ใจที่มอดไหม้

“คุณนายคะ เอาหนังสือหย่าในตู้เซฟมาให้แล้วค่ะ”

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า เลขายื่นหนังสือหย่าให้สวี่ลู่ภายในร้านอาหารตะวันตก

เมื่อห้าปีก่อนในวันที่ประธานฟู่และคุณนายจดทะเบียนสมรสกัน

ประธานฟู่ตั้งใจร่างหนังสือหย่าพร้อมเซ็นชื่อกำกับไว้และเก็บเข้าตู้เซฟเพื่อแสดงความจริงใจ

หากเขานอกใจ คุณนายก็เซ็นชื่อหย่าได้ทุกเมื่อ

สวี่ลู่เซ็นชื่อลงไปอย่างรวดเร็ว

เธอมองไปยังที่นั่งอันว่างเปล่าฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าหม่นหมอง

“เอาหนังสือหย่านี้ไปให้ทนายหลี่ แล้วค่อยไปจองโรงแรม เตรียมสถานที่จัดงานแต่งงานล่วงหน้าให้เรียบร้อย”

เลขาชะงักไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยหยั่งเชิง

“ชื่อของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะให้เขียนชื่อของใครคะ”

“เขียนชื่อฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์”

เลขาเงียบไปหลายวินาที

เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์คือรักแรกของประธานฟู่

เธอถามต่อไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“คุณนายจะให้จัดงานแต่งงานขึ้นในอีกกี่วันคะ”

สวี่ลู่ค่อย ๆ หันไปมองนอกหน้าต่าง

ในที่สุดดอกไม้ไฟสีฟ้าที่จุดต่อเนื่องมานานหนึ่งชั่วโมงก็มอดดับลง สุดท้ายก็ทิ้งข้อความบรรทัดหนึ่งไว้กลางอากาศ

“ฟู่เซิน&สวี่ลู่ สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า”

สวี่ลู่ดึงสายตากลับมาแล้วเม้มริมฝีปาก

“จัดงานแต่งงานในอีกเจ็ดวันข้างหน้า แล้ววันนั้นช่วยจองตั๋วเครื่องบินไปนอร์เวย์ให้ฉันด้วยหนึ่งใบ”

“นอร์เวย์เหรอคะ” เลขาตกตะลึงไปหลายวินาที ก่อนเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมด้วยความลังเล “คุณนายลองพิจารณาดูอีกทีดีไหมคะ”

ความจริงแล้วในวันจดทะเบียนสมรสของคุณนายเมื่อห้าปีก่อน นอกจากหนังสือหย่าที่ประธานฟู่เป็นฝ่ายเสนอตัวเซ็นแล้ว

พ่อแม่ของคุณนายที่ตั้งรกรากอยู่ในนอร์เวย์ไม่ได้เรียกร้องค่าสินสอดหลักสิบล้านจากประธานฟู่ เพียงแต่ให้ประธานฟู่เซ็นสัญญาก่อนแต่งงานฉบับหนึ่ง

หากคุณนายต้องเสียใจเพราะชีวิตคู่และเดินทางกลับบ้านเกิดเพียงลำพัง ประธานฟู่จะไม่มีสิทธิ์ก้าวเท้าเหยียบเข้าไปในนอร์เวย์แม้แต่ครึ่งก้าวไปตลอดชีวิต

ถึงเวลานั้นประธานฟู่จะไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะขอคืนดี

“ไม่คิดแล้วละ”

สวี่ลู่ส่ายหน้า

อีกเจ็ดวันข้างหน้าตรงกับวันเกิดของเธอพอดี

เธอจะบินจากฟู่เซินไปนอร์เวย์ และให้คนจัดงานแต่งงานให้เขากับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์เพื่อทำให้พวกเขาได้สมหวัง

หลังจากที่เลขาเดินออกไป จู่ ๆ โทรศัพท์ของสวี่ลู่ก็สั่นเตือนขึ้นมา

ข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

เป็นฟู่เซินที่ใช้บัญชีเวยปั๋วของบริษัทโพสต์ภาพดอกไม้ไฟสีฟ้าที่กำลังเบ่งบานอย่างเอิกเกริกพร้อมกับแท็กหาเธอ

“ที่รัก สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า รักคุณตลอดไปนะ”

โพสต์นี้ถูกเผยแพร่ออกไปไม่ถึงหนึ่งนาที ยอดคอมเมนต์ก็พุ่งสูงถึง 999+

“อิจฉา ๆ ฉันก็ว่าอยู่ทำไมคืนนี้เมืองหลินเฉิงถึงจุดดอกไม้ไฟสีฟ้านานตั้งหนึ่งชั่วโมง ที่แท้ประธานฟู่ก็เป็นคนจุดให้คุณนายนี่เอง”

“แต่งงานกันมาห้าปี ประธานฟู่ก็ยังแสดงความรักอย่างเปิดเผยแบบนี้ทุกปีเลย”

“ฉันได้ยินมาว่าตอนประธานฟู่ผ่าตัดแบบดมยาสลบแล้วกลับมาที่ห้องพักฟื้นเมื่อปีก่อน เขายังไม่ทันได้สติเต็มที่ เห็นคุณนายแบบเบลอ ๆ ประโยคแรกที่พูดก็คือกระเพาะของคุณไม่ค่อยดี ตอนเที่ยงกินข้าวตรงเวลาไหม เฮ้อ ตอนนั้นทำเอาพยาบาลซาบซึ้งจนร้องไห้กันหมดเลย”

ท่ามกลางคอมเมนต์มากมาย ฟู่เซินได้ตอบกลับคอมเมนต์นี้ว่า:

“ลู่ลู่เป็นภรรยาของผม การรักเธอ ตามใจเธอ และปกป้องเธอให้ราบรื่นปลอดภัยไปตลอดชีวิตคือความรับผิดชอบของผมในฐานะสามีครับ”

ชั่วพริบตาเดียวใต้คอมเมนต์นี้ก็เต็มไปด้วยเสียงโอดครวญแห่งความอิจฉา

ส่วนสวี่ลู่ซึ่งเป็นเป้าหมายของความอิจฉา ในเวลานี้กลับกำลังมองไปยังที่นั่งอันว่างเปล่าฝั่งตรงข้ามด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

จริง ๆ เธอกับฟู่เซินเคยมีความรักให้แก่กัน

พวกเขาไม่เคยทะเลาะกันเลยตลอดเจ็ดปีที่คบหากันมา

ฟู่เซินมอบทั้งเงินทอง สถานะ และความรักทั้งหมดให้แก่เธอตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา

ทว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อน คืนที่ฟู่เซินเดินทางไปทำงานต่างเมือง เธอกลับพบว่าฟู่เซินแอบปันใจให้คนอื่นมาตั้งนานแล้ว

คืนนั้นฟู่เซินส่งข้อความเสียงมาข้อความหนึ่ง

ทว่าตอนที่เธอกดฟังกลับมีเสียงผู้หญิงแปลกหน้าดังออกมาจากลำโพง

“ฉันกลับประเทศมาได้หกเดือน แค่ฉันกระดิกนิ้วเรียก เขาก็มาติดเบ็ดแล้ว”

“คืนนี้เขาเตรียมดอกไม้ไฟสีฟ้าไว้ให้ฉัน แต่ฉันไม่ชอบสีฟ้า เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง ฉันเลยยกให้เธอเอาไว้จุดฉลองในวันครบรอบแต่งงาน”

ตอนนั้นเธอยังไม่รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร

กระทั่งในงานเลี้ยงเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ฟู่เซินเดินเข้ามาในห้องอาหารส่วนตัวพร้อมกับผู้หญิงคนนี้

ฟู่เซินแนะนำกับเธอว่าเป็นญาติห่าง ๆ เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา

เซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์ทักทายเธอด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าเล็กอันงดงาม

“ไฮ กลับประเทศมาหกเดือนกว่า ในที่สุดก็ได้เจอพี่สะใภ้สักที”

น้ำเสียงออดอ้อนอันคุ้นเคยของหญิงสาวทำให้สวี่ลู่สมองขาวโพลนไปหมด

หลังจากนั้นเธอทนอยู่ต่อไม่ไหวจึงขอตัวกลับก่อน และเธอก็ได้รับข้อความจากคนแปลกหน้าเมื่อฟู่เซินกลับมาถึงบ้านในตอนกลางดึก

“ดาดฟ้าคืนนี้เร้าใจเกินไปหน่อย ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลยทิ้งรอยข่วนไว้บนตัวคุณพี่แฟนเก่าเต็มไปหมดเลย”

“พูดตามตรงนะ คุณพี่แฟนเก่าของฉันก็ยังดุดันเหมือนเดิม เอวพริ้วยังกับมอเตอร์ไฟฟ้า”

สวี่ลู่มองฟู่เซินล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยความเมา ชายหนุ่มปลดกระดุมออกสองเม็ด มีรอยข่วนเต็มแผงอก

และเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมอยู่ก็คือเสื้อคู่รักของผู้ชายที่เธอสั่งทำพิเศษเมื่อวันครบรอบแต่งงานปีที่แล้ว

บนปกเสื้อมีคำย่อของคำว่าสามีที่เธอปักด้วยมือของตัวเองว่า ‘Husband’

คืนนั้นตอนที่ฟู่เซินได้รับเสื้อเชิ้ต เขาจับมือของเธอและให้สัญญากับเธอด้วยความซาบซึ้งใจว่า

“ลู่ลู่ วันหลังถ้าผมใส่เสื้อเชิ้ตที่คุณให้ตัวนี้ ผมจะเตือนตัวเองให้อยู่ห่างจากผู้หญิงคนอื่นเข้าไว้ ผมจะรักษาความบริสุทธิ์เพื่อคุณ”

ทว่าตอนนี้กลับมีรอยประทับริมฝีปากสีแดงสดเพิ่มขึ้นมาบนตัวอักษรภาษาอังกฤษคำนี้

กระทั่งถึงวันนี้ที่เธอและฟู่เซินฉลองวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าด้วยกัน

เธอมาถึงร้านอาหารตะวันตกก่อน และเธอก็ได้รับสายโทรศัพท์จากฟู่เซินหลังจากผ่านไปห้านาที

เขาบอกว่ากำลังเตรียมเซอร์ไพรส์ให้เธออยู่จึงตามไปกินดินเนอร์ใต้แสงเทียนกับเธอไม่ทัน ให้เธอดูดอกไม้ไฟคนเดียวไปก่อน

ฟู่เซินพูดจบก็วางสายไป จากนั้นอีกสองนาทีต่อมาเธอก็ได้รับภาพถ่ายที่เขาส่งมาทางวีแชต

เมื่อกดเปิดดูแล้วพบว่าเขากำลังดินเนอร์ใต้แสงเทียนกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์

ซึ่งเต็มไปด้วยดอกไม้สดและไวน์แดงอันแสนโรแมนติกแบบสุด ๆ

โพสต์เวยปั๋วแสดงความรักโพสต์นี้ ฟู่เซินน่าจะโพสต์ตอนนอนอยู่ในอ้อมกอดของเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์สินะ