว้แล้วหันหลังเดินจากไปทันที ฝืนกลั้นน้ำตาที่กำลังจะไหลออกมาเอาไว้

เธอไม่อยากเสียน้ำตาให้ฟู่เฉินอีกแล้ว! เพราะเขาไม่คู่ควรเลยจริง ๆ!

“ข้อตกลงของเรายังคงมีผล ผมจะกลับไปอยู่กับสุยสุยหนึ่งเดือน!”

ฟู่เฉินไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เมื่อเขาเห็นเงาของหนิงหนานเสว่จากไป เขากลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด และอดไม่ได้ที่จะพูดคำนี้ออกมา

หลังจากพูดจบ เขาก็รู้สึกเสียใจเล็กน้อย แต่ก็แอบคาดหวังปฏิกิริยาของหนิงหนานเสว่

หนิงหนานเสว่หยุดฝีเท้า หายใจเข้าลึก ๆ พยายามอย่างสุดกำลังเพื่อข่มความโศกเศร้าและความโกรธในใจ

“ไม่จำเป็นแล้ว สุยสุยไม่ต้องการ”

สุยสุยตายแล้ว ย่อมไม่ต้องการการอยู่เคียงข้างแบบนั้น

ในใจของเขาไม่มีสุยสุย ลูกสาวคนนี้แต่แรกอยู่แล้ว แม้จะอยู่ด้วยกัน ก็ทำแบบขอไปทีเท่านั้น สุยสุยของเธอไม่ต้องการ

“หนิงหนานเสว่ คุณกำลังเล่นอะไร? นี่เป็นแผนใหม่ของคุณเหรอ?” ฟู่เฉินมีสีหน้าเคร่งขรึม “เมื่อไหร่คุณจะหยุดใช้ลูกไม้ตื้น ๆ ของคุณสักที?”

ตอนนี้หัวใจของเธอเหมือนตายไปแล้ว แต่เขากลับยังคิดว่าเธอกำลังเล่นละคร หนิงหนานเสว่หยุดชะงักในทันที แล้วหันกลับไปมองเขา จู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา