ตอนที่11 ยัยหนูอย่าซน

ช่วงหัวค่ำด้านสองแม่ลูกที่รอนายหัวจอมทัพอยู่ด้านล่างเพื่อจะไปกินเลี้ยงสังสรรค์กับคนงานที่บ้านพักด้านหลัง ไม่นานคนที่พวกเธอรอก็เดินลงมาจากห้อง

"จะไปกันเลยไหม" เสียงทุ้มเอ่ยถาม ไม่ได้เจาะจงว่าถามคนลูกหรือถามคนแม่

"ค่ะ" เป็นคนลูกที่พยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ

จากนั้นทั้งสามก็พากันเดินไปยังบ้านพักคนงาน โดยจอมทัพถือไฟฉายคาดหัวที่ใช้ส่องสำหรับตอนตัดยางที่เขามีติดบ้านเอาไว้อยู่หลายอัน แต่วันนี้กะจะเอามาให้สองแม่ลูกใช้ส่องนำทางกลับหาไม่เจอ จึงได้มาแค่อันเดียวที่เขาถือส่องนำทางให้สองแม่ลูกอยู่

ขณะที่ของขวัญเดินกอดแขนคนเป็นแม่ตามหลังอีกคน สายตาของเธอก็กวาดมองไปทั่วสวนยางที่มืดไปหมดอย่างหวาดระแวง บรรยากาศรอบๆมีเพียงแค่เสียงสัตว์เล็กในยามค่ำคืนที่ส่งเสียงร้องประสานกัน ลมเย็นๆที่พัดผ่านกระทบผิวกายพาให้รู้สึกเย็นยะเยือก ไหนจะเสียงยอดไม้ที่ไหวเอนตามแรงลม ทุกอย่างรวมกันพาให้บรรยากาศดูวังเวงจนเธอขนลุกซู่ แม้จะเห็นแสงไฟจากบ้านพักคนงานอยู่ไม่ไกล แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้บรรยาศตรงที่ที่เดินอยู่น่ากลัวน้อยลงเลย

"แม่ สวนยางตอนกลางคืนน่ากลัวจังเลย ไม่เหมือนตอนกลางวันเลยนะคะ" แม้ปากจะบอกแม่ว่ากลัว แต่สายตาก็ยังคงกวาดมองไปทั่วสวนป่ายางละคนอยากรู้อยากเห็น

"ยัยหนูอย่าซน อย่ามองไปทั่ว เดินตามฉันแล้วก็มองแค่ข้างหน้าก็พอ" เสียงทุ้มพูดขึ้นขณะเจ้าตัวยังคงมองไปด้านหน้า เดินนำสองแม่ลูกต่อไปเรื่อยๆ

"ค่ะ" แม้จะมีคำถามในประโยคที่คนตัวโตตรงหน้าสั่งห้าม แต่ของขวัญก็เลือกที่จะไม่ถามและเชื่อฟังเขา

กระทั่งทั้งสามเดินมาถึงบ้านพักคนงาน คนงานทั้งหมดก็กรูกันมาต้อนรับอย่างดี ด้านจอมทัพก็ไปนั่งสังสรรค์บนแคร่ไม้ไผ่ขนาดใหญ่กับคนงานที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขา อาจจะมีบางคนที่รุ่นพ่อ ส่วนคนงานหนุ่มหรือพวกเด็กหนุ่มก็จะไปนั่งกันเป็นกลุ่มๆแล้วแต่ใครจะสนิทใจนั่งกับใคร คนงานผู้หญิงก็ไม่ต่างกัน ใครจะนั่งกับใครก็เอาที่ตัวเองสะดวกและสบายใจ แต่ทุกวงจะมีเหล้าเบียร์นำทางเสมอ

ด้านเข็มมุกที่มาใหม่เมื่อได้ทำความรู้จักกับคนงานทั้งหมดแล้ว ก็นั่งกันอย่างสนิทใจขึ้นมาในระดับหนึ่ง ส่วนของขวัญที่เมื่อตอนกลางวันได้ทำความรู้จักกับพวกคนงานผู้หญิงแล้วก็ไม่ต้องซักถามอะไรกันเยอะ มาถึงก็นั่งกินอย่างเป็นกันเอง เพราะคนงานที่นี่มีความเป็นกันเองกับเธอมาก เธอจึงสนิทใจได้ง่าย แต่ก็ไม่วายมีพวกเด็กหนุ่มหน้าเดิมกลุ่มเดิมที่เข้ามาแซวเข้ามาเต๊าะ ทว่าเธอก็จำหน้าไม่ได้สักคน โดยมีพวกบรรดาแม่ๆป้าๆน้าๆคอยช่วยกันท่าเหล่าเด็กหนุ่มลูกหลานของตนที่เข้ามาแซวเธอออกไป

...โดยทุกการกระทำและทุกอิริยาบถของของขวัญ ตกอยู่ในสายตาคู่คมของนายหัวจอมทัพทั้งหมด

"ของขวัญไปนั่งกับพวกพี่หม้าย" (ของขวัญไปนั่งกับพวกพี่ไหม) เป็นเสียงของแหวนหญิงสาวที่มีหน้าตาสระสวยพอตัว อายุยี่สิบต้นๆ เป็นลูกหลานของหนึ่งในคนงานที่นี่ แหวนเดินมาชวนของขวัญให้ไปนั่งด้วยกัน เพราะเห็นว่าของขวัญนั่งอยู่กับกลุ่มแม่ๆ น่าจะไม่สนุกเท่ามานั่งกับพวกเธอ

ด้านของขวัญจึงหันมามองแหวนที่ก่อนหน้านี้ได้ทำความรู้จักกันไปแล้ว ก่อนจะหันไปมองแม่ของตนเป็นการขออนุญาตทางสายตา พอเห็นว่าคนเป็นแม่พยักหน้าให้ เธอจึงหันไปพยักหน้าให้แหวนแทนคำตอบ ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นเดินไปกับแหวน ไปนั่งกับกลุ่มหญิงสาวที่ตั้งวงนั่งกันอยู่บนเสื่อ

"ของขวัญกินเหล้าได้หม้าย" (ของขวัญกินเหล้าได้ไหม) แหวนเอ่ยถามเมื่อพาของขวัญมานั่งลงบนเสื่อข้างเธอเรียบร้อยแล้ว

"หนูกินเหล้าไม่เป็นค่ะ"

เมื่อของขวัญกินเหล้าไม่เป็น แหวนก็ไม่ได้เซ้าซี้หรือคะยั้นคะยอ

"งั้นเอาน้ำโค้กนะ" (งั้นเอาน้ำโค้กนะ)

"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบด้วยใบหน้ายิ้มๆ แหวนจึงจัดการรินน้ำโค้กใส่แก้วที่เติมน้ำแข็งไว้แล้วก่อนจะยื่นให้ของขวัญ ของขวัญจึงรับมาดื่มตามปกติ

จากนั้นทุกคนในวงก็นั่งดื่มกันไป พลางพูดคุยกันไม่หยุดปาก ส่วนของขวัญใครถามใครชวนคุยเธอก็คุยตอบไม่หยุดเช่นกัน เพราะตัวเองเป็นคนอัธยาศัยดีและพูดเก่งอยู่แล้ว จนทุกคนในวงต่างพากันเอ็นดูเธอหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งคนที่อายุเท่ากันและน้อยกว่าเธอ ต่างก็พากันเอ็นดูในความน่ารักของเธอ โดยที่ทุกคนในวงกินเหล้ากันหมด ยกเว้นเธอกับก้อยที่อายุน้อยกว่าเธอหนึ่งปี นั่งกินน้ำอัดลมกันอยู่สองคน 

ด้านเข็มมุกที่เริ่มง่วงนอนขึ้นมา เนื่องจากปกติเป็นคนนอนเร็ว ไม่เกินหนึ่งทุ่มเธอก็หลับแล้ว เธอจึงหันไปบอกบัวคนที่มีศักดิ์เป็นน้องสาวหรือลูกสาวของน้องแม่เธอ

"บัวพี่ว่าจะกลับแล้วล่ะ"

"อะไรกันพี่เข็ม เพิ่งมาไม่นานเองนะจะกลับแล้วเหรอ"

"อือ พี่ง่วงแล้ว ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่พี่นอนดึกตลอด มันแปลกที่เลยนอนไม่ค่อยหลับ วันนี้ง่วงเร็วก็อยากเข้านอนแล้ว"

"พี่หันไปดูลูกพี่สิ ยังดูสนุกกับเพื่อนอยู่เลย ถ้าพี่พากลับของขวัญก็อดสนุกน่ะสิ"

เข็มมุกจึงหันไปมองลูกสาวตัวเองตามที่บัวบอกก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ลูกสาวของเธอกำลังนั่งคุยและหัวเราะอยู่กับเพื่อนอย่างสนุกครึกครื้น จนเธอเห็นแล้วก็ไม่อยากขัดความสุขของลูก กระทั่งได้ยินเสียงบัวพูดต่อ เธอจึงหันกลับมามองบัว

"งั้นเอาแบบนี้ไหม พี่เข็มกลับบ้านไปนอนก่อนก็ได้เดี๋ยวฉันไปส่งของขวัญเอง อีกอย่างนายหัวก็อยู่ ตอนมาก็มากับนายหัว ตอนกลับก็ให้ของขวัญกลับกับนายหัวก็ได้หนิ"

เมื่อฟังบัวพูดจบ เข็มมุกก็ชั่งใจคิดอยู่นานสองนาน เพราะเธอไม่ไว้ใจอีกคนถ้าจะให้เขาพาลูกสาวเธอกลับ แต่ถ้าจะให้บัวไปส่งก็เกรงใจบัวที่ต้องเดินกลับไปกลับมาอีก แม้ระยะทางจะไม่ได้ไกลมาก แต่มันก็ไม่ได้ใกล้เสียทีเดียว ยิ่งเดินกลับไปกลับมายามค่ำคืนอีกก็เกรงใจ แต่ถ้าจะให้พาลูกสาวกลับไปกับเธอตอนนี้ก็สงสารลูกที่กำลังสนุกอยู่กับเพื่อน คิดไปคิดมาจนกระทั่งตัดสินใจได้ในที่สุด

"งั้นพี่กลับก่อน แล้วให้ของขวัญกลับพร้อมนายหัวแล้วกัน ยังไงพี่ฝากบัวดูๆของขวัญด้วยนะ"