ตอนที่14 เป็นไข้แล้วดื้อ ดื้อจนได้เรื่อง

ชะตารักนายหัวจอมทัพ

เช้าวันต่อมา

"ทัพเช้านี้จะเข้าสวนไหมลูก" คุณนายจันทร์ทิพย์เอ่ยถามลูกชายที่เดินเข้ามาในครัว ขณะที่เธอกับเข็มมุกเพิ่งจะทานข้าวเช้าเสร็จพอดี 

"ไม่ครับ แต่ช่วงบ่ายผมว่าจะเข้าไปดูทุเรียน"

"งั้นแม่ฝากดูหนูของขวัญหน่อยสิ แม่จะไปตลาดกับเข็มมุกน่ะ ไม่นานก็กลับแล้ว"

"ยัยหนูของขวัญเป็นอะไร"

สิ้นเสียงทุ้มที่ถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เข็มมุกจึงเป็นคนเอ่ยตอบ

"เมื่อคืนสงสัยนั่งตากน้ำค้างนานไปหน่อย เช้ามาเลยไม่สบายน่ะค่ะ"

จอมทัพได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าให้อย่างเข้าใจก่อนจะเอ่ยพูดต่อ

"งั้นเธอไปตลาดกับแม่ฉันเถอะ เดี๋ยวฉันดูยัยหนูให้ไม่ต้องห่วง"

"ขอบคุณนะคะนายหัว"

สิ้นเสียงของเข็มมุก จอมทัพจึงพยักหน้าให้เล็กน้อย จากนั้นสองสาวต่างวัยก็พากันไปตลาดนัดตอนเช้าเพื่อซื้อพวกผักและของสดมาตุนไว้ ในบ้านจึงเหลือแค่จอมทัพกับของขวัญ ส่วนนายใหญ่ศรตื่นเช้ามากินข้าวเสร็จก็ออกไปทำกิจของตัวเองตามประสาคนเฒ่าคนแก่ที่มีอะไรให้ทำจิปาถะไปเรื่อย

ด้านจอมทัพที่ลังเลว่าจะเข้าไปดูเด็กสาวในห้องหรือจะนั่งเฝ้าเธออยู่ด้านนอกดี แต่ด้วยความเป็นห่วงเขาจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปในห้องของเด็กสาว โดยไม่ได้เคาะประตูเรียกเจ้าของห้อง เพราะเกรงว่าเธอจะหลับเดี๋ยวจะไปรบกวนการพักผ่อนของเธอ

แกรก!

แต่ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นเด็กสาวกำลังจะลุกออกจากเตียงพอดี เขาจึงรีบเข้าไปประคองร่างบางที่มีใบหน้าซีดเซียวโดยมีแผ่นสี่เหลี่ยมเล็กๆสีขาวแปะอยู่ที่หน้าผากมนให้นั่งลงยังเตียงนอนเช่นเดิม

"นะ นายหัว"

"ยัยหนูจะลุกไปไหน หนูไม่สบายอยู่นะ"

ของขวัญไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่กลับมองอีกคนด้วยสีหน้าสงสัยที่เต็มไปด้วยคำถาม จอมทัพเห็นเช่นนั้นก็รับรู้ได้ทันทีจึงรีบอธิบายออกไปก่อนที่เธอจะเข้าใจเขาผิด

"พอดีแม่หนูไปตลาดกับแม่ฉัน เลยฝากหนูไว้กับฉันน่ะ ฉันเป็นห่วงก็เลยเข้ามาดูในห้อง"

สิ้นเสียงทุ้มที่เอ่ยอธิบาย ของขวัญก็พยักหน้าให้เล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไร เสียงทุ้มจึงเอ่ยพูดต่อ

"แล้วเมื่อกี้ยัยหนูจะลุกไปไหน" ถามจบก็ถือวิสาสะนั่งลงข้างเด็กสาวบนเตียงนอนของเธอ เด็กสาวจึงหันมาตอบด้วยน้ำเสียงเบา เนื่องจากพิษไข้จึงไม่ค่อยมีแรงพูด

"หนูหิวน้ำค่ะ เลยจะลุกไปกินน้ำ"

"งั้นยัยหนูนั่งรอนี่แหละ เดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้"

จากนั้นจอมทัพก็ดันตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินออกไปจากห้อง ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว เขานั่งลงข้างเด็กสาวเช่นเดิม ก่อนจะป้อนน้ำให้เธอดื่ม

ด้านเด็กสาวจึงยกมือสองข้างที่ไม่ค่อยจะมีแรงขึ้นมาจับแก้วน้ำที่อีกคนกำลังป้อนให้เธอ ก่อนจะค่อยๆกระดกดื่มน้ำในแก้วลงคอสองสามอึกแล้วดันแก้วน้ำออกจากปากเบาๆ ขณะนั้นเองมือใหญ่จึงยื่นมาเช็ดปากให้เธอทันทีอย่างอ่อนโยน ก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

"ยัยหนูกินข้าวกินยาหรือยัง"

"กินแล้วค่ะ"

"งั้นยัยหนูก็นอนพักต่อเถอะ"

"หนูเพิ่งตื่นจะให้นอนอีกแล้วเหรอคะ หนูอยากออกไปข้างนอก นอนอยู่แต่ในห้องหนูเบื่อ"

"แต่คนไม่สบายก็ต้องนอนพักผ่อน จะออกไปข้างนอกได้ไง"

"ออกไปได้ค่ะหนูเดินไหว" ไม่พูดเปล่า ของขวัญพยายามดันสังขารของตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงอย่างยากลำบาก ขณะที่อีกคนนั่งกอดอกมองความดื้อรั้นและความอวดเก่งของเธอโดยไม่คิดจะช่วย ในเมื่อเด็กมันดื้อก็ปล่อยให้ดื้อไปก่อน แต่ทว่า...

