ตอนที่ 3. ฉันจะมารับ

ด้านนอก 

หลังจากโดนขอให้ออกมาข้างนอก หญิงสาวก็ได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่หน้าห้องของหมอชวินทร์ โดยมีฝั่งตรงข้ามเป็นลีโอ ที่นั่งจับจ้องเธออยู่อย่างไม่วางตา

“คุณ....ชื่ออะไรครับ” นั่นเป็นประโยคแรกที่เขาตัดสินใจพูดกับเธอ 

“คือ....ฉัน” 

ร่างเพรียวอึกอัก เม้มปากแน่น เธอไม่รู้ชื่อตัวเอง จึงไม่รู้จะตอบกลับหรืออธิบายให้อีกคนเข้าใจว่าอย่างไรดี อีกทั้งเธอกำลังรู้สึกกังวล เธอไม่รู้ว่าหมอชวินทร์และธารินทร์กำลังคุยอะไรกันอยู่ข้างในนั้น 

แกร๊ก~

ไม่ทันที่จะได้พูดคุยอะไรกันต่อ เสียงประตูห้องทำงานของหมอชวินทร์ก็ถูกเปิดออกมา พร้อมกับสีหน้าที่ยังคงไร้อารมณ์ใดๆของธารินทร์ ดวงตาคมเหลือบลงไปมองคนที่ลุกขึ้นยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่หมอชวินทร์จะเดินตามออกมาติดๆ

“ตกลงคุณจะช่วยฉันไหมคะ“

เพราะทุกคนเอาแต่เงียบ คนที่ใจร้อนอย่างเธอถึงได้โพล่งถามออกไป หญิงสาวไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว 

“แน่ใจแล้วจริงๆเหรอ ว่าอยากไปอยู่กับฉัน?” ธารินทร์ถามย้ำให้แน่ใจ 

“ค่ะ ฉันไม่อยากอุดอู้อยู่ที่นี่ อยู่ไปความทรงจำของฉันก็คงไม่กลับมาง่ายๆหรอก” 

“ใช่ไหมคะคุณหมอ” เธอหันไปถามชวินทร์ 

การที่ต้องทนอยู่ที่นี่แบบไร้จุดหมาย ทำให้เธอยิ่งรู้สึกเครียดและกังวล เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เธอถึงจะจำตัวเองได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ความทรงจำจะกลับมา อย่างน้อยๆเธอก็อยากออกไปใช้ชีวิต ไปสูดอากาศภายนอก ไม่ใช่ต้องทนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยม ที่มีพยาบาลชุดขาวคอยนั่งเฝ้าทั้งวัน 

“แต่เธอไม่รู้จักฉัน จะแน่ใจได้ยังไงว่าอยู่กับฉันแล้วจะปลอดภัย” เสียงเข้มเอ่ยถามออกไปอย่างอยากรู้ ว่าแท้จริงแล้วเธอกล้าเสี่ยงมากแค่ไหน 

ที่ว่าต้องการให้เขาช่วยแล้วจะไปอยู่กับเขา เป็นคนของเขา ในขณะที่เธอยังไม่ทันรู้จักชื่อของเขาเสียด้วยซ้ำ

คำถามนั้นทำให้เจ้าของแก้มเนียนใสชะงักไปชั่วขณะ มันก็จริงอย่างที่เขาพูด แต่ตอนนี้ใช่ว่าในชีวิตของเธอจะมีทางเลือกมากนัก อย่างน้อยๆคนตรงหน้าก็ทำให้หัวใจของเธอรู้สึกปลอดภัยมากกว่าพยาบาลคนนั้นที่วิ่งไล่จับเธอเมื่อตอนบ่าย แถมทุกครั้งที่จ้องมายังเธอ พยาบาลคนนั้นยังชอบทำสีหน้าราวกับว่าเธอเป็นนักโทษอีกด้วย 

”ฉันแน่ใจค่ะ ฉันสัมผัสได้ว่าคุณเป็นคนดี“ 

“หึ งั้นเหรอ” มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเป็นครั้งแรก 

สีหน้าซื่อตาใสของคนตรงหน้า ทำให้บุคคลยิ้มอยากอย่างเขา หัวเราะออกมาได้มากกว่าเคย เพราะความมั่นใจที่หญิงสาวส่งออกมาว่าเขาเป็นคนดี มันช่างแตกต่างจากตัวตนของเขาอย่างสิ้นเชิง ธารินทร์รู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนดี แต่หน้าแปลกที่คนตรงหน้ากลับมองเห็นความดีในตัวของเขาได้ 

ลีโอยืนจับตามองภาพนั้นไม่วางตา ท่าทาง สายตาของเจ้านายที่มองไปยังผู้หญิงตรงหน้า ทำให้ลีโอยิ่งมั่นใจว่าธารินทร์กำลังรู้สึกสนใจผู้หญิงปริศนาคนนี้อยู่แน่ๆ น้อยคนนักที่จะทำให้มาเฟียหนุ่มผู้มาดขรึมอย่างธารินทร์ยิ้มออกได้ คนล่าสุดที่เขาเห็น....ก็คือฟ้ารดา คู่นอนของเจ้านายหนุ่มที่ยังมีความสัมพันธ์อยู่ด้วย ณ ขณะนี้ 

“ถ้าเธออยากให้ฉันช่วย ฉันก็จะช่วย“ 

”แต่ควรรู้ไว้อย่างหนึ่งว่าคนอย่างฉันไม่เคยช่วยเหลือใครฟรีๆ“ 

ถ้อยคำนั้นแฝงไปด้วยสีหน้าร้ายกาจ โดยที่หญิงสาวไม่ทันสังเกตุเห็น เธอพยักหน้าตอบรับเขาอย่างมั่นใจ ถึงอย่างไรเธอก็คิดดีแล้วว่าไม่อยากเสียเวลาใช้ชีวิตอยู่ที่โรงพยาบาลนี้อีกต่อไป 

“ค่ะ ฉันเข้าใจ ถ้าคุณมีงานอะไรที่พอให้ฉันทำได้ ฉันยินดีค่ะ” 

เธอตอบกลับด้วยถ้อยคำจริงใจ เธอเองก็ไม่ได้อยากให้ใครมาช่วยเหลือตัวเองฟรีๆอยู่แล้ว  

เมื่อทุกอย่างถูกตกลงกันจนเข้าใจแล้ว ธารินทร์จึงหันไปมองหน้าชวินทร์ที่ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นด้วยที่คนตัวเล็กจะทำแบบนั้น แต่เขาก็ขัดอะไรไม่ได้ เพราะเขาเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำลายการตัดสินใจของหญิงสาว 

เขามีหน้าที่เพียงรักษาเธอเท่านั้น 

“อีกสามวัน ฉันจะมารับ” 

“ในระหว่างนี้ก็รักษาตัวตามที่หมอบอกไปก่อน” 

สายตาคมเลื่อนมาจับจ้องยังใบหน้าสวยรูปไข่อีมอยากลองรักษาหญิงสาวโดยการสแกนสมองของเธออย่างละเอียดอีกครั้งดูก่อน ถ้าหลังจากนั้นการตัดสินใจของเธอไม่มีการเปลี่ยนแปลง เขาจะยอมปล่อยให้คนไข้ของตัวเองออกไปจากโรงพยาบาลโดยที่ความทรงจำยังไม่กลับมา 

หัวใจดวงเล็กเต้นแรงขึ้นมาอย่างดีใจ รอยยิ้มสดใสผุดขึ้นมาบนใบหน้า สองเมือเล็กเอื้อมไปจับแขนแกร่งเบาๆก่อนจะเขย่าไปมาอย่างหลงลืมตัว 

“คุณพูดจริงนะคะ! สัญญาแล้วห้ามคืนคำนะ!” 

“ฉันไม่ใช่คนไม่รักษาคำพูด” ธารินทร์ตอบกลับ ก่อนจะใช้สายตานิ่งมองไปยังมือเล็กที่จับเขาไม่ยอมปล่อย 

หญิงสาวที่เห็นว่าตนเองกำลังเผลอดีใจมากเกินไป จึงค่อยๆชะงัก ปล่อนลำแขนแกร่งออกไปอย่างแผ่วเบา แต่ถึงแบบนั้นรอยยิ้มก็ยังไม่หายไปจากใบหน้า 

“ค่ะ ฉันจะทำตามที่คุณหมอบอกทุกอย่าง” 

เมื่อได้รับคำตอบที่พึงพอใจทุกฝ่าย ธารินทร์จึงหันไปพยักหน้าให้ลีโอ ตอนนี้ถึงเวลาที่เขาต้องกลับที่พักแล้ว เขาเสียเวลาอยู่ที่นี่นานเกินกว่าที่ตัวเองคิดเอาไว้ 

“พวกเราต้องกลับแล้ว อีกสามวันเจอกันนะครับ” 

ลีโอเป็นฝ่ายบอกลาเธอแทนมาเฟียหนุ่ม เพราะหน้าที่นี้มันเป็นของเขา พวกเขาไม่ต้องการคำตอบกลับ หรือคำพูดบอกลาเพิ่มเติม เมื่อประโยคนั้นจบลง ร่างสูงของธารินทร์ก็สาวเท้าเดินออกไปจากที่นี่เงียบๆ โดนมีลีโอเดินตามประกบหลัง ท่ามกลางสายตาของหมอชวินทร์ที่มองไปยังคนตัวเล็กไม่วางตา 

“คุณ....แน่ใจแล้วเหรอครับว่าอยากจะไปอยู่กับผู้ชายคนนั้นจริงๆ” 

ชวินทร์หันมาถามคนไข้ของตัวเองในเวลาเสี้ยววินาที เขาอยากถามอีกครั้งให้มั่นใจ ว่าเธออยากจะทำแบบนั้นจริงๆใช่ไหม ถึงแม้ว่าจะรู้คำตอบนั้นอยู่เต็มอกแล้งก็ตาม 

จริงอยู่ว่าผู้ชายคนนั้นใช้นามสกุลของคนที่เขารู้จัก แต่ก็ใช่ว่าจะการันตีได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผู้ชายคนนั้นจะดูแลเธอได้จริงๆ

”ค่ะคุณหมอ เขาเป็นคนที่รับฟังความรู้สึกของฉันจริงๆนี่คะ“ เธอยิ้มตอบ 

หลังจากฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลแห่งนี้ เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองถูกรับฟัง จนกระทั่งวันนี้ ในตอนที่วิ่งชนเข้ากับอกแกร่งอันนั้น สีหน้าเฉยชาที่ตั้งใจรับฟังความรู้สึกของเธอ ทำให้หญิงสาวไว้ใจเขาได้อย่างง่ายๆ อย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจเต็มที่เหมือนกันว่าทำไม