ตอนที่ 4. รักใครไม่เป็น

@บนรถ 

ครืด~ ครืด~ 

ระหว่างทางกลับเพ้นท์เฮ้าส์ เสียงโทรศัพท์ของลีโอเกิดดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะกดรับสาย โดยมีเจ้านายหนุ่มนั่งทำหน้านิ่งไขว้ห้างอยู่ข้างหลังเหมือนเคย  

"มีอะไร“ 

”ตอนนี้น่ะเหรอ“ 

”อืม เดี๋ยวบอกนายให้“ 

ลีโอเหลือบสายตามองธารินทร์ด้วยความรู้สึกลำบากใจที่จะพูดเล็กน้อย หลังจากคุยกับเนวิน มือซ้ายคนสนิทของเจ้านายอีกคนเสร็จ เขาก็ได้รับสารอะไรบางอย่างที่เรียกว่าไม่ใช่ข่าวดีนักกลับมา 

“มีอะไร” มาเฟียหนุ่มเอ่ยถาม หลังจากสังเกตุเห็นลูกน้องมองหน้าตัวเองอยู่นาน 

“ดูเหมือนนายจะต้องเข้าไปที่คอนโดครับ” ลีโอเอ่ยบอกก่อนจะหันสายตาไปมองถนน 

“คอนโด?“ 

”ครับ คุณฟ้ามีเรื่องสำคัญอยากคุยกับเจ้านายครับ“ 

ฟ้าที่ลีโอหมายถึงคือฟ้ารดา คู่ขาคนโปรดที่ธารินทร์รับดูแลเธอมานานกว่าสองปี 

”แต่วันนี้ไม่ใช่วันที่ฉันจะเข้าไป“ ธารินทร์ตอบพร้อมกับหันใบหน้าออกไปมองนอกกระจกรถ

เขารู้จักฟ้ารดามาสองปี นึกแปลกใจอยู่เหมือนกันที่ได้ยินแบบนั้น ปกติฟ้ารดาจะรู้งานตลอด เขาจะไปหาเธอแค่อาทิตย์ละหนึ่งวัน หรือไม่ก็สองวันต่ออาทิตย์ และแน่นอนว่าจะต้องไม่ใช่วันที่เขามีงานล้นมือแบบนี้

วันนี้เขาอยากกลับไปพัก 

“เธอรู้ครับแต่ว่า......”

“แต่อะไร” คำพูดไม่จบประโยคทำให้ธารินทร์ต้องหันมามองลีโออีกครั้ง 

“ผมว่านายไปคุยเองดีกว่าครับ เธออยากเป็นคนพูดเอง” 

ได้ยินแบบนั้นธารินทร์ก็นิ่ง เขารู้สึกได้ถึงสีหน้าแปลกไปของลูกน้องและไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฟ้ารดา หรือไม่งั้นมันก็คงจะเป็นเรื่องด่วน 

“อืม ไปคอนโด” สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจไปตามคำขอของเธอ 

“ครับนาย” 

@คอนโด

ฟึ่บ~

เสียงผ้าเช็ดปากถูกวางลงไปบนโต๊ะอาหาร ธารินทร์เหลือบสายตาไปมองฟ้ารดา ก่อนจะเอ่ยถามหญิงสาวขึ้นมาอีกครั้ง ถึงสิ่งที่เธอต้องการพูดกับเขาจริงๆในวันนี้ 

”ฉันอิ่มแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องพูด“ เขาออกคำสั่ง เพราะไม่อยากเสียเวลาในความเงียบไปมากกว่านี้

ฝ่ายฟ้ารดาได้ยินแบบนั้นก็รีบรวบช้อน เธอส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะหลบสายตาแกร่งคู่นั้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะเอ่ยสิ่งที่ตัวเองต้องการพูดออกไปอย่างชัดเจน หลังจากที่นั่งทำใจอยู่นาน 

คงถึงเวลาแล้ว....

”ที่ผ่านมาฉันต้องขอบคุณคุณมากนะคะที่คอยช่วยเหลือผู้หญิงที่ไม่มีทางไปอย่างฉันมาโดยตลอด“ 

“ถ้าชีวิตฟ้าไม่เจอคุณ ฟ้าก็คงถูกเอาตัวไปขายเพื่อใช้หนี้ คงไม่ได้มีชีวิตที่สุขสบายอย่างทุกวันนี้“

”ต้องการจะพูดอะไร?” ชายหนุ่มตั้งคำถาม 

ท่าทางของฟ้ารดามันดูแปลกไป จนร่างสูงขมวดคิ้วชนกันยุ่ง เธอไม่เคยพูดอะไรแบบนี้มาก่อน ทำไมเขาจะไม่รับรู้ถึงความผิดปกตินั้น 

”ฟ้าอยากยุติข้อตกลงของเราค่ะ“ 

”.......“ 

ประโยคนั้นที่หญิงสาวตัดสินใจพูดออกมา ทำให้ห้องทั้งห้องเงียบสนิท ธารินทร์ใช้เวลาประมวลผลอยู่สักพัก ก่อนจะเริ่มเข้าใจ ว่าตัวเองไม่ได้ยินผิดไป 

ดวงตากลมโตคู่นั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจในสิ่งที่พูดออกมา จู่ๆเขาก็หวนไปนึกถึงใบหน้าของผู้หญิงที่เขาเจอที่โรงพยาบาลเมื่อตอนบ่ายวันนี้ ที่แท้ผู้หญิงคนนั้นก็มีลักษณะที่คล้ายคลึงกับฟ้ารดานี่เอง มิน่าล่ะ เขาถึงได้รู้สึกสนใจในตัวเธอ 

”หมายความว่ายังไง?“ 

“เมื่อเดือนก่อน ฟ้าบังเอิญไปเจอผู้ชายคนหนึ่งที่วัดที่ฟ้าไปทำบุญค่ะ” 

“เราคุยกันถูกคอมาก เขาก็เลยชวนฟ้าไปทานข้าวหลังจากนั้นเราสองคนก็แลกช่องทางการติดต่อกัน ตอนนี้ฟ้าคิดว่างฟ้าตกหลุมรักผู้ชายคนนั้นค่ะ”

“นั่นเป็นเหตุผลที่ฟ้าตัดสินใจบอกคุณธามในวันนี้ ฟ้าไม่ได้อยากให้คุณธามคิดว่าฟ้าลืมบุญคุณของคุณ แต่คุณธามก็รู้ใช่ไหมคะ” 

“คุณบอกฟ้ามาโดยตลอดว่าเรื่องของเรามันเป็นไปมากกว่านี้ไม่ได้ และคุณธามก็ให้อิสระฟ้าเต็มที่ถ้าฟ้าอยากคุยกับผู้ชายคนอื่น” 

“........” 

มาเฟียหนุ่มยังคงนั่งอึ้งไปกับสิ่งที่ได้ยิน แวบแรกแววตาของเขามีความสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาแข็งกระด้างปกติ ที่ธารินทร์พูดอะไรไม่ออก เพราะทุกสิ่งที่ฟ้ารดาพูดออกมานั้นเป็นความจริง 

เขาไม่เคยห้าม เรื่องที่เธอจะไปสานสัมพันธ์กับชายหนุ่มคนอื่น หากเธอรักผู้ชายคนนั้นและคนๆนั้นรักเธอกลับจริงๆ แต่สิ่งที่มาเฟียหนุ่มไม่คาดคิดก็คือ....เธอกำลังจะไปจากเขา ในขณะที่เขายังไม่ทันตั้งตัว ก่อนหน้านี้มันไม่มีสัญญาณอะไรเลย 

แม้จะไม่ได้รู้สึกรัก.....ในตัวของผู้หญิงคนนี้ แต่ธารินทร์ก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าความสัมพันธ์ของเขากับเธอมันมีความผูกพันธ์บางอย่างซ่อนอยู่ 

เขาเคยชินกับการมีเธอคอยดูแล คอยปรนนิบัต ฟ้ารดาเป็นผู้หญิงอ่อนหวาน ยิ้มง่าย นิสัยและจิตใจดี เธอทำทุกอย่างตามที่เขาสั่งอย่างไม่มีอิดออด เธอทำอาหารเก่ง ทำงานบ้านและไม่เคยอยู่เฉยๆ นั่นคือสิ่งที่ธารินทร์รู้ 

แต่ความจริงก็คือ....เขาไม่อาจ สร้างความสัมพันธ์ที่มากกว่านั้นกับเธอได้ เพราะคนอย่างธารินทร์ ไม่เคยมีหัวใจ ผู้หญิงหลายคนที่เคยใกล้ชิดกับเขามักรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไร้หัวใจแค่ไหน 

ทุกครั้งที่หญิงสาวพวกนั้นรู้สึกมากกว่า ร่างสูงจะปล่อยให้พวกเธอจมอยู่กับความรู้สึกอ่อนไหวนั้นอยู่คนเดียว เขาไม่เคยยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ ปลอบโยน หรือแสดงความรักต่อใคร อาจเพราะเขาไม่เคยรักใครจริงๆเลยในชีวิต 

กำแพงในใจของผู้ชายเย็นชาคนนี้ แข็งแรงเกินไป นับตั้งแต่วันที่แม่ของเขาตาย พ่อของเขาแต่งงานกับเมียใหม่ ความรักในใจของธารินทร์ก็ตายไปพร้อมกับแม่ บุคคลเดียวที่เคยมอบความรักที่แท้จริงให้แก่เขา เพราะฉนั้นสิ่งเดียวที่ร่างสูงอยากจะทำเพื่อตอบแทนมารดาที่ล่วงลับไปแล้ว ก็คือการจับคนชั่วที่ฆ่าแม่ของเขาเข้าคุกไปซะ!

“อยากไปก็ไป“ เขากล่าวออกไปอย่างเฉยชา 

ไม่ยอมแสดงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองออกไปให้ใครเห็นง่ายๆ แม้เขาจะรู้สึกใจหาย แต่นั่นมันก็ไม่สำคัญ เมื่ออีกคนอยากจะไป 

ฟ้ารดาได้ยินคำตอบก็ได้แต่เผยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มของหญิงสาว คราวนี้ไม่ได้ดูสดใส แต่มันดูเหมือนคนที่ยิ้มเพราะเดาถูก ว่าอีกฝ่ายจะต้องตอบกลับมาแบบนี้

”คำตอบ สมเป็นคุณดีนะคะ” 

แม้ความรักที่เคยมีให้เขาจะถูกซ่อนเอาไว้ส่วนลึกในหัวใจ แต่ฟ้ารดาก็ตัดสินใจแล้ว ว่าเธอไม่อยากทนอยู่ในสถานะนางบำเรอของธารินทร์อีกต่อไป 

ในอดีต เคยมีช่วงหนึ่งที่เธอตกหลุมรักธารินทร์จริงๆ จนแอบเผลอเข้าข้างตัวเองว่าเขาเองก็อาจจะคิดเหมือนกัน แต่พอได้เห็นความจริง ว่าธารินทร์นั้นรักใครไม่เป็น ฟ้ารดาก็จมอยู่กับความเจ็บปวดอยู่พักใหญ่ แต่ด้วยความที่เธอก็เข้าใจถึงสถานะของตัวเองดี จึงได้แต่เก็บความหวัง ที่จะได้เป็นคนรักของเขาทิ้งไปแบบเงียบๆ 

และเวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงวันนี้ วันที่เธอเจอใครอีกคน ที่รักเธอ ในแบบที่เธอต้องการ ฟ้ารดาจึงไม่ลังเลที่จะเลือกความรักนั้นให้กับตัวเอง แม้อีกนัยหนึ่งเธอจะดูกลายเป็นคนที่ทรยศเขาก็ตาม

“เธอรู้ใช่ไหมว่าต้องย้ายออก“ 

คำพูดไร้อารมณ์ทำให้หัวใจที่เกือบแห้งสนิทของหญิงสาวรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาอยู่ไม่น้อย ถ้อยคำห่างเหินพวกนั้น ช่างตอกย้ำได้ดีเหลือเกิน ว่าธารินทร์ไม่เคยรู้สึกอะไรกับเธอจริงๆ 

บาดแผลที่หายดีแล้ว จึงเริ่มปริขึ้นมาใหม่ เขาไม่คิดแม้แต่จะรั้งเธอเอาไว้ด้วยซ้ำ 

”ค่ะ ฉันรู้ดีค่ะคุณธาม“ 

”ฉันขอเวลาสองวัน แล้วคุณจะไม่ได้เห็นฉันอยู่ที่นี่อีก“ 

เธอก้มหน้าให้เขาก่อนจะเอ่ยตอบ สองมือกุมกันเอาไว้แน่น ไม่อย่างให้เขาเห็นแววตาที่สั่นไหวของตัวเอง

ธารินทร์ปรายตามองร่างสวยที่เคยเป็นของตัวเองเพียงเล็กน้อย เขาขยับสูทให้เข้าที่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเอ่ยคำลาแบบสั้นที่สุดออกไป

”โชคดี“ 

ตึก 

ตึก 

ตึก

“โชคดีนะคะคุณธาม”