พรึ่บ!

หมับ!

ด้วยความที่ร่างกายอ่อนแรงจากพิษไข้จึงทำให้ของขวัญเสียหลักจะล้มลงไป แต่โชคดีที่อีกคนคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทัน จนตัวเธอเซลงไปนั่งบนตักแกร่งอย่างไม่ได้ตั้งใจ

"ดื้อจริง เห็นไหมเกือบล้มเลย" ด้วยความเป็นห่วงเขาจึงเผลอดุเธอไป ทำเอาใบหน้าน่ารักงองำทันทีที่โดนเขาดุ ก่อนที่เสียงหวานจะพูดออกมาเบาๆด้วยท่าทีออดอ้อน

"ไม่ดุได้ไหม หนูไม่สบายอยู่นะคะ"

"ยิ่งไม่สบายยิ่งต้องดุ นี่ขนาดไม่สบายยังดื้อขนาดนี้แล้วจะไม่ให้ฉันดุหนูได้ยังไงหื้ม ไหนบอกว่าตัวเองเป็นเด็กดีเชื่อฟังไง แล้วนี่อะไรดื้ออยู่เห็นๆ" น้ำเสียงเข้มไม่ต่างจากใบหน้าเข้มดุ

ด้านของขวัญที่โดนดุเข้ามากๆบวกกับพิษไข้จึงทำให้เธอทำอะไรลงไปอย่างไม่คิด เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเข้มของคนอายุมาก พร้อมกับแขนเรียวเล็กทั้งสองข้างที่อ่อนแรงเลื่อนขึ้นมาคล้องลำคอหนาเอาไว้ ก่อนจะใช้ปากแตะปากเขาเป็นการปิดปากไม่ให้เขาพูดหรือดุเธอได้อีก ทำเอาคนอายุมากหัวใจแทบวาย ขณะดวงตาคู่คมเบิกกว้าง รู้สึกใจคอไม่ดีไปหมดกับการกระทำของเด็กสาว ไม่นานเธอก็ผละใบหน้าออก ก่อนจะบ่นอุบอิบออกมา

"นายหัวพูดมาก ชอบดุหนูแล้วก็ขี้บ่นเหมือนตาแก่เลย"

เมื่อสิ้นเสียงหวานที่แหบแห้งเพราะพิษไข้ ร่างบางก็ทิ้งตัวซบลงบนอกแกร่งทันทีอย่างคนหมดแรง ดวงตากลมโตหลับพริ้มและหลับลึกไปอย่างง่ายดายด้วยพิษไข้

ด้านจอมทัพที่ตอนนี้หายใจไม่ทั่วท้อง ยังคงตั้งรับไม่ทันกับการกระทำของเด็กสาวเมื่อครู่ เขาหลุบตามองเด็กน้อยบนตัก ไม่นานปากหนาก็ระบายยิ้มบางๆออกมาอย่างนึกชอบใจกับการกระทำของเธอ แม้จะรู้ว่าที่เธอทำไปอาจจะเป็นเพราะพิษไข้ แต่เขาก็อดรู้สึกดีไม่ได้ และมีหวังกับเด็กคนนี้มากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

"ยัยหนูน้อย ถ้าหนูตื่นขึ้นมาแล้วหายจากไข้หนูจะจำได้ไหมว่าทำอะไรกับฉันไว้บ้าง"

ทั้งจูบทั้งด่าว่าเขาขี้บ่นเป็นตาแก่ ยิ่งคิดก็ยิ่งหมั่นเขี้ยว เขาจึงบีบปากน้อยๆของเธอเบาๆเป็นการทำโทษ โดยที่เด็กสาวก็ยังคงนิ่งไม่ไหวติง เห็นเช่นนั้นเขาจึงช้อนอุ้มร่างบางให้นอนลงบนเตียง ก่อนจะจัดการเช็ดตัวให้เธอเมื่อรู้สึกว่าตัวเธอเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ

ทว่าเขาเช็ดตัวให้เด็กสาวแค่บริเวณแขนขา ลำคอและใบหน้าเท่านั้น ที่อยู่ใต้ร่มผ้าเขาไม่ได้ล่วงเกินเข้าไปเลย แม้ใจจะอยากล่วงเกินแต่ก็ไม่อยากรังแกเด็ก เว้นแต่เธอจะอนุญาตและเต็มใจให้เขารังแก

และเมื่อร่างกายของเด็กสาวอุ่นลงเขาจึงหยุดเช็ด จากนั้นก็จัดการห่มผ้าให้เด็กสาวเรียบร้อย ก่อนจะตัดใจยอมเดินออกไปจากห้องแม้จะไม่อยากออกไปก็ตาม หากไม่กลัวว่าเธอจะเสียหายเขาคงอยู่เฝ้าเธอในห้อง จะไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว