LOGIN“แต่ผมก็ยังมองว่าลูกยังเด็กอยู่ดีนะครับ นี่ลูกโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” คำแก้ตัวของคู่ชีวิตทำให้ฟางซินส่งยิ้มคล้ายอ่อนอกอ่อนใจ วันคืนเปลี่ยนผัน จนกระทั่งคนทั้งคู่ผมเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน แม้จะเป็นอย่างนี้ทว่าร่างกายของมู่เฉินกลับยังคงแข็งแรงแม้ว่าเขาจะมีอายุมากกว่าภรรยารักถึงสิบปีเต็ม
หน้าสมุดบันทึกเล่มหนึ่งภายในนั้นได้มีตัวอักษรงดงามเรียบเรียงเอาไว้อย่างงดงามเป็นระเบียบ ลมจากทางหน้าต่างหอบใหญ่ได้พลิกหน้ากระดาษหลายหน้านั้นขึ้น จนทำให้หญิงสาวหน้าตาสะสวยผู้กำลังสาละวนอยู่กับการนำสิ่งของมากมายออกจากกล่องต้องรีบลุกขึ้นมาหยิบสมุดเล่มดังกล่าว “เฮ้อ! ดีนะที่ไม่เส
ฟางซินนั่งลงเอาศีรษะของตนซบลงบนตักของหญิงชราอย่างเศร้าสร้อยแม้ว่าเธอในตอนนี้จะไร้ซึ่งพลังแห่งจิตวิญญาณแต่เธอรู้ดีว่าหญิงชราจะสื่อถึงอะไร ปีก่อน ๆ อาจารย์ปู่ใหญ่กับเจิ้งลู่ก็ทยอยล้มหายจากไปกันทีละคนตามสังขารมาบัดนี้ย่าผู้ชราก็ยังมาพูดแบบนี้อีกแม้ว่าหล่อนจะทราบดีว่าเรื่องเช่นนี้ย่อมต้องเกิ
สวัสดีครับ ผมคือกู้ซินเซิงหรือคนในครอบครัวมักจะเรียกว่าเสี่ยวเซิง ผมหาใช่ลูกหลานตระกูลกู้อย่างแท้จริงไม่แต่เรื่องนี้ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับผมเลยในเรื่องของความรักและความกตัญญูที่ผมมีต่อคนในครอบครัวนี้ ทั้งนี้เป็นเพราะนับตั้งแต่วันที่พี่สาวคนดีของผมได้ช่วยให้รอดจากความตายตั้งแต่ครั้งยังเป็น
“หล่อนท้องได้สิบสัปดาห์แล้วมากกว่าเป่าเป้ยเล็กน้อยไปฝากท้องพร้อมกันเถอะ” ใบหน้าของคนภายในห้องโถงต่างเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หลังจากเป่าเป้ยตั้งครรภ์มู่เฉินคอยดูแลภรรยาของตนเป็นอย่างดีเช่นเดียวกับบรรดาพี่ชายของหญิงสาว เพราะหลังจากฟางซินตั้งครรภ์จู่หว่านเองก็กำลังตั้งครรภ์กับเมิ่งกวา
“พ่อบุญธรรมรีบเลยครับ ผมช่วยอุ้มดีไหม” เจียอินแทบจะทำตามที่พูดเมื่อเห็นว่าพ่อผู้ชรายังนั่งคล้ายไม่ทุกข์ร้อนอยู่ที่เดิม “เฮ้อ! แกนี่นะโตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวไม่มีสติอีก ดูเจ้าตัวเขายังไม่ร้อนใจขนาดแกเลย หล่อนต้องเดินเข้ามาหาฉันสิ แกลืมแล้วเหรอว่าฉันอายุเท่าไหร่แล้ว” เหตุที่อู๋เหยียนไม่รู้
“พวกเราเป็นห่วง พอปู่ได้ยินว่าหลานฟื้นแล้ว ก็เลยพากันมาเยี่ยม” น้ำเสียงของชายชราอ่อนโยนเป็นกันเองมากกว่าเดิมจนทำให้ทุกคนภายในห้องสัมผัสได้ว่าชายชราคนนี้เอ็นดูเด็กสาวผู้กำลังนอนให้หมอตรวจร่างกายมากเพียงใด ฟางซินไม่แปลกใจที่ชายชราคนนี้จะรู้เรื่องของตนได้อย่างรวดเร็วเนื่องจากที่นี่เป็นโรงพย
นับตั้งแต่วันที่ฟางซินกับเสี่ยวหม่าวสลบไปในวันนั้นจากแมวผู้เติบโตเต็มวัยในบัดนี้ได้กลับกลายมาเป็นลูกแมวตัวขนาดกลางอีกครั้ง แม้ว่าเจ้าตัวจะดีใจที่สามารถช่วยชีวิตของโร่ฟานได้ก็ตาม กระนั้นหลังจากเห็นสภาพร่างกายที่หดเล็กลงเสี่ยวหม่าวก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ ‘ตัวข้าปัจจุบันก็เล็กกว่าไอ้หมาโง่อ
“พี่สาว” น้ำเสียงสั่นคล้ายกับจะร้องไห้ของเสี่ยวเซิงได้เรียกสติของเด็กสาวให้กลับมา “เสี่ยวเซิง พี่ไม่ได้ว่าน้องไม่ต้องร้องไห้นะ” ฟางซินโอบกอดเด็กชายตัวกลมด้วยความรู้สึกผิด เสี่ยวเซิงผู้เห็นอาการโกรธเกรี้ยวของพี่สาวมาสองครั้งรู้สึกหวาดหวั่นจึงทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ ของเด็กชายค่อนข
“ได้ค่ะ พวกพี่รีบไปทำงานเถอะและอย่าลืมระวังตัวกันด้วยนะคะ” คนเป็นน้องไม่วายกล่าวเตือน “พี่รู้แล้ว ขอบใจมาก” คล้อยหลังพี่ ๆ จากไปฟางซินจึงคิดว่าเธอจะลองไปสำรวจรอบ ๆ สุสานแห่งนั้นดูก่อน “ไปสุสานกันเถอะ เสี่ยวเซิงกลัวไหม” เด็กชายตัวกลมผู้ยืนเงียบราวกับไร้







