ตอนที่13 อุ้มเด็กกลับบ้าน

งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา หลังจากทุกคนดื่มสังสรรค์กันจนเต็มที่เต็มเหนี่ยวแล้ว ก็ช่วยกันเก็บของให้เรียบร้อยก่อนจะพากันเข้าบ้านนอน ส่วนคนที่ขยันหน่อยก็พากันไปกรีดยาง แม้จะเมาแต่หากร่างกายยังทำงานไหวพวกเขาเหล่านั้นก็สู้งานไม่ถอย ส่วนใครที่เมาแอ๋จนตัดยางไม่ไหวก็พากันนอนไปตามระเบียบ ส่วนใครที่เป็นวันหยุดพอดีก็สบายตัวไป เพราะจะได้หลับอย่างไม่ต้องห่วงงาน

...ซึ่งคนงานในไร่หรือช้าวบ้านที่นี่มักจะกรีดยางสามเช้าหยุด หรือหมายถึงกรีดยางติดกันสามวันจึงจะหยุดหนึ่งวัน แต่บางที่หรือที่อื่นๆก็อาจจะตัดดองเป็นขี้ยาง ครบอาทิตย์ก็เก็บขี้ยางขาย ซึ่งแต่ละที่ก็จะแตกต่างกันไป ขึ้นอยู่กับความสะดวกว่าจะขายเป็นน้ำยางหรือขายเป็นขี้ยาง แต่ที่สำคัญคือใครกรีดยางหลายไร่ก็จะได้เยอะ หากกรีดน้อยก็จะได้น้อย ใครไหวก็ทำเยอะ ใครไม่ไหวก็ทำแต่พอตัว ชีวิตของคนรับจ้างกรีดยางก็จะวนลูปอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ส่วนคนที่เป็นเจ้าของสวนเจ้าของไร่ก็แค่รอรับเงินจากส่วนแบ่งของน้ำยางที่ลูกจ้างกรีดมาได้และนำไปขายตามโรงงานหรือกลุ่มรับซื้อน้ำยาง ก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือ

ด้านจอมทัพกับของขวัญที่เดินเท้ากลับบ้านมาได้ไม่ถึงครึ่งทาง โดยใช้ไฟฉายที่จอมทัพได้ยืมของคนงานมาใช้ก่อนเพื่อส่องนำทางเดิน ฝั่งของขวัญขณะที่เดินอยู่เธอก็เอาแต่กวาดสายตามองไปรอบๆอย่างหวาดกลัว ยิ่งดึกยิ่งมืดยิ่งพาให้บรรยากาศรอบๆวังเวง ทำเธอขนลุกซู่ไปหมดทั้งร่าง กระทั่งทนต่อความกลัวไม่ไหว จึงหันไปเอ่ยเรียกคนตัวโตที่เดินอยู่ข้างกัน

"นายหัวคะ"

"หื้ม" จอมทัพหันมาขานรับในลำคอ

"หนูกลัวค่ะ หนูขอเดินจับแขนนายหัวได้ไหมคะ"

"ได้สิ" ไม่พูดเปล่า เขายื่นแขนแกร่งไปให้เด็กสาวจับ เมื่อเธอเห็นเช่นนั้นปากบางจึงระบายยิ้มอย่างน่ารัก ก่อนจะรีบคว้าแขนแกร่งของเขาเข้าไปกอดไว้ทันที

"ได้กอดนายหัวแบบนี้หนูค่อยอุ่นใจขึ้นมาหน่อยค่ะ" ของขวัญพูดด้วยใบหน้ายิ้มๆขณะที่สองเท้าเล็กเดินเคียงคู่ไปกับอีกคนเรื่อยๆ

ด้านจอมทัพจึงยกมือใหญ่อีกข้างขึ้นมาวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างทะนุถนอม ขณะที่ภายในกายรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาเพราะเด็กสาวกอดแขนเขาแน่นจนไม่สนว่าหน้าอกหน้าใจของตัวเองจะมาเบียดเสียดกับแขนของเขา จะให้เขาบอกเขาเตือนก็ไม่รู้จะพูดยังไง เกรงว่าถ้าพูดออกไปเดี๋ยวเธอจะหาว่าเขาเป็นตาแก่โรคจิตที่คิดอะไรในทางไม่ดี จึงเลือกที่จะเงียบไว้เป็นดีที่สุด พยายามข่มใจไม่ให้รู้สึกไปกับสัมผัสของเจ้าก้อนนุ่นนิ่มที่เบียดแขนเขาอยู่ แต่ทว่ามันก็ทำยากมากเหลือเกินจนเขาเหงื่อแตกไปหมด ทั้งที่ตกดึกอากาศในไร่จะเย็นแต่ไม่ได้ช่วยให้ร่างกายเขาเย็นไปด้วยเลย กระทั่งเสียงกิ่งไม้หักดังขึ้น...

!

"กรี๊ด!"

หมับ!

เสียงหวานร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจกลัวเมื่อได้ยินเสียงกิ่งไม้หัก พร้อมกับร่างบางแต่สัดส่วนอวบอิ่มของเธอกอดหมับเอวสอบของอีกคนเอาไว้ทันที ใบหน้าน่ารักซุกเข้าหาอกแกร่ง กอดเขาแน่นอย่างต้องการที่กำบังและคนปกป้อง

ด้านจอมทัพจึงกอดปลอบเด็กสาวทันที...

"ไม่ต้องกลัวไปยัยหนู แค่เสียงกิ่งไม้หักเอง"

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจากอกแกร่งขณะที่แขนเรียวเล็กทั้งสองข้างยังคงกอดเอวสอบเอาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าหวาดระแวง

"แค่เสียงกิ่งไม้หักแน่นะคะ ไม่ได้มีอะไรออกมาใช่ไหมคะ"

"หึ กลัวขนาดนี้เลยเหรอยัยหนูน้อย เอางี้ถ้าหนูไม่ถือให้ฉันอุ้มหนูเดินกลับบ้านก็ได้นะ" ขณะที่ปากเอ่ยพูดกับเด็กสาว มือใหญ่ก็คอยกอดปลอบและลูบศีรษะเล็กไปด้วย มองเธอด้วยสายตารักใคร่เอ็นดู

"ได้เหรอคะ งั้นอุ้มเลยค่ะหนูไม่ถือหรอก" ในเมื่ออีกคนเสนอมา เธอก็ไม่คิดปฏิเสธเพราะสำหรับเธอเขาก็ไม่ต่างจากผู้ใหญ่ใจดีคนหนึ่งที่เธอให้ความเคารพดั่งพ่อ จึงไม่คิดจะถือตัวกับเขา

"ฉันอุ้มหนูได้ แต่หนูห้ามให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้หรืออุ้มหนูแบบที่จะให้ฉันอุ้มนะ เข้าใจใช่ไหม"

"เข้าใจค่ะ หนูรู้แม่หนูสอนตลอดว่าให้รักนวนสงวนตัว กับนายหัวหนูถือเป็นข้อยกเว้น เพราะหนูนับถือนายหัวเป็นพ่อ เอ่อ... หนูขอโทษค่ะ หนูลืมไปว่านายหัวไม่ชอบให้หนูคิดกับนายหัวแบบนี้" ของขวัญรีบถอยออกห่างก่อนจะก้มหน้างุดเมื่อลืมตัวเผลอพูดในสิ่งที่อีกคนไม่ชอบ

"ช่างเถอะ นี่มันก็ดึกมากแล้ว มาให้ฉันอุ้มมา จะได้ถึงบ้านเร็วๆ"

"ค่ะ" ของขวัญพยักหน้าตอบ แล้วเข้าไปใกล้คนตัวโตตรงหน้า ก่อนที่เขาจะช้อนอุ้มร่างบางของเธอขึ้นมาในท่าอุ้มเด็กหันข้าง สองแขนเรียวเล็กจึงยกขึ้นมาคล้องลำคอหนาเอาไว้ จากนั้นเขาก็อุ้มเธอเดินต่อไปข้างหน้า

ขณะนั้นเธอก็คอยลอบมองใบหน้าหล่อเหลาของคนอายุมากอยู่หลายครั้งต่อหลายครั้ง เธอเผลอมองเขาอย่างไม่รู้ตัว ขณะเดียวกันก็ได้กลิ่นกายบุรุษตีกับกลิ่นเหล้าที่เขาดื่มไปก็พาให้รู้สึกร้อนรุ่มในกายแปลกๆ แต่เธอก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร กระทั่งอีกคนแหงนหน้ามามองสบตากัน เธอจึงได้สติรีบหลบสายตาเขาฉับพลัน

"หน้าฉันมีอะไรติดอยู่เหรอ เห็นยัยหนูมองหลายรอบแล้ว" 

"นะ หนูมองตอนไหนคะ หนูไม่ได้มองนายหัวซะหน่อย หนูก็มองไปเรื่อยแหละ" ของขวัญตอบปฏิเสธด้วยอาการเลิ่กลั่กเมื่อถูกอีกคนจับได้ว่าเธอเผลอมองเขา

และเมื่อเด็กสาวไม่ยอมรับ จอมทัพจึงอดหมั่นเขี้ยวเธอไม่ได้ ก็เลยแกล้งเสียหน่อย...

"อืม งั้นเหรอ ฉันคงคิดไปเองสินะว่ายัยหนูแอบมองฉัน แต่รู้ใช่ไหมว่าเป็นเด็กโกหกผู้ใหญ่มันบาป" 

"นะ หนูก็แค่มองเฉยๆเองค่ะ" เมื่ออีกคนยกเรื่องบุญบาปมาอ้าง ของขวัญจึงยอมรับแต่โดยดี 

"ยอมรับแล้วเหรอว่ามองฉัน แล้วเมื่อกี้ยัยหนูจะโกหกทำไม อยากมองก็มองสิฉันไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย"

ของขวัญได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่เลือกพูดเปลี่ยนเรื่องแทน

"นายหัวรีบเดินหน่อยค่ะหนูง่วงแล้ว"

"สั่งฉันเหรอหื้ม" ทว่าจอมทัพก็ยังอดที่จะพูดแกล้งไม่ได้

"เปล่าค่ะ งั้นนายหัวปล่อยหนูลงก็ได้ ใกล้ถึงบ้านแล้วหนูไม่ค่อยกลัวแล้วค่ะ เดี๋ยวหนูลงเดินเอง"

"ใช้เสร็จแล้วจะถีบหัวส่งเหรอ"

"เปล่าค่ะ ทำไมนายหัวชอบพูดแกล้งหนูจัง"

"ก็ยัยหนูเป็นเด็กน่ารักหนิ ให้ฉันแกล้งหน่อยไม่ได้เหรอ หื้ม"

เมื่อโดนชมรอยยิ้มหวานก็ฉายขึ้นมาบนใบหน้าน่ารักทันทีราวกับคนบ้ายอ

"โอเคค่ะ ชมกันขนาดนี้งั้นหนูยอมให้นายหัวแกล้งหนูตลอดชีวิตเลยค่ะ"

สิ้นคำพูดประโยคนี้ของเด็กสาว ทำเอาจอมทัพชะงักนิ่งไปชั่วขณะ มองเธออย่างไม่ละสายตา ก่อนจะเอ่ยพูดออกมาเบาๆราวกับคนตกอยู่ในภังค์

"อย่าพูดแบบนี้สิยัยหนูน้อย เหมือนหนูกำลังให้ความหวังคนแก่อย่างฉันเลยนะ"

"คะ?"

"ไม่มีอะไรหรอก ถึงบ้านแล้วรีบเข้าห้องไปนอนเถอะ"

"ค่ะ"

ขณะนั้นก็เดินมาถึงบ้านพอดี จอมทัพจึงวางเด็กสาวลงยืนบนพื้น ก่อนที่เสียงหวานจะเอ่ยพูดต่อ

"งั้นหนูไปนอนก่อนนะคะ ฝันดีนะคะนายหัว"

"อือ ฝันดีเช่นกันนะยัยหนู" เขาพูดพลางยกมือใหญ่ข้างหนึ่งขึ้นมาวางบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆอย่างเอ็นดู 

จากนั้นเด็กสาวก็เดินเข้าห้องตัวเองไป โดยมีดวงตาคู่คมจับจ้องมองเธอไม่วางตา ขณะที่ในหัวของเขาเอาแต่คิดถึงคำพูดของเด็กสาวเมื่อครู่ที่ว่า 'ชมกันขนาดนี้งั้นหนูยอมให้นายหัวแกล้งหนูตลอดชีวิตเลยค่ะ' ประโยคนี้ของเธอดังก้องซ้ำๆอยู่ในหัวของเขา หากเธอจะอยู่ให้เขาแกล้งตลอดชีวิตอย่างที่เธอพูดมาจริงๆ นั่นก็แสดงว่าเธอจะไม่ไปไหน เธอจะอยู่กับเขาตลอดชีวิตงั้นเหรอ แต่คิดไปคิดมาก็นึกตลกตัวเองที่เก็บคำพูดของเด็กมาคิดจริงจัง ทั้งที่เธอแค่อาจจะพูดเล่นแต่เขาดันจริงจังไปเสียได้ โดยที่ยังคงยืนมองประตูห้องของเด็กสาวอยู่นานไม่ยอมไปไหน กระทั่งตัดใจเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วเดินกลับขึ้นห้องของตัวเองไป