บทที่ 1.7

ถานชิงหรูหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ร่างใหญ่ที่กระทั้นเอวสอบตามจังหวะที่เขาบีบให้นางเลื่อนรูดปลายนิ้ว ทำให้นางหวาดหวั่นว่าเขาอาจโจนจ้วงเข้าหานางเมื่อใดก็ได้

เพียงแต่...เขาไม่ได้ทำ เพียงปลดปล่อยอย่างท่วมท้นกลางฝ่ามือน้อยที่บัดนี้เปรอะเปื้อนเปียกชุ่ม

จุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง นางลืมตาขึ้นเมื่อร่างใหญ่ผละไป เขาก้มลงอุ้มนางขึ้นเดินเข้าไปด้านในถ้ำน้ำพุ จุ่มล้างมือเปียกชุ่มให้นาง ก่อนพากลับมาวางลงยังผืนหญ้า

ลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังที่กำลังถอดเสื้อ หญิงสาวถอดกรูดยกสองขาขึ้นกอด กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เพิ่งจบลงนั้นจะเป็นเพียงการเริ่มต้น หากแต่เขาเพียงโยนเสื้อเก่าๆ สีซีดที่เขาสวมติดตัวมาให้ก่อนเดินหายออกไป

ถานชิงหรูมองเสื้อตัวนั้นของเขาก่อนก้มลงมองตัวเอง กระทั่งเศษชิ้นส่วนของชุดเจ้าสาวขาดวิ่น ทำให้นางเข้าใจการกระทำของเขา

ถึงอย่างนั้นนางก็รังเกียจเกินกว่าจะสวมมัน เพียงเลือกหยิบเสื้อผ้าขาดวิ่นนั้นมาสวมปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำ

ร่างกายบอบช้ำอ่อนล้าจนไม่อยากขยับ หญิงสาวลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นช่วงสายของวันต่อมา รอบกายเงียบงันนอกจากเสียงน้ำพุซึ่งลู่ลงชั้นแล้วชั้นเล่า ก็ไม่มีเสียงของผู้อื่นอีก

มองดูโซ่ที่ยังคงอยู่ที่ข้อเท้า ถานชิงหรูเม้มปากขอบตาร้อนผ่าว ความคิดล้วนมืดมนไม่อาจหาทางออกให้กับเหตุการณ์ตรงหน้า

ลำคอแห้งผากจนหญิงสาวยากที่จะกลืนน้ำลาย นางมองไปรอบๆ ก่อนตัดสินใจลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปยังถ้ำน้ำพุ ดวงตาสะดุดเข้ากับกรงขนาดเล็กที่วางอยู่มุมด้านใน กระต่ายตัวน้อยกำลังเคี้ยวหญ้ามองนางเขม็ง ขาของมันมีเศษผ้าพันอยู่ทั้งยังมีคราบเลือด...

หญิงสาวขมวดคิ้วเมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ จึงพบว่ามีเศษสมุนไพรห้ามเลือดตกกระจายอยู่รอบกรง หนึ่งในนั้นดูเหมือนมีสมุนไพรที่นางรู้จักรวมอยู่ด้วย สมุนไพรที่ใช้สำหรับขับพิษงู...

ไม่รู้เพราะอะไรนางจึงนึกถึงรสคาวของเลือดในอุ้งปากของปิศาจดวงตาแดงก่ำตนนั้น “ไม่เป็นไปไม่ได้ ข้าไม่อาจมองเจ้าปิศาจตนนั้นในแง่ดีเกินไป” นางพึมพำบอกตัวเอง

ถึงอย่างนั้นเมื่อเวลาผ่านไปอีกหลายวัน กรงสัตว์ในถ้ำน้ำพุก็เพิ่มจำนวนขึ้น สัตว์ป่าขนาดที่ใหญ่ขึ้นแต่ยังคงเป็นขนาดที่มนุษย์ผู้หนึ่งสามารถอุ้มมันขึ้นมาที่สูง กระทั่งเมื่อมันหายดีก็จะถูกพากลับลงไป หลงเหลือเอาไว้เพียงกรงเปล่า

แต่บางตัวกลับไม่โชคดีถึงเพียงนั้น...

มองแผ่นหลังเศร้าสร้อยของบุรุษประหลาด ถานชิงหรูได้แต่สงสัยแต่ไม่กล้าคิดว่าเขาที่เป็นปิศาจร้ายจะอ่อนไหวกับแค่การตายของสัตว์ตัวน้อยๆ อย่างกระต่ายขนฟูสีเทา

วันเวลาผ่านไปช้าๆ หญิงสาวสิ้นหวังจนท้อแท้ นางถูกล่ามโซ่ขังเอาไว้บนถ้ำน้ำพุเหนือผาสูง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องล่าง ไม่รู้ว่าบุรุษประหลาดที่จับนางมาแท้ที่จริงเป็นผู้ใด เป็นปิศาจจริงหรือไม่ เพราะจากการสังเกตการณ์กระทำของเขา เขาเองก็ดูคล้ายไม่ต่างจากมนุษย์

เขากินอย่างมนุษย์ ปลาที่เขานำกลับมาล้วนย่างจนสุก ที่จริงนางไม่เคยเห็นเขากินเนื้ออย่างอื่นนอกจากปลา ผลไม้ป่าหรือผักบางชนิด

เขาดื่มน้ำสะอาดในน้ำพุชั้นบนสุด แม้ไม่อาบน้ำแต่เขารู้ว่านางต้องอาบและเปลี่ยนชุด ดังนั้นจึงนำชุดมาให้นางหลายชุด และดูเหมือนชุดเหล่านั้นเป็นชุดที่ผ่านการซักมาแล้ว

ดูเหมือน...เขาคงขโมยมาจากชาวบ้านด้านล่าง

สามวันแล้วที่เขานอนกกกอดนาง แต่ไม่มีอะไรเกินไปมากกว่านั้น เขาไม่ได้พยายามล่วงเกินนางเช่นวันนั้นอีก ทุกคืนนางดิ้นรนขัดขืนจนสิ้นเรี่ยวแรง แต่เขาก็ยังนอนกอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน ไม่พูดจาไม่ส่งเสียง ไม่สื่อสาร

บาดแผลกลางอกของถานชิงหรูแทบจะหายดีแล้ว สมุนไพรกลิ่นฉุนที่เขาบังคับโปะลงบนปากแผล นางไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่เห็นชัดว่ามันได้ผลดีเยี่ยม เพียงแต่แผลเหล่านี้ยังคงทิ้งแผลเป็นบนร่างของนาง เช่นกันกับแผลในใจที่ถูกเขากระทำ

ช่วงบ่ายคล้อยเขาออกไปข้างนอก กระทั่งกลับมาพร้อมกับบางอย่างในอ้อมแขน ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดแดงฉาน แผลที่หน้าอกเด่นชัดเมื่อเขาวางร่างของลูกกวางน้อยเปื้อนเลือดลงบนพื้